บทที่ 13 ทางลัดสู่ความสำเร็จ

บทที่ 13 ทางลัดสู่ความสำเร็จ

เกาอวี่หันหลังให้กับประตู เขาจึงมองไม่เห็นหลินเหยียนหรันที่ยืนอยู่ข้างหลังในยามที่เขากำลังพูด

ทว่าเด็กฝึกคนอื่น ๆ นั้นต่างออกไป ทันทีที่พวกเขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นที่ปรึกษาและทีมงานมายืนรออยู่ที่ประตูแล้ว หลังจากตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ทุกคนก็รีบลุกขึ้นด้วยความลนลานพลางโค้งคำนับอย่างรวดเร็ว

"ครูเหยียนหรัน คุณ... คุณมาแล้วหรือครับ"

"ยินดีต้อนรับครับ ยินดีต้อนรับ"

สถานการณ์มันกะทันหันเกินไปจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน ทำให้น้ำเสียงและสีหน้าท่าทางที่แสดงออกมานั้นดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย

เกาอวี่ที่ก่อนหน้านี้ทำตัวไม่เกรงกลัวสิ่งใด กลับรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าเมื่อได้ยินชื่อของเหยียนหรัน เขาก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดและยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

สายตาของหลินเหยียนหรันกวาดมองใบหน้าของทุกคน เมื่อเห็นว่าเหล่าเด็กฝึกมีท่าทางหวาดหวั่นและกังวลว่าเขาจะโกรธ เขาก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปหาพวกเขา

"ทุกคนลำบากกันมากเลยนะ การซ้อมเป็นอย่างไรบ้าง ราบรื่นดีไหม"

รอยยิ้มอันอ่อนโยนและสงบเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าของเขา ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายและน้ำเสียงก็เปี่ยมไปด้วยความเมตตา ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

เมื่อเห็นความใจกว้างของหลินเหยียนหรันที่ไม่ถือสาหาความ เหล่าเด็กฝึกก็พากันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

เพราะหากที่ปรึกษาเป็นคนใจแคบและเปิดฉากทะเลาะกับเกาอวี่โดยตรง พวกเขาไม่เพียงแต่จะถ่ายทำรายการต่อไม่ได้เท่านั้น แต่ยังไม่สามารถซ้อมต่อได้อีกด้วย

เกาอวี่เพิ่งจะได้สติก็ตอนที่จินเล่อเทียนแอบดึงชายเสื้อของเขา ด้วยความรู้สึกผิดอย่างล้นพ้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าหลินเหยียนหรัน และทำได้เพียงเดินตามจินเล่อเทียนไปยังมุมห้องที่ลับตาคน เพื่อพยายามลดตัวตนของตัวเองให้เหลือน้อยที่สุด

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาไปถึงมุมห้องและกำลังจะนั่งลง เขาก็เห็นหลินเหยียนหรันไปยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ของห้องซ้อมแล้ว พร้อมกับตบมือเรียกทุกคน

"ก่อนอื่น ช่วยแสดงผลการซ้อมของวันนี้ให้ผมดูหน่อย"

เหล่าเด็กฝึกต่างพากันโอดครวญในทันที

"ครูครับ อย่าเลยครับ พวกเรายังทำกันไม่ค่อยได้เลย"

"พวกเรายังซ้อมกันไม่ดีเลยครับ ผลลัพธ์มันแย่มาก"

"ให้พวกเราซ้อมมากกว่านี้เถอะครับ ผมยังจำเนื้อร้องไม่ได้เลย..."

