TXV - 0753 ปีศาจในใจคน

TXV - 753 ปีศาจในใจคน

ไม่มีใครอธิบายได้ว่าทำไม บนโลกนี้มีสิ่งต่างๆ มากมายที่วิทยาศาสตร์ไม่อาจหาคำตอบได้

เซี่ยเหล่ยเป็นเพียงคนเดียวที่หลุดพ้นจากภาพลวงตา แต่ในสายตาของคนอื่น นี่คือจุดเริ่มต้นของความสยดสยองที่แท้จริง

จู่ๆ มือข้างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาจากผืนดินสีเลือด มันคว้าเข้าที่ข้อเท้าของเจ้าหน้าที่ CIA คนหนึ่ง มันคือมือที่เน่าเปื่อย เนื้อหนังห้อยรุ่งริ่งเกี่ยวพันกันราวกับเส้นก๋วยเตี๋ยว บางจุดมองเห็นกระดูกสีขาวโพลน ทว่ามือที่ตายไปแล้วนี้กลับมีพละกำลังมหาศาล มันกระชากร่างของเจ้าหน้าที่คนนั้นล้มคว่ำลงกับพื้น

“อ๊ากก! ไปตายซะ!” เจ้าหน้าที่คนนั้นแผดเสียงอย่างบ้าคลั่งพร้อมเหนี่ยวไกปืน

มือข้างนั้นแหลกละเอียดด้วยแรงกระสุน แต่สิ่งที่ถูกยิงกลับไม่ใช่แค่เพียงมือปริศนา ทว่ารวมถึงข้อเท้าและหน้าแข้งของเพื่อนร่วมงานที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วย

ปีศาจนักรบครูเสดในชุดเกราะเหล็กกระโจนขึ้นมาจากพื้นดินสีเลือด เหวี่ยงขวานยักษ์เข้าใส่ทหารหน่วยรบพิเศษนาวิกโยธิน ใบหน้าของเขาไร้ผิวหนัง เหลือเพียงหัวกะโหลกขาวโพลนที่แสยะยิ้ม

ปัง ปัง ปัง...

ทหารนาวิกโยธินที่ถูกโจมตีรัวกระสุนใส่ด้วยความลนลาน แต่ปีศาจนักรบครูเสดกลับว่องไวยิ่ง มันโยกหลบไปด้านข้าง ทหารนายนั้นจึงหันปากกระบอกปืนไล่ตามเป้าหมาย ทว่าสิ่งที่เขาปลิดชีพกลับไม่ใช่ปีศาจนักรบครูเสด แต่กลับเป็นเพื่อนร่วมรบของเขาเอง

ความโกลาหลและการเข่นฆ่าอุบัติขึ้น

ในสายตาของเจ้าหน้าที่ CIA และหน่วยรบพิเศษ พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตและวิกฤตความเป็นตาย แต่ในสายตาของเซี่ยเหล่ย คนพวกนี้กำลังสาดกระสุนใส่ความว่างเปล่า พวกเขากำลังเข่นฆ่ากันเอง

เจ้าหน้าที่ CIA สองคนที่ควบคุมตัวเซี่ยเหล่ยเผลอปล่อยมือ

ไม่รอให้อีกฝ่ายทันได้เล็งปืนใส่ใคร มือขวาของเซี่ยเหล่ยก็สะบัดผ่านลำคอของเจ้าหน้าที่ทางซ้าย มีดบินใบหลิวอาบยาพิษกรีดทะลุเส้นเลือดใหญ่และหลอดลม เลือดพุ่งกระฉูดออกมาดั่งน้ำพุสีเลือด

เซี่ยเหล่ยตวัดมือกลับและกดลงด้วยแรงกระแทก ส่งมีดใบหลิวเปื้อนเลือดปักเข้ากลางหัวใจของเจ้าหน้าที่อีกคน จากนั้นเขาคว้าประคองร่างที่กำลังล้มลงเพื่อใช้เป็นโล่กำบัง พร้อมแย่งปืนไรเฟิล TAR-21 มาไว้ในมือ

ปึ่บ ปึ่บ ปึ่บ!

ทันทีที่เขาใช้ศพกำบัง กระสุนหลายนัดก็พุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของศพนั้นทันที

ปัง! เซี่ยเหล่ยเหนี่ยวไก กระสุนระเบิดหัวเจ้าหน้าที่ CIA คนหนึ่งจนแหลก

เมื่อเคลียร์ภัยคุกคามตรงหน้าได้ เซี่ยเหล่ยก็พลิกตัวยกปืนขึ้นยิง ทหารผิวสีสองคนที่หามถังอวี่เยียนไปยังมุมอับลมล้มลงจมกองเลือดทีละคน

สมรภูมิที่เคยโกลาหลกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอย่างรวดเร็ว

เซี่ยเหล่ยผลักศพเจ้าหน้าที่ CIA ออกจากตัวแล้วลุกขึ้นจากกองเลือด

“ช่วย... ช่วยด้วย...” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งร้องขอชีวิตด้วยเสียงอันแผ่วเบา เขาพยายามจะคว้าข้อเท้าของเซี่ยเหล่ยไว้

เซี่ยเหล่ยยกเท้าขึ้นเหยียบข้อมือของเขาไว้เบาๆ ก่อนจะจ่อปากกระบอกปืนเข้าที่หน้าผากแล้วเหนี่ยวไก

กะโหลกศีรษะระเบิดกระจายภายใต้แรงกระสุน เลือดและมันสมองสาดกระเซ็น

เซี่ยเหล่ยเดินข้ามศพนั้นมุ่งหน้าไปหากู้เค่อเหวิน ระหว่างทาง หากใครยังเหลือลมหายใจ เขาจะซ้ำด้วยกระสุนหนึ่งนัดเสมอ เขาไม่ยิงจุดอื่นนอกจากหัว

เลือดสีแดงย้อมไปทั่วร่างของเขา ทำให้เขาดูเหมือนปีศาจที่คลานออกมาจากบ่อเลือด ในใจของเขาไร้ซึ่งความสงสาร ความเมตตาของเขาถูกกู้เค่อเหวินและคนพวกนี้เหยียบย่ำจนแหลกละเอียดไปนานแล้ว

ร่างของกู้เค่อเหวินถูกศพเจ้าหน้าที่ผิวขาวทับอยู่ เห็นเพียงมือและเท้าข้างหนึ่งโผล่ออกมา ขากางเกงของเธอชุ่มไปด้วยเลือด ในมือยังคงกำปืนกระบอกที่ใช้ยิง "จูเสวียนเยว่" ไว้แน่น

เซี่ยเหล่ยหยุดยืนอยู่ข้างกายกู้เค่อเหวิน

มือของกู้เค่อเหวินตวัดขึ้นทันที ปากกระบอกปืนเล็งมาที่หน้าอกของเซี่ยเหล่ยอย่างรวดเร็ว

เซี่ยเหล่ยแค่นยิ้มเย็นชา เขาเตะปืนในมือของกู้เค่อเหวินจนกระเด็นหายไป

กู้เค่อเหวินผลักศพที่ทับอยู่ออกแล้วกลิ้งตัวไปคว้าปืน TAR-21 ที่ตกอยู่บนพื้น ทว่าทันทีที่มือแตะโดนปืน เท้าข้างหนึ่งก็เหยียบลงบนข้อมือของเธออย่างแรง

กู้เค่อเหวินพยายามกระชากมือออก

เซี่ยเหล่ยทิ้งน้ำหนักตัวลง เหยียบมือของเธอให้จมลงไปในดินที่ชุ่มด้วยเลือด พร้อมกับจิ้มปากกระบอกปืนที่ยังร้อนระอุลงบนสะโพกผึ่งผายของเธอแล้วกดลงไปตามร่อง

“อ๊ากกก!” กู้เค่อเหวินกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดจนยอมปล่อยมือจากปืน

กลิ่นเนื้อไหม้ลอยโชยออกมาจากตัวกู้เค่อเหวิน ผสมกับกลิ่นคาวเลือด กลายเป็นกลิ่นที่ประหลาดและชวนสะอิดสะเอียน

เซี่ยเหล่ยยกเท้าออกจากข้อมือของเธอ

กู้เค่อเหวินพยายามจะคว้าปืนอีกครั้ง

เซี่ยเหล่ยเตะเข้าที่หน้าท้องของเธอจนร่างลอยละลิ่ว หมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะตกลงกระแทกพื้นในท่าหงายหลัง

“แฮ่ก... แฮ่ก...” กู้เค่อเหวินหอบหายใจรุนแรง แต่ความทะนงทำให้เธอไม่ยอมร้องออกมา เธอเห็นเซี่ยเหล่ยเดินเข้ามาหาเขาในสภาพโชกเลือด แววตานั้นเย็นยะเยือกจนน่ากลัว เธออยากจะลุกหนี แต่ความเจ็บปวดที่ท้องทำให้เธอสิ้นสิ้นเรี่ยวแรง

การรับรู้ว่ามัจจุราชกำลังย่างสามขุมเข้ามา แต่ไม่มีแรงแม้จะดิ้นรนหนี คือความรันทดสุดท้ายของมนุษย์

เซี่ยเหล่ยหยุดยืนข้างกายเธอ เขานิ่งเงียบครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย “อยากได้กระสุนหรือมีด?”

“เซี่ยเหล่ย... แค่กๆ...” กู้เค่อเหวินสูดหายใจลึกเพื่อตั้งสติ “ใจเย็นๆ ก่อน”

“ฉันใจเย็นมาก”

“ฉันไม่อยากตาย”

“ไม่มีใครอยากตายหรอก แต่สุดท้ายมันก็ต้องมีคนตาย” เซี่ยเหล่ยกล่าวพลางย่อตัวลงดึงมีดเดินป่าออกจากขาของศพนายหนึ่ง เขาจ่อคมมีดแนบกับลำคอของกู้เค่อเหวิน “เลือกมา มีดหรือกระสุน?”

น้ำตาไหลรินจากหางตาของกู้เค่อเหวิน “อย่าฆ่าฉันเลย ฉันจะบอกความลับขององค์กร FA ให้นาย รวมถึงความลับของ CIA ด้วย ฉันสามารถทำงานเป็นสายให้กับสำนัก 101 ได้ สิ่งที่เหลียงซือเหยาทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน และฉันจะทำได้ดียิ่งกว่ายัยนั่นด้วย ฉันสาบาน ฉันยังจะช่วยนายหาเงินได้อีกเยอะ...”

เซี่ยเหล่ยตวัดมือเบาๆ คมมีดกรีดผ่านผิวคอของกู้เค่อเหวินจนเลือดซึมออกมาเป็นทาง

“ทำไม!” กู้เค่อเหวินฟิวส์ขาด เธอแผดเสียงใส่เขา “ฉันล้างแค้นนายมันผิดนักเหรอ? นายฆ่าพ่อฉัน ฆ่าพี่ชายฉัน นายทำลายทุกอย่างของฉัน นายทำลายชีวิตฉัน!”

มีดในมือเซี่ยเหล่ยปาดผ่านคอเธออีกครั้ง แต่จงใจไม่ให้โดนเส้นเลือดใหญ่หรือหลอดลม

“บอกฉันมาสิ ตอนอยู่ที่คลับจวินอิง ทำไมนายถึงไม่ยอมนอนกับฉัน! ทำไม!” กู้เค่อเหวินเสียสติไปแล้ว “วันนั้น ถ้านายนอนกับฉัน และตกลงทำข้อแลกเปลี่ยนนั่น ฉันจะตกต่ำมาถึงจุดนี้ได้ยังไง? นายรู้ไหมว่าฉันต้องผ่านอะไรมาบ้าง!”

เซี่ยเหล่ยจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ความเงียบคือคำตอบเดียวที่เขามอบให้

กู้เค่อเหวินยกมือเช็ดคราบน้ำตา หลังจากระเบิดอารมณ์ออกมาเธอดูจะสงบลงเล็กน้อย เสียงของเธอเบาลงมาก “นาย... จะต้องฆ่าฉันให้ได้เลยใช่ไหม?”

เซี่ยเหล่ยพยักหน้าช้าๆ

“หึ...” กู้เค่อเหวินยิ้มขื่น น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง “ฉันไม่เอาปืน และไม่เอามีด ฉันไม่อยากจากไปพร้อมรอยแผลตามตัว มันดูน่าเกลียด”

“เธอคิดว่าตอนนี้ยังมีสิทธิ์มาคุยเงื่อนไขอะไรกับฉันอีกเหรอ?”

ประโยคเดียวกับที่กู้เค่อเหวินเคยพูดใส่เขาเมื่อครู่ ตอนนี้เซี่ยเหล่ยส่งมันคืนให้เธอ

“เยโมซ่าและคนของเธอมีส่วนร่วมในปฏิบัติการครั้งนี้ด้วย เธอจะรับหน้าที่กำจัดลูกน้องของนาย ตามแผนที่ฉันวางไว้กับเธอ เธอจะแสร้งเป็นลอบโจมตีฉัน และคนของฉันในเขตอินเดียเพื่อแย่งตัวนายไปจากมือฉัน และจากนั้นเยโมซ่าจะตามไปกำจัดฌอนซึ่งกำลังมารอรับฉันอยู่ที่อินเดียให้กับฉัน” กู้เค่อเหวินเล่า

เซี่ยเหล่ยชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมกู้เค่อเหวินถึงบอกข้อมูลเหล่านี้กับเขาในตอนนี้

“ลูกน้องของนายน่าจะตายหมดแล้ว แต่อาจมีหนึ่งหรือสองคนที่เยโมซ่าเหลือไว้เพื่อใช้ต่อรองกับนายและพ่อของนาย”

“เธอบอกเรื่องนี้กับฉันทำไม?”

กู้เค่อเหวินไม่ตอบคำถามนั้น เธอพูดต่อ “นายกำลังคุกคามผลประโยชน์ระดับชาติของสหรัฐฯ เบื้องบนมองว่านายคือภัยคุกคามร้ายแรง ทางเลือกสำหรับนายไม่ใช่แค่ 'จับเป็น' อีกต่อไป แต่เขาสั่งให้ฆ่านายและเอาศพกลับไปได้เลย ศูนย์วิจัย AE และ CIA กำลังร่างแผนการจัดการนายอยู่ แต่ฉันไม่รู้รหัสลับหรือเนื้อหาข้างในนั้น”

“เธอ...” เซี่ยเหล่ยเอ่ย “เธอคิดว่าบอกเรื่องพวกนี้แล้วฉันจะปล่อยเธอไปงั้นเหรอ?”

กู้เค่อเหวินยิ้มเศร้า “เยโมซ่าฝึกฉันขึ้นมา วางฉันเป็นหมากใน CIA แต่ฌอนกับวิลเลียมส์เริ่มระแวง และสงสัยในตัวฉันแล้ว ในฝรั่งเศสนายก็เคยเตือนฉันไม่ใช่เหรอว่า ฉันมันก็แค่เบี้ยที่ฌอนกับวิลเลียมส์ส่งมาตาย ฉันมันก็แค่เบี้ยตัวหนึ่ง ไม่ตายวันนี้ วันหน้าก็ต้องตาย ฉันไม่มีความหวังเหลือแล้ว การได้ตายด้วยมือนาย... มันก็ไม่เลวนักหรอก”

เซี่ยเหล่ยเงียบไป เขาตระหนักดีว่าหากเขาตัดเส้นทางกลับประเทศของเธอและไม่รับเธอไว้ เธอก็ไร้ทางรอด

“ฉันให้ข้อมูลพวกนี้ เพื่อแลกกับการตายในแบบที่ฉันต้องการ” กู้เค่อเหวินจ้องมองเซี่ยเหล่ยด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตา

กู้เค่อเหวินในวินาทีนี้ดูราวกับเป็นคนละคนกับก่อนหน้านี้

คนไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ?

คำตอบคือ... ทั้งหมดนั่นแหละคือตัวเธอ

ไม่มีใครเกิดมาเป็นปีศาจ แต่ในใจของทุกคนล้วนมีปีศาจสถิตอยู่

“ว่ามาสิ เธออยากไปแบบไหน?” เซี่ยเหล่ยถามออกไป ความแค้นในใจเขามันจางหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“ให้ฉันนอนในอ้อมกอดของนาย... แล้วรัดคอฉันให้ตายซะ” กู้เค่อเหวินเอ่ย

เซี่ยเหล่ยชะงักไปครู่หนึ่ง

การรัดคอคือการตายที่ทรมานมาก โดยปกติคนใกล้ตายมักเลือกวิธีที่ทรมานน้อยที่สุด แต่เธอกลับเลือกวิธีที่เจ็บปวดที่สุด

“ลงมือเถอะ” กู้เค่อเหวินหลับตาลง

เซี่ยเหล่ยพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย เขาขยับไปด้านหลังศีรษะของเธอ โอบร่างเธอเข้าสู่อ้อมกอด ก่อนจะใช้ท่อนแขนรัดเข้าที่ลำคอแล้วค่อยๆ ออกแรง...

กู้เค่อเหวินนิ่งสงบได้เพียงสิบวินาที หลังจากนั้นร่างกายของเธอก็เริ่มดิ้นรนตามสัญชาตญาณ

เซี่ยเหล่ยไม่อาจทนดูความทรมานนี้ได้อีกต่อไป เขาออกแรงเฮือกสุดท้ายที่แขนและหน้าอกแล้วบิดอย่างแรง แกร๊ก! ร่างของกู้เค่อเหวินหยุดนิ่งทันที ศีรษะของเธอพับลง

เธอตายแล้ว คราวนี้หัวใจที่ผิดปกติตั้งแต่เกิดก็ช่วยชีวิตเธอไว้ไม่ได้อีกต่อไป

เซี่ยเหล่ยปลิดชีพผู้หญิงที่เขาอยากฆ่าที่สุดด้วยมือตัวเอง แต่ในใจเขากลับไร้ซึ่งความสะใจ มีเพียงความหนักอึ้งและโศกเศร้า

ความแค้นคืออารมณ์ที่ซับซ้อนที่สุดของมนุษย์ มันรุนแรงยิ่งกว่าความรัก บนโลกนี้มีความรักที่ฝังใจเพียงไม่กี่ราย แต่ความแค้นที่ฝังรากลึกกลับมีนับไม่ถ้วน มันเหมือนกับเปลวไฟที่เผาผลาญจนเหลือเพียงความพินาศ หรืออาจจะไม่เหลืออะไรเลย

เซี่ยเหล่ยวางร่างเธอลง จัดทรงผมให้เข้าที่ และใช้ฝ่ามือเช็ดคราบเลือดออกจากใบหน้าของเธอ

เพื่อให้เธอจากไปอย่างงดงามที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ก่อนจะลุกเดินจากไป เซี่ยเหล่ยหันมองเธอเป็นครั้งสุดท้าย เขารู้สึกเหมือนเห็นรอยยิ้มจางๆ ติดอยู่ที่มุมปากของเธอ

เซี่ยเหล่ยเดินมุ่งหน้าไปหาถังอวี่เยียนด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง

จูเสวียนเยว่อยู่ที่ไหน?

คำถามนี้... เขาไม่อยากแม้แต่จะคิด