ตอนที่ 408 ไปเดี๋ยวนี้

เสิ่นเยียนชะงักฝีเท้าเล็กน้อย หันไปมองเหยียนเหยา

เหยียนเหยาในยามนี้สวมอาภรณ์สีแดงชาด ประกอบกับใบหน้าที่งดงามหมดจด เผยให้เห็นถึงความงามที่โดดเด่นสะดุดตา นางจ้องมองเสิ่นเยียนด้วยแววตาซับซ้อน

"เมื่อคืนเจ้าช่างทำตัวโดดเด่นเสียจริงนะ"

เสิ่นเยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หากเจ้าแค่อยากจะพูดเรื่องพรรค์นี้ เช่นนั้นข้าก็ไม่มีเวลามาเสวนาด้วย"

สีหน้าของเหยียนเหยาเปลี่ยนไป รีบเรียกนางไว้ทันที

"เสิ่นเยียน ข้าขอถามเจ้าแค่เรื่องเดียว เซี่ยโหวเหว่ยถูกเจ้าฆ่าตายใช่หรือไม่? ดังนั้นเจ้าถึงได้ยั่วยุให้เกิดศึกครั้งนี้ขึ้น?"

"ไม่ใช่"

เสิ่นเยียนนึกไม่ถึงว่านางยังคงใส่ใจเรื่องการตายของเซี่ยโหวเหว่ยถึงเพียงนี้ นางสบตาอีกฝ่าย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

คนผู้นั้น นางไม่ได้เป็นคนฆ่า

แต่นางมีความคิดที่จะลอบสังหารเซี่ยโหวเหว่ยจริงๆ

เมื่อเหยียนเหยาได้ยินคำตอบ ความตกตะลึงก็พาดผ่านใบหน้า ความคิดแรกในใจของนางคือเสิ่นเยียนกำลังโกหก ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ปราศจากความรู้สึกผิดของเสิ่นเยียนแล้ว นางก็... พลันเกิดความไม่แน่ใจขึ้นมา

เสิ่นเยียนไม่ได้หยุดรั้งอยู่กับที่ ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

คราวนี้ เหยียนเหยาไม่ได้เอ่ยปากเรียกนางไว้อีก

นางพึมพำ

"หรือว่า... จะไม่ใช่นางจริงๆ?"

"พี่เหยา จะใช่นางหรือไม่ มันสำคัญขนาดนั้นเชียวหรือ? ตอนนี้นางบินเกาะกิ่งไม้กลายเป็นหงส์ไปแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นถึงบุตรสาวของเสิ่นเทียนเหมิน..."

สมาชิกชายของกลุ่มสังหารเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปรี้ยวแปร่งยากจะปิดบังความอิจฉาริษยา

ใครจะไปคาดคิดว่ากลุ่มที่ไร้คนสนใจที่สุดในตอนแรก ตอนนี้กลับมีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองจงอวี้แล้ว!

รอจนเรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วทวีปกุยหยวน เมื่อนั้นกลุ่มอสูรก็จะเลื่องชื่อไปทั่วหล้า

สมาชิกอีกคนของกลุ่มสังหารเซียนเอ่ยถามขึ้น

"พี่เหยา ท่านคิดว่ากลุ่มอสูรเก่งกาจถึงเพียงนั้นจริงๆ หรือ? ลำพังแค่พวกเขา กลับสามารถสังหารสี่ผู้พิทักษ์ของสมาพันธ์กุยหยวนได้เชียวหรือ? จะเป็นข่าวลือผิดๆ หรือไม่?"

เหยียนเหยาไม่ได้เอ่ยสิ่งใด แววตาหม่นลง

ไม่ว่าจะเป็นข่าวลือผิดๆ หรือไม่ ความแข็งแกร่งของกลุ่มอสูรก็ไม่อาจดูแคลนได้

อันที่จริง สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกเหมือนมีก้างติดคอก็คือการที่เสิ่นเยียนก้าวขึ้นเป็นนายน้อยเทียนเหมินในพริบตา เบื้องหลังมีภูเขาลูกใหญ่อย่างเทียนเหมินคอยหนุนหลัง หากคิดจะลงมือกับนาง ย่อมยากลำบากยิ่งขึ้นไปอีก

นางรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ที่ไม่ได้จัดการเสิ่นเยียนให้เร็วกว่านี้

สมาชิกอีกคนเอ่ยขึ้นมาอีกว่า

"พี่เหยา ความสัมพันธ์ระหว่างเสิ่นเยียนกับเฟิงสิงไม่ธรรมดาเลยนะ ข้าได้ยินมาว่า เมื่อคืนนี้เฟิงสิงโอบเอวของเสิ่นเยียนด้วย..."

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แววตาของเหยียนเหยาก็แข็งค้างในทันที เอ่ยถามอย่างร้อนรน

"เรื่องนี้เป็นความจริงงั้นหรือ?"

"น่าจะเป็นความจริง!"

เมื่อเหยียนเหยาได้ยินดังนั้น กลับเผยรอยยิ้มออกมา

"พวกเขาช่างเหมาะสมกันดียิ่งนัก"

นานทีปีหนนางจึงจะเอ่ยชมออกมาจากใจจริงสักประโยค

หากเสิ่นเยียนและเฟิงสิงทั้งสองคนคบหากันจริงๆ เช่นนั้นเนี่ยซวิน...

ในหัวของเหยียนเหยาปรากฏภาพของเนี่ยซวินขึ้นมา รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว

และในเวลาเดียวกันนี้เอง

แดนทักษิณ บนยอดเขาหวงเต้า เมฆหมอกม้วนตัวลอยล่อง สายลมเย็นพัดผ่านแผ่วเบา บุรุษผู้หนึ่งในชุดขาวดุจหิมะกางร่มกระดาษสีฟ้าอ่อน ยืนนิ่งเงียบอยู่ ณ ที่แห่งนั้น ร่างของเขาถูกเมฆหมอกบดบัง ทำให้ดูเลือนรางไม่ชัดเจน

ทันใดนั้น เขายื่นมือที่เรียวยาวและขาวผ่องออกไป รับบางสิ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศได้อย่างแม่นยำ

สิ่งนั้นคือกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับไว้อย่างประณีตบรรจง

เขาคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอย่างแผ่วเบา ด้านบนมีตัวอักษรเขียนไว้เบียดเสียดกันแน่นขนัด

สถานการณ์เกี่ยวกับเมืองจงอวี้ล้วนถูกบรรยายเอาไว้ในนั้น

บุรุษหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่ออ่านจนถึงตอนท้าย คิ้วที่ขมวดมุ่นก็คลายออก

เขาช้อนตาขึ้น ทอดสายตามองไปยังสถานที่อันห่างไกล

"บุตรสาวของเสิ่นเทียนเหมิน... เสิ่นเยียน"

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบายิ่งนัก ราวกับจะถูกสายลมพัดให้แตกซ่านไป

ทันใดนั้น ก็มีความเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลัง

ตามมาด้วยน้ำเสียงหนึ่ง

"อาจารย์อาเล็กเนี่ย นักพรตจากแดนฉางหมิงมาถึงแล้วขอรับ เขาถามท่านว่า จะออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่?"

เนี่ยซวินหันกลับมา เขากางร่มกระดาษน้ำมันสีฟ้าอ่อน เมฆหมอกบดบังใบหน้าหล่อเหลา ทว่ากลับเพิ่มความอ่อนโยนให้แก่คิ้วและดวงตาของเขาอีกส่วนหนึ่ง

"ไปเดี๋ยวนี้เลยเถอะ"

"ขอรับ อาจารย์อาเล็กเนี่ย"

…

สถาบันแดนกลาง

ยามที่เสิ่นเยียนพบอธิการบดีสวี่เจ๋อ ก็ได้เห็นอธิการบดีเสวียนอวิ๋นที่มีสีหน้าดูอิดโรยเล็กน้อยรวมถึงผู้อาวุโสสภาความลับอีกหลายท่าน

อธิการบดีเสวียนอวิ๋นพอเห็นเสิ่นเยียน ก็บันดาลโทสะขึ้นมาทันที ชี้หน้าเสิ่นเยียนด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา

"เจ้านี่มัน... ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าเสียจริง!"

"ท่านอธิการบดี เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้?"

เสิ่นเยียนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยกมือประสานคารวะอธิการบดีเสวียนอวิ๋น

สีหน้าของอธิการบดีเสวียนอวิ๋นดำทะมึนขึ้นมาทันที

"พวกเจ้าเล่นก่อเรื่องจนฟ้าแทบถล่มทลายขนาดนี้ ชายชราอย่างข้ายังจะมาไม่ได้อีกหรือ?"

เสิ่นเยียนยิ้มบางๆ

"ท่านอธิการบดี วางใจเถิดเจ้าค่ะ อันตรายถูกขจัดไปหมดแล้ว ต่อไปท่านก็ไม่ต้องคอยอกสั่นขวัญแขวนอีกแล้ว"

เมื่ออธิการบดีเสวียนอวิ๋นได้ยินดังนั้น อารมณ์ก็ยิ่งซับซ้อน เดิมทีเขาอยากจะมาห้ามปรามพวกนาง ผลปรากฏว่า ถึงแม้พวกนางจะก่อเรื่องจนฟ้าแทบถล่ม แต่ก็ยังดีที่สามารถยุติเรื่องราวทั้งหมดลงได้อย่างสำเร็จ

เขาทอดถอนใจ

"เรื่องนี้ก็ให้มันผ่านพ้นไปเถอะ"

เสิ่นเยียนคลี่ยิ้ม

เวลานี้ อธิการบดีสวี่เจ๋อเผยรอยยิ้ม เอ่ยถามขึ้นว่า

"เสิ่นเยียน กลุ่มอสูรของพวกเจ้าก็ยังคงเป็นศิษย์ของสถาบัน ไม่ทราบว่าพวกเจ้าสนใจจะรั้งอยู่ศึกษาต่อที่สถาบันแดนกลางหรือไม่?"

อธิการบดีเสวียนอวิ๋นได้ยินประโยคนี้ ก็มีสีหน้าตกตะลึง หันไปมองอธิการบดีสวี่เจ๋อ

แม้ในใจจะอาลัยอาวรณ์อย่างยิ่ง ทว่าเขาก็เข้าใจดีว่า ต้นกล้าชั้นดีอย่างกลุ่มอสูรสมควรได้รับทรัพยากรที่ดียิ่งขึ้นและมากขึ้น

เสิ่นเยียนมองไปทางอธิการบดีเสวียนอวิ๋นก่อน เพื่อหยั่งเชิงดูความเห็นของเขา

อธิการบดีเสวียนอวิ๋นพยักหน้า เป็นเชิงบอกให้เสิ่นเยียนตอบรับคำเชิญของอธิการบดีสวี่เจ๋อ ทว่าเสิ่นเยียนกลับมีความคิดอื่น

เสิ่นเยียนเอ่ยถาม

"ท่านอธิการบดีสวี่ ท่านพอจะรับปากคำขอประการหนึ่งของพวกเราได้หรือไม่? หากท่านรับปาก กลุ่มอสูรของพวกเราก็ตกลงที่จะเข้าศึกษาในสถาบันแดนกลาง"

และอธิการบดีสวี่เจ๋อก็หรี่ตาลง คาดเดาเนื้อหาคำขอของเสิ่นเยียนออกในทันที

ภายในใจของเขาตกอยู่ในความลังเล

ตกลงแล้วสมควรจะรับปากดีหรือไม่?

อธิการบดีเสวียนอวิ๋นเห็นสีหน้าของสวี่เจ๋อเย็นชาลงเล็กน้อย ใจก็หล่นวูบ แสร้งทำเป็นตวาดด่า

"เสิ่นเยียน เจ้าพูดจาเช่นนี้กับท่านอธิการบดีสวี่เจ๋อได้อย่างไร?"

