บทที่ 2 พี่ระบบมาแล้ว

บทที่ 2 พี่ระบบมาแล้ว

เมื่อเดินออกจากโถงใหญ่

เอจิเซ็น นันจิโร่ ก็มองเห็นเรียวมะกำลังอวดไม้เทนนิสอยู่ตรงมุมห้อง

เรียวนันเองก็มีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับอยู่บนใบหน้า

ได้ผลแฮะ!

เอจิเซ็น นันจิโร่ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เขาไม่เห็นรอยยิ้มบนหน้าของเรียวนันมาหลายวันแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นเพราะเรียวมะหรือเพราะไม้เทนนิส การที่เรียวนันยิ้มได้ก็นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี

เอจิเซ็น นันจิโร่ เดินเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ เด็กทั้งสอง มองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น

“เรียวนัน คุยอะไรกับเรียวมะอยู่เหรอ?”

เขาพูดด้วยภาษาต้าเซี่ย

อาจจะได้รับอิทธิพลมาจากพ่อของเรียวนัน สำเนียงภาษาต้าเซี่ยของ เอจิเซ็น นันจิโร่ จึงค่อนข้างได้มาตรฐานและฟังชัดเจน

เรียวนันตอบกลับด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“คุณลุงพูดภาษาญี่ปุ่นเถอะครับ”

คำพูดนี้ทำให้ เอจิเซ็น นันจิโร่ ชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็เบิกตากว้าง

“เจ้าหนู เธอพูดญี่ปุ่นได้ด้วยเหรอ?”

เพราะตลอดสองวันที่ผ่านมาพวกเขาสื่อสารกันด้วยภาษาจีนมาตลอด เขาจึงไม่เคยรู้เลยว่าเรียวนันพูดญี่ปุ่นได้

เรียวนันพยักหน้า

“พ่อสอนผมน่ะครับ”

ความจริงแล้วเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับพ่อในนามของเขาเลย ในชาติก่อน เรียวนันเคยลงเรียนวิชาเลือกภาษาญี่ปุ่นเพราะต้องใช้ในการทำงาน

“อา~”

เอจิเซ็น นันจิโร่ ถอนหายใจเบา ๆ

“ช่างเป็นเด็กที่รู้ความจริง ๆ”

“เรียวนัน อยากลองหัดเล่นเทนนิสไหม? เล่นเทนนิสกับเรียวมะสนุกนะจะบอกให้”

เรียวนันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“ครับ”

ในเมื่อมาถึงโลก ‘Prince of Tennis’ แล้ว

การไม่เล่นเทนนิสก็ดูเหมือนจะละเลยหน้าที่หลักไปหน่อย

และในเมื่อโชคชะตาพาเขามาที่โลกนี้ เขาก็คงหนีไม่พ้นที่จะต้องข้องเกี่ยวกับเทนนิส

แม้ชาติก่อนเขาจะเล่นเทนนิสไม่เป็น แต่ด้วยคำชี้แนะจากผู้เล่นระดับ ‘เพดานบิน’ ของโลกใบนี้ที่อยู่ตรงหน้า เขาคิดว่าน่าจะเรียนรู้ได้เร็ว

เมื่อได้ยินคำตอบของเรียวนัน นันจิโร่ก็ยิ้มอย่างพอใจ

“ดีมาก เรียวมะ ไปเอาไม้เทนนิสมาให้พี่เรียวนันอันหนึ่งสิ เดี๋ยวพ่อจะสอนพื้นฐานให้เขาก่อน แล้วพวกลูกค่อยเล่นด้วยกัน!”

ใบหน้าของเรียวมะฉายแววตื่นเต้นทันที

“จริงเหรอครับ?”

โดยไม่รอให้นันจิโร่ตอบ เรียวมะก็วิ่งตึกตึกตึกกลับเข้าไปในห้อง

ไม่นานเขาก็วิ่งกลับมาพร้อมกับไม้เทนนิสอีกอัน

เรียวมะส่งไม้เทนนิสให้เรียวนันอย่างกระตือรือร้น

เรียวนันยื่นมือออกไปรับ

นันจิโร่เองก็ล้วงลูกเทนนิสสองลูกออกมาจากในกางเกง

“มาเถอะ เรียวนัน ตามฉันมา”

“......”

จู่ ๆ เรียวนันก็รู้สึกรังเกียจเทนนิสขึ้นมาตงิด ๆ

ทั้งสามคนเดินมาถึงสนามเทนนิสที่อยู่ด้านข้างของสวน

แม้สนามจะดูเรียบง่าย แต่เส้นสนามก็ได้มาตรฐาน การวางผังคอร์ตและตาข่ายล้วนดูมีความเป็นมืออาชีพ

ในฐานะอดีตพนักงานออฟฟิศ เรียวนันพอจะมีสายตาแยกแยะของดีอยู่บ้าง

เอจิเซ็น นันจิโร่ ชี้ไปที่เส้นเบสไลน์ของคอร์ตฝั่งตรงข้าม

“เรียวนัน ไปยืนที่เส้นท้ายคอร์ตฝั่งโน้นนะ แล้วลองตีลูกที่ฉันโยนไปให้กลับมา”

โยนเหรอ?

