บทที่ 10 - หมากซ้อนหมาก

บทที่ 10 - หมากซ้อนหมาก

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะต้องไต่สวนอะไรอีก

ฉีหลงเทาออกคำสั่งให้สมาชิกหน่วยคุ้มกันคนอื่นๆ คุมตัวก่วนเป้าออกไปทันที

วินาทีที่ผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งกระชากตัวก่วนเป้าขึ้นมา ก่วนเป้าก็กระอักเลือดคำโตออกมาทันที

"ท่านผู้คุม ลำไส้ของมันขาดแล้วขอรับ"

ฉีหลงเทาหรี่ตาลง เขามองไปทางลู่ชิงก่อนแวบหนึ่ง นึกในใจว่าไอ้เด็กนี่ลงมือได้เหี้ยมโหดนัก จากนั้นจึงเอ่ยว่า "เอายาให้มันกิน ตราบใดที่ยังเค้นคอถามหาที่ซ่อนของยาล้ำค่าไม่ได้ ก็อย่าปล่อยให้มันตายเด็ดขาด"

พวกผู้ฝึกยุทธ์ต่างพากันหลบสายตาไม่กล้ามองหน้าลู่ชิงตรงๆ ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ไอ้เด็กที่โดนก่วนเป้าอัดซ้อมมาตลอด จะเกือบเอาชีวิตก่วนเป้าได้ในวันนี้

ฉีหลงเทาหันไปเอ่ยกับลู่ชิงว่า "เจ้าเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ในเมื่อเรื่องยังไม่กระจ่าง ห้ามเจ้าออกจากห้องไปไหนตามอำเภอใจเด็ดขาด"

ลู่ชิงพยักหน้ารับ

เขาย่อมรู้ดีว่าเมื่อเรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้ ข้อสงสัยในตัวเขาคงถูกลบล้างไปจนเกือบหมดแล้ว

ทว่าตราบใดที่ยังตามหายาล้ำค่าไม่พบ คนที่มีส่วนพัวพันกับเรื่องนี้ก็อย่าหวังว่าจะรอดตัวไปได้ง่ายๆ

เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวพันถึงตัวเขาเพียงคนเดียว แต่เป็นเรื่องใหญ่ที่ส่งผลกระทบต่อเรือนด้านนอกทั้งหมด

...

"ไอ้พวกไร้น้ำยา"

ผู้ดูแลสวี่ปัดข้าวของบนโต๊ะทิ้งจนเกลี้ยง กัดฟันกรอดจนเลือดซึมตามไรฟัน

อุตส่าห์คิดว่าวางแผนการไว้แยบยลแล้วเชียว ไอ้เด็กลู่ชิงนั่นไม่มีทางหนีพ้นจุดจบที่ต้องถูกทำลายวรยุทธ์แน่ๆ

นึกไม่ถึงเลยว่าลู่ชิงจะเอาตัวรอดไปได้

ตอนนี้ก่วนเป้าถูกจับตัวไปแล้ว หากมันเผลอหลุดปากพูดอะไรออกมา เกรงว่าจะต้องพลอยเดือดร้อนมาถึงผู้ดูแลอย่างเขาแน่

แววตาของผู้ดูแลสวี่ทอประกายจิตสังหาร เขาผลักประตูแล้วเดินออกไปทันที

...

ลู่ชิงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบเสงี่ยม สีหน้าดูใจเย็นไม่น้อย

ฉีหลงเทาได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เขาฟังแล้ว

ก่วนเป้าตายแล้ว

แต่ก่อนตาย มีคนไปค้นเจอกล่องใส่ยาล้ำค่าในห้องพักของมัน

ทว่าน่าเสียดายที่กล่องถูกเปิดออก และยาล้ำค่าที่อยู่ข้างในก็ได้รับความเสียหายบางส่วน

ผงจิ่วฮวาห้ามโดนแสงเด็ดขาด มิเช่นนั้นสรรพคุณยาจะสลายหายไปอย่างรวดเร็ว

ยาล้ำค่าในสภาพแบบนี้ขืนส่งไปอำเภอไท่หวา อย่าว่าแต่เอาไปรักษาคนในหน่วยปราบปีศาจเลย แค่ไม่โดนอีกฝ่ายด่าเปิงกลับมาก็ดีถมไปแล้ว

และสิ่งที่กองอยู่ตรงหน้าหน่วยคุ้มกันของฉีหลงเทาในตอนนี้ ก็คือปัญหาโลกแตกที่แก้ไม่ตกนี่แหละ

ต่อให้ลำบากลำบนส่งยาล้ำค่าไปถึงที่หมาย ภารกิจก็ถือว่าทำได้แย่มาก วันข้างหน้าจะต้องรับโทษทัณฑ์อะไรบ้างก็ไม่มีใครล่วงรู้

สาเหตุที่เรียกตัวลู่ชิงมา ก็เป็นเพราะจู่ๆ ผู้ดูแลสวี่ก็เสนอความเห็นขึ้นมาว่า "ลู่ชิงคนนั้นเชี่ยวชาญเรื่องยามาตลอด ไม่อย่างนั้นคงไม่มีปัญญาคิดค้นใบสั่งยามามอบให้หอโอสถได้หรอก สู้ให้เขาลองหาวิธีแก้ปัญหาดูไม่ดีหรือ"

เดิมทีท่านผู้คุมฉีก็ไม่เชื่อหรอกว่าลู่ชิงจะซ่อมแซมยาล้ำค่าได้ แต่ในเมื่อหลังชนฝาก็ต้องลองเสี่ยงดูสักตั้ง ต่อให้มีความหวังเพียงริบหรี่ เขาก็ต้องคว้าเอาไว้

"ลู่ชิง เจ้าลองพยายามหาวิธีดูอย่างสุดความสามารถก็แล้วกัน"

น้ำเสียงของฉีหลงเทาหนักอึ้ง "ต้นเหตุของเรื่องนี้ เกรงว่าคงมาจากความขัดแย้งระหว่างเจ้ากับก่วนเป้า มันถึงได้จงใจใส่ร้ายเจ้า มาตอนนี้ก่วนเป้าตายไปแล้ว แต่ยาล้ำค่ากลับได้รับความเสียหาย วันข้างหน้าหากเรือนด้านในสืบสวนเรื่องนี้ขึ้นมา เจ้าคงไม่พ้นต้องเดือดร้อนแน่ แต่ถ้าเจ้าสามารถทำความดีไถ่โทษ ซ่อมแซมยาล้ำค่าให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ข้าอาจจะขอให้เจ้าเข้าร่วมหน่วยคุ้มกัน ไปทำภารกิจนี้ด้วยกันเลย ถึงตอนนั้นก็ย่อมมีส่วนแบ่งรางวัลให้เจ้าด้วย"

ลู่ชิงนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ยังไม่ด่วนบอกการตัดสินใจของตนเองออกไป

ความจริงแล้วในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่มากมาย

ร้ายกาจนักนะไอ้สวี่ แผนการสกปรกช่างงัดออกมาใช้ได้ไม่รู้จักจบจักสิ้น

ก่วนเป้าก็คงโดนมันฆ่าปิดปากไปแล้วนั่นแหละ

ทำลายยาล้ำค่า แล้วยังจะผลักไสให้เขามาเป็นคนซ่อมแซมอีกงั้นหรือ

หากทำไม่สำเร็จ เกรงว่าคงต้องรอรับบทลงโทษจากเรือนด้านในจริงๆ

หรือต่อให้ทำสำเร็จ แล้วได้เข้าร่วมหน่วยคุ้มกัน การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยอันตราย หากพลาดพลั้งตายกลางทางขึ้นมาจะทำยังไง

ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ดูเหมือนก็จะไม่มีจุดจบที่ดีรออยู่เลย

แต่ทว่า ไอ้สวี่มันประเมินเขาต่ำไป

ยาล้ำค่า เขาจะซ่อมแซมมันแน่นอน

เพราะนี่คือโอกาสทองที่เขาจะได้สัมผัสกับใบสั่งยาล้ำค่ายังไงล่ะ

ด้วยความช่วยเหลือจากหน้าต่างระบบ เขาคงสามารถคว้าใบสั่งยาล้ำค่ามาครองได้แน่

นี่มันโอกาสที่หาไม่ได้อีกแล้วในชีวิต

ส่วนหน่วยคุ้มกัน เขาก็จะขอเข้าร่วมด้วย

ขอเพียงทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงด้วยดี เขาไม่เพียงแต่จะได้เกาะบารมีของฉีหลงเทา แต่ยังจะได้เข้าไปอยู่ในสายตาของคนใหญ่คนโตในเรือนด้านในอีกด้วย

มีแต่ได้กับได้ แล้วทำไมเขาจะไม่ทำล่ะ

"ท่านผู้คุมฉี ขอดูยาล้ำค่าหน่อยได้หรือไม่ขอรับ"

เมื่อได้ยินลู่ชิงยอมตกลง ฉีหลงเทาก็มีสีหน้ายินดี รีบหยิบกล่องหยกดำความยาวราวหนึ่งฟุตออกมาจากด้านหลังทันที

"ข้างในนี้มีผงจิ่วฮวาทั้งหมดสิบชุด เดิมทีน่าจะพอใช้รักษาบาดแผลที่เกิดจากปีศาจได้อย่างน้อยสามสิบแผล แต่ตอนนี้..."

ลู่ชิงรับกล่องมา แล้วค่อยๆ เปิดฝาออกอย่างระมัดระวัง

มองดูผงจิ่วฮวาทั้งสิบชุดที่อยู่ด้านใน ซึ่งเดิมทีควรจะถูกห่อหุ้มด้วยหนังลูกวัวอย่างมิดชิด แต่ตอนนี้กลับหลุดรุ่ยกระจัดกระจาย ผงยาสีสันต่างๆ เกาะติดอยู่ตามผนังด้านในของกล่อง

"นี่น่ะหรือผงจิ่วฮวา"

เขาใช้สามนิ้วหยิบผงยาขึ้นมาหยิบมือหนึ่ง แล้วนำมาดมใกล้ๆ จมูกเบาๆ

ฉีหลงเทาเห็นลู่ชิงตรวจดูอย่างละเอียด โดยหารู้ไม่ว่า ความจริงแล้วเขากำลังถ่วงเวลาเพื่อรอให้หน้าต่างระบบแสดงข้อมูลออกมาต่างหาก

ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น ในที่สุดหน้าต่างระบบก็มีการตอบสนองหลังจากผ่านไปราวครึ่งก้านธูป

[ผงจิ่วฮวา (สีเขียว)]

[เส้นทางที่สามารถอัปเกรดได้: 3]

[1——ผงจิ่วฮวาแท้ (สีเขียว)]

[2——ผงร้อยฮวา (สีฟ้า)]

[3——ผงคืนเอกะ (สีฟ้า)]

แน่นอนว่าลู่ชิงไม่ได้โง่พอที่จะอัปเกรดผงจิ่วฮวาเป็นสองอย่างหลัง ขืนความแตกต่างมันมากเกินไป ก็อาจจะถูกจับได้ง่ายๆ

แถมใครจะรู้ล่ะว่ามันต้องสูญเสียพลังจิตวิญญาณและเวลาไปอีกเท่าไหร่

เขาใช้นิ้วจิ้มในอากาศเพื่อเลือกเส้นทางการอัปเกรดแรกทันที

จากการทดลองหลายครั้งที่ผ่านมา ทำให้เขาพอจะจับทางหน้าต่างระบบได้แล้ว

ไม่ว่าจะมีเส้นทางการอัปเกรดกี่เส้นทางก็ตาม เส้นทางแรกมักจะใช้ทรัพยากรน้อยที่สุดเสมอ และผลลัพธ์ก็มักจะไม่ต่างจากของเดิมมากนัก อย่างมากก็แค่มีคุณภาพหรือสรรพคุณเพิ่มขึ้นมาอีกระดับ

[ต้องการอัปเกรดเป็นผงจิ่วฮวาแท้หรือไม่]

[ทรัพยากรที่ต้องใช้: ผงจิ่วฮวาหนึ่งชุด พลังจิตวิญญาณห้าสิบวัน]

[ระยะเวลาที่ต้องใช้: สองวัน]

ลู่ชิงยังไม่ได้กดเลือก [ตกลง] ในทันที แต่หันไปเอ่ยกับฉีหลงเทาว่า "ท่านผู้คุมฉี ข้าจะลองดูอย่างสุดความสามารถ ขอเวลาข้าสองวันนะขอรับ"

ฉีหลงเทาเอ่ยว่า "ตกลง ยังเหลือเวลาอีกสามวันก่อนจะออกเดินทางไปอำเภอไท่หวา สองวันนี้คือช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย หากเจ้าต้องการสมุนไพรใดๆ ก็จงใช้ชื่อข้าไปเบิกที่เรือนด้านหน้าได้เลย"

...

ลู่ชิงกลับมาถึงห้องพัก ก็ตื่นเต้นจนลงไปนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นหลายตลบทันที

"ฮ่าๆ ใครจะไปคิดล่ะว่าข้าเองก็จะได้ใบสั่งยาล้ำค่ามาครองด้วย แถมยังเป็นใบสั่งยาฉบับอัปเกรดอีกต่างหาก"

สิ่งที่หน้าต่างระบบทำ คือการอัปเกรดยาล้ำค่าผงจิ่วฮวาโดยตรง

แต่ทว่าในช่วงเวลาสองวันนี้ เขามีโอกาสมากมายที่จะได้ศึกษามัน

ขอเพียงได้ทดลองให้มากพอ เขาย่อมสามารถเขียนใบสั่งยานี้ขึ้นมาเองได้อย่างแน่นอน

ถึงแม้ใบสั่งยาที่เขางมเข็มขึ้นมาเองจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่พอนำไปอัปเกรดด้วยหน้าต่างระบบอีกรอบ มันก็จะได้ใบสั่งยาที่สมบูรณ์แบบไม่ใช่หรือ

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขาสามารถได้ใบสั่งยา "ผงจิ่วฮวาแท้" ที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่ามาครอบครองได้โดยตรงเลยต่างหาก

หลังจากนี้ เขาก็ยังสามารถใช้มันเป็นพื้นฐาน เพื่ออัปเกรดให้ได้ใบสั่งยาที่ล้ำค่ายิ่งกว่านี้ได้อีก

แค่คิด เขาก็อดที่จะหัวเราะออกมาดังๆ ไม่ได้แล้ว

ลู่ชิงรีบหยิบผงหวงหยางเสริมปราณที่ยังเหลืออยู่ของตัวเองออกมากินเข้าไปทันที

จากนั้นเขาก็ฉวยโอกาสตอนที่ฤทธิ์ยายังไม่ทันพุ่งพล่าน กดเลือก [ตกลง] บนหน้าต่างระบบทันที

เพียงชั่วพริบตา พลังจิตวิญญาณห้าสิบวันก็ถูกสูบออกไป

ต่อให้มีฤทธิ์ยาคอยหนุนนำ ลู่ชิงก็ยังแทบจะหน้ามืดสลบไป

แต่โชคดีที่เขายังฝืนทนรับไว้ได้

ลู่ชิงยังพบอีกว่า ยาที่เดิมทีต้องใช้เวลาสองวันถึงจะอัปเกรดเสร็จสมบูรณ์ แต่เป็นเพราะเขามีพลังจิตวิญญาณเพียงพอสำหรับจ่ายเป็นค่าอัปเกรด แถมยังมีเหลือเฟืออยู่นิดหน่อย ระยะเวลาจึงถูกร่นลงมาเหลือเพียงวันครึ่งเท่านั้น

"ดูท่าคงต้องหาทางเติมพลังจิตวิญญาณอีกสักหน่อย ยิ่งจ่ายพลังจิตวิญญาณออกไปมากเท่าไหร่ ระยะเวลาก็จะยิ่งสั้นลงเท่านั้น"

ลู่ชิงมองไปที่มุมห้อง ตรงนั้นยังมีสมุนไพรที่เขาเบิกมาจากเรือนด้านหน้าวางอยู่

แม้จะเหลืออยู่ไม่มาก แต่ส่วนหนึ่งในนั้นก็พอจะเอามาใช้ฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณได้พอดี

แม้สรรพคุณจะเทียบไม่ได้กับผงหวงหยางเสริมปราณที่ปรุงเสร็จแล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย

[ต้องการอัปเกรดเป็นเถาวัลย์พิทักษ์ปราณหรือไม่]

[สรรพคุณของเถาวัลย์พิทักษ์ปราณ: ฟื้นฟูพละกำลังอย่างรวดเร็ว ฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณ...]

[ทรัพยากรที่ต้องใช้: โสมห้าแฉก พลังจิตวิญญาณครึ่งวัน]

[ระยะเวลาที่ต้องใช้: หนึ่งลมหายใจ]

...

เมื่อพลิกแพลงใช้สมุนไพรควบคู่ไปกับหน้าต่างระบบอย่างชาญฉลาด พลังจิตวิญญาณของลู่ชิงก็แกว่งไปมาระหว่างเติมเต็มกับขาดแคลนสลับกันไป

แม้จะทุลักทุเลไปสักหน่อย แต่ระยะเวลาที่ใช้ในการอัปเกรดผงจิ่วฮวาก็ถูกร่นลงมาเหลือเพียง [หนึ่งลมหายใจ] เท่านั้น

[อัปเกรดเสร็จสมบูรณ์]

"ฟู่ เสร็จไปหนึ่งชุดแล้ว พรุ่งนี้คงต้องไปเบิกสมุนไพรชั้นยอดมาบำรุงสักหน่อย แล้วก็ถือโอกาสศึกษาสูตรยาไปด้วยเลย"

[จบแล้ว]