"เอ่อ เสวียนอวิ๋น"

อธิการบดีสวี่เจ๋อยกมือขึ้นเล็กน้อย ขัดขวางไม่ให้เสวียนอวิ๋นพูดต่อ ก่อนจะหันไปมองเสิ่นเยียนแล้วเอ่ย

"หากเป็นคำขอเรื่องการไปยังสระสุริยันจันทราเพื่อพบใครบางคน ข้ายินยอมรับปาก พวกเจ้ากลุ่มอสูรก็เตรียมตัวเข้ามาเป็นศิษย์ของสถาบันแดนกลางได้เลย"

หัวคิ้วของเสิ่นเยียนคลายออก ยกมือประสานคารวะอธิการบดีสวี่เจ๋อ

"ขอบคุณท่านอธิการบดีสวี่"

เขาเอ่ยถามอีกว่า

"ข้าล่ะอยากรู้นัก ว่าเขาใช้วิธีอันใดกัน ถึงทำให้พวกเจ้ายึดติดถึงเพียงนี้?"

เสิ่นเยียนตอบ

"พวกเราเองก็อับจนหนทางเช่นกัน แต่ผู้อาวุโสท่านนั้นดีต่อพวกเรามาก ดังนั้น พวกเราถึงได้มารบกวนท่านครั้งแล้วครั้งเล่า ขอท่านโปรดอภัยในความล่วงเกินของพวกเราด้วย"

เสวียนอวิ๋นฟังบทสนทนาของพวกเขาไม่เข้าใจ

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากถาม

อธิการบดีสวี่เจ๋อกล่าว

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หลังจากที่ข้าไปแล้ว จะมาแจ้งให้พวกเจ้าทราบอีกที"

"ขอบคุณท่านอธิการบดีสวี่"

หลังจากนั้น เสิ่นเยียนอยู่ต่ออีกครู่หนึ่ง ถูกอธิการบดีสวี่เจ๋อซักถามอีกสองสามประโยค เขาก็ปล่อยให้นางกับอธิการบดีเสวียนอวิ๋นและคนอื่นๆ กลับไป

ระหว่างทางกลับ

อธิการบดีเสวียนอวิ๋นมองเสิ่นเยียนด้วยความรู้สึกซับซ้อน

"ความเร็วในการเติบโตของพวกเจ้านี่มันช่างรวดเร็วเกินไปจริงๆ ชายชราอย่างข้ายังไม่ทันตั้งตัว พวกเจ้าก็สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้แล้ว ตกลงว่าเป็นเพราะพวกเจ้าวิปริตเกินไป หรือว่าเป็นเพราะข้าแก่เกินไปจนก้าวตามพวกเจ้าไม่ทันกันแน่"

เสิ่นเยียนตอบ

"ท่านอธิการบดี การเติบโตของพวกเราย่อมขาดการสั่งสอนจากท่านไปไม่ได้เจ้าค่ะ"

อธิการบดีเสวียนอวิ๋นหลุดขำ

"เลิกพูดจาตามมารยาทพวกนี้เถอะ"

"ในบรรดาสถาบันทั้งสี่ดินแดน น้อยนักที่จะมีอัจฉริยะได้รับข้อยกเว้นให้เข้ามาศึกษาในสถาบันแดนกลางได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเข้ามาทั้งกลุ่มเช่นนี้ ดูท่าผลงานของพวกเจ้าจะโดดเด่นสะดุดตามากจริงๆ จนทำให้อธิการบดีสวี่เจ๋อเกิดความเสียดายคนเก่งขึ้นมาแล้ว"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาก็ถอนหายใจยาวๆ ออกมา

"ก็แค่สถาบันแดนประจิมของพวกเราต้องสูญเสียอัจฉริยะไปถึงแปดคน ในใจของชายชราอย่างข้าช่างเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดจริงๆ!"

เสิ่นเยียนมองเขาอย่างหนักแน่น เอ่ยว่า

"ท่านอธิการบดี ถึงแม้ว่าพวกเราจะกลายเป็นศิษย์ของสถาบันแดนกลาง แต่พวกเราก็ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันแดนประจิม จุดนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงเจ้าค่ะ"