บทที่ 31 ภาวะระเบิดปัญญา + อาณาเขต การผสานที่สมบูรณ์แบบที่สุด

บทที่ 31 ภาวะระเบิดปัญญา + อาณาเขต การผสานที่สมบูรณ์แบบที่สุด

ปัง!

40:0!

ปัง!

2:0!

สี่ลูกเสิร์ฟ สี่แต้ม ปิดเกมเสิร์ฟไปอย่างง่ายดาย

แข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ!

ฟอร์มการเล่นของเรียวนันทำลายสามัญสำนึกเกี่ยวกับเทนนิสมัธยมต้นของทุกคนครั้งแล้วครั้งเล่า

เวลานี้ ใบหน้าของคิริกายะเต็มไปด้วยความเจ็บใจ เขาไม่อยากยอมรับความพ่ายแพ้แบบมึน ๆ โดยไม่มีทางสู้แบบนี้

ต่อให้ต้องแพ้

เขาก็อยากจะแพ้อย่างสมศักดิ์ศรี!

“ไม่มีเทคนิคไหนสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ มันต้องมีวิธีแก้ทางสิ”

คิริกายะระดมสมองอย่างหนัก

เขาค้นหาความทรงจำเกี่ยวกับคำอธิบายของ ‘ภาวะไร้ตัวตน’ และ ‘ภาวะระเบิดปัญญา’

“ภาวะไร้ตัวตน... ผลาญพลังกาย, ภาวะระเบิดปัญญา... ภาวะระเบิดปัญญา...”

เส้นเลือดที่ขมับของเขาเต้นตุบ ๆ

เรื่องที่ภาวะไร้ตัวตนกินพลังกายมหาศาลนั้นไม่ใช่ความลับ

แต่ภาวะระเบิดปัญญาล่ะ?

คิริกายะขมวดคิ้ว

ในระหว่างนั้น คะแนนก็เริ่มไหลไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งลูกเสิร์ฟและลูกรีเทิร์นของเรียวนัน ล้วนเกินขีดจำกัดที่คิริกายะจะรับไหว

3:0!

4:0!

5:0!

ไม่ถึงสิบนาที การแข่งขันก็ดำเนินมาถึงเกมสุดท้าย

หลังจากปรับตัวมาสักพัก

คิริกายะเริ่มจะตีโต้กลับไปได้บ้างแบบฝืน ๆ และเขาก็สังเกตเห็นว่าคุณภาพลูกของเรียวนันตกลงไป

“เพราะใช้พลังกายมากเกินไปงั้นเหรอ?”

คิริกายะไม่แน่ใจ

นอกจากคุณภาพลูกที่ลดลง เรียวนันไม่มีอาการเหนื่อยให้เห็นเลยสักนิด เหงื่อสักหยดบนหน้าผากยังไม่มี

“เดี๋ยวนะ การเคลื่อนที่ของเขาต่างหาก!”

คิริกายะเหมือนจะนึกอะไรออก ใบหน้าฉายแววดีใจ

ในช่วงไม่กี่เกมที่ผ่านมา เรียวนันแทบจะยืนขาตาย ไม่นับลูกที่รับไม่ได้ ลูกที่เขารับได้หลัง ๆ มานี้ดูเหมือนจะวิ่งไปรับอย่างทุลักทุเล

นิตยสาร ‘เทนนิสรายสัปดาห์’ เคยมีบทความเจาะลึกเรื่อง ‘ภาวะระเบิดปัญญา’

หลังจากรวบรวมพลังของภาวะไร้ตัวตนไปไว้ที่แขน ศักยภาพทางกายด้านอื่นจะลดลง เพื่อแลกกับการเพิ่มคุณภาพของลูกตีกลับให้ถึงขีดสุด

ตอนนี้เขารับลูกได้แล้ว เขาแค่ต้องตีไปที่จุดที่ไกลตัวเรียวนันที่สุด

คิดได้ดังนั้น คิริกายะก็ถอนหายใจยาว “ในที่สุดก็เจอจุดอ่อนจนได้”

ปัง!

เรียวนันเสิร์ฟลูกมาจากฝั่งตรงข้าม กลิ่นอายสงครามคุกรุ่นขึ้นอีกครั้ง

คิริกายะรีบพุ่งไปดักลูก เล็งไปที่มุมไกล แล้วหวดสวนกลับไปสุดแรง

ฟึ่บ!

ด้วยผลกระทบจากแรงปะทะของลูกเสิร์ฟ ลูกรีเทิร์นของคิริกายะจึงไม่ได้มีคุณภาพสูงนัก

ตึก-ตึก-ตึก!

เสียงฝีเท้าของเรียวนันดังก้องสนาม

เขาวิ่งไปสะบัดข้อมือดักลูกไว้ได้ทันก่อนที่มันจะหลุดออกนอกเส้น!

“จริงด้วย!”

คิริกายะลิงโลด

ถ้าเป็นเรียวนันคนก่อนหน้านี้ ลูกระดับนี้ไม่ต้องรอให้ตกพื้นก็วิ่งไปรับทันแล้ว

แต่ตอนนี้ เขาต้องรอให้ลูกตกพื้นเด้งขึ้นมาก่อนถึงจะตามทัน

“เป็นอย่างที่เดาไว้จริง ๆ!”

เมื่อพบหนทางชนะ คิริกายะก็ผ่อนลมหายใจยาว หินก้อนใหญ่ที่ทับอกอยู่ถูกยกออกไปเสียที

ฟึ่บ!

บอลมาเร็วมาก

คิริกายะไม่ประมาท

เขารีบวิ่งเข้าหาลูกแล้วสะบัดข้อมือตีโต้กลับไป

ปัง!

เสียงปะทะทึบ ๆ ทำให้ทุกคนชะงัก

เกิดวงพายุหมุนกระจายตัวออกที่จุดปะทะ ดูทรงพลังอย่างน่าเหลือเชื่อ

“บ้าเอ๊ย!”

สีหน้าของคิริกายะเปลี่ยนไปทันที

เขาลืมคุณสมบัติเด่นของภาวะระเบิดปัญญาไปสนิท: การสะท้อนพลังและสปินของลูกกลับไปเป็นสองเท่า!

พอคิดได้ เขาก็รีบเอามืออีกข้างมาช่วยประคองไม้ แล้วดันลูกกลับไปสุดแรงเกิด!

ด้วยการตีสองมือ ความเร็วลูกเพิ่มขึ้น แต่สปินลดลง

เขาเลือกจุดตกเป็นมุมกว้าง ทำให้ยากมากที่เรียวนันในตำแหน่งปัจจุบันจะวิ่งไปรับทัน

หลังจากตีโต้กลับไป คิริกายะเงยหน้าขึ้นมอง แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาสังหรณ์ใจไม่ดี

เพราะเรียวนันยืนนิ่ง

ปล่อยให้ลูกเทนนิสลอยไปทางเส้นข้าง

ฉากนี้ มันคุ้น ๆ เหมือนกับ...

“หรือว่า...”

“เป็นไปได้ยังไง!”

คิริกายะอึ้งไปเลย หรือว่าในสภาวะระเบิดปัญญา เขายังใช้อาณาเขต  ได้อีกเหรอ?

ภาวะระเบิดปัญญาก็ส่วนหนึ่ง อาณาเขตก็อีกส่วนหนึ่ง มันคนละเรื่องกันเลยนะ

การตีลูกที่ถูกเพิ่มพลังด้วย ‘ระเบิดปัญญา’ จะส่งผลกระทบอย่างมากต่อการควบคุมลูก ทำให้การใช้เทคนิคเดิม ๆ ของตัวเองทำได้ยากขึ้น

ยิ่งเป็น ‘อาณาเขต’ ที่ต้องอาศัยการคาดการณ์และการควบคุมลูกขั้นสูงด้วยแล้ว ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

วูบ ~

วูบ ~

หลังจากลูกลอยออกนอกเส้น มันก็ถูกห่อหุ้มด้วยพายุหมุน

ต่างจากพายุหมุนของอาณาเขตครั้งก่อน ครั้งนี้เป็นสีฟ้าคราม และมีประกายสายฟ้าที่หนาแน่นกว่า

ลูกเทนนิสถูกกระชากกลับมาที่จุดกึ่งกลางในพริบตา

“ยากจริง ๆ แฮะ แต่ในที่สุดก็ทำได้” เรียวนันพ่นลมหายใจออก

หลังจากภาวะระเบิดปัญญาเพิ่มคุณภาพลูก ความแม่นยำของอาณาเขตก็ลดลง ทำให้ต้องใช้เวลาในการสร้างนานขึ้นหน่อย

นี่เป็นเทคนิคที่ยากนรกแตก

ถ้าไม่มีระบบช่วยสะท้อนพรสวรรค์ของเรียวมะกลับมาให้เป็นสองเท่า ลำพังตัวเขาเองคงยากที่จะฝึกสำเร็จ

ในต้นฉบับ

เรียวมะ ‘เลียนแบบ’ อาณาเขตได้ และ ‘เลียนแบบ’ ภาวะระเบิดปัญญาได้ แต่เขาไม่สามารถผสานทั้งสองอย่างเข้าด้วยกันได้

(หมายเหตุ: จากแมตช์ของเรียวมะ เขาไม่เคยผสานสองท่านี้สำเร็จ และในบรรดา ‘เจ้าชาย’ ทั้งหมด มีเพียง ‘เทซึกะ’ เท่านั้นที่ทำได้)

คอมโบจิตวิญญาณที่ดีที่สุดใน Prince of Tennis: อาณาเขต + ภาวะระเบิดปัญญา!

