บทที่ 2 อยู่เฮียวเทย์ก็ต้องเก็บลูกเทนนิสด้วยเหรอ?

บทที่ 2 อยู่เฮียวเทย์ก็ต้องเก็บลูกเทนนิสด้วยเหรอ?

เฮียวเทย์ = พื้นที่มือใหม่?

สมาชิกชมรมเทนนิสเฮียวเทย์ = NPC?

นอกเฮียวเทย์ = พื้นที่ป่า?

นักเทนนิสนอกเฮียวเทย์ คือมอนสเตอร์ป่ารึเปล่านะ?!

ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามา

สายตาของอิชิคาวะจับจ้องไปยังคอร์ตเทนนิสแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล

【ชิโนฮาระ ซาบุโร: Lv18】

【ซูซูกิ เรียวตะ: Lv17】

“นี่คือเลเวลของพวกเขางั้นเหรอ?”

ในเวลานี้ อิชิคาวะมองทั้งสองคนว่าเป็น NPC ในเกมอย่างชัดเจน

คิดได้ดังนั้น เขาจึงเดินไปที่ด้านหลังคอร์ตและสังเกตเกมการแข่งขันของพวกเขาอย่างเงียบๆ ด้วยความอยากรู้ว่านักเทนนิสที่เลเวลเกือบ 20 นั้นจะเก่งกาจแค่ไหนกันแน่!

ไม่ไกลออกไป

คอร์ตว่างหลายคอร์ต หนึ่งในนั้นก็มีการแข่งขันกำลังดำเนินอยู่เช่นกัน

อย่างไรก็ตาม

เมื่อเทียบกับฝูงคนที่หนาแน่นในจุดอื่น บริเวณนี้กลับมีคนไม่มากนัก

เห็นได้ชัดว่า นี่คือพื้นที่สำหรับสมาชิกตัวจริงของชมรมเทนนิสเฮียวเทย์

ปัง!

ปัง!

ในเวลานั้นเอง

บนคอร์ต

เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลกำลังเป็นฝ่ายรุก สไตล์การเล่นที่ดุดันกดดันให้เด็กหนุ่มผมสีเงินเทาฝั่งตรงข้ามต้องถอยร่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“โชทาโร!”

เมื่อเห็นคู่แข่งจนมุม เด็กหนุ่มผมน้ำตาลก็หัวเราะร่า “พื้นฐานของนายยังขาดอยู่อีกเยอะเลยนะ!”

สิ้นเสียง

เขาประโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ชูแร็กเกตขึ้นสูงแล้วฟาดลงมาที่ลูกเทนนิสเต็มแรง

ปัง!

สิ้นเสียงปะทะอันดังสนั่น

ลูกเทนนิสพุ่งกระแทกเท้าของเด็กหนุ่มผมเงินเทาราวกับกระสุนปืน อีกฝ่ายทำได้เพียงมองลูกเทนนิสกระดอนออกไปโดยไม่อาจทำอะไรได้

“จบเกม”

ข้างสนาม กรรมการที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงประกาศ “ชิชิโด เรียว ชนะ สกอร์ 6–3!”

“ฟู่ว!”

หลังจากลงสู่พื้นหลังตบลูกสมาช

เด็กหนุ่มผมยาว ซึ่งก็คือ ชิชิโด เรียว สมาชิกตัวจริงปี 3 ของชมรมเทนนิสเฮียวเทย์ ก็ยืดเส้นยืดสายอย่างสบายอารมณ์

จากนั้น

เขาเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม ใช้ไม้แร็กเกตตบไหล่คู่แข่งขี้อายอย่าง โอโทริ โชทาโร สมาชิกตัวจริงปี 2 ของชมรมเทนนิสเฮียวเทย์

“โชทาโร ลูกเสิร์ฟของนายดีจริงๆ นั่นแหละ แต่ถ้าพึ่งแค่ลูกเสิร์ฟ ฝีมือนายก็ไปได้ไกลสุดแค่ระดับจังหวัดโตเกียวเท่านั้น”

“ฝึกพื้นฐานให้มากกว่านี้ ปีหน้าเฮียวเทย์ต้องฝากไว้ที่นายทั้งหมดแล้วนะ”

พูดจบ

ชิชิโดก็ผิวปากแล้วหันหลังเดินจากไป

ทิ้งให้โอโทริ โชทาโรยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังที่ห่างออกไป สายตาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น

“ชิ”

เมื่อเห็นภาพนั้น นอกคอร์ต เด็กหนุ่มผมสีแดงไวน์หน้าม้าก็พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ชิชิโดหมอนั่น ดีแต่เทศนาโชทาโรอยู่ได้”

ขณะพูด

เขาก็เอามือจับคอ ยืดเส้นยืดสาย สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน

มุคาฮิ กาคุโตะ

สมาชิกตัวจริงปี 3 ของชมรมเทนนิสเฮียวเทย์

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ได้นะ”

ข้างกายเขา เด็กหนุ่มสวมแว่นผมสีน้ำเงินเข้มส่ายหน้าพลางพูดว่า “ในรุ่นของโชทาโร ตอนนี้มีแค่เขากับคาบาจิที่เป็นตัวจริง นายก็รู้นี่ คาบาจิเป็นกัปตันไม่ได้

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ปีหน้าโชทาโรน่าจะต้องนำทีมเฮียวเทย์!

ในสถานการณ์แบบนี้ ให้ความกดดันโชทาโรเพิ่มอีกนิดก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร”

ผู้พูดคือ โอชิตะริ ยูชิ สมาชิกตัวจริงปี 3 ของชมรมเทนนิสเฮียวเทย์เช่นกัน

“กัปตันงั้นเหรอ?”

มุคาฮิเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “ก็จริงแฮะ”

ปัจจุบัน เฮียวเทย์

ในรอบคัดเลือกจังหวัดโตเกียว พวกเขาไร้คู่ต่อสู้

รวมทั้งกัปตันอาโทเบะ เป้าหมายของทุกคนอยู่ที่การแข่งระดับคันโตและการแข่งระดับชาติ

สำหรับพวกเขา

การคว้าตั๋วไปแข่งระดับชาตินั้นง่ายมาก

แต่รุ่นต่อไปล่ะ?

เมื่อพวกเขาจบการศึกษา ถ้าเฮียวเทย์ไม่มีกัปตันที่แข็งแกร่งพอจะเป็นผู้นำ พวกเขายังจะไปถึงระดับชาติได้อยู่ไหม?

“ถ้าเป็นอย่างนั้น...”

พอนึกถึงเรื่องนี้ มุคาฮิก็มองไปยังเหล่าเด็กใหม่ที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งถูกจัดให้ไปอยู่คอร์ตวงนอกเพื่อทำหน้าที่เก็บลูกเทนนิส แล้วส่ายหน้า “ดูเหมือนปีนี้จะไม่มีเด็กใหม่ที่โดดเด่นเลยแฮะ!”

“เรื่องนี้... ก็จริงอย่างที่ว่า”

โอชิตะริตอบอย่างปวดหัว

ปีนี้เขารับหน้าที่ดูแลเรื่องการรับสมัครสมาชิก

แต่เขายังไม่เจอสมาชิกที่มีพรสวรรค์เป็นพิเศษเลย

อย่างไรก็ตาม

สำหรับรุ่นของพวกเขา มันไม่ได้มีผลกระทบอะไรมากนัก

เพราะในมุมมองของโอชิตะริ ต่อให้เด็กใหม่จะเก่งแค่ไหน ก็ยากที่จะลดช่องว่างขนาดมหึมาระหว่างเฮียวเทย์กับริคไคได้!

ส่วนอนาคตจะเป็นอย่างไร นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะตัดสินใจได้

ปัง!

ปัง!

ในเวลาเดียวกับที่แมตช์ของชิชิโดและโอโทริจบลง

อีกด้านหนึ่ง

คอร์ตของอิชิคาวะ

ในเวลานี้เขากำลังสังเกตการแข่งระหว่างสมาชิกเฮียวเทย์สองคนนี้ ในชีวิตก่อน เขาเป็นเพียงมือใหม่ที่รู้แค่กติกาเทนนิส ไม่มีประสบการณ์ต่อสู้จริง

ทว่า

หลังจากสังเกตไปไม่กี่นาที อิชิคาวะพบว่าการแข่งของสองคนนี้ไม่มีอะไรพิเศษเลย

แค่การเคลื่อนที่ง่ายๆ การยืนตำแหน่ง และการเหวี่ยงแร็กเกตโต้ลูก

เขาสามารถคาดเดาทิศทางลูกและการเคลื่อนไหวต่อไปของพวกเขาได้ล่วงหน้าด้วยซ้ำ

แต่พอลองคิดดู ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ค่าจิตใจของเขาปาเข้าไป 3 แต้มแล้ว

หากอ้างอิงตามมาตรฐานของคุโรเบะ โค้ชแท็กติกจากทีมชาติญี่ปุ่นชุด U-17 ในต้นฉบับ ระดับนี้ถือว่าผ่านเกณฑ์ค่าเฉลี่ยของเด็กมัธยมต้นแล้ว

ต้องรู้ก่อนนะว่า

แม้แต่หลังจากผ่านการฝึกนรกบนภูเขาของค่าย U-17 มาแล้ว ทั้งโมโมชิโระ ไคโด หรือแม้แต่โอชิตะริ เคนยะ สปีดสตาร์แห่งนานิวะจากชิเท็นโฮจิ ก็ยังมีค่าจิตใจแค่ 3 แต้มเท่านั้น

และในเวลานี้

เพิ่งจะเป็นวันที่สองของการเปิดรับนักเรียนใหม่ เป็นแค่ช่วงเริ่มต้นของเนื้อเรื่อง

ค่าจิตใจ 3 แต้มถือว่าเหนือกว่าเด็กมัธยมต้นส่วนใหญ่ในต้นฉบับไปแล้ว!

ไม่ต้องพูดถึงตัวละครสองคนที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งแทบจะไม่นับว่าเป็นตัวประกอบในต้นฉบับเลยด้วยซ้ำ

ปัง!

แต่ทันใดนั้นเอง

คนที่ชื่อชิโนฮาระ ซาบุโร ตีลูกเทนนิสออกนอกเส้นแรงเกินไป และประจวบเหมาะที่มันกลิ้งมาหยุดอยู่ที่เท้าของอิชิคาวะพอดี

“เฮ้ย!”

ตามมาด้วย

เสียงที่ดูสบายๆ แต่ออกคำสั่งดังขึ้นตามคาด “นายน่ะ ไอ้หนุ่มผมดำ เก็บลูกเทนนิสให้ฉันหน่อย”

เก็บลูกบอล?

อิชิคาวะอึ้งไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด

เขาไม่คิดเลยว่าพล็อตเรื่องที่มักจะอ่านเจอในนิยายแฟนฟิกจะเกิดขึ้นกับตัวเองจริงๆ

ที่ทำให้เขางุนงงยิ่งกว่าคือ นอกจากที่เซย์งาคุแล้ว เด็กใหม่ของเฮียวเทย์ก็ต้องเก็บลูกเทนนิสด้วยเหรอ?

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล