TXV - 0772 ชายอ้วนและแฝดสาวสองคู่

TXV - 772 ชายอ้วนและแฝดสาวสองคู่

ความตายของซ่งไป่เฉิงจบลงด้วยการเงียบหายไปตามคาด

ทางตำรวจระบุสาเหตุการตายว่าเกิดจากเส้นเลือดในสมองแตก โดยตัดประเด็นการฆาตกรรมหรือการฆ่าตัวตายทิ้งไป และสรุปว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุ ผลลัพธ์นี้อยู่ในการคาดการณ์ของเซี่ยเหล่ยอยู่แล้ว เขาได้รับข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับภรรยาของซ่งไป่เฉิงจากฟ่านฟาน ผู้หญิงคนนั้นนามสกุลหลิว ชื่อหลิวฮุ่ย เดิมทีเคยรับราชการในหน่วยรบพิเศษ ต่อมาได้ย้ายเข้าส่วนกลางเพื่อทำหน้าที่บอดี้การ์ด และคนที่เธอคุ้มครองก็คือหลิงฮ่าว หลังจากนั้นซ่งไป่เฉิงเกิดถูกตาต้องใจเธอ ทั้งคู่จึงได้แต่งงานกัน

ในสายตาของเซี่ยเหล่ย ความตายของซ่งไป่เฉิงย่อมหนีไม่พ้นฝีมือของหลิวฮุ่ย

บุคคลระดับหลิงฮ่าวย่อมไม่ลงมือเอง วิธีที่ฉลาดที่สุดคือส่งลูกน้องไปจัดการ และลูกน้องคนนั้นก็คือหลิวฮุ่ย ซ่งไป่เฉิงอาจระวังตัวจากใครก็ได้แต่เขาไม่มีทางระวังภรรยาตัวเอง นี่คือเหตุผลว่าทำไมในที่เกิดเหตุจึงไร้ร่องรอย และซ่งไป่เฉิงก็ตายอย่างสงบ ต่อให้เขาตายไปแล้ว หมวกเขียว* บนหัวเขาก็ยังคงถูกสวมทับอยู่ต่อไป

จากข้อมูลที่ฟ่านฟานให้มา เซี่ยเหล่ยรู้แจ้งแก่ใจว่าใครคือฆาตกรและใครคือผู้บงการ แต่เรื่องนี้ก็ทำได้เพียงปล่อยให้จบลงแค่นี้

สิ่งที่หยุดชะงักไปพร้อมกับเรื่องนี้คือการวิจัยโลหะสีเงิน

เลือดบนโลหะสีเงินช่วยให้เขามีความเป็นไปได้ในการเข้าไปสู่โลกภายในกล่องโลหะผสมโบราณ แต่มันเป็นเพียงชิ้นส่วนเล็กๆ ไม่ใช่ชุดป้องกันทั้งชุด ต่อให้ใจกล้าแค่ไหนเขาก็ไม่บังอาจบุ่มบ่ามเข้าไป ถ้ามีชุดป้องกันแบบนี้อยู่จริงๆ แล้วส่วนที่เหลือล่ะอยู่ที่ไหน? นี่คือสิ่งที่เขาปรารถนาจะรู้ให้ชัดเจนที่สุด

แม้การวิจัยโลหะสีเงินจะหยุดลงชั่วคราว แต่โครงการวิจัยวัสดุรูปแบบใหม่ของเรย์มาร์กรุ๊ปก็ได้เริ่มต้นขึ้นแทน เซี่ยเหล่ยทุ่มเงินทุนตั้งต้นให้กับโครงการนี้ถึง 100 ล้านหยวน โดยมีหลี่โยวตุ้นเป็นผู้รับผิดชอบโครงการ

สองวันต่อมา

"บอสคะ มีแขกอ้างว่าเป็นพ่อค้าจากอเมริกาใต้ขอพบคุณค่ะ" เยลีน่า เดินเข้ามาในห้องทำงานของเซี่ยเหล่ย ถ้ามีคนอื่นเธอจะเรียกเขาว่าท่านประธานเซี่ย แต่ถ้าอยู่กันลำพังเธอจะเรียกว่าบอส

เซี่ยเหล่ยที่กำลังศึกษาเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) เงยหน้าขึ้น "พ่อค้าอเมริกาใต้? เขาไม่ได้บอกเหรอว่าเป็นใคร?"

"ฉันถามแล้วค่ะ แต่เขาไม่ยอมบอก"

"ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?"

"ฉันจัดให้เขาและผู้ติดตามรออยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ คุณจะไปพบเขาไหม?"

"ตกลง ผมจะไปดูสักหน่อย" เซี่ยเหล่ยลุกออกจากห้องทำงานมุ่งหน้าไปยังห้องรับแขก

เมื่อมาถึงหน้าประตู ภาพภายในห้องรับแขกทำให้เขาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

บนโซฟาตัวหนึ่งมีชายอ้วนผมสีน้ำตาลนั่งอยู่ ดูแล้วอายุยังน้อย ไม่ถึงสามสิบปี ใบหน้ายังดูเด็ก และมีกระอยู่เต็มหน้า ดูแล้วให้ความรู้สึกตลกขบขันอย่างบอกไม่ถูก

เบื้องหลังชายอ้วนคนนั้นมีผู้หญิงยืนอยู่สี่คน แยกกันยืนด้านซ้ายและขวาของชายอ้วนฝั่งละสองคน

พวกเธอทั้งสี่คนล้วนเป็นหญิงชาวตะวันตกผิวขาว ผมสีบลอนด์ นัยน์ตาสีฟ้า สูงยาวเข่าดีและหุ่นเซ็กซี่เร้าใจ ทุกคนต่างก็มีความสูงไล่เลี่ยกันที่ประมาณ 185 เซนติเมตร ราวกับถูกวัดด้วยไม้บรรทัดแล้วตัดส่วนเกินออกให้เท่ากันเป๊ะ พวกเธอสวมชุดหนังรัดรูปสีดำเหมือนกันหมด ส่วนโค้งเว้าหน้าอกและสะโพกแทบไม่ต่างกันเลย แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่น่าตกใจที่สุด สิ่งที่น่าทึ่งคือ ผู้หญิงสองคนทางซ้ายของชายอ้วนเป็นฝาแฝดกัน และสองคนทางขวาก็เป็นฝาแฝดอีกคู่หนึ่งด้วย การที่สาวสวยผมบลอนด์สี่คนมายืนรวมกันแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนพวกเธอถูกเสกออกมาจากผู้หญิงแค่สองคน โดยใช้คาถาแยกเงาของซุนหงอคงอย่างไรอย่างนั้น

ชายอ้วนผมน้ำตาลที่ดูตลก กับฝาแฝดสองคู่ที่ดูเซ็กซี่ยั่วยวน ทำให้เซี่ยเหล่ยเผลอมองนานไปนิด

"คุณเซี่ยครับ คุณกำลังมองผม หรือมองผู้หญิงข้างหลังผมอยู่ล่ะ?" ชายอ้วนเอ่ยขึ้นเรียบๆ พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก เขาพูดเป็นภาษาอังกฤษ

สีผมของเขาเป็นลักษณะเด่นของชาวนอร์ดิก* และภาษาที่เขาใช้ก็ไม่ใช่ภาษาแถบอเมริกาใต้ จากจุดนี้เซี่ยเหล่ยก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าเขาไม่ใช่พ่อค้าจากอเมริกาใต้แน่นอน

เซี่ยเหล่ยเดินเข้าไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามชายอ้วน "คุณรู้จักผมเหรอ?"

ชายอ้วนกล่าว "สื่อตะวันตกเปรียบเปรยคุณว่าเป็น 'ไซเอนทิฟิกแฟรงเกนสไตน์'** แห่งเมืองจีน น้ำเสียงพวกเขาน่ะอิจฉาตาร้อนจะตายไป ผมอ่านรายงานพวกนั้นมาเยอะ คุณคิดว่าผมรู้จักคุณไหมล่ะ? หรือว่าคุณไม่เคยสนใจรายงานพวกนั้นเลย?"

"ไม่ครับ ผมไม่สนใจสื่อพวกนั้น" เซี่ยเหล่ยกล่าว "ในเมื่อคุณรู้ว่าผมเป็นใคร ผมก็ขี้เกียจแนะนำตัวแล้ว สรุปว่าคุณคือใคร?"

"ผมเป็นนักธุรกิจคนหนึ่ง อยากจะมาซื้ออาวุธของคุณ"

"ที่นี่ผมขายแต่อาวุธครับ ถ้าคุณอยากซื้ออย่างอื่นคงหาซื้อไม่ได้" ในขณะที่พูด ตาซ้ายของเซี่ยเหล่ยขยับวูบ สายตาของเขามองทะลุผ่านเสื้อผ้าของชายอ้วน และในไม่ช้าเขาก็เห็นรอยสักรูปไม้กางเขนที่ประกอบด้วยหัวลูกศรสี่ดอกที่อกด้านขวา

นั่นคือสัญลักษณ์ของภาคีอัศวินฮอสพิทัลเลอร์ ซึ่งสมาชิกทุกคนจะมีรอยสักนี้ติดตัว

เขากวาดสายตาอย่างไม่ใส่ใจไปยังผู้หญิงสี่คนข้างหลัง กวาดมองผ่านหน้าอกของพวกเธอ นอกจากผิวขาวเนียนแล้ว เขายังพบรอยสักสัญลักษณ์ภาคีอัศวินฯ แบบเดียวกันที่หน้าอกของพวกเธอทั้งสี่คนด้วย

เป็นคนของภาคีอัศวินฮอสพิทัลเลอร์จริงๆ ด้วย

เยลีน่าเดินเข้ามาพร้อมกับยกน้ำชามาให้เซี่ยเหล่ย

ขณะที่เยลีน่ากำลังจะยืนรอรับใช้ เซี่ยเหล่ยก็บอกเธอว่า "คุณไปจัดการงานของคุณเถอะ"

เยลีน่าพยักหน้าแล้วเดินออกไปทันที

"เอาล่ะ บอกมาว่าคุณคือใคร?" เซี่ยเหล่ยย้ำคำถามเดิม

ชายอ้วนผมน้ำตาลนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "สายตาคุณเฉียบคมมาก โอเคครับ ผมชื่อ อาร์เธอร์ เป็นคนของภาคีอัศวินฮอสพิทัลเลอร์"

"ทำไมคุณวอลตันถึงไม่มาเองล่ะครับ?" เซี่ยเหล่ยถาม

"แค่ผมมาก็พอแล้ว" อาร์เธอร์จ้องมองเซี่ยเหล่ยตรงๆ "เราอย่าเสียเวลาเลย พาผมไปดูสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเราเถอะ"

"คุณจะได้เห็นแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้" สายตาของเซี่ยเหล่ยเลื่อนไปที่หญิงสาวสี่คนข้างหลังอาร์เธอร์ "ผู้หญิงข้างหลังคุณไว้ใจได้ไหม?"

"พวกเธอไม่มีปัญหาแน่นอนครับ"

เซี่ยเหล่ยกล่าว "ให้พวกเธอออกไปก่อนเถอะ ผมไม่อยากให้พวกเธอได้ยินสิ่งที่เราจะคุยกัน"

อาร์เธอร์หัวเราะออกมาทันที "คุณเซี่ยครับ คุณแน่ใจเหรอว่าจะให้พวกเธอออกไป?"

"คุณหมายความว่ายังไง?"

"เรารู้ว่าคุณชอบสาวสวย มหาอธิการของเราเลยกำชับให้ผมพาพวกเธอมาด้วย พวกเธอคือ 'นักบุญหญิง' ที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ร่างกายและจิตวิญญาณของพวกเธอใสสะอาดไร้มลทิน คุณสามารถครอบครองพวกเธอได้ ขอเพียงแค่คุณ..."

เซี่ยเหล่ยขัดจังหวะอาร์เธอร์ "ไม่ต้องพูดต่อแล้วครับ ผมไม่สนใจ"

สาวสวยผมสีบลอนด์ถึงสี่คน อีกทั้งยังเป็นฝาแฝดที่ร่างกายยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง เชื่อว่าผู้ชาย 70% บนโลกนี้ต้องหวั่นไหวแน่ๆ แต่เซี่ยเหล่ยไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาต้องการคือ กองกำลังติดอาวุธ ของภาคีอัศวินฯ ไม่ใช่ผู้หญิงของภาคีอัศวินฯ ภาคีคิดจะใช้ผู้หญิงแลกสิ่งศักดิ์สิทธิ์คืน ช่างฝันไปเถอะ

อาร์เธอร์โบกมือเบาๆ

ผู้หญิงสี่คนเดินออกมาจากหลังโซฟาและก้าวตรงไปหาเซี่ยเหล่ย เรียวขาทั้งสี่คู่ภายใต้กางเกงหนังรัดรูปก้าวย่าง สะโพกสั่นไหวเล็กน้อย ส่วนโค้งเว้าที่ควรมีถูกเปิดเผยออกมาอย่างไร้สิ่งปิดกั้น แม้แต่รอยบุ๋มที่ไม่ควรเห็นก็ปรากฏรำไร ยั่วยวนถึงขีดสุด ยามที่พวกเธอเดิน เอวบางนั้นบิดไสวราวกับไร้กระดูก หน้าอกที่อวบอิ่มสั่นไหวตามจังหวะก้าวเดิน ท่วงทำนองนั้นมีพลังที่ทำให้คนหลงใหลได้ง่ายๆ

ฝาแฝดทั้งสองคู่หยุดยืนตรงหน้าเซี่ยเหล่ย แล้วค่อยๆ หมุนตัวรอบหนึ่ง จากนั้นจึงโน้มเอวบางขนาดกระดาษ A4 ลงช้าๆ โชว์บั้นท้ายที่เปี่ยมไปด้วยพลังเย้ายวนให้เซี่ยเหล่ยชม เมื่อพวกเธอขยับ สะโพกจะงอนเชิดมาทางเซี่ยเหล่ยมากขึ้น เส้นโค้งที่บั้นท้ายดูเต็มตึงและตั้งชัน ภายใต้หนังเทียม (PU) ที่รัดตึง จุดนั้นถูกขับเน้นให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น ยั่วยวนใจเหลือเกิน

ทว่า แม้จะกำลังทำเรื่องที่ดูเป็นการ “อ่อย” ผู้ชาย แต่บนตัวพวกเธอกลับไม่มีกลิ่นอายของความต่ำตมหรือการเสแสร้งแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่มีกลับเป็นกลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์ที่บ่มเพาะมาจากทางศาสนา

"ถ้าคุณต้องการ ผมสั่งให้พวกเธอถอดเสื้อผ้าออกเถอะได้นะ ผมรับรองว่าพวกเธอคือสาวงามระดับโลกที่จะทำให้คุณรู้สึกเหมือนเป็นราชา" อาร์เธอร์ยังคงหว่านล้อมต่อ

"พอได้แล้ว!" เสียงของเซี่ยเหล่ยแฝงไปด้วยความโกรธ

หญิงสาวทั้งสี่คนเหลือบมองอาร์เธอร์ อาร์เธอร์โบกมือ พวกเธอก็เดินกลับไปยืนหลังโซฟาตามเดิม ตั้งแต่ต้นจนจบใบหน้าของพวกเธอไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เลย

อาร์เธอร์กล่าว "งั้นคุณก็เสนอราคามาเถอะ แต่ผมต้องเตือนคุณไว้ก่อนนะว่าเราไม่ใช่ธนาคาร เงินของเราได้มาจากผู้ศรัทธาบริจาคมา เพราะฉะนั้นกรุณาเสนอราคาที่สมเหตุสมผลด้วย"

"ผมไม่ต้องการผู้หญิง และไม่ต้องการเงินของคุณด้วย"

"งั้นคุณต้องการอะไร?"

"ก่อนที่ผมจะเสนอ ผมขอถามคุณคำถามหนึ่งก่อน"

เซี่ยเหล่ยกล่าว "ผมต้องการให้พวกคุณช่วยจับคนคนหนึ่ง และสืบหาสำนักงานใหญ่ขององค์กรหนึ่งให้ผม"

อาร์เธอร์ขมวดคิ้วทันที "คุณจะให้เราช่วยจับใคร? และสืบหาสำนักงานใหญ่ขององค์กรไหน?"

เซี่ยเหล่ยกล่าว "องค์กร FA คนที่ผมจะให้พวกคุณจับก็เป็นคนของ FA เธอชื่อเยโมซ่า ผมเตรียมข้อมูลโดยละเอียดของเธอไว้แล้ว..."

"เดี๋ยวก่อน!" อาร์เธอร์ขัดจังหวะ "เราเป็นองค์กรทางศาสนา ไม่ใช่ทหารรับจ้าง ผมว่าคุณเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะ!"

"องค์กรทางศาสนาเหรอ?" เซี่ยเหล่ยแค่นหัวเราะ "คงไม่ทั้งหมดมั้งครับ ในอิตาลี คนของคุณวางแผนซุ่มฆ่าผม พอผมหนีไปฝรั่งเศส คนของคุณก็ยังตามล่าไปถึงที่นั่น พวกคุณทำเรื่องแบบนั้นได้ แต่กลับทำตามเงื่อนไขของผมไม่ได้งั้นเหรอ?"

"ไม่ได้!" อาร์เธอร์ปฏิเสธเสียงแข็ง "ยังไงก็ไม่ได้!"

"ไม่ได้เหรอ? ถ้าไม่ได้แล้วผมจะคุยกับคุณต่อทำไม?" เซี่ยเหล่ยกล่าว "เชิญพวกคุณกลับไปเถอะครับ"

"คุณ..."

เซี่ยเหล่ยลุกขึ้นยืน "พวกคุณไม่มีทางเลือกหรอกครับ ถ้าอยากได้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คืนก็มีแค่ต้องทำตามเงื่อนไขของผมเท่านั้น กลับไปคิดดูเถอะ คิดตกเมื่อไหร่ค่อยมาหาผมใหม่"

"เดี๋ยว" อาร์เธอร์ลุกขึ้นยืนเช่นกัน

เซี่ยเหล่ยหันกลับมามองอาร์เธอร์

"ผมรู้เรื่องการมีอยู่ขององค์กร FA" สายตาของอาร์เธอร์คมปลาบ "บอกผมมา ทำไมต้องให้เราทำเรื่องแบบนี้ให้คุณ? คำขอของคุณจะนำความอันตรายอย่างใหญ่หลวงมาสู่เรา"

"เมื่อพวกคุณตกลงแล้ว ผมจะบอกเหตุผลให้ฟังครับ"

อาร์เธอร์กล่าว "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้ ผมต้องขอคำสั่งจากคุณวอลตันก่อน ผมคาดว่าท่านคงต้องจัดประชุมคณะกรรมการด้วย ถึงจะบอกการตัดสินใจของเราให้คุณทราบได้"

เซี่ยเหล่ยกล่าว "ไม่มีปัญหาครับ ผมเองก็ไม่รีบร้อน พวกคุณปรึกษากันให้เสร็จแล้วค่อยมาหาผมก็ได้"

"เรายังไม่ได้จองโรงแรมเลย เราขอพักที่บ้านคุณได้ไหม?"

เซี่ยเหล่ยกล่าว "แน่นอนครับ บ้านผมมีห้องว่างเยอะแยะ เดี๋ยวผมให้คนจัดที่พักให้"

"ขอบคุณครับ" อาร์เธอร์บอก

เซี่ยเหล่ยหยิบมือถือออกมา กดเบอร์โทรออกขณะที่เดินออกไปข้างนอก "ฉินเซียง ช่วยพาแขกไปพักที่เรือนสงบสุขหน่อยนะ อืม ดูแลให้ทั่วถึงหน่อยล่ะ ทุกคนเป็นแขกคนสำคัญ"

เสียงของฉินเซียงดังลอดออกมาจากมือถือ เบาๆ "ทั่วถึงเหรอ? จะให้ฉันไปติดตั้งเครื่องดักฟังสินะ?"

มุมปากของเซี่ยเหล่ยปรากฏรอยยิ้ม "ตามนั้นเลย"

หมายเหตุ :

*ชาวนอร์ดิก หรือ ชาวยุโรปเหนือ คือกลุ่มเชื้อชาติที่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือของยุโรป แถบสแกนดิเนเวีย เช่น นอร์เวย์ สวีเดน เดนมาร์ก ฟินแลนด์ และไอซ์แลนด์

** ไซเอนทิฟิกแฟรงเกนสไตน์ (Scientific Frankenstein) คำนี้เป็นการเปรียบเปรยที่นำมาจากนวนิยายสยองขวัญชื่อดังเรื่อง "Frankenstein" ของ Mary Shelley โดยมีตัวละครชื่อ “วิกเตอร์ แฟรงเกนสไตน์” เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่หมกมุ่นกับการสร้างสิ่งมีชีวิตจากซากศพจนสำเร็จ

เมื่อนำคำว่า “Scientific” มาขยายหน้าชื่อ "Frankenstein" จึงมีความหมายโดยรวมว่า “สุดยอดนักวิทยาศาสตร์ผู้แสนลึกลับและน่ากลัว”