บทที่ 3: เป็นแค่เจ้าชายนิทรา จะมาทำอะไรเธอได้?

บทที่ 3: เป็นแค่เจ้าชายนิทรา จะมาทำอะไรเธอได้?

"ปัจจุบันตระกูลหลินถือเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองอวิ๋นเฉิง หากเราไม่ยอมรักษาสัญญาแต่งงาน แล้วครอบครัวนั้นเอาเรื่องไปตีไข่ใส่สีจนเป็นเรื่องใหญ่ ย่อมส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของพ่อเธออย่างแน่นอน การที่เธอแต่งงานเข้าไปในครอบครัวของพวกเขาเพื่อเป็นการปลอบประโลม ก็ถือว่าเป็นการทำหน้าที่ลูกกตัญญูทดแทนบุญคุณพ่อของเธอแล้วนะ"

ซูโย่วเวยเอ่ยเกลี้ยกล่อมต่อไป

เธอรู้ดีว่าสือเฉี่ยนมีนิสัยดื้อรั้นและไม่ยอมโอนอ่อนให้ใครง่ายๆ

ทว่าขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากเกลี้ยกล่อมต่อ นึกไม่ถึงว่าเสียงของสือเฉี่ยนจะดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"ฉันจะแต่ง! แต่ฉันต้องได้เงิน 500,000 ก้อนนี้ก่อน ถึงจะยอมแต่ง" สือเฉี่ยนเอ่ยปากอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"ถ้าเธอยอมแต่ง พ่อของเธอก็ย่อมดีใจอยู่แล้ว แล้วไอ้เรื่องเงิน 500,000 นี่ก็จะไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย!"

"ไม่ได้! ฉันต้องได้เงินก้อนนี้ก่อน ถึงจะแต่ง!" ท่าทีของสือเฉี่ยนเด็ดขาดจนไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง

"ทันทีที่เธอจดทะเบียนสมรสกับคนคนนั้นเสร็จ ก็ไม่ต้องไปขอเงิน 500,000 นี้จากพ่อของเธอหรอก น้าจะเอาเงินเก็บส่วนตัวของน้าให้เธอเอง แต่ว่านะ... ตราบใดที่ฉันยังไม่เห็นทะเบียนสมรส ก็อย่าหวังว่าจะได้เงินไปสักแดงเดียว"

ซูโย่วเวยเองก็เป็นคนเจนจัดที่ไม่ยอมลงมือทำอะไรหากไม่มีหลักประกันที่แน่ชัด

"ก็ได้ ถ้าฉันไม่ได้เงิน เราก็พังพินาศไปด้วยกันนี่แหละ!" สือเฉี่ยนตอบกลับเสียงเย็น

"จริงสิ สือเฉี่ยน จะบอกอะไรให้นะ ลูกชายบ้านนั้นรู้สึกว่าจะเป็นเจ้าชายนิทรา นอนไม่ได้สติมาสามปีแล้ว! เธอต้องคิดดูให้ดีๆ ล่ะ!" หลินชิงเหอกุมแก้มตัวเองพลางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเยาะเย้ย

การได้เห็นท่าทางหน้าเงินของสือเฉี่ยนนี่มันช่างสะใจเธอจริงๆ!

เธอรู้ดีว่าสือเฉี่ยนไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

เธอตั้งตารอดูสีหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัวของสือเฉี่ยน

ทว่าเธอกลับไม่ได้เห็นอย่างที่ใจหวัง

สือเฉี่ยนเพียงแค่ยิ้มบางๆ "ฉันจะแต่ง"

น้ำเสียงของเธอยังคงเด็ดเดี่ยวเช่นเดิม

ถ้าต้องแต่งงานกับคนปกติ เธอคงจะรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่กับเจ้าชายนิทรางั้นเหรอ? แบบนั้นก็เท่ากับว่าไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ น่ะสิ?

เป็นแค่เจ้าชายนิทรา จะมาทำอะไรเธอได้?

"สือเฉี่ยน เธอต้องคิดให้รอบคอบนะ ถ้าเธอตกลง น้าจะไปแจ้งทางนั้นเดี๋ยวนี้เลย แล้วพรุ่งนี้เธอก็ไปพบพวกเขาได้เลย"

"ตกลง" สือเฉี่ยนพยักหน้า "ฉันจะเอาทะเบียนสมรสมาขึ้นเงินด้วยตัวเอง ถ้าพวกคุณกล้าเล่นตุกติกละก็ ไม่ต้องรอให้ครอบครัวนั้นมาเอาเรื่องหรอก แค่ฉันคนเดียวก็ทำให้ชื่อเสียงของหลินซื่อหมิงป่นปี้ไม่มีชิ้นดีได้แล้ว!"

พูดจบ สือเฉี่ยนก็หันหลังเดินจากไปทันที

"ชิ นังเด็กนี่ถึงกับกล้ามาขู่ฉันเชียวเหรอ!" ซูโย่วเวยแค่นเสียงหยัน

"แม่คะ ตอนนี้สือเฉี่ยนแต่งงานกับเจ้าชายนิทรานั่นไปแล้ว เธอก็คงมาแย่งพี่เหยียนไปจากหนูไม่ได้แล้วใช่ไหมคะ?"

"หล่อนจะเอาอะไรมาแย่งลูกได้? ลูกคิดว่าครอบครัวนั้นเป็นพวกที่ใครจะไปลูบคมได้ง่ายๆ หรือไง? กว่าพวกเขาจะหาเมียให้ลูกชายที่เป็นเจ้าชายนิทราได้ พวกเขาย่อมต้องเกาะสือเฉี่ยนไว้แน่นแน่! ทันทีที่สือเฉี่ยนแต่งเข้าไปในบ้านนั้น ก็รอวันถูกทรมานจนตายได้เลย!"

...

สือเฉี่ยนเดินทางไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล ก่อนจะกลับมาที่ห้องเช่าของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า

เธอเหลือบมองดูเวลา ตอนนี้เกือบจะห้าทุ่มแล้ว

เสียงของเธอแหบแห้งเสียจนแทบจะพูดไม่ออก

จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความที่ส่งเข้ามา

【ดอกไม้สีเหลืองน้อยแห่งมวลมนุษย์】 : เฉี่ยนเป่า วันนี้ไม่สตรีมเหรอ? มีคนตั้งสามพันกว่าคนในห้องไลฟ์รอให้เธอช่วยกล่อมเข้านอนอยู่นะ!

สือเฉี่ยนระบายยิ้มบางๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับไป: วันนี้ฉันเป็นหวัดน่ะ เสียงแหบจนพูดไม่ค่อยออก เลยสตรีมไม่ได้ ช่วงสองสามวันนี้ก็อาจจะยังสตรีมไม่ได้เหมือนกันนะ

【ดอกไม้สีเหลืองน้อยแห่งมวลมนุษย์】 : อ้อ ถ้างั้นก็พักผ่อนให้มากๆ นะ พวกเราจะรอเธอ

【วาฬเกยตื้น】 : ขอบคุณนะ

หลังจากตอบข้อความเสร็จ สือเฉี่ยนก็ทิ้งตัวล้มลงบนโซฟาทันที

เรื่องค่าผ่าตัดของแม่จัดการเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดเส้นด้ายที่ตึงเครียดภายในใจของเธอก็ผ่อนคลายลงเสียที

เธอเริ่มไลฟ์สตรีมเพื่อหาเงินมาเก็บสะสมไว้เป็นค่าผ่าตัดของแม่

ทว่าหลังจากสตรีมมาตั้งนาน เธอกลับหาเงินได้ไม่มากนัก

ทุกๆ วันมีคนเข้ามาในห้องไลฟ์เป็นพันๆ คน แต่ทุกคนก็แค่อยากเข้ามาฟังฟรีๆ เท่านั้น

หากท้ายที่สุดแล้วยังจัดการเรื่องค่าผ่าตัดของแม่ไม่ได้จริงๆ...

เธอถึงขั้นเคยคิดที่จะเปิดเผยหน้าตาในการไลฟ์ หรือแม