บทที่ 27 การแสดงเทนนิส

บทที่ 27 การแสดงเทนนิส

ปัง!

ลูกเทนนิสตกพื้น

เสียงกรรมการดังตามมา “0–15!”

“ซี๊ด”

ทันใดนั้น

เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังไปทั่วสนาม

นอกสนาม โชทาโรอุทานด้วยความประหลาดใจ “เขา... เขาใช้วิธีนี้แก้เกมบุกหน้าเน็ตของฮิโยชิจริงๆ เหรอครับเนี่ย?”

ชิชิโด มุคาฮิ และคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน

“ดูออกเลยว่าเขาใจเย็นมาก”

โอชิตะริอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมอิชิคาวะ “ในสถานการณ์แบบนั้น คนที่คุมสติไม่อยู่คงเลือกโจมตีไปทางขวาของฮิโยชิแน่ๆ แต่เขากลับตีลูกล็อบ!”

แค่จุดนี้จุดเดียว

ก็แสดงให้เห็นถึงช่องว่างระหว่างอิชิคาวะกับผู้เล่นทั่วไป

สุขุม เยือกเย็น และมีจิตใจที่เข้มแข็งพอจะรับมือบททดสอบในสนามจริง!

“ดี! ดีมาก!”

อีกด้านหนึ่ง

ฮิโยชิที่ถูกมองแผนออกและโดนฉีกหน้าด้วยลูกล็อบ พูดด้วยสีหน้าทะมึนทึง “อิชิคาวะ ฉันประเมินนายต่ำไป นายเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้ งั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องออมมืออีกต่อไป!”

พูดจบ

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ฮิโยชิไขว้ขา กดน้ำหนักลงที่ขาขวา พร้อมกับยกไม้แร็กเกตขึ้น ตั้งท่าราวกับกำลังง้างธนูเตรียมยิง

“นี่มัน...”

เห็นแบบนั้น มุคาฮิโพล่งออกมาเหมือนนึกอะไรได้ “เอ็นบุ เทนนิส (เทนนิสรำมวย)?”

“นั่นมันท่าตั้งรับแบบเอ็นบุ!”

“เจ้าฮิโยชิ ถึงกับงัดท่านี้ออกมาใช้เลยเหรอ!”

“ไม่แปลกหรอก เป็นนายโดนคู่แข่งหยามขนาดนั้น ก็ต้องเอาจริงอยู่แล้ว!”

“โอ้?”

ขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ ในระยะไกล สีหน้าของซาคากิ ทาโร ก็ฉายแววประหลาดใจเช่นกัน

“ถึงขนาดใช้ท่านั้นเลยรึ?”

ท่าตั้งรับแบบเอ็นบุ

นี่คือท่าพื้นฐานที่ฮิโยชิ ซึ่งฝึกศิลปะการต่อสู้โบราณมาตั้งแต่เด็ก ฝึกฝนอยู่ทุกวัน

เมื่อประมาณสองเดือนก่อน

หรือก็คือช่วงคัดเลือกภายในเทอม 3 ของชั้นปี 1 ฮิโยชิแพ้ให้กับอาโทเบะอีกครั้ง

หลังจากแพ้แมตช์นั้น เจ้าตัวเจ็บใจมาก

แต่ซาคากิ ทาโร สังเกตเห็นความผิดปกติในการเคลื่อนไหวและท่าทางของฮิโยชิระหว่างแข่ง จึงบอกให้ฮิโยชิเล่นในแบบที่ตัวเองถนัด

ผลลัพธ์ก็คือ

ฮิโยชิผสานการเคลื่อนไหวแบบศิลปะการต่อสู้โบราณเข้ากับเทนนิส และความแข็งแกร่งโดยรวมของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอีกระดับทันที!

และเพราะเหตุนี้เอง

ซาคากิ ทาโร ถึงตระหนักว่าศักยภาพของฮิโยชินั้นสูงกว่าโชทาโร และเหมาะจะเป็นกัปตันเฮียวเทย์ต่อจากอาโทเบะมากกว่า!