เรียวนันชะงักไปเล็กน้อย

แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรมากสายตาจจับจ้องไปที่ลูกเทนนิสในมือของนันจิโร่

เพียงแค่วาดแขน

ลูกเทนนิสก็ถูกนันจิโร่โยนส่งมาอย่างรวดเร็ว

เรียวนันก้าวเท้าไปข้างหน้าแล้วพุ่งเข้าใส่ ตั้งใจจะตีลูกจังหวะที่มันกระดอนพื้นขึ้นมา

ความเร็วลูกช้ามาก

แม้แต่เรียวนันที่ไม่เคยจับไม้เทนนิสมาก่อนก็ยังกะจังหวะได้ไม่ยาก

แป้ก~

โชคร้ายที่มุมหน้าไม้ไม่ดี ขอบไม้เทนนิสจึงกระแทกเข้ากับลูก ทำให้บอลลอยโด่งออกไป

ลูกเทนนิสลอยไปค้างอยู่บนต้นไม้ใหญ่ใกล้ ๆ

เรียวนันขมวดคิ้ว

“นั่นสินะ ฉันไม่มีพรสวรรค์ด้านกีฬาจริง ๆ ด้วย”

หรือว่าคุณสมบัติ ‘บ้ากีฬาแต่ไร้ทักษะ’ จากชาติก่อนจะตามติดตัวมาถึงโลกนี้ด้วย?

แบบนั้นมันจะไม่ยุติธรรมไปหน่อยเหรอ

มุมปากของเรียวนันกระตุกยิก

[ติ๊ง.....]

ก่อนที่เรียวนันจะทันได้รู้สึกหดหู่ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัว

จากนั้น เสียงสังเคราะห์แบบเครื่องจักรที่ไร้อารมณ์ก็ดังเข้าหู

[ติ๊ง ตรวจพบ ‘บุตรแห่งโชคชะตา’ ที่สามารถผูกมัดได้ ระบบผลตอบแทนทวีคูณเริ่มทำงาน]

หลังจากมึนงงไปชั่วขณะ ประกายตาเฉียบคมก็วาบผ่านนัยน์ตาของเรียวนันอย่างรวดเร็ว

ระบบสินะ

มาตรฐานของพวกข้ามมิติจริง ๆ

เรียวนันพึมพำในใจ

“ระบบ นายมีหน้าที่อะไรบ้าง?”

[ตราบใดที่โฮสต์และบุตรแห่งโชคชะตาอยู่ห่างกันไม่เกิน 5 เมตร เป็นเวลามากกว่า 10 นาที ระบบผลตอบแทนทวีคูณจะทำงาน]

[ตรวจพบว่าโฮสต์ได้สัมผัสกับบุตรแห่งโชคชะตา ‘เอจิเซ็น เรียวมะ’ ต้องการผูกมัดหรือไม่?]

(หมายเหตุ: ระยะ 5 เมตรใช้สำหรับการผูกมัดเท่านั้น การรับผลตอบแทนไม่มีข้อจำกัดเรื่องระยะทาง)

“ถ้าผูกมัดได้ ทำไมฉันถึงผูกมัดกับ เอจิเซ็น นันจิโร่ ไม่ได้ล่ะ?”

เรียวนันสงสัย

[เอจิเซ็น นันจิโร่ คือหนึ่งในบอสสูงสุด ไม่สามารถผูกมัดได้]

[ต้องการผูกมัด เอจิเซ็น เรียวมะ หรือไม่?]

“ตกลง ผูกมัดเลย”

[ติ๊ง การผูกมัดสำเร็จ!]

[เริ่มกระบวนการขยายผลตอบแทน!]

[พื้นฐานเทนนิส เลเวล 1 → คูณและส่งคืน: คุณได้รับ ทักษะพื้นฐานเทนนิส เลเวล 3!]

[ค่าสเตตัส 5 มิติพื้นฐาน เลเวล 1 → คูณและส่งคืน: คุณได้รับ ค่าสเตตัส 5 มิติพื้นฐาน เลเวล 3!]

ผลตอบแทนมันจะเถื่อนเกินไปแล้ว!

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในสมองและร่างกาย รูม่านตาของเรียวนันก็หดเกร็งด้วยความตกตะลึงในประสิทธิภาพของระบบ

ชั่วขณะนั้น สายตาที่เรียวนันมองไปที่เรียวมะก็เปลี่ยนไป

‘เรียวมะน้อย อนาคตฉันจะได้โชว์เทพในโลกนี้ไหม ก็ขึ้นอยู่กับนายแล้วนะ’

สูตรโกงนี้มันช่างเรียบง่ายและดิบเถื่อน สะใจกว่าพวกระบบล็อกอินสุ่มกาชาหรือทำภารกิจเป็นไหน ๆ

ต้องรู้ก่อนว่า เอจิเซ็น เรียวมะ คือพระเอกของโลกใบนี้ ที่ผู้เขียนประเคนสารพัดสูตรโกงใส่ตัว

ก่อนที่เขาจะข้ามมิติมา เอจิเซ็น เรียวมะ ถึงขั้นเอาชนะ เอจิเซ็น เรียวกะ ที่ถูกยกย่องว่าเป็นรองบอสสูงสุดได้แล้วในศึกเวิลด์คัพ

น่าเสียดายที่เขายังไม่ทันได้เห็นเรียวมะโค่นนันจิโร่ แต่ด้วยสไตล์ของผู้เขียน เรื่องนั้นคงเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว

ในขณะที่เขากำลังจมอยู่ในความคิด เสียงของ เอจิเซ็น นันจิโร่ ก็ดังมาจากคอร์ตฝั่งตรงข้าม

“เรียวนัน อย่าเพิ่งท้อสิ ตอนเรียวมะตีลูกครั้งแรก เขาตีไม่โดนด้วยซ้ำ เธอตีโดนได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว”

เมื่อเห็นเรียวนันยืนนิ่ง เขาคิดว่าเด็กน้อยกำลังหงุดหงิดที่ตีเสีย โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายได้เกิดความเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

“ครับ”

เรียวนันกลับมาตั้งท่าเตรียมพร้อมอีกครั้ง

ท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขาทำให้นันจิโร่แปลกใจ

“น่าสนใจ”

ฟึ่บ...!

นันจิโร่โยนลูกมาอีกครั้ง

ไม่เหมือนลูกก่อนหน้านี้

หลังจากลูกออกจากมือนันจิโร่ เรียวนันก็ประเมินขนาด น้ำหนัก ผิวสัมผัส วิถีการเด้ง การหมุน และมิติระยะทางของลูกได้อย่างรวดเร็ว

นี่น่ะเหรอ ‘บอลเซนส์’

ความคิดหนึ่งแล่นผ่านหัว

ลูกเทนนิสตกกระทบพื้นแล้วเด้งขึ้น เรียวนันจัดระเบียบร่างกายในการรีเทิร์นแม้จะยังไม่สมบูรณ์แบบนัก แล้วเหวี่ยงไม้เทนนิสเข้าใส่ลูกที่พุ่งเข้ามา

ปัง...!

เขาตีโดนลูกเทนนิสอีกครั้ง!

ใบหน้าของ เอจิเซ็น นันจิโร่ ฉายแววประหลาดใจ

เพราะครั้งนี้เรียวนันรีเทิร์นกลับมาได้ดีมาก ลูกไม่เหินขึ้นฟ้า แต่พุ่งข้ามตาข่ายและตกลงภายในเส้นสนาม

สำหรับคนที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝนอย่างเป็นระบบ เรื่องนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้

มือใหม่ส่วนใหญ่มักจะกะจังหวะตีผิด

พวกเขาเชื่อว่าความสูงของวงสวิงต้องอยู่ในระดับเดียวกับความสูงของลูกที่ลอยมา

ในความเป็นจริง การทำแบบนั้นจะทำให้ลูกเหินออกนอกโลกได้ง่าย ๆ

คนตีจะต้องกดหน้าไม้ลงในจังหวะที่เหมาะสม

ดูจากท่ายืนและท่าวิ่ง เอจิเซ็น นันจิโร่ มั่นใจ 100% ว่าอีกฝ่ายเล่นเทนนิสไม่เป็น

แต่กลับจับเทคนิคได้ในการตีครั้งที่สอง

ชั่วขณะหนึ่ง เอจิเซ็น นันจิโร่ รู้สึกทึ่งในพรสวรรค์ที่เรียวนันแสดงออกมา

การโยนครั้งที่สาม

เรียวนันหวดสวนกลับทันทีที่ลูกเทนนิสเด้งพื้น

การโยนครั้งที่สี่

ลูกถูกตีสวนกลับไปก่อนที่มันจะมีโอกาสได้ตกถึงพื้นด้วยซ้ำ

จนถึงการโยนครั้งที่ห้า

เรียวนันเริ่มปรับวิธีการรีเทิร์น ทำให้การตีโต้ของเขาลื่นไหลยิ่งขึ้น

เขากำลังพัฒนาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ภาพตรงหน้าก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ในใจของ เอจิเซ็น นันจิโร่

“เจ้าหลิน... หมอนั่นให้กำเนิดลูกชายปีศาจออกมาหรือไงเนี่ย!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน