บทที่ 2 ช่องว่างของความแข็งแกร่งที่แท้จริง...5 นาที ตาข่ายแตกยับ!

บทที่ 2 ช่องว่างของความแข็งแกร่งที่แท้จริง...5 นาที ตาข่ายแตกยับ!

ทัพนักข่าวจากแดนกระทิงดุทยอยตบเท้าเข้าสู่สนามฝึกซ้อม สายตาจับจ้องการทดสอบฝีเท้าจากประเทศเหยียนด้วยความกระหาย

ตามธรรมเนียมปฏิบัติที่ผ่านมา ทีมจากประเทศเหยียนย่อมถูกเรอัล มาดริด บดขยี้จนเละเทะ จากนั้นพวกเขาก็จะเขียนข่าวเย้ยหยันฟุตบอลเหยียนเพื่อเรียกยอดเข้าชม

นักข่าวหลายคนถึงกับร่างบทความเตรียมไว้ล่วงหน้า วันนี้แค่มาถ่ายรูปประกอบข่าวก็พอแล้ว

อีกด้านหนึ่ง ห้องถ่ายทอดสดการแข่งขันในประเทศเหยียนก็เปิดขึ้น แฟนบอลชาวเหยียนจุดไฟแห่งความหวังขึ้นเป็นครั้งที่พันล้าน เชียร์ทีมชาติสุดใจขาดดิ้น ข้อความให้กำลังใจหลั่งไหลราวกับสายน้ำ

แม้เหล่านักเตะจะมองไม่เห็นข้อความเหล่านั้น แต่มันก็ไม่อาจลดทอนความคลั่งไคล้ของแฟนบอลทางบ้านได้เลยแม้แต่น้อย

[คอมเมนต์: สู้เขานะประเทศเหยียน! ถล่มเรอัล มาดริด บี ให้ยับ! ครั้งนี้คัดมาแต่หัวกะทิจากอะคาเดมี่ทั้งนั้น อาจจะเล่นดีกว่าเดิมก็ได้!]

[คอมเมนต์: ใช่เลย! นี่คือยอดอัจฉริยะ U18 ของเราเชียวนะ ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น ขอแค่มีสักคนติดทีมได้ก็พอแล้ว คู่แข่งระดับเรอัล มาดริด เชียวนะ! โดยเฉพาะลีออน, ซูไป๋ แล้วก็อู๋เฉียน!]

[คอมเมนต์: เมนต์บน ผมเห็นด้วยเรื่องซูไป๋กับลีออนนะ แต่อู๋เฉียนนี่ตัดทิ้งเถอะ ดีแต่ท่า!]

[คอมเมนต์: อย่าทะเลาะกันน่า! ตราบใดที่เป็นนักเตะเหยียน ฉันเชียร์หมดทุกคน!]

[คอมเมนต์: ลุยเลย! มาดูผลงานการทุ่มงบมหาศาลของสมาคมฟุตบอลรอบนี้กันหน่อย!!]

...

ขณะเดียวกัน ลีออนประจำการในตำแหน่งตัวจริงบนผืนหญ้าเรียบร้อยแล้ว เนื่องจากเป็นฝ่ายมาเยือน เรอัล มาดริด บี จึงเป็นฝ่ายเขี่ยบอลเริ่มเล่น

เขาชำเลืองมองซีดานที่ยืนหน้านิ่งอยู่ข้างสนามแวบหนึ่ง

“ลุยเลยลีออน พิสูจน์ตัวเองซะ!”

หวงเส้าเทียนชูนิ้วโป้งให้ ลีออนยิ้มรับด้วยความเข้าใจ

ปี๊ดดด!

เสียงนกหวีดดังขึ้น การแข่งขันเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ!

ผู้เล่นเรอัล มาดริด บี เขี่ยบอลเริ่มเกม

เกิดเหตุการณ์ที่ทั้งเหนือความคาดหมายแต่ก็สมเหตุสมผลในเวลาเดียวกัน... เริ่มเกมไปได้ไม่นาน ผู้เล่นมาดริด บี เกือบครึ่งทีมพากันดันเกมบุกสูงขึ้นมาในแดนหน้าพร้อมกับบอล!

แผนการเล่นนี้คือการประกาศสงครามบุกแหลก ชนิดที่ไม่สนเกมรับในแดนหลังเลยแม้แต่น้อย

“พวกแกบุกมา ก็มาวัดกันว่าใครจะคมกว่าใคร!”

“นี่มันหยามกันเกินไปแล้ว!”

หวงเส้าเทียนเดือดดาล เขาผนึกกำลังกับเพื่อนร่วมทีมอีกคน พุ่งเข้าไปบีบแย่งบอลจากกองกลางตัวรุกฝ่ายตรงข้ามทันที

รุมสอง!

ทว่า กองกลางฝ่ายตรงข้ามกลับงัดบอลลอยข้ามหัวพวกเขาทั้งสองไปอย่างเยือกเย็น

“บ้าเอ๊ย เร็วชะมัด! ลีออน ฝากด้วย!”

ลีออนรีบตามไปซ้อนทันที เข้าสู่สถานการณ์ดวลหนึ่งต่อหนึ่ง

ในเวลานี้ พรสวรรค์ที่เขาขโมยมาใช้งานคือทักษะของ ‘ซูไป๋’ อัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในประเทศ ณ ขณะนี้

“สองคนยังเอาฉันไม่อยู่ แกกล้ามาคนเดียวเหรอ? จำชื่อฉันไว้ ฉันชื่อแจ็ค”

ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน

นอกจากการแข่งฟุตบอลแล้ว งานอดิเรกเดียวของลีออนคือการเรียนรู้ภาษาต่าง ๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการค้าแข้งในระดับสากล

ดังนั้น เขาจึงเข้าใจคำยั่วยุนั้นอย่างชัดเจน

แต่ด้วยจังหวะกระชากบอลและสปีดต้นของคู่แข่ง ลีออนถูกเลี้ยงผ่านไปอย่างง่ายดาย

เร็วมาก!

นี่หรือคือความห่างชั้น?

ลีออนไม่มีเวลาแม้แต่จะขยับตัวทำอะไร

“ไร้ประโยชน์จริง ๆ!”

เสียงอู๋เฉียนดังแทรกขึ้นมา เขาถลันเข้ามาพยายามจะดวลเดี่ยวหยุดแจ็ค แต่ก็ถูกสลัดหลุดด้วยการเร่งความเร็วเพียงครั้งเดียว

ผู้เล่นมาดริด บี เพียงคนเดียว... เลี้ยงหลบผู้เล่น U18 ไปได้ถึงสี่คน!

ด้วยการลากเลื้อยของแจ็ค บอลถูกพามาถึงหน้ากรอบเขตโทษของทีม U18 แล้ว!

ต้องหยุดเขาให้ได้!

แต่จะหยุดยังไงล่ะ?

ลีออนมีใจแต่ไร้กำลัง

เขารู้ซึ้งถึงศักยภาพกองหลัง U18 ชุดนี้ดี ดีไม่ดีเกมรับของพวกนั้นอาจจะแย่กว่าเขาในตอนนี้เสียอีก

และมันก็เป็นจริงดังคาด ผู้เล่นมาดริด บี สี่คนกดดันหน้ากรอบเขตโทษ ต่อบอลกันไปมาอย่างอิสระ

ลูกฟุตบอลราวกับติดกาวอยู่ที่เท้าของแข้งชุดขาว!

พวกเขาไม่เปิดโอกาสให้ทีม U18 ได้สัมผัสบอลเลยแม้แต่ปลายเล็บ!

ลีออนสัมผัสได้ถึงความประหม่าและสิ้นหวังของผู้รักษาประตูทีมตัวเอง ที่ทำได้เพียงจ้องมองลูกบอลที่ถูกส่งไปมาตาปริบ ๆ

ปีกฝ่ายตรงข้ามเปิดบอลโยนยาวเข้ามา เป็นลูกชิปน้ำหนักเบาหวิว

บอลลอยโด่ง กองหน้าตัวเป้าฝ่ายตรงข้ามเทกตัวขึ้นโหม่งเต็มแรง ลูกบอลเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน วาดเป็นเส้นโค้งพุ่งเสียบก้นตาข่าย!

ซู่ม!!

0–1!

ผ่านไปเพียง 5 นาที ผู้เล่น U18 ยังไม่ได้แตะบอลเลยสักครั้ง ก็ถูกมาดริด บี ทะลวงประตูไปแล้ว!

ลูกโหม่งอันทรงพลังลูกนี้ ส่งผลให้ขวัญกำลังใจของทีม U18 ดิ่งลงเหวตั้งแต่เริ่มเกม

ซีดานที่ยืนกอดอกดูอยู่ข้างสนามส่ายหน้าเล็กน้อย... ด้วยฟอร์มการทดสอบแบบนี้ ดูท่าวันนี้จะคว้าน้ำเหลวเสียแล้ว

“บ้าเอ๊ย โหดชิบหาย!”

ใบหน้าของหวงเส้าเทียนเต็มไปด้วยความเจ็บใจ!

อู๋เฉียนหน้าซีดเผือด!

ลีออนกำหมัดแน่น จ้องมองผู้เล่นมาดริด บี ที่แทบจะไม่มีอาการดีใจ ราวกับว่าประตูนี้... ไม่มีค่าพอให้ฉลองด้วยซ้ำ!

...

วินาทีนี้ เหล่านักข่าวแดนกระทิงดุต่างแท็กมือกันด้วยรอยยิ้ม บางคนถึงกับคุยโวกับเพื่อนร่วมอาชีพว่าบทความที่เขียนไว้ล่วงหน้านั้นได้ใช้แน่นอน

ตัดภาพมาที่ห้องถ่ายทอดสดในประเทศเหยียน เสียงถอนหายใจด้วยความผิดหวังดังกึกก้อง

[คอมเมนต์: 5 นาทีโดนเจาะไข่แดง... นี่ 90 นาทีจะไม่ล่อไป 18 ลูกเลยเรอะ?]

[คอมเมนต์: สิ้นหวัง... สิ้นหวังแล้วจริง ๆ ทีมเยาวชนพวกนี้คือความหวังของทีมชาติในอนาคต แต่ดูทรงแล้วคงเป็นอีกปีที่มืดมน]

[คอมเมนต์: คนเดียวหลบสี่คน... เฮ้อ ปิดจอดีกว่า ดูไปก็หาเรื่องปวดตับเปล่า ๆ]

...

ทีม U18 เขี่ยบอลเริ่มเล่นใหม่!

ด้วยบทเรียนราคาแพงที่เสียประตูใน 5 นาทีแรก ผู้เล่น U18 จึงหดหัวเข้ากระดองเกมรับเต็มรูปแบบ ไม่กล้าแม้แต่จะพาบอลขึ้นหน้า ได้แต่ส่งบอลไปมาในแดนหลังอย่างลนลาน

เป็นแบบนี้อยู่หลายจังหวะ... จนเกือบจะโดนผู้เล่นมาดริด บี ตัดบอลได้หลายครั้ง

“ส่งบอลมาให้ฉัน!”

ลีออนตะโกนก้อง เมื่อเห็นบอลเกือบจะถูกตัดหน้าเขตโทษตัวเอง เขาอดรนทนไม่ไหวต้องเรียกบอล

ขืนโดนตัดได้ตรงนั้น ก็เท่ากับถวายพานให้คู่แข่งยิงล่อน่ะสิ?

โชคดีที่ครั้งนี้ หลังจากบอลไปถึงเท้าหวงเส้าเทียน หมอนั่นก็จ่ายยัดมาให้ลีออนโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

นาทีที่ 9... นี่คือการสัมผัสบอลครั้งแรกของลีออน!

เมื่อบอลอยู่ที่เท้า ลีออนค่อย ๆ เรียกความรู้สึกคุ้นเคยกลับมา ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามพุ่งเข้าใส่ ลีออนเร่งสปีดสุดกำลัง กระชากหนีหมอนั่นไปได้อย่างหวุดหวิด

“เมื่อกี้สอนเกมรุกไปแล้ว... เดี๋ยวจะสอนเกมรับให้ดู!”

แจ็ค... คนเดิมที่เลี้ยงหลบสี่คนเมื่อครู่ ปรากฏตัวขวางหน้าลีออน รอยยิ้มเย้ยหยันประดับอยู่บนใบหน้า

สีหน้าของลีออนเย็นชาลงเล็กน้อย

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═