บทที่ 27 การฝึกซ้อมครั้งแรกกับเอฟซี ปอร์ตู จูเนียร์ส

บทที่ 27 การฝึกซ้อมครั้งแรกกับเอฟซี ปอร์ตู จูเนียร์ส

“ไม่คุ้นหน้าเลยแฮะ”

ชายหนุ่มผมดำเอ่ยกับเจสันเป็นภาษาโปรตุเกส หลังจากเดินเข้ามาใกล้พอที่จะได้ยินชัดเจน

“ใช่ ผมเพิ่งเข้าร่วมทีมน่ะ”

เจสันตอบกลับเป็นภาษาโปรตุเกสอย่างน่าประหลาดใจ

หนึ่งในลีกที่เขาเคยค้าแข้งเมื่อชาติก่อนคือ กังเปโอนาตูบราซีเลย์รูแซรียีอา ในประเทศบราซิล และภาษาโปรตุเกสก็บังเอิญเป็นภาษาที่ใช้แพร่หลายที่สุดในบราซิล เขาจึงได้เรียนรู้ภาษานี้มาโดยปริยาย

“มาจากอะคาเดมีเหรอ?”

หนุ่มผมดำถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เปล่า”

เจสันตอบพลางงัดลูกบอลขึ้นสู่อากาศ ก่อนจะเริ่มเดาะมันอีกครั้ง

“ในเมื่อนายเป็นนักเตะคนเดียวที่ฉันเห็นอยู่แถวนี้ จะรังเกียจไหมถ้าฉันจะขอซ้อมด้วยจนกว่าคนอื่นจะมา ฉันเล่นให้ทีมปอร์ตู เบ น่ะ”

หนุ่มผมดำเอ่ยกับเจสันขณะยืนดูเขาเดาะบอล

“เอาสิ”

เจสันตอบรับพร้อมกับผ่านบอลไปให้ชายคนนั้น การที่อีกฝ่ายเป็นส่วนหนึ่งของทีมปอร์ตู เบ หมายความว่าเขาคือสมาชิกทีมสำรองของทีมชุดใหญ่

“อ้อ ฉันชื่อฟาบิโอ วิเอรา นะ”

หนุ่มผมดำแนะนำตัวขณะรับลูกพาสและเดาะมันอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะส่งคืนให้เจสัน โดยรักษาจังหวะไม่ให้ลูกบอลตกถึงพื้นเลยแม้แต่น้อย

“ฟาบิโอ งั้นเหรอ...”

เจสันพึมพำ นึกสงสัยว่าเขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนหรือเปล่า ขณะยื่นขาขวาไปรอรับตำแหน่งที่ลูกบอลกำลังจะตก งัดมันขึ้นสู่อากาศ พักอกรับบอล ก่อนจะดันขึ้นไปที่ไหล่ และใช้ไหล่เดาะลูกบอลให้ลอยโด่งพอที่จะใช้ศีรษะโหม่งต่อได้

“ผมเจสัน”

เขาหาจังหวะแนะนำตัวกลับไปบ้างขณะเดาะบอลด้วยศีรษะสองสามครั้ง ก่อนจะโหม่งส่งคืนให้ฟาบิโอ

เมื่อแนะนำตัวกันเสร็จสรรพ ทั้งสองก็เล่นรับส่งบอลกันต่อไปจนกระทั่งผู้คนเริ่มทยอยมาถึง ซึ่งถึงตอนนั้นฟาบิโอก็ผละจากสนามซ้อมไปสมทบกับทีมรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปีแล้ว

เจสันกล่าวลาอย่างรวดเร็วและกลับมาซ้อมต่อโดยไม่ได้สนใจผู้มาใหม่ จนกระทั่งได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อเขา เขาหันไปมองและเห็นไมโลกำลังวิ่งจ็อกกิงเข้ามาหา ก่อนจะเตะส่งลูกบอลให้หมุนคว้างพุ่งแหวกอากาศเข้าหาไมโลที่ยังอยู่ห่างออกไปพอสมควร

ไมโลผงะไปเล็กน้อยที่เจสันจู่โจมส่งบอลมาให้กะทันหัน แต่ร่างกายของเขาตอบสนองได้อย่างเหมาะสม เขาพักอกรับบอล ก่อนจะเดาะด้วยเข่าสองสามครั้ง แล้วเตะส่งคืนให้เจสัน

‘ เอาเถอะ อย่างน้อยเข่าหมอนั่นก็ไม่ได้อ่อนยวบหลังจากผ่านศึกบนเตียงมาล่ะนะ ’

เจสันคิดในใจหลังจากทดสอบปฏิกิริยาและการควบคุมบอลของไมโลด้วยลูกพาสที่เขาส่งไปให้ และจากปฏิกิริยาอันรวดเร็วรวมถึงการจับบอลก่อนจะส่งกลับมาในทิศทางของเขาอย่างแม่นยำ ไมโลมีคุณสมบัติครบถ้วนทุกประการสำหรับการเป็นกองหน้า

เขาไม่ได้โดดเด่นทะลุเกณฑ์ แต่ก็ไม่ได้แย่ ทว่าเจสันอดคิดไม่ได้ว่าไมโลสามารถเก่งกว่านี้ได้ หากเพียงเขามีวินัยในการฝึกซ้อมมากกว่านี้ และไม่เอาเวลาช่วงเย็นไปวิ่งไล่ตามจีบสาวที่ไหนก็ไม่รู้ แต่แน่นอนว่าเขาไม่ได้พูดประโยคหลังออกไป และทำเพียงรับลูกบอลที่ไมโลส่งคืนมา ก่อนจะรอให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้

“เฮ้ย นายออกมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ยเมื่อเช้า”

ไมโลร้องถามทันทีที่เข้ามาใกล้พอ

“ไม่รู้สิ คงประมาณเจ็ดโมงล่ะมั้ง”

เจสันตอบ ใบหน้าเรียบเฉย

“เช้าขนาดนั้นเลย?”

ไมโลร้องอุทานด้วยความประหลาดใจก่อนจะถามต่อ

“แล้วทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ?”

“ผมไม่อยากเห็นสถานที่เกิดเหตุน่ะ”

เจสันตอบ สีหน้ายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยน

“สถานที่เกิดเหตุ? เหตุอะไร?”

ไมโลถาม ในหัวเต็มไปด้วยความงุนงงกับคำพูดของเจสัน

“... ผมเห็นชุดชั้นในน่ะ ...”

เจสันพึมพำพร้อมกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายพลางนวดขมับ

“อ้อ...”

ใบหน้าของไมโลสว่างวาบขึ้นเมื่อตระหนักได้และเข้าใจความหมายของเจสันในที่สุด แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงของหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมเยาวชนก็ดังแทรกขึ้น

“รวมตัวกันหน่อยทุกคน!”

อันโตนิโอ ฟราสโก หัวหน้าผู้ฝึกสอนของเอฟซี ปอร์ตู จูเนียร์ส ตะโกนเรียกบรรดานักเตะด้วยเสียงอันดัง

เหล่านักเตะยุติทุกกิจกรรมที่กำลังทำอยู่ และกรูกันเข้าไปล้อมวงตรงจุดที่โค้ชยืนอยู่ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

“เจสัน โบลู อยู่ไหน?”

โค้ชใหญ่เอ่ยถาม สายตากวาดมองไปทั่วกลุ่มวัยรุ่นที่ล้อมรอบเขาอยู่ราวกับกำลังมองหาใครบางคน

“ผมเองครับ”

เจสันตอบเป็นภาษาโปรตุเกสพร้อมกับยกมือขึ้น เขาก้าวออกจากฝูงชนเพื่อตอบรับเสียงเรียกของหัวหน้าผู้ฝึกสอน และเดินตรงไปหาเขา

“นายพูดโปรตุเกสได้ด้วยเหรอ?”

โค้ชใหญ่ประหลาดใจ เพราะไม่มีข้อมูลเรื่องนี้ระบุไว้เลย

“ครับ”

เจสันตอบรับ แต่ไม่ได้เอ่ยถึงว่าเขาเรียนรู้ภาษานี้มาตอนไหนหรืออย่างไร

“แล้วทำไมไม่บอกราฟาเอลล่ะ?”

ในที่สุดโค้ชใหญ่ก็อดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้

“เพราะเขาไม่เคยถามครับ”

เจสันตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย เพราะเขาไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้มันกลายมาเป็นหัวข้อสนทนาได้ยังไง

“อ้อ... อะแฮ่ม...”

โค้ชกระแอมไอเมื่อตระหนักได้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะซักไซ้ไล่เลียงต่อ เพราะมันจะดูเหมือนเขากำลังสอบสวนเจสันมากกว่าจะเป็นการต้อนรับเข้าสู่ทีม

“เอาล่ะพวกเรา นี่คือเจสัน โบลู เขาจะมาร่วมทีมกับเราตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป”

โค้ชหันไปประกาศกับสมาชิกทีมคนอื่น ๆ ขณะเผชิญหน้ากับกลุ่มวัยรุ่น

“ช่วยต้อนรับและทำให้เขารู้สึกอบอุ่นด้วย เพราะพวกเราที่เอฟซี ปอร์ตู คือครอบครัวเดียวกัน”

โค้ชใหญ่กล่าวปิดท้าย จากนั้นเพื่อนร่วมทีมที่เหลือก็พากันปรบมือให้เจสันเพื่อเป็นการต้อนรับ

เมื่อการแนะนำตัวเสร็จสิ้น ทีมก็เริ่มต้นการฝึกซ้อมหลังจากที่ผู้ช่วยโค้ชและทีมงานนำอุปกรณ์การฝึกซ้อมออกมา

การฝึกซ้อมเริ่มต้นด้วยแบบฝึกหัดที่เน้นสภาพร่างกายของนักเตะ ซึ่งครอบคลุมทั้งความยืดหยุ่น ความคล่องตัว และความอึดทนทาน

เจสันตั้งใจฟังคำแนะนำของสตาฟฟ์โค้ชอย่างละเอียดถึงวิธีปฏิบัติแบบฝึกหัดให้มีประสิทธิภาพและได้ผลลัพธ์สูงสุด จากนั้นเขาก็นำคำแนะนำเหล่านั้นไปปรับใช้ทันที และลงมือทำแบบฝึกหัดมากกว่าจำนวนที่กำหนดไว้เสียอีก

หลังจากจบแบบฝึกหัดด้านร่างกาย พวกเขาก็ย้ายไปสู่การฝึกซ้อมแบบทีม ซึ่งเน้นไปที่การครอบครองบอลให้อยู่ในการควบคุมของทีม พวกเขาถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง และต้องต่อบอลไปมาภายในทีมพร้อมกับรักษาบอลให้ห่างจากทีมคู่แข่ง จนกว่าจะสามารถทำประตูที่อีกฝั่งได้

กติกากำหนดให้พวกเขาสัมผัสบอลได้เพียงสองจังหวะเท่านั้น และไม่อนุญาตให้ใช้ทักษะเลี้ยงบอลหวือหวาใด ๆ

เมื่อตั้งกฎกติกาเสร็จสรรพ เหล่าดาวรุ่งก็เริ่มจ่ายบอลหากันด้วยจังหวะต่อบอลสั้นที่ฉับไว ในขณะที่ทีมคู่แข่งก็วิ่งไล่กวดลูกบอล พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อแย่งบอลกลับมา

พวกเขาซ้อมแบบนี้อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งหัวหน้าผู้ฝึกสอนปล่อยตัว และอนุญาตให้ไปแยกซ้อมเดี่ยวเพื่อพัฒนาจุดเด่นเฉพาะตัวของแต่ละคนได้

การฝึกซ้อมดำเนินต่อไปจนจบวัน จากนั้นอันโตนิโอ ฟราสโก ก็สั่งให้พวกเขารีบมาแต่เช้าในวันพรุ่งนี้ เพราะนั่นคือเวลาที่เขาจะคัดเลือกนักเตะเพื่อจัดเป็น 11 ตัวจริง สำหรับการลงฟาดแข้งกับฟามาลิเคาในวันถัดไป

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═