หลินเหยียนหรันส่ายหน้า "ซ้อมพร้อมกันสักรอบเถอะ ผมอยากเห็นความคืบหน้า"

ก่อนที่เหล่าเด็กฝึกจะได้เอ่ยปากอะไรอีก หลินเหยียนหรันก็เสริมขึ้นว่า "ผมต้องการเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของพวกคุณก่อน"

ดวงตาอันงดงามของเขามองไปยังทุกคนด้วยแววตาที่เจือรอยยิ้ม น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล แต่ทุกคนที่สบตาเขากลับไม่กล้าที่จะหาข้ออ้างให้ตัวเองอีกต่อไป

ในเวลานี้ ที่ปรึกษาที่อยู่ตรงหน้าพวกเขามีรัศมีบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ราวกับว่าเขามีมนต์ขลังที่ทำให้ผู้คนอยากจะเชื่อฟังเขาอย่างว่าง่ายโดยไม่รู้ตัว

เหล่าเด็กฝึกไม่กล้าบ่นอีกต่อไป เมื่อเสียงดนตรีเริ่มต้นขึ้น พวกเขาก็เริ่มเต้นตามจังหวะ

ยกเว้นเพียงไม่กี่คนที่พอจะถูไถไปกับการร้องและการเต้นจนจบเพลงได้ ส่วนเด็กฝึกที่เหลือต่างก็มีปัญหามากมายเต็มไปหมด

และเนื่องจากหลินเหยียนหรันยืนอยู่หน้าสุดของทุกคน เขาจึงเห็นทุกความผิดพลาดที่เกิดขึ้นระหว่างการแสดงได้อย่างชัดเจน

ลู่เทียนหลางร้องเพลงได้อย่างเดียวแต่กลับจำท่าเต้นไม่ได้เลยแม้แต่ท่าเดียว

จีซ่วยนั้นตรงกันข้าม เขาเต้นตลอดการแสดงแต่ปากกลับไม่ขยับเลยสักครั้ง

ฟ่านเซียง เกาอวี่ และจินเล่อเทียน แรปเปอร์ทั้งสามคนนี้ เมื่อต้องร้องและเต้นไปพร้อมกัน จังหวะของพวกเขาก็เพี้ยนไปหมด

ไม่ต้องพูดถึงเซี่ยซิงซิงและเริ่นฉูซี พวกเขาทำแบบเก้ ๆ กัง ๆ และมั่วไปจนจบการแสดง... เห็นได้ชัดว่าหากขาดคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญด้านการร้องและการเต้น เด็กกลุ่มนี้ก็เหมือนเสียเวลาเปล่าไปทั้งวัน

นี่ก็เข้าสู่ช่วงกลางคืนแล้ว และเหลือเวลาอีกเพียงสองวันกว่า ๆ เท่านั้น ด้วยสภาพแบบนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะขึ้นแสดงบนเวทีได้

หลังจากการแสดงจบลง ไม่มีเด็กฝึกคนไหนพูดอะไรออกมาเลย ทุกคนต่างก้มหน้าลงด้วยความหดหู่

พวกเขารู้ระดับของตัวเองดีที่สุด ไม่จำเป็นต้องรอให้ที่ปรึกษามาวิจารณ์ก็รู้ว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร อีกทั้งในห้องซ้อมยังมีกระจกบานใหญ่ ทุกท่วงท่าของพวกเขาจึงปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

พวกเขาได้ยินมาว่ากลุ่มของเผยลั่วที่อยู่ข้าง ๆ สามารถร้องและเต้นตามดนตรีประกอบได้แล้ว ในขณะที่กลุ่มของพวกเขายังอยู่ในขั้นที่ร้องให้พร้อมกันยังไม่ได้เลย... พวกเขาแทบไม่ได้พักผ่อนกันมาทั้งวัน แต่ผลลัพธ์กลับยังแย่ขนาดนี้

เหล่าเด็กฝึกนั่งลงบนพื้นด้วยความท้อแท้ ทั้งโกรธและรู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรม

"ผมขอโทษครับ"

"ทำไมผมถึงไร้ประโยชน์ขนาดนี้..."

"พวกเราจะขึ้นเวทีได้จริง ๆ หรือ"

"ครูครับ พวกเราทำไม่ได้จริง ๆ..."

ในช่วงแรกมีบางคนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ยิ่งพูดไปพวกเขาก็ยิ่งรู้สึกหมดหวัง สุดท้ายจึงเงียบเสียงลงไปเสียดื้อ ๆ

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

หลินเหยียนหรันนิ่งฟังคำพร่ำบ่นของทุกคนโดยไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่เท้าคางด้วยมือข้างหนึ่งและตกอยู่ในภวังค์ความคิด

เมื่อเห็นใบหน้าอันเคร่งขรึมและความเงียบของหลินเหยียนหรัน เหล่าเด็กฝึกก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล เพราะกลัวว่าเขาจะตำหนิที่พวกเขาไม่พยายามมากพอ

ทว่า การกระทำต่อมาของหลินเหยียนหรันกลับเหนือความคาดหมายของทุกคนโดยสิ้นเชิง

เขายื่นมือขวาออกมา โน้มตัวลง และช่วยพยุงเด็กฝึกที่กำลังหมดอาลัยตายอยากบนพื้นให้ลุกขึ้นทีละคน

จนกระทั่งสุดท้าย หลินเหยียนหรันยื่นมือไปหาเกาอวี่

"ลุกขึ้นเถอะ"

เกาอวี่สบตาหลินเหยียนหรันและเห็นว่าเขายังคงตั้งใจจะช่วยพยุง ใบหน้าของเกาอวี่เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อก่อนจะซีดลง

สุดท้ายเขาไม่กล้าที่จะยื่นมือออกไป ได้แต่รีบปัดฝุ่นที่ก้นแล้วลุกขึ้นด้วยตัวเองอย่างรวดเร็ว

หลังจากหลินเหยียนหรันเห็นทุกคนกลับมายืนตัวตรงอีกครั้ง เขาก็ถามพวกเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

"บอกผมหน่อย พวกคุณเต็มใจจะยอมแพ้ไปแบบนี้จริง ๆ หรือ"

พวกคุณเต็มใจจะยอมแพ้ไปแบบนี้จริง ๆ หรือ?

เหล่าเด็กฝึกต่างถามตัวเองในใจอย่างเงียบ ๆ

แน่นอนว่าไม่!

ต่อให้ผลสุดท้ายจะต้องถูกคัดออก พวกเขาก็ไม่เต็มใจที่จะยอมรับมันในสภาพเช่นนี้

แต่คู่ต่อสู้ของพวกเขานั้นแข็งแกร่งเกินไป... ทันทีที่ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของเหล่าเด็กฝึก พวกเขาก็ได้ยินหลินเหยียนหรันถามต่อว่า "ถ้าแม้แต่ตัวพวกคุณเองยังไม่เชื่อมั่นในตัวเอง แล้วผู้ชมและแฟนคลับจะเอาอะไรมาเชื่อมั่นและสนับสนุนพวกคุณได้ล่ะ"

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ทุกคนตื่นตัว พวกเขาต่างเงยหน้าขึ้นมองหลินเหยียนหรัน

หลินเหยียนหรันพยักหน้าให้พวกเขา แววตามีรอยยิ้มจาง ๆ "แม้ว่าทุกคนในกลุ่มของเราจะมีปัญหาบ้างไม่มากก็น้อย แต่สิ่งเหล่านี้สามารถแก้ไขได้ด้วยการซ้อมซ้ำ ๆ สำหรับพวกเราแล้ว ตราบใดที่ค้นพบวิธีการที่ถูกต้อง การร้องและการเต้นมันก็มีทางลัดของมันอยู่ เรายังมีเวลา มันยังไม่สายเกินไปหรอก"

เรายังมีเวลา มันยังไม่สายเกินไป

ภายใต้ความกดดันอันมหาศาลเช่นนี้ การให้กำลังใจในเชิงบวกยังคงเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการสร้างแรงจูงใจ

หลังจากได้ฟัง ดวงตาของเด็กฝึกหลายคนก็เริ่มกลับมามีประกายแห่งความมุ่งมั่นอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าขวัญและกำลังใจของทุกคนไม่ตกต่ำเหมือนเดิมแล้ว หลินเหยียนหรันก็ไม่เสียเวลาอีกต่อไปและชี้ให้เห็นถึงปัญหาโดยตรง

"พวกคุณตกลงเรื่องการแบ่งเนื้อร้องและตำแหน่งกันเรียบร้อยแล้วใช่ไหม"

เหล่าเด็กฝึกพยักหน้า

สิ่งแรกที่พวกเขาทำในตอนเช้าคือการแบ่งส่วนที่แต่ละคนต้องรับผิดชอบ

แม้ว่าจะมีความคิดเห็นที่ไม่ตรงกันมากมายตอนแบ่งเนื้อร้อง แต่เนื่องจากข้อจำกัดด้านเวลา ทุกคนจึงไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องนี้ จึงยอมประนีประนอมและแบ่งกันไปตามสภาพ

หลินเหยียนหรันไม่เห็นด้วยกับการแบ่งงานแบบนี้อย่างชัดเจน

เขาจึงหยิบปากกาขึ้นมาขีดเขียนลงบนสมุดเนื้อเพลง และแบ่งเนื้อร้องในส่วนต่าง ๆ ใหม่ทั้งหมด

"บางทีทุกคนอาจจะรู้สึกได้ว่าการแสดงของพวกเรามันดูไม่ประสานกันเลย ขาดความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน"

เหล่าเด็กฝึกพยักหน้าเห็นด้วยทันที นี่คือปัญหาที่พวกเขาสังเกตเห็นก่อนหน้านี้แต่ไม่สามารถแก้ไขได้

ในฐานะที่ปรึกษา หลินเหยียนหรันได้มอบทางออกให้กับพวกเขา

"ผมเสนอให้พวกเราแบ่งเนื้อร้องใหม่"

ทันทีที่ข้อเสนอนี้ถูกเอ่ยออกมา เด็กฝึกหลายคนมีสีหน้าที่ลำบากใจมาก

เพราะพวกเขาซ้อมตามส่วนที่ได้รับมอบหมายเมื่อตอนเช้ามาทั้งวันแล้ว ตอนนี้หลินเหยียนหรันต้องการรื้อใหม่ทั้งหมด นั่นหมายความว่าการซ้อมทั้งวันของพวกเขาจะสูญเปล่า!

ข้อเสนอนี้ช่างบ้าบิ่นเหลือเกิน

หากแบ่งออกมาไม่ดี มันจะกลายเป็นการเสียเวลาอันมีค่าที่เหลือน้อยอยู่แล้วไปโดยเปล่าประโยชน์

ไม่เพียงเท่านั้น เหล่าเด็กฝึกยังไม่ค่อยไว้วางใจในความสามารถทางวิชาชีพของหลินเหยียนหรัน ข้อเสนอของเขาจึงถูกคัดค้านอย่างหนัก

"ครูครับ แบบนี้มันจะไม่ดีหรือเปล่า... พวกเราไม่มีเวลาลองอะไรใหม่ ๆ แล้วนะครับ" ลู่เทียนหลางแสดงการประท้วงโดยพยายามเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง

ฟ่านเซียงก็พยักหน้าเห็นด้วย "พวกเราเริ่มคุ้นเคยกับส่วนของตัวเองแล้ว ถ้าต้องเริ่มใหม่ ผมเกรงว่าผลลัพธ์จะยิ่งแย่ลงกว่าเดิม"

เกาอวี่เองก็คัดค้านอย่างรุนแรง เขาอยากจะลุกขึ้นพูดอะไรบางอย่าง แต่พอนึกถึงเรื่องที่เขาแอบนินทาหลินเหยียนหรันลับหลังแล้วเจ้าตัวมาได้ยินเข้า เขาก็หักห้ามใจไว้และทำเพียงแค่สนับสนุนคำพูดของฟ่านเซียงเท่านั้น

เมื่อเห็นว่ามีคนคัดค้านมากมาย หลินเหยียนหรันก็ไม่ได้โต้เถียงต่อ แต่เลือกที่จะเจรจากับพวกเขาโดยตรง "ลองดูสักครั้งเพื่อดูผลลัพธ์เถอะ ถ้ามันไม่ดีจริง ๆ เราค่อยกลับไปใช้การจัดวางแบบเดิมดีไหม"

ในเมื่อหลินเหยียนหรันพูดเช่นนั้น คนที่อยากจะคัดค้านก็รู้สึกเกรงใจจนไม่กล้าดึงดันต่อ

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ในทีมจะมีคนคัดค้านมาก แต่ก็มีอีกหลายคนที่รู้สึกว่าการแบ่งงานแบบเดิมนั้นไม่เหมาะสมและอยากจะแบ่งใหม่เช่นกัน

ดังนั้นทุกคนจึงยอมรับข้อเสนอของหลินเหยียนหรัน และตกลงให้เขาเป็นคนแบ่งเนื้อร้องใหม่

หลินเหยียนหรันทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมาก เขาจัดเรียงเนื้อร้องใหม่อย่างเป็นระบบ

ในช่วงแรก การแบ่งเนื้อเพลงทั้งเพลงเป็นไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งมาถึงปัญหาเรื่องเสียงสูงในท่อนอี

"จีซ่วย คุณรับหน้าที่ร้องเสียงสูงในท่อนอีนะ"

จีซ่วยที่ตอนแรกคิดว่าตัวเองจะถูกมอบหมายให้ร้องประสานเสียง เมื่อได้ยินหลินเหยียนหรันเรียกชื่อ แววตาของเขาก็พลันสว่างไสวขึ้นมาทันที

เขามองหลินเหยียนหรันด้วยความประหลาดใจ ราวกับคิดว่าตัวเองหูฝาดไป "ผมหรือครับ"

หลินเหยียนหรันพยักหน้าให้เขา "ใช่ คุณนั่นแหละ เสียงสูงของคุณมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คุณลองทำตรงนี้ดูนะ"

หลังจากที่จีซ่วยได้รับคำตอบที่ยืนยัน หัวใจของเขาก็เต้นรัวอย่างแรง

ความจริงแล้วเขาอยากจะลองร้องท่อนเสียงสูงนี้มาโดยตลอด

ทว่าเขาไม่ค่อยมั่นใจในความสามารถของตัวเอง และยังรู้สึกเกรงใจที่จะไปแข่งกับคนอื่น จึงปล่อยให้เป็นไปตามสถานการณ์และยอมฟังการจัดสรรของทุกคน โดยยกส่วนนี้ให้กับลู่เสี่ยวเหมิงซึ่งเป็นนักร้องเสียงหลักของกลุ่ม

ไม่คาดคิดเลยว่าในการแบ่งเนื้อร้องใหม่ครั้งนี้ ครูจะเลือกเชื่อมั่นในตัวเขาและมอบโอกาสให้อีกครั้ง

เมื่อเผชิญกับโอกาสที่ได้รับกลับคืนมานี้ จีซ่วยก็ตอบตกลงด้วยความดีใจทันที

จีซ่วยมีความสุข แต่ลู่เสี่ยวเหมิงที่เคยร้องท่อนนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น

เหตุผลที่ทุกคนอยากร้องท่อนเสียงสูงนี้ก็เพราะว่ามันเป็นจุดที่ทำให้ดูโดดเด่นได้ง่ายหากทำออกมาได้ดี

ทุกคนต่างต้องการสร้างความประทับใจบนเวที และเขาก็ปรารถนาเช่นนั้นเหมือนกัน

ดังนั้น ทันทีที่ได้ยินว่าส่วนของตัวเองถูกแย่งไป เขาก็เริ่มกระวนกระวายใจ

"ครูครับ ผมซ้อมท่อนนี้มาทั้งวันแล้วนะครับ"

ที่จริงลู่เสี่ยวเหมิงอยากจะถามมากกว่านั้นว่า "ทำไมคนที่ร้องเพลงแย่กว่าผมอย่างคุณ ถึงคิดว่าผมยังทำได้ไม่ดีพอ"

แต่เนื่องจากมีกล้องถ่ายอยู่และด้วยสถานะที่ปรึกษาของหลินเหยียนหรัน เขาจึงไม่กล้าพูดออกมา

หลินเหยียนหรันมองความรู้สึกของลู่เสี่ยวเหมิงออกในแวบเดียว แต่เขาไม่ได้โต้เถียง เพียงแต่ปลอบโยนอย่างใจเย็นว่า "ในเพลงนี้มีตำแหน่งหนึ่งที่ขาดคุณไม่ได้เลย แต่มันไม่ใช่ตรงนี้"

หลังจากพูดจบ เขาก็บอกส่วนที่เขาได้รับมอบหมาย

ลู่เสี่ยวเหมิงยังอยากจะทุ่มเถียงเพื่อตัวเองต่อ แต่เพื่อน ๆ ของเขากลับดึงตัวเขาไว้เสียก่อน

หลังจากแบ่งเนื้อร้องเสร็จแล้ว หลินเหยียนหรันก็บอกให้ทีมงานเปิดดนตรีประกอบอีกครั้ง

"อย่างที่ผมบอกไป ลองทำตามนี้สักครั้งพร้อมกับดนตรีประกอบ"

ทุกคนหยิบสมุดเนื้อเพลงขึ้นมา และเริ่มร้องตามทำนองด้วยความกังขาและสงสัย

เมื่อเริ่มร้องในช่วงแรก เหล่าเด็กฝึกต่างมีสีหน้าเรียบเฉย มองว่ามันเป็นการซ้อมที่ไร้ประโยชน์

ทว่ายิ่งร้องไปเท่าไหร่ ท่าทีของทุกคนก็เริ่มเปลี่ยนไป

ท่อนที่พวกเขาเคยรู้สึกว่าร้องยากและขัดเขิน กลับลื่นไหลขึ้นมากหลังจากเปลี่ยนส่วนที่รับผิดชอบ

คนที่เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะกับเพลงนี้เลย กลับรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าพวกเขาสามารถทำมันได้อีกครั้ง

แม้แต่ทีมงานในกองถ่ายยังสังเกตเห็นว่า การร้องของพวกเขาในครั้งนี้ฟังดูรื่นหูและสบายกว่าเมื่อก่อนมาก ความประสานสอดคล้องกันโดยรวมนั้นยอดเยี่ยม และไม่มีความรู้สึกขัดแย้งระหว่างตัวนักร้องกับบทเพลงอีกต่อไป

เด็กฝึกทุกคนรู้สึกราวกับว่าเส้นลมปราณเรินดูถูกทะลวงผ่าน พวกเขาได้พบส่วนที่เหมาะสมกับตัวเองและแสดงออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม

โดยเฉพาะเมื่อถึงคิวเสียงสูงของจีซ่วย ใครที่มีหูก็ฟังออกว่ามันเหมาะสมกว่าตอนที่ลู่เสี่ยวเหมิงร้องก่อนหน้านี้มากจริง ๆ

หลังจากร้องจบหนึ่งรอบ เหล่าเด็กฝึกต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง

ทั้งสิบห้าคนที่เคยเชื่อมาตลอดว่าทีมของพวกเขาไม่มีทางหลอมรวมเข้าด้วยกันได้ไม่ว่าจะซ้อมหนักแค่ไหน ในที่สุดก็ได้สัมผัสถึงคำว่าเคมีของทีม

มันให้ความรู้สึกราวกับว่าพวกเขาฝึกซ้อมด้วยกันมานานหลายปี

ผลลัพธ์ในครั้งนี้เหนือกว่าการซ้อมทั้งวันอย่างสิ้นเชิง

และทั้งหมดที่หลินเหยียนหรันทำ ก็เพียงแค่ปรับเปลี่ยนส่วนการร้องของเด็กฝึกแต่ละคนเท่านั้น

คนที่เคยสงสัยในความสามารถของหลินเหยียนหรันก่อนหน้านี้ บัดนี้ต่างมองเขาด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

ครูเหยียนหรันไม่ได้พูดเกินจริงเลย หากคุณค้นพบวิธีการที่ถูกต้อง มันมีทางลัดสำหรับการร้องเพลงอยู่จริง ๆ!

หลังจากนั้น หลินเหยียนหรันขอให้ทุกคนร้องตามดนตรีประกอบต่อไป ครั้งนี้ไม่มีใครตั้งข้อสงสัยอีกเลย ทุกคนต่างให้ความร่วมมือกับเขาอย่างเต็มที่

หลังจากที่ทุกคนซ้อมร้องประสานเสียงร่วมกันแล้ว หลินเหยียนหรันก็นั่งลงที่เปียโนและบรรเลงทำนอง พร้อมกับช่วยขัดเกลารายละเอียดให้เด็กฝึกทีละประโยคอย่างพิถีพิถัน

เมื่อมองดูท่าทางที่แสนชำนาญของหลินเหยียนหรันขณะเล่นเปียโน และบทเพลงอันไพเราะที่เขาสามารถบรรเลงออกมาได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำในทุก ๆ ท่อน

แทบจะไม่มีใครในกลุ่มสงสัยในความสามารถทางดนตรีระดับมืออาชีพของเขาอีกต่อไป

ในห้องซ้อมอันกว้างขวาง ไม่มีใครอู้งานหรือแอบกระซิบกระซาบ ทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับหลินเหยียนหรัน และตั้งใจฟังคำชี้แนะของเขาอย่างจดจ่อ

"ลู่เสี่ยวเหมิง ร้องใหม่อีกรอบนะ พอเข้าท่อนนี้ ต้องเริ่มด้วยความนุ่มนวลและสร้างพลังเสียงให้มีมิติ"

"จีซ่วย เวลาคุณร้อง ให้ผ่อนแรงลงนิดหนึ่งและคำนึงถึงเสียงของลู่เทียนหลางด้วย"

"เกาอวี่ การออกเสียงแรปของคุณยังไม่ชัดเจนพอ ลองทำแบบนี้ดู..."

ครั้งแล้วครั้งเล่าที่หลินเหยียนหรันคอยแก้ไขและสอนทุกคนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย การร้องของทั้งกลุ่มพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเริ่มมีพลังที่สามารถเทียบเคียงกับสมาชิกในระดับเอได้แล้ว

เกาอวี่ที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนมองดูหลินเหยียนหรันที่กำลังก้มหน้าเล่นเปียโนเงียบ ๆ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความไม่สบายใจ

ก่อนหน้านี้เขามองข้ามว่าที่ปรึกษาคนนี้ไร้ประโยชน์ แต่ในความเป็นจริง ความสามารถระดับมืออาชีพที่เขาแสดงออกมาในคืนนี้ ทั้งความเข้าใจและการควบคุมดนตรี เรียกได้ว่าเหนือกว่าที่ปรึกษาของกลุ่มอื่น ๆ ไปไกลมาก

เขาสามารถดูการซ้อมเพียงครั้งเดียวแล้วค้นพบจุดแข็งและจุดอ่อนของเด็กฝึกทุกคน และเมื่อต้องแบ่งเนื้อร้อง เขาก็เลือกดึงจุดเด่นและหลีกเลี่ยงจุดด้อย ค้นหาส่วนที่เหมาะสมที่สุดให้กับทุกคน และจัดวางตำแหน่งทุกคนได้อย่างสมบูรณ์แบบ... นี่เป็นสิ่งที่ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้นที่จะทำได้

เมื่อย้อนนึกถึงตอนที่เขาพูดอย่างมั่นใจว่า "นายคิดจริง ๆ หรือว่าเขาจะช่วยพวกเราได้?" เกาอวี่ก็อยากจะตบหน้าตัวเองสักหลาย ๆ ครั้ง

ครูเหยียนหรันช่างแตกต่างจากสิ่งที่คนภายนอกพูดถึงอย่างสิ้นเชิง!

เมื่อถึงเวลาตีสาม เสียงเพลงในห้องซ้อมก็สงบลงในที่สุด

หลินเหยียนหรันซึ่งไม่ชอบการนอนดึก ขยี้ตาพลางพูดกับเหล่าเด็กฝึกว่า "ดึกมากแล้ว วันนี้พอแค่นี้เถอะ"

เมื่อเห็นว่าเหล่าเด็กฝึกยังมีท่าทีอาลัยอาวรณ์ เขาก็ยิ้มออกมา "วันนี้พักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้พอฟื้นพลังกลับมาแล้วค่อยมาคุยกันใหม่"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเตรียมตัวจะเดินออกไป

ในจังหวะนั้นเอง เกาอวี่ก็รีบวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

จากนั้นเขาก็โค้งคำนับให้หลินเหยียนหรันอย่างสุดตัว

"ครูเหยียนหรัน ผมขอโทษครับ"