แต่ตอนนี้

เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กใหม่ปี 1 ในเกมที่สอง แถมยังเป็นเกมเสิร์ฟของตัวเอง ฮิโยชิกลับถูกบีบให้ต้องงัดท่านี้ออกมาใช้

นี่ทำให้คะแนนความประทับใจในใจซาคากิ ทาโร ลดฮวบลงทันที!

แน่นอน

ซาคากิ ทาโร ไม่ใช่คนหัวโบราณคร่ำครึ เขารู้ดีว่าไม่ใช่ฮิโยชิอ่อนเกินไป แต่เป็นเด็กใหม่ที่ชื่ออิชิคาวะต่างหากที่... แข็งแกร่งเกินไปหน่อย

“น่าสนใจ”

มองดูฮิโยชิที่ตั้งท่าเอ็นบุเตรียมเสิร์ฟและบุก สายตาของซาคากิ ทาโร กลับเบนไปทางอิชิคาวะ “เป็นไงล่ะ พ่อเด็กใหม่? ฝีมือของนาย... คงไม่ได้มีแค่นี้หรอกนะ?”

เขาดีใจและคาดหวังมาก

เพราะต่อให้อิชิคาวะแพ้ เฮียวเทย์ก็จะได้เด็กใหม่ที่มีศักยภาพยอดเยี่ยมมาประดับทีม และถ้าเขาชนะฮิโยชิได้ เฮียวเทย์ก็เหมือนเจอสมบัติล้ำค่าเข้าให้แล้ว!

ปัง!

ในสนาม

ฮิโยชิเริ่มเปิดฉากบุก

ลูกเสิร์ฟถูกตีออกไป เป้าหมายชัดเจนคือตำแหน่งแบ็กแฮนด์ของอิชิคาวะ

ลูกเทนนิสตกพื้น กระดอนจากมุมนอกของฝั่งแบ็กแฮนด์ ทั้งเร็วและมุมฉีก ซึ่งน่าจะทำให้คนส่วนใหญ่ถอดใจ

ปัง!

แต่วินาทีถัดมา

อิชิคาวะตวัดไม้แร็กเกตอย่างรวดเร็ว ตีลูกเทนนิสกลับไปก่อนที่มันจะกระดอนหลุดระยะการตี

“ฮึ่ม!”

เห็นลูกเสิร์ฟทำแต้มไม่ได้ทันที ฮิโยชิแค่นเสียงเย็น แล้วรีบย่อตัวลง เข้าประชิดลูกเทนนิสด้วยฟุตเวิร์กที่เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว

ในพริบตาเดียว

ฮิโยชิก็เข้าถึงตัวลูก

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายกไม้ขึ้นและหวดไดรฟ์ช็อตอันทรงพลังออกไป

ปัง!

เสียงระเบิดดังก้อง

ลูกเทนนิสพุ่งออกไปราวดอกธนู

เทียบกับก่อนหน้านี้ จังหวะและพลังของการตีโต้ดีขึ้นอย่างผิดหูผิดตา!

นี่คือ 【เอ็นบุ เทนนิส】 ของฮิโยชิ!

สมชื่อจริงๆ มันคือการเล่นเทนนิสโดยใช้วิธีการของศิลปะการต่อสู้โบราณ การเคลื่อนไหวว่องไวและทรงพลัง รวดเร็วและหลากหลาย แม้ท่าทางจะดูแปลกตา แต่พลังโจมตีกลับเพิ่มขึ้นมหาศาล

ในเวลานี้

เขากำลังใช้วิธีนี้กดดันอิชิคาวะ ระดมโจมตีจากซ้ายขวาอย่างต่อเนื่อง

ปัง!

อีกลูกหนึ่ง

ในที่สุดฮิโยชิก็เจาะแนวรับของอิชิคาวะและทำแต้มได้

“15–15!”

“ฮึ่ม!”

พอได้แต้ม

ความเย็นชาบนใบหน้าฮิโยชิก็เข้มข้นขึ้น “นายรับมือยากจริงๆ ใช้เวลาตั้งนาทีกว่าจะได้แต้มเดียว แต่น่าเสียดาย พอฉันใช้เทนนิสสไตล์ศิลปะการต่อสู้โบราณและเริ่ม ‘เกโคคุโจ’ (โค่นล้มเบื้องบน) ชะตากรรมของนายก็จบเห่แล้ว!”

ปัง!

ทันทีทันใด

ฮิโยชิเสิร์ฟอีกครั้ง

ลูกเสิร์ฟอันดุดันตกพื้น ฝุ่นที่ฟุ้งกระจายทำให้ผู้ชมรอบข้างหดคอโดยสัญชาตญาณ

ผู้เล่นตัวสำรองเหล่านี้ต่างสัมผัสได้ถึงรังสีความโหดเหี้ยมในออร่าของฮิโยชิจากลูกเสิร์ฟนั้น!

ทันทีหลังจากนั้น

ฮิโยชิก็เปิดฉากบุกระลอกใหม่

เขาใช้กระบวนท่าศิลปะการต่อสู้โบราณที่ดูเหมือนจะฝังลึกอยู่ในกระดูกอย่างต่อเนื่อง ลูกแล้วลูกเล่า เขากดดันคู่ต่อสู้อย่างไม่ลดละ

ไม่นาน

เขาก็ทำแต้มได้อีก

คะแนนขยับเป็น 30–15

ผ่านไปอีกเกือบ 2 นาที ฮิโยชิทำแต้มได้อีกครั้ง คะแนนเป็น 40–15 ได้เกมพอยต์ในเกมเสิร์ฟของตัวเอง

“สไตล์การเล่นของฮิโยชิดุดันชะมัด!”

นอกสนาม มุคาฮิพูดด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ถ้าเป็นเขาต้องเจอกับสไตล์เอ็นบุของฮิโยชิ เขาคงต้องถอยตั้งหลักก่อนแน่

“เหอะ!”

และในเวลานี้ ในกลุ่มผู้เล่นทั่วไปที่ถูกรัศมีของอิชิคาวะกลบมิด มีคนหัวเราะเยาะและพูดว่า “เห็นไหม เด็กปี 1 นั่น อย่างที่คิดเลย ถ้าไม่มีลูกเสิร์ฟก็ไม่มีน้ำยา”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา

ก็เรียกเสียงสนับสนุนจากคนอื่นได้ทันที และเริ่มมีเสียงวิจารณ์ตามมา:

“นั่นสิ โดนฮิโยชิกดจนโงหัวไม่ขึ้นเลย”

“ผลแมตช์นี้รู้กันแล้วล่ะ!”

“จริงเหรอ?”

ได้ยินคำพูดพวกนี้ โอชิตะริส่ายหน้าเงียบๆ เขาชำเลืองมองอาโทเบะ

และเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตา อาโทเบะก็ยิ้มมุมปาก “นายก็สังเกตเห็นสินะ”

“อืม”

โอชิตะริพยักหน้า

ใช่

ดูจากสถานการณ์ภายนอก ฮิโยชิได้เปรียบเห็นๆ อาจพูดได้ว่าเขากดดันอิชิคาวะได้อยู่หมัด

ทว่า

คนพวกนี้ หรือแม้แต่ตัวฮิโยชิเอง กลับไม่ทันสังเกต

จาก 15–15 เมื่อกี้ จนถึง 40–15 ตอนนี้ เขาได้มาแค่ 3 แต้ม แต่กลับใช้เวลาไปเกือบ 5 นาที

“นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

คิดได้ดังนั้น สายตาของโอชิตะริก็จับจ้องไปที่อิชิคาวะ และแววตาตกตะลึงก็ปรากฏขึ้นลึกๆ ในดวงตา “คนคนนี้กำลังปรับตัวให้เข้ากับสไตล์การเล่นของฮิโยชิตลอดเวลาที่แข่ง ด้วยสภาพของเขาตอนนี้ ไม่ง่ายเลยที่ฮิโยชิจะได้แต้มสุดท้ายนี้ไป”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล