บทที่ 20 เดินทางถึงปอร์โต้, โปรตุเกส

บทที่ 20 เดินทางถึงปอร์โต้, โปรตุเกส

ราฟาเอลรีบติดต่อไปหาอังเดรทันทีและเล่ารายละเอียดของข้อตกลงปากเปล่าให้ฟัง แม้เขาจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าราฟาเอลสัญญาว่าจะให้เจสันขึ้นชุดใหญ่แบบไม่มีเงื่อนไขหากทำตามเงื่อนไขบางอย่างสำเร็จ นั่นเป็นเพราะเขาอาจจะต้องปวดหัวในการโน้มน้าวให้ผู้จัดการทีมและหัวหน้าโค้ชยอมรับข้อเสนอนี้ แต่เขาก็มองว่ามันเป็นข้อตกลงที่เป็นไปได้

เขาไม่รอช้ารีบติดต่อไปหา แซร์จิโอ คอนไซเซา  และเล่าเรื่องการเซ็นสัญญาพร้อมกับส่งคลิปวิดีโอการเล่นของเจสันให้ดู

โชคดีที่ทักษะของเจสันนั้นเตะตาแซร์จิโอ คอนไซเซา จนเขายอมไฟเขียวให้ แต่ก็ไม่ได้ให้คำมั่นสัญญาใด ๆ ว่าจะให้ลงสนามหากเจสันทำผลงานได้ไม่ถึงเกณฑ์เมื่อขึ้นมาเล่นชุดใหญ่ แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับตัวเจสันเองและไม่ได้เกี่ยวอะไรกับอังเดร เขาจึงรีบให้ไฟเขียวราฟาเอลเดินหน้าทำข้อตกลงและพาเจสันบินมาที่โปรตุเกสได้เลย

เมื่อได้รับสัญญาณไฟเขียว ราฟาเอลก็รีบจัดการเรื่องการเดินทางไปโปรตุเกสให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเขาอยากจะปิดดีลนี้ให้ไวที่สุด

เจสันเองก็รีบร้อนไม่แพ้กันด้วยความกระหายที่จะได้สัมผัสฟุตบอลอาชีพ เขาจึงไม่ได้ว่าอะไรที่ราฟาเอลจะเร่งรัดแผนการเดินทางไปโปรตุเกสเพื่อร่วมทีมเยาวชนของปอร์โต้

เขารีบเตรียมตัวออกเดินทางเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้มีอะไรให้ต้องจัดการมากนัก

ในเมื่อราฟาเอลเป็นคนจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินและขั้นตอนการเดินทางอื่น ๆ ทั้งหมด สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่เก็บเสื้อผ้าและเตรียมเอกสารสำคัญให้พร้อมเท่านั้น

เขาเพิ่งสอบ SAT ผ่านฉลุยไปเมื่อปีก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องไปโรงเรียนอีกแล้ว และเพียงไม่กี่วันต่อมา เขาก็มานั่งอยู่ที่สนามบินนานาชาติลอสแอนเจลิส มองดูเครื่องบินขึ้นลงระหว่างรอเที่ยวบินของตัวเอง

"บ้านคงเงียบเหงาแย่เลยตอนที่เธอไม่อยู่" แดฟนีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาในโถงพักคอยพูดพร้อมกับแกล้งบีบน้ำตา

"พูดมาเถอะน่า ว่าป้าจะคิดถึงคนทำกับข้าวให้กินน่ะ" เจสันตอบกลับพร้อมกับกลอกตา

"โอยะ โอยะ โดนจับได้ซะแล้ว" สำเนียงของแดฟนีเปลี่ยนเป็นภาษาอังกฤษแบบพิดจิน  ทันที เธอตอบกลับพร้อมกับยกมือขึ้นสองข้างราวกับยอมจำนน

ในตอนนั้นเอง เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารเที่ยวบินของเจสันก็ดังขึ้น

"แต่ฉันจะคิดถึงเธอจริง ๆ นะ เจ้าเด็กแสบ" แดฟนีพูดต่อพร้อมกับสวมกอดเขา โดยมีราฟาเอลยืนรออยู่ด้านหลัง

พวกเขากอดกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะผละออกและเริ่มดันหลังเขาให้เดินไปขึ้นเครื่อง

"อย่าลืมโทรหาฉันตอนถึงที่นั่นด้วยล่ะ แล้วก็โทรหาทุกวันเว้นวันด้วยนะ" เธอเริ่มร่ายคำสั่งใส่หูเขารัว ๆ ขณะดันเขาไปต่อแถวผู้โดยสาร

"คร้าบ ๆ" เจสันไม่ได้ขัดขืนหรือพูดแทรก เพราะเขาเข้าใจความรู้สึกของเธอในตอนนี้ดี แม้กระทั่งความรู้สึกที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีจู้จี้ขี้กังวลก็ตาม

"ว่าง ๆ หรือช่วงปิดฤดูกาล หรืออะไรก็ช่างที่พวกเธอเรียกกันน่ะ ก็แวะมาหาบ้างนะ" เธอพูดปิดท้ายเมื่อดันเขาเข้ามาในแถวได้สำเร็จ

"โอเค ผมสัญญา แต่ป้าก็ต้องสัญญาอะไรกับผมอย่างนึงเหมือนกันนะ" ในที่สุดเจสันก็พูดขึ้นเมื่อใกล้จะถึงคิวเช็คอินของเขา

"อะไรล่ะ?" แดฟนีถามด้วยความอยากรู้

"หาลุงเขยให้ผมสักคนสิ" เจสันพูดพร้อมกับแสยะยิ้ม ก่อนจะยื่นเอกสารให้พนักงานต้อนรับของสายการบิน ทิ้งให้แดฟนียืนอ้าปากค้างกับความกล้าแหย่ของเขา

หลังจากการเช็คอิน เขาและราฟาเอลก็ขึ้นเครื่องและไปนั่งที่ของตัวเอง ราฟาเอลอยากจะถามว่าเขาตื่นเต้นไหม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถาม เพราะเห็นท่าทีที่ดูสบาย ๆ ของเจสันตอนขึ้นเครื่อง

ที่นั่งของพวกเขาอยู่ติดกัน และทั้งคู่ก็พูดคุยกันฆ่าเวลาระหว่างรอเครื่องขึ้น

พวกเขาบินตรงจากแอลเอไปยังลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ซึ่งใช้เวลาอย่างน้อยสิบสองชั่วโมง จากนั้นก็จะต่อเครื่องจากลิสบอนไปยังปอร์โต้อีกหนึ่งชั่วโมง

เครื่องบินเทคออฟ และราฟาเอลก็ชิงหลับไปก่อนเพราะเป็นเวลาค่ำคืน ปล่อยให้เจสันที่ยังตาสว่างนั่งมองก้อนเมฆนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย แต่ผ่านไปสักชั่วโมงเขาก็ผล็อยหลับไปเช่นกัน

เขาใช้เวลาบินสิบสองชั่วโมงไปกับการนอนหลับ ฟังเพลง และดูหนังไปหนึ่งเรื่องก่อนจะกลับไปนอนต่อ และมารู้สึกตัวตื่นอีกทีตอนที่เครื่องบินลงแตะแผ่นดินโปรตุเกสที่ลิสบอน

จากนั้น พวกเขาก็ต่อเครื่องอีกสายไปยังปอร์โต้ และเพียงชั่วโมงกว่า ๆ พวกเขาก็เดินออกจากสนามบินไปขึ้นรถมินิแวนที่ราฟาเอลจัดการเตรียมไว้ให้มารับพวกเขาพร้อมกับสัมภาระ

รถมินิแวนขับผ่านถนนที่พลุกพล่านของเมืองปอร์โต้ ขณะที่เจสันมองออกไปนอกหน้าต่าง ชื่นชมเมืองที่มีชีวิตชีวาซึ่งเต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องสไตล์อาร์ตนูโว สถาปัตยกรรมปูกระเบื้อง สตรีทอาร์ต และโบสถ์สไตล์บาโรก

มันให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในยุคกลาง ซึ่งต่างจากภาพเมืองสมัยใหม่ที่เขาคุ้นเคย แต่นั่นก็เป็นเสน่ห์ในแบบของมัน และเขาก็รู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ดึงดูดใจเอามาก ๆ

สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับทัศนียภาพของเมืองที่เขาหวังว่าจะได้เริ่มต้นเส้นทางอาชีพนักเตะ

ผู้คนในปอร์โต้ซึ่งมักถูกเรียกว่า ทริเปรุส  สามารถพบเห็นได้ทั่วไป แต่สิ่งที่เจสันกำลังนึกถึงคือคำบอกเล่าของราฟาเอลที่ว่าผู้คนที่นี่รักทีมของพวกเขามากแค่ไหน และพร้อมใจกันออกมาเชียร์อย่างเต็มที่ทุกครั้งที่มีการแข่งขัน จู่ ๆ เขาก็รู้สึกปรารถนาที่จะได้ยินเสียงผู้คนเหล่านี้ตะโกนเรียกชื่อของเขา ขณะที่เขากำลังฉลองอย่างบ้าคลั่งหลังทำประตูให้กับสโมสร

เขาหลับตาลงเพื่อจินตนาการถึงภาพนั้น และเมื่อภาพปรากฏขึ้นในหัว รอยยิ้มแห่งความหวังก็ผุดขึ้นบนใบหน้า พร้อมกับความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะทำให้ภาพเหล่านั้นกลายเป็นความจริงให้ได้

เขาหลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อรถมินิแวนค่อย ๆ จอดสนิท

"เรามาถึงแล้ว"

วันพฤหัสบดีที่ 16 มกราคม 2020

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═