บทที่ 15 ความทะเยอทะยานใหม่ของมูรินโญ่!

บทที่ 15 ความทะเยอทะยานใหม่ของมูรินโญ่!

ณ สนามกีฬาแห่งชาติรังนก!

เอลี่ เซ็นเตอร์ฮาล์ฟวัย 31 ปีของลาซิโอยืนตัวแข็งทื่อ จ้องมองไปที่หมายเลข 39 ตรงหน้าเขา

เขาถึงกับตะลึงงัน

แรงปะทะและพละกำลังระดับนั้น...ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย

ไม่สิ... เมื่อสี่ปีที่แล้ว!

ตอนนั้น อินเตอร์ มิลาน ก็เคยส่งสัตว์ประหลาดที่มีสมรรถนะร่างกายน่าสะพรึงกลัวแบบนี้ลงสนามเหมือนกัน

ชายคนนั้นเคยบุกทะลวงเมอัซซ่า สถาปนาตนเองเป็น 'ราชาแห่งอินเตอร์' ด้วยลูกยิงจรวดเท้าซ้ายหลังจากกระชากลากเลื้อยทะลวงแนวรับอย่างหยุดไม่อยู่

สี่ปีผ่านไป!

รู้สึกเหมือนวัฏจักรนี้ได้เริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง!

ใครจะไปคิดล่ะว่า หลายปีหลังจากที่ชายคนนั้นอำลาอินเตอร์ไป จะมีดาวรุ่งที่แทบจะหยุดไม่อยู่ปรากฏตัวขึ้นมาอีกคน

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ...ไอ้เด็กนี่เพิ่งจะอายุแค่สิบแปด!

ใครจะรู้ว่าในอนาคต เบอร์ 39 คนนี้จะเติบโตขึ้นไปเป็นตัวตนระดับไหน!

"สวยงาม!!!"

"สวยงาม!!!"

"สวยงาม!!!"

"เข้าประตูไปแล้ว!"

"ในนาทีที่ 77!"

"อินเตอร์ มิลาน ตีไข่แตกไล่มาแล้วครับ!"

"ซูฉิน!"

"ซูฉิน ที่เพิ่งลุกจากม้านั่งสำรอง โขกประตูแรกของตัวเองในสีเสื้ออินเตอร์ด้วยลูกโหม่งหนักหน่วงดั่งขุนเขาไท่ซานถล่ม!"

"ภายในกรอบเขตโทษอันแออัดของลาซิโอ!"

"ซูฉินใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งเหลือเชื่อนั้น บดขยี้ ซิลเวสตรี ปราการหินผาของลาซิโอจนกระเด็นออกไป!"

"จากนั้น เขาก็เทกตัวขึ้นพร้อมกับเอลี่...ที่เพิ่งถูกส่งลงมาเช่นกัน...ก่อนจะกระแทกเอลี่จนเสียหลัก แล้วโขกกดลงพื้นอย่างรุนแรงจน มุสเลร่า ผู้รักษาประตูลาซิโอหมดสิทธิ์เซฟ!"

"พระเจ้าช่วย!"

"ลูกโหม่งที่ไม่อาจหยุดยั้ง! พละกำลังร่างกายที่ไม่มีใครต้านทานได้! นี่หรือคือร่างกายของเด็กอายุสิบแปด?"

"ใครจะไปเดาได้ล่ะว่า ซูฉิน ที่หายไปจากหน้าจอภายในกรอบเขตโทษถึงหกนาทีเต็ม จะดึงอินเตอร์กลับสู่เกมด้วยวิธีการที่ดุดันบ้าบิ่นขนาดนี้!"