อาณาเขตช่วยแก้ปัญหาเรื่องศักยภาพร่างกายที่ลดลงของภาวะระเบิดปัญญา

ภาวะระเบิดปัญญาช่วยเสริมความสามารถในการปิดสกอร์ให้อาณาเขต

ปัง!

เสียงปะทะทึบ ๆ ดังก้องสนาม

ลูกเทนนิสหายวูบไปในพริบตา ตามด้วยเสียงกระแทกอย่างรุนแรงกับรั้วตาข่าย

แม้ลูกจะติดคาอยู่กับตาข่าย แต่มันก็ยังหมุนติ้ว และรอยยุบก็ยิ่งลึกขึ้นเรื่อย ๆ

15:0!

เรียวนัน ได้แต้ม

หน้าของคิริกายะซีดเผือด

ต่อให้เขาวิ่งตามทัน ก็อาจจะรับไม่ได้

ลูกนี้มีผลสะท้อนกลับสองเท่า บวกกับความสามารถในการรีเทิร์นของเรียวนันเอง

ไม่ว่าจะพลัง สปิน หรือความเร็ว มันเกินขีดความสามารถของเขาไปแล้ว

ปัง!

30:0!

ปัง!

40:0!

ปัง!

6:0!

เมื่อเรียวนันทำคอมโบ อาณาเขต + ภาวะระเบิดปัญญา สำเร็จ เขาก็ปิดเกมได้ภายในเวลาไม่ถึงนาที

ระยะเวลาการแข่งขันรวมไม่ถึงสิบนาที

ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบสงัด

ท่ามกลางฤดูร้อนอันอบอ้าว ทุกคนกลับรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ

แม้ชัยชนะของเรียวนันจะเป็นเรื่องดีสำหรับเซย์งาคุ แต่ระดับฝีมือเทนนิสที่เขาแสดงออกมา กลับทิ้งเงามืดไว้ในใจทุกคน

เหมือนที่เคยบอกไปนั่นแหละ

เพราะเขาเก่งเกินไป จนทำให้คนอื่นไม่อยากจะฝึกซ้อมตามเลย

เขาเก่งแบบหลุดโลกจริง ๆ

แน่นอนว่า

พรสวรรค์อันโดดเด่นของคิริกายะก็ฉายแววให้เห็นในแมตช์นี้เช่นกัน

แม้จะโดนกดดันจนโงหัวไม่ขึ้นตลอดเกม แต่ฝีมือที่เขาแสดงให้เห็นในช่วงสองเกมแรกก็น่าประทับใจมาก

อย่างน้อย เขาก็ดูจะเหนือกว่ายามาโตะ

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังต้านทานเรียวนันได้ไม่เกินสิบนาทีอยู่ดี

น่ากลัว!

นอกจากคำนี้ พวกเขาคิดคำนิยามอื่นไม่ออกแล้ว

เรียวนันเดินไปที่หน้าเน็ต มองคิริกายะที่ทรุดเข่าอยู่กับพื้น แล้วพูดเรียบ ๆ

“เอาล่ะ เลิกแกล้งตายได้แล้ว จำพนันของเราได้ไหม? นายต้องเข้าชมรมเซย์งาคุ”

“ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ฉัน เรียวนัน ปี 1 กัปตันชมรมเทนนิสเซย์งาคุ”

ปี 1?

ได้ยินแบบนั้น คิริกายะเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่อยากเชื่อ

“นะ... นายอยู่ปี 1 เหรอ?”

ไม่แปลกที่คิริกายะจะตกใจขนาดนี้

ในแง่ฝีมือ เรียวนันคือผู้เล่นที่ผิดปกติที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา แม้แต่อัจฉริยะแชมป์สองสมัยที่เขาเห็นในการแข่งระดับประเทศเมื่อปีก่อน ยังไม่สร้างแรงกดดันได้ขนาดนี้

อีกอย่าง ส่วนสูงของเรียวนันดูไม่เหมือนเด็กปี 1 เลยสักนิด

พูดตรง ๆ เด็กปี 1 ช่วงนี้เพิ่งจะจบประถมมา หุ่นยังไม่ยืดด้วยซ้ำ จะสูงเกิน 170 ซม. ได้ไง?

“ทำไม ดูไม่เหมือนเหรอ?”

เรียวนันยิ้ม

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน