บทที่ 7: ต่อให้ต้องพยายามจนรากเลือดก็ตาม

บทที่ 7: ต่อให้ต้องพยายามจนรากเลือดก็ตาม

คนที่สามารถเข้าสภานักเรียนได้ ไม่เป็นเด็กเรียนเก่งระดับหัวกะทิก็ต้องเป็นพวกฝีปากกล้า สรุปก็คือทุกคนล้วนมีความสามารถเฉพาะตัว

ยกตัวอย่างเช่นกู้ชิง—นั่นมันเด็กหัวกะทิระดับตัวท็อปชัดๆ!

หันกลับมามองกลุ่มของตัวเอง ไม่เป็นพวกนักกินจุระดับมืออาชีพก็เป็นพวกตัวป่วน... คนเดียวที่พอจะเชิดหน้าชูตาได้ก็มีแค่เจียงฉางหยวน แถมเขายังเป็นอันธพาลประจำโรงเรียนที่ยังไม่ได้ล้างมลทินให้ตัวเองเลยด้วยซ้ำ!

ถ้าขืนตกลงไป นี่มันไม่ใช่คำนิยามของการเอาตัวเองใส่พานไปถวายให้เขาเชือดหรือไง?

จะว่าไป ถ้าเขาจัดการล้างบางตัวเองแล้วประเคนใส่พานไปให้ กู้ชิงจะเลิกตามจองล้างจองผลาญเขาไหมนะ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาของเจียงฉางหยวนก็เป็นประกายวาบ

"ตกลง!"

"ถ้าสมาคมนักเรียนแพ้ พวกเราจะยุบกลุ่มทิ้ง และนับจากนี้ไป ที่ไหนมีนาย กู้ชิง พวกเราจะเดินอ้อมหนีไปให้ไกลเลย!"

ยังไงก็แพ้แหงๆ อยู่แล้ว!

ถึงตอนนั้น เขาก็จะได้ถือโอกาสยุบสมาคมนักเรียนทิ้งไปซะเลย ยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว

เจียงฉางหยวนปั้นหน้าขรึม แต่ภายในใจกลับเบ่งบานไปด้วยความปีติ เขาเนี่ยมันอัจฉริยะชัดๆ

เจ้าอ้วนและพรรคพวกถึงกับหน้าตึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น เมื่อครู่นี้พวกเขากำลังฮึกเหิมไปตามอารมณ์ แต่ตอนนี้กลับหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

พวกเขามันพวกสอบได้ที่โหล่มาตลอด เกิดมาไม่ได้มีหัวไว้เรียนหนังสือเลยสักนิด!

แล้วจะเอาอะไรไปสู้? เอาขี้เลื่อยในหัวไปสู้หรือไง?

"แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะ!"

ซูอิงอิงไม่ได้คิดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเจียงฉางหยวนจะดีพอถึงขั้นต้องออกโรงปกป้องเขา แต่วิธีการของกู้ชิงมันน่ารังเกียจเกินไป ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าสมาคมนักเรียนเป็นแหล่งรวมตัวของพวกสอบตก การที่กู้ชิงเอาจุดแข็งของสภานักเรียนมาท้าชนกับจุดอ่อนของสมาคมนักเรียน—ถ้าไม่เรียกว่ารังแกกันแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?

สีหน้าของเจียงฉางหยวนแข็งค้างเมื่อได้ยินเสียงนั้น ถ้าเขาไม่รู้มาก่อนว่านางเอกเป็นคนจิตใจดีล่ะก็ เขาคงสงสัยไปแล้วว่ายัยนี่จงใจลากมอนสเตอร์มาลงเขาหรือเปล่า

"ซูอิงอิง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ"

"ฉัน... ฉันไม่ได้ช่วยนายสักหน่อย" ซูอิงอิงกัดริมฝีปาก ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ

ทั้งที่ถูกต้อนให้จนมุมขนาดนี้แล้ว เจียงฉางหยวนก็ยังอุตส่าห์เป็นห่วงเธอ เขาเปลี่ยนไปเป็นคนที่ดีขึ้นแล้วจริงๆ!

บางทีเขาอาจจะมีความลำบากใจที่พูดไม่ออก ถึงได้ยอมอดทนอดกลั้นขนาดนี้ แต่กู้ชิงกลับทำตัวกร่างเกินไปแล้ว เธอทนดูต่อไปไม่ได้จริงๆ

ในเมื่อรวบรวมความกล้าลุกขึ้นมายืนหยัดแล้ว เธอจะไม่มีวันยอมถอยเด็ดขาด

สิ่งที่เจียงฉางหยวนไม่กล้าพูด เธอจะเป็นคนพูดเอง!

"ในอดีต พวกนักเรียนในสมาคมนักเรียนเคยก่อเรื่องวุ่นวายให้โรงเรียนไว้ไม่น้อย เพื่อนร่วมชั้นของเราต่างก็เคยเผชิญกับมันมาแล้ว และตัวฉันเองก็เคยตกเป็นเหยื่อความร้ายกาจของพวกเขาเช่นกัน"

"จะพูดว่านอกจากเรื่องเรียนแล้ว พวกเขาก็ไม่เอาไหนและไม่มีอะไรดีเลยก็ว่าได้"

อ้าว ยิงพวกเดียวกันเองเหรอเนี่ย?

มือของเจียงฉางหยวนที่ยื่นออกไปหวังจะดึงเธอกลับมาชะงักค้าง จากนั้นเขาก็ใช้อีกมือหนึ่งกดไหล่เจ้าอ้วนที่กำลังเดือดดาลให้กลับลงไปนั่งตามเดิม

คิ้วของกู้ชิงคลายออก หลังจากมองดูดีๆ นี่ก็คือซูอิงอิงที่เขารู้จักจริงๆ นั่นแหละ สำหรับเหตุการณ์หน้าห้องเรียนก่อนหน้านี้ เขาคงจะทำรุนแรงเกินไป อิงอิงถึงได้แสดงท่าทีเย็นชาใส่เขาแบบนั้น

ในขณะเดียวกัน เหล่านักเรียนที่ยืนมุงดูอยู่ก็พยักหน้าเล็กน้อย เห็นด้วยกับคำพูดของซูอิงอิงอย่างสุดซึ้ง

เธอพูดถูกเผง เจียงฉางหยวนและพรรคพวกไม่ใช่คนดีอะไรเลย!

"แต่ทว่า!"

น้ำเสียงของซูอิงอิงเปลี่ยนไป ทำให้หัวใจของเจียงฉางหยวนกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ

"ตั้งแต่มีการก่อตั้งสมาคมนักเรียนขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นการกลั่นแกล้งในโรงเรียนหรือการรีดไถเงิน ก็ไม่เคยมีเรื่องพวกนั้นเกิดขึ้นอีกเลย ฉันเชื่อว่าทุกคนก็คงเห็นด้วยตาตัวเองมาตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้"

"ไม่มีใครอยากจมปลักอยู่ในโคลนตมไปตลอดหรอก พวกเขากำลังเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแล้ว พวกเราก็น่าจะลองเชื่อใจและให้โอกาสพวกเขาดูบ้าง"

เจ้าอ้วนและคนอื่นๆ ยืดหลังตรงขึ้นมาทันที จู่ๆ ก็ค้นพบว่าการเป็นคนดีมันรู้สึกดีกว่าการเป็นคนเลวตั้งเยอะ

"ซูอิงอิง ถอยกลับไปซะ"

เจียงฉางหยวนคว้าตัวซูอิงอิงแล้วดึงเธอกลับมา ซูอิงอิงที่ไม่อาจสู้แรงของเขาได้ จึงตะโกนทิ้งท้ายขณะที่ถูกลากตัวออกไป

"ก็แค่พวกเขาขาดเรียนไปเยอะเกินไป ถ้าเอาคะแนนสอบมาเทียบกัน พวกเขาสู้สภานักเรียนไม่ได้แน่ๆ เพราะงั้นประธานกู้ทำแบบนี้มันไม่แฟร์เลย!"

ใบหน้าของเจียงฉางหยวนมืดครึ้มลง 'แหม ขอบใจมากนะ!'

อุตส่าห์คิดว่าเป็นพวกเดียวกัน ที่ไหนได้ ดันมากระทืบซ้ำตอนเขาเผลอซะงั้น!!

และก็เป็นไปตามคาด วินาทีต่อมาใบหน้าของกู้ชิงก็ทะมึนทึน

เขาคิดว่าซูอิงอิงกำลังพูดเข้าข้างเขา แต่ที่แท้เธอก็มาเพื่อต่อต้านเขาต่างหาก

เหล่านักเรียนที่มุงดูต่างหันหน้ามองกัน เอาเข้าจริง สิ่งที่ซูอิงอิงพูดมันก็มีเหตุผล อย่างน้อยๆ พวกเขาก็ไม่ได้ถูกรังแกมาเป็นเดือนแล้วจริงๆ

แม้แต่บางคนที่นิสัยเสียแก้ไม่หายและคิดจะแอบไปรังแกคนอื่น พอได้ยินว่าเหยื่อมาจากห้องของอันธพาลประจำโรงเรียน ก็รีบหันหลังเดินหนีไปทันที

ในอดีต เจียงฉางหยวนคือยมทูตสั่งตายสำหรับพวกเขา แต่ตอนนี้ เรียกได้ว่าเขาคือยันต์คุ้มภัยเลยก็ว่าได้

"ฉันว่าสิ่งที่ซูอิงอิงพูดก็มีเหตุผลนะ..."

"ใกล้จะถึงวันชาติแล้ว แข่งแสดงความสามารถพิเศษก็ยังได้ การเอาคะแนนสอบมาเทียบกันมันก็ดูเหมือนรังแกกันเกินไปจริงๆ..."

นักเรียนสองสามคนกระซิบกระซาบกัน ทว่าห้องเรียนมันก็มีขนาดแค่นี้ เสียงซุบซิบเหล่านั้นจึงลอยเข้าหูกู้ชิงไปเต็มๆ

เมื่อก่อนเขาคือผู้นำเทรนด์ของห้อง หรือแม้แต่ของทั้งโรงเรียน มีใครบ้างที่ไม่เคารพเทิดทูนเขา?

แต่ช่วงหลังมานี้ เขากลับต้องเสียหน้าต่อหน้าเจียงฉางหยวนครั้งแล้วครั้งเล่า แถมซูอิงอิงยังโดนหว่านล้อมจนหลงคารมไปอีก หมอนี่มันกล้าดีเกินไปแล้ว!

"เจียงฉางหยวน นายทำได้แค่ให้ผู้หญิงมาคอยออกหน้าแทนหรือไง?"

"ใครพูดแบบนั้นกันล่ะ?"

นานๆ ทีเจียงฉางหยวนจะยืนหยัดอย่างแข็งกร้าวต่อหน้าพระเอก เขาคือลูกผู้ชายที่หมายมั่นจะประเคนตัวเองใส่พานไปให้หลังจากล้างคาวจนสะอาดเอี่ยมอ่องแล้ว จะยอมให้นางเอกมาพังแผนการของเขาได้ยังไง?

"ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ พวกเรารับคำท้า!"

เจ้าอ้วนซึ่งเป็นพวกจุดติดง่ายและดับไวยิ่งกว่า เกิดอาการลังเลขึ้นมา ตอนที่ซูอิงอิงออกโรงพูดแทนพวกเขา เขาอุตส่าห์อยากจะใช้เรื่องนั้นเป็นข้ออ้างในการยกเลิกคำท้าแล้วเชียว

แต่ในเมื่อเรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ถึงจะแพ้การแข่งขัน พวกเขาก็เสียฟอร์มไม่ได้เด็ดขาด อีกอย่าง นายน้อยเจียงก็ดูมั่นใจเต็มเปี่ยมขนาดนั้น พวกเขาจะไปดับความคึกคะนองของลูกพี่ได้ยังไง?

"เอาสิ! ก็แค่สอบประจำเดือนไม่ใช่เหรอไง? ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเอาผมผูกขื่อเอาเข็มแทงต้นขา กลางค่ำกลางคืนฉันจะไม่นอน ฉันจะอ่านหนังสือ!"

"เรียน! ตั้งใจเรียน! ถ้าเรียนแล้วไม่ตาย ก็เรียนมันให้ตายไปเลย!"

"ถ้าพวกแกแพ้ ไม่เพียงแต่พวกแกจะต้องยอมรับต่อหน้าคนทั้งโรงเรียนว่ากระจอกกว่าพวกเรา แต่พวกแกต้องยุบสภานักเรียนทิ้ง แล้วให้สมาคมนักเรียนของพวกเราเข้าไปรับช่วงต่อแทนด้วย"

เมื่อได้ยินคำพูดที่ดูห้าวหาญแต่กลับไร้ซึ่งน้ำยาของเพื่อนร่วมทีมแสนโง่เง่า ความรู้สึกผิดอันน้อยนิดที่เจียงฉางหยวนเคยมีให้พวกเขาก็มลายหายไปในพริบตา

พวกนี้ช่างกล้าฝันไกลจริงๆ ถึงขนาดอยากจะไปฮุบตำแหน่งของพวกเขามาเสียด้วย ทำไมไม่จูงมือกันบินขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะ?

"ตกลง!"

กู้ชิงแค่นเสียงเย็นชา

"งั้นเรามารอดูกันหลังสอบประจำเดือนก็แล้วกัน หวังว่าถึงตอนนั้นฝีมือของพวกนายจะเก่งกาจสมกับความจองหองนะ!"

เจียงฉางหยวนเลิกคิ้วขึ้นแล้วยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

แม้จะมีอุปสรรคบ้างนิดหน่อย แต่แผนการก็ถูกดำเนินการไปอย่างสมบูรณ์แบบ คืนนี้เขาต้องตบรางวัลให้ตัวเองด้วยอาหารมื้อหรูซะหน่อยแล้ว

จังหวะนั้นเอง เสียงกริ่งก็ดังขึ้น นักเรียนต่างพากันกลับไปนั่งที่เพื่อเตรียมตัวอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนยามเช้า แต่ทว่าเจ้าอ้วนกับพรรคพวกกลับกำลังก้มหน้าก้มตาจ้องหนังสือเรียนเป็นครั้งแรกในชีวิต

เพิ่งจะท้าพนันกันไปหมาดๆ ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน พวกเขาก็ต้องทำให้ได้—ต่อให้ต้องคุกเข่า คลานคลุกฝุ่น หรือก้นชี้ฟ้าทำก็ยอม!

อย่างไรก็ตาม หลังจากปล่อยปละละเลยมาหลายปี อย่าว่าแต่หนังสือเรียนมัธยมปลายเลย แค่ความรู้ตอนมัธยมต้นพวกเขาก็ยังส่งคืนครูไปหมดแล้ว การอ่านหนังสือเรียนตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการอ่านคัมภีร์จากสวรรค์ที่อ่านไม่ออกเลยสักนิด

หลังจากผ่านไปเต็มๆ หนึ่งวัน แต่ละคนก็มีสภาพอิดโรยหมดสภาพ ในขณะเดียวกัน เจียงฉางหยวนก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่าทำไมทุกคนถึงมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป และทำไมจู่ๆ ซูอิงอิงถึงได้ออกปากสนับสนุนเขา

"รักสามเส้าระหว่างฉัน กู้ชิง แล้วก็ซูอิงอิงเนี่ยนะ? ฉันไปแย่งผู้หญิงกับกู้ชิงตอนไหน?"

ภายในโรงแรมระดับห้าดาว ตะเกียบของเจียงฉางหยวนที่กำลังคีบหูฉลามร่วงหล่นกระแทกโต๊ะดังเคร้ง ในหัวของเขาเต็มไปด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงเต็มไปหมด

อันตราย!

เมื่อวานเขาตั้งใจไปอธิบายเรื่องราวให้ชัดเจนแท้ๆ แต่ดันมีข่าวลือว่าเขาไปเยาะเย้ยกู้ชิงซะงั้น... โดนโยนความผิดให้เต็มเปาเลยนี่หว่า!

"บ้าเอ๊ย! โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมแล้วหรือไง? ทุกวันนี้เฒ่าจันทราต้องเอาหัวเป็นประกันเพื่อผูกด้ายแดงเลยหรือไงกัน?"

"นั่นสิครับ นายน้อยเจียงมีฐานะระดับไหนกัน เฒ่าจันทราคงต้องใช้ลวดสลิงมาผูกท่านกับซูอิงอิงเข้าด้วยกันแล้วล่ะครับ"

เจ้าอ้วนที่ปากยังมันแผล็บจากการกินก็ไม่ลืมที่จะประจบประแจงเขา กลุ่มลูกสมุนรีบประเคนคำป้อยอให้อย่างรู้หน้าที่ทันที

เจียงฉางหยวนที่ถูกพวกนั้นอวยจนลอยก็ถึงกับเหงื่อตก สรุปว่าแผนการเอาตัวใส่พานไปถวายของเขา ในสายตาของกู้ชิงกลับกลายเป็นการยั่วยุไปซะอย่างนั้น?!