【เชี่ยเอ๊ย โคตรบ้า...เป็นประตูที่สุดยอดมาก!】

【แม่ร่วง ฉันประเมินซูฉินต่ำไปจริงๆ ร่างกายนี้มันโหดเหี้ยมมาก...เอลี่สูงตั้งเท่าไหร่นะ 1.9 เมตร? แต่พออยู่ต่อหน้าซูฉินกลับบางเป็นกระดาษเลย! ดูไม่เหมือนเรื่องจริงสักนิด!】

【ให้ตายเถอะ หมอนี่มันเปิดโปรแฮกชัดๆ หรือไม่ก็คงซดยาสเตียรอยด์มาเป็นชาม...น่าสะพรึงกลัวโว้ย!】

【นั่นมันก็แค่ลูกโหม่ง ไอ้หนูนี่เพิ่งสิบแปด; ให้เวลาเขาสักฤดูกาลสองฤดูกาลขัดเกลาฝีเท้า เขาอาจจะกลายเป็น อาเดรียโน่ คนต่อไปก็ได้...บดขยี้กองหลังทุกคน แล้วก็ตู้ม ซัดเต็มข้อตุงตาข่าย!】

【อูย แค่คิดภาพตาม... จินตนาการไม่ออกเลย โค้ช รีบๆ ฝึกทักษะเท้าให้ซูฉินทีเถอะ...สิบแปดเอง ยังปั้นได้สบาย!】

วินาทีที่ซูฉินทำประตูได้!

ผู้บรรยาย ต้วนซวน ในห้องส่งถึงกับตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ไม่ไกลจากจุดบรรยาย 'กุนซือจอมอหังการ' ที่เฝ้ารอสิ่งนี้อยู่ ชูกำปั้นขึ้นชกอากาศด้วยความสะใจ

รุย ฟาเรีย ยืนอยู่ด้านหลังมูรินโญ่พอดี

"บอส ไอ้เด็กนั่นมันบ้าไปแล้ว!"

"ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเอลี่จะดูหมดสภาพขนาดนั้น! เมื่อกี้มันคืออะไรกัน...?"

รุย ฟาเรีย เอามือกุมหัว พูดจาแทบจะไม่เป็นภาษา

ในฐานะผู้ช่วยโค้ช เขาเห็นซูฉินทุกวัน เขารู้ว่าสมดุลร่างกายของไอ้หนูคนนี้มีมากกว่ารูปลักษณ์ที่ดูบอบบางนัก

แต่เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่าซูฉินจะแข็งแกร่งจนแทบไม่มีใครหยุดได้ แม้แต่ท่ามกลางป่าคอนกรีตเสริมเหล็กของลาซิโอก็ตาม

มูรินโญ่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป!

ความสนใจของเขาละทิ้งจากประตูนั้นไปแล้ว

ก้าวสั้นๆ ไม่กี่ก้าวของซูฉิน พลังระเบิดทะลวงที่แทบจะหยุดไม่อยู่นั่น...ได้จุดประกายความคิดบางอย่างในหัวของมูรินโญ่จนแม้แต่ตัวเขาเองยังแอบหวั่นใจเล็กๆ

บางที...

บางทีเขาอาจจะต้องเปลี่ยนแผนผังแท็กติกทั้งหมดสำหรับฤดูกาลใหม่

พลังปะทะอันน่าเกรงขามนี้!

ช่างหัวอายุและประสบการณ์สิ!

เขาคือ โชเซ่ มูรินโญ่! สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือสกอร์บนกระดาน

การทิ้งระเบิดปูพรมทางอากาศอัน 'น่าเกลียด' ที่นำมาซึ่งชัยชนะ 1–0 มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเกมครองบอลอัน 'สวยงาม' ที่จบลงด้วยชัยชนะ 1–0 หรอก

ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร บริเวณหน้าม้านั่งสำรองของลาซิโอ!

กุนซือลาซิโอ เดลิโอ รอสซี่ ยืนอ้าปากค้างมองดูจอยักษ์

บนนั้น!

พวกเขากำลังฉายภาพช้าประตูของซูฉิน!

พลังระเบิดชั่วพริบตาที่บดขยี้เสาหลักในเกมรับของเขาจนราบคาบ!

ความสามารถในการสร้างแรงฮึดเฮือกที่สองกลางอากาศด้วยความแข็งแกร่งของแกนกลางลำตัว!

และ...ที่สำคัญที่สุด...การอ่านจุดตกของบอลของเบอร์ 39 คนนั้น

เขาคาดเดาจุดตกได้ล่วงหน้าเร็วขนาดไหนกัน!

แม้แต่รอสซี่ผู้มากประสบการณ์ก็ยังตะลึงงัน

แค่โหม่งบอลเก่งอย่างเดียวมันไม่น่ากลัวหรอก

ที่น่ากลัวก็คือ นอกจากการโหม่งระดับอีลีทแล้ว ร่างกายของเขายังเข้าขั้นสัตว์ประหลาดอีก

สิบแปด!

ไอ้เด็กนี่ยังมีเวลาอีกสี่ปีเต็มๆ ให้ร่างกายเติบโตอย่างบ้าคลั่ง!

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขาจะกลายเป็นอะไรในอีกสี่ปีข้างหน้า...นี่มัน... นี่มันบ้าไปแล้ว!

ทำไมบาร์เซโลนาถึงได้ยอมปล่อยตัวสัตว์ประหลาดที่มีพรสวรรค์ลูกโหม่งระดับนิวเคลียร์ในการทำลายรถบัสไปง่ายๆ แบบนั้น?

กวาร์ดิโอล่าจะหยิ่งผยองได้ขนาดนั้นเชียวหรือ?

กองหน้าตัวเป้าจอมพลังที่สามารถฉีกกระชากแนวรับรถบัสได้ แต่กวาร์ดิโอล่ากลับมองว่าเขาเป็นแค่ขยะเนี่ยนะ?

"ไม่มีทาง!"

"เราจะปล่อยให้หมอนั่นลอยนวลต่อไปไม่ได้แล้ว!"

"ซิลเวสตรี! ดิอากิเต้!"

"ตามประกบเขา!"

"เกาะติดเขาเป็นปลิงเลยนะ!"

รอสซี่เริ่มตื่นตระหนก

เขาไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าการสั่งให้เซ็นเตอร์ฮาล์ฟทั้งสองคนตามประกบเด็กอายุสิบแปดคนเดียวมันจะดูเป็นการขี่ช้างจับตั๊กแตนหรือไม่

สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือให้ลาซิโอยันสกอร์เอาไว้ให้ได้ และชูถ้วยรางวัลที่พวกเขาใฝ่ฝันมาแสนนานในช่วงเวลาสิบกว่านาทีที่เหลือ

บนผืนหญ้า!

ซูฉินไม่ได้วิ่งไปดีใจกับประตูของเขา

ไม่ใช่เพราะถ่อมตัวหรอกนะ...แต่สกอร์บอร์ดแสดงให้เห็นว่าเหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่นาที และอินเตอร์ก็ยังตามหลังอยู่; ไม่มีเวลามาฉลองแล้ว

เขาเมินเฉยต่อเอลี่ที่ยังคงนั่งยองๆ มึนงงอยู่บนพื้นหญ้า

ซูฉินวิ่งตรงเข้าไปในตาข่าย คว้าลูกบอลมา แล้ววิ่งสปรินต์กลับไปยังวงกลมกลางสนาม

เอโต้, ไมคอน, สไนเดอร์...

นักเตะอินเตอร์ทุกคนที่วิ่งกรูกันเข้ามาเพื่อฉลองประตูแรกของรุกกี้ ถูกซูฉินต้อนกลับไปแดนของตัวเองจนหมด

หลังจากวางบอลลงบนจุดเซ็นเตอร์ ซูฉินก็หันไปมองผู้ตัดสิน

แค่การเหลือบมองเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้ผู้ตัดสินต้องเป่านกหวีด เร่งให้นักเตะลาซิโอที่ยังเดินเอื่อยเฉื่อยกลับไปประจำตำแหน่งทันที

"นาทีที่ 79 แล้วครับ!"

"ถ้ารวมช่วงทดเวลาบาดเจ็บ อินเตอร์ยังเหลือเวลาอีกสิบกว่านาที!"

"ซูฉินตัดสินใจอย่างชาญฉลาดโดยไม่ฉลองประตู และรีบนำบอลกลับมาเพื่อเริ่มเกมใหม่!"

"เวลาเหลือน้อยเต็มที แต่ผมเชื่อว่าอินเตอร์ยังมีโอกาสครับ!"