บทที่ 9 ห้าปีผ่านไป

บทที่ 9 ห้าปีผ่านไป

เมื่อสบสายตาตั้งคำถามของนันจิโร่และเรียวกะ ทั้งสองคนจึงลงสนามแข่งกันอีกแมตช์

เมื่อนันจิโร่เห็นเรียวนันแสดงพรสวรรค์ ‘การเลียนแบบสมบูรณ์แบบ’  เพื่อต่อกรกับ ‘การช่วงชิง’  เขาก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง ในขณะที่เรียวกะคิดว่าตัวเองตกอยู่ในภาพลวงตาอีกครั้ง

แต่น่าเสียดาย ที่วิธีนี้ยังคงไม่ได้ผล

การเลียนแบบของเรียวนันทำได้เพียงเปลี่ยนสไตล์การเล่นให้เหมือนกับเรียวกะ แต่สไตล์การเล่นของเรียวกะเองไม่ได้เปลี่ยนไป และเขาก็ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ

เรียวนันได้แต่จนปัญญา

ดูเหมือนข้อบกพร่องในพรสวรรค์ของเรียวกะจะแก้ยากกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก

อย่างไรก็ตาม ตามข้อสันนิษฐานของเขา

เมื่อ ‘การควบคุมสิบสัมผัส’ พัฒนาไปถึงขั้นควบคุมจิตสำนึกได้ บางทีอาจจะช่วยแก้ปัญหาของเรียวกะได้

......

ชีวิตค่อย ๆ กลับสู่ความสงบสุข

วันเวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว

เรียวนันได้รับการยอมรับจาก เอจิเซ็น เรียวกะ อย่างสมบูรณ์ ด้วยความแข็งแกร่งและวุฒิภาวะที่เหนือกว่า

เขากลายเป็นพี่ใหญ่ที่น้องชายซามูไรทั้งสองคนยอมรับโดยดุษณี

ห้าปีผ่านไปในชั่วพริบตา

เรียวนันในวัยสิบสามปีไม่ได้สร้างผลกระทบแบบผีเสื้อขยับปีก  มากนัก สิทธิ์การเลี้ยงดูของเรียวกะยังคงถูกพรากไปเหมือนเดิม

หลังจากเจอกันได้ครึ่งปี เรียวกะก็ถูกน้าสาวรับตัวไป

การดำเนินเรื่องเป็นไปตามต้นฉบับเป๊ะ ๆ

ดูเหมือนว่านอกจากจะมีตัวเขาเพิ่มเข้ามาแล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลย

สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดคือความแข็งแกร่งของเรียวมะ ซึ่งตอนนี้ใกล้เคียงกับระดับฝีมือตอนแข่งทัวร์นาเมนต์คันโตในต้นฉบับแล้ว

เช้าตรู่

เรียวนันถูก เอจิเซ็น นันจิโร่ เรียกตัวไปที่ห้องทำงาน

ในห้องทำงาน เอจิเซ็น นันจิโร่ กำลังโพสต์ท่าน่าเกลียดพลางอ่านนิตยสารโป๊รายสัปดาห์

เอจิเซ็น ริงโกะ ไม่ได้ตามมาที่ประเทศประภาคารด้วย ทำให้นันจิโร่ยิ่งทำตัวเหลวไหล ไม่เกรงใจแม้กระทั่งต่อหน้าเรียวนัน

เรียวนันพูดอย่างเอือมระอา

“ตาแก่ ร่างกายคุณจะไหวเหรอ อ่านไอ้พวกนี้อยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน”

เอจิเซ็น นันจิโร่ ในตอนนี้สวมวิญญาณตาลุงลามกจากต้นฉบับมาเต็มสูบแล้ว

ดูไม่ออกเลยว่าเป็นนักเทนนิสระดับท็อป

เอจิเซ็น นันจิโร่ แคะจมูกอย่างไม่แยแส

“ยังไงซะริงโกะก็ไม่อยู่ แล้วฉันก็ไม่ได้ไปนอกใจใครที่ไหนสักหน่อย~”

เหตุผลฟังดูดี แต่โคตรจะแปลกเลย~

เรียวนันกลอกตามองบน

“แล้วเรียกผมมาทำไม?”

พอกลับเข้าเรื่อง เอจิเซ็น นันจิโร่ ก็โยนนิตยสารทิ้งไป นั่งตัวตรงแล้วพูดขึ้น

“เทอมหน้าเธอจะขึ้นมัธยมต้นแล้ว มีให้เลือกสี่ที่: ต้าเซี่ย (จีน), ประภาคาร (สหรัฐฯ), สเปน, ซากุระ (ญี่ปุ่น)”

“ซากุระ~”

เรียวนันตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด

จุดเริ่มต้นของเนื้อเรื่องทั้งหมดอยู่ที่ซากุระ และนี่ก็เป็นสิ่งที่เขาวางแผนไว้แล้ว

ต่อให้ เอจิเซ็น นันจิโร่ ไม่ถาม เรียวนันก็จะหาจังหวะบอกความตั้งใจที่จะไปเรียนต่อมัธยมต้นที่ซากุระอยู่ดี

การพัฒนาของเรียวมะเริ่มเจอทางตันแล้ว

ก่อนที่เนื้อเรื่องหลักจะเริ่ม คงไม่มีการพัฒนาอะไรหวือหวามากนัก สู้ไปหาความสนุกที่ซากุระดีกว่า

“โฮ่?”

เอจิเซ็น นันจิโร่ ประหลาดใจกับคำตอบของเรียวนันอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันนึกว่าเธอจะเลือกกลับไปเรียนที่ต้าเซี่ยซะอีก ทำไมล่ะ วางแผนจะขึ้นทะเบียนนักกีฬาที่ซากุระในอนาคตเหรอ?”

การขึ้นทะเบียนที่ว่า หมายถึงการลงทะเบียนเป็นนักกีฬาอาชีพ

ในโลกนี้ การจะลงทะเบียนเป็นนักเทนนิสอาชีพได้ จำเป็นต้องผ่านการคัดเลือก U17 และต้องได้รับการตรวจสอบและเสนอชื่อจากสมาคมเทนนิสแห่งชาติ

คนธรรมดาไม่สามารถสมัครเป็นนักกีฬาอาชีพด้วยตัวเองได้ ซึ่งต่างจากโลกเดิมของเขา

เมื่อได้ยินดังนั้น เรียวนันก็ส่ายหน้า

“ไม่มีแผนครับ”

แม้โลก Prince of Tennis จะไม่มีประวัติศาสตร์สงครามเหมือนโลกจริง

แต่สายเลือดของเขาไม่อนุญาตให้เขาเล่นในนามทีมชาติซากุระเด็ดขาด

และเรียวนันก็จะไม่ยอมเป็นนักกีฬาอาชีพที่ถูกเสนอชื่อโดยซากุระด้วย

นี่เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้

เอจิเซ็น นันจิโร่ ลูบคางอย่างสงสัย

“งั้นทำไมถึงจะไปเรียนมัธยมต้นที่ซากุระล่ะ...”

ในความคิดของเขา ไปสเปน หรือประภาคาร หรือแม้แต่ต้าเซี่ยที่เป็นดินแดนทะเลทรายเทนนิส ยังดีกว่าไปซากุระ อย่างน้อยอันดับโลกของพวกเขาก็สูงกว่าซากุระมาก

แม้นันจิโร่จะเป็นคนซากุระ แต่เขาก็ชมความสามารถในการโค้ชของทีมชาติซากุระไม่ลงจริง ๆ

เรียวนันยักไหล่

“คนที่นั่นค่อนข้างอ่อน ผมจะได้ไม่โดนรังแกไง”

ได้ยินแบบนั้น เอจิเซ็น นันจิโร่ ก็สวนกลับทันทีอย่างฉุนเฉียว

“เธอคิดว่ายังมีใครรังแกเธอได้อีกหรือไง!”

ในระยะเวลาห้าปี

อัตราการเติบโตของเรียวนันเหนือความคาดหมายของ เอจิเซ็น นันจิโร่ ไปไกล

ตอนที่เขาเริ่มตระหนักว่าต้องหาใครสักคนมาเอาชนะเรียวนันเพื่อฝึกฝนจิตใจ

ในบรรดาเด็กรุ่นเดียวกัน หรือแม้แต่รุ่นพี่ที่โตกว่าสามสี่ปี ก็หาคนมาเทียบชั้นไม่ได้เลย

จนกระทั่ง เอจิเซ็น นันจิโร่ ใช้เส้นสายหาอัจฉริยะ U17 จากสเปนมาได้คนหนึ่ง แต่กลับถูกเรียวนันตบคว่ำอย่างง่ายดาย เขาถึงเลิกสนใจเรื่องการเติบโตของเรียวนันไปเลย

แม้เขาจะลงมือสั่งสอนเรียวนันด้วยตัวเองได้

แต่ด้วยสถานะและความอาวุโส มันคงไม่ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเรียวนันเท่าไหร่

เขาทำได้แค่รอ

รอให้เรียวนันเจอกับความพ่ายแพ้สักครั้ง

ซึ่งเขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก

พรสวรรค์ของเรียวนันเหนือจินตนาการไปไกล แซงหน้าตัวเขาในวัยเดียวกันไปแล้ว และแม้แต่ในประวัติศาสตร์เทนนิส ก็ไม่เคยมีการบันทึกถึงอัจฉริยะระดับนี้มาก่อน

เอจิเซ็น นันจิโร่ กล่าว

“ฉันจะจัดการเรื่องสมัครเรียนให้ เธอเดินทางไปซากุระได้ภายในสัปดาห์นี้เลย”

เรียวนันตอบกลับ

“ไม่ต้องรีบครับ รอให้เรียวมะแข่งเทนนิสเยาวชนรุ่นจูเนียร์ที่นี่จบก่อน แล้วค่อยไปก็ยังไม่สาย”

ปีนี้เป็นปีแรกที่เรียวมะลงแข่งรายการเทนนิสเยาวชนชายเดี่ยวรุ่นจูเนียร์ของประเทศประภาคาร

นี่คือรายการแข่งขันในต้นฉบับ ที่ เอจิเซ็น เรียวมะ ได้รับฉายา ‘เจ้าชายลูกสักหลาด’  หลังจากคว้าแชมป์สี่สมัยติดต่อกัน

เอจิเซ็น นันจิโร่ พูดอย่างไม่สนใจ

“การแข่งพรรค์นั้น ต่อให้ชนะก็ไม่มีความรู้สึกถึงความสำเร็จหรอก เธอเองก็เคยลงแข่งก็น่าจะรู้นี่”

เรียวนันพยักหน้าอย่างไม่ยี่หระ

“นั่นสินะ~”

พูดตามตรง

ความแข็งแกร่งด้านบาสเกตบอลของประเทศประภาคารนั้นยอดเยี่ยม แต่ด้านเทนนิสนั้นตามหลังอยู่มากโข

ตลอดหลายปีที่อยู่ในประเทศประภาคาร เขาไม่ค่อยเจอคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจนัก อย่าว่าแต่เอาชนะเลย แค่คนที่ทำให้เขาสนุกได้สักนิดก็ยังหายาก

แน่นอน ยกเว้นไอ้โรคจิตคนหนึ่งที่ชอบเอาเชือกมาคาดหน้าผากไว้ตลอดเวลาน่ะนะ

......

‘เอจิเซ็น เรียวมะ ชนะ ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ รุ่นอายุ 12 ปี รายการเทนนิสเยาวชนชายเดี่ยว’

กรรมการเป่านกหวีดหมดเวลาการแข่งขัน

สกอร์บอร์ดแสดงคะแนน 6:0

เรียวมะขยับหมวกให้เข้าที่ สีหน้าดูเบื่อหน่าย

“เป็นอย่างที่พี่ชายบอกจริง ๆ การแข่งจูเนียร์ทัวร์นาเมนต์นี่น่าเบื่อชะมัด รู้งี้ลงรุ่น 14 ปีดีกว่า”

บ่นจบ เขาก็หันหลังไปเก็บกระเป๋าเทนนิส

ในขณะเดียวกัน เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากบนอัฒจันทร์

“ได้ข่าวว่าเจ้าเอจิเซ็น เรียวมะนี่เพิ่ง 9 ขวบเองไม่ใช่เหรอ?”

“อายุ 9 ขวบ ลงแข่งรุ่น 12 ปี แถมยังเข้ารอบชิงฯ ด้วยสกอร์ 6:0 รวดทุกแมตช์ สุดยอดไปเลย”

“แค่นี้จะไปสุดยอดอะไร? ฉันจำได้ว่าในการแข่งสองครั้งก่อน มีอัจฉริยะที่ชื่อ ‘อะไรสักอย่างเรียวนัน’ ไม่เพียงแต่คว้าแชมป์ด้วยสกอร์ 6:0 สองสมัยติด แต่ยังคุมเกมให้จบภายในสิบนาทีทุกแมตช์ด้วยนะ”

“ซู้ด~ ช่วงไม่กี่ปีมานี้มีอัจฉริยะเยอะจังแฮะ~”

......

เรียวมะไม่สนใจเสียงรอบข้าง

หลังให้สัมภาษณ์จบ เขาก็เรียกแท็กซี่กลับบ้าน และมาถึงหน้าประตูบ้านในอีกสิบนาทีต่อมา

“ว้าว~ น้องชาย นายพักที่นี่จริงดิ!”

คนขับแท็กซี่ผิวสีทำหน้าตกใจ เพราะคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้าดูร่ำรวยมากอย่างเห็นได้ชัด

คนรวยขนาดนี้ดันมานั่งแท็กซี่ซะงั้น

เรียวมะพยักหน้านิด ๆ จ่ายเงินแล้วเดินลงจากรถ

กฎเหล็กของการเอาชีวิตรอดในประเทศประภาคารคือ อย่าอวดรวยต่อหน้าคนผิวสี และถ้าจำเป็นต้องอวด ก็ให้พูดคุยด้วยให้น้อยที่สุด

เมื่อเปิดประตูบ้าน เรียวมะก็ตะโกนบอก

“กลับมาแล้วครับ~”

นันจิโร่ที่กำลังนอนอ่านนิตยสารอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมอง

“การแข่งวันนี้สนุกไหม?”

“ไม่สนุกเลย”

เรียวมะถอนหายใจเบา ๆ แล้วมองไปรอบ ๆ

“พี่ชายล่ะครับ?”

“อยู่ที่คอร์ตหลังบ้านน่ะ เขารอลูกอยู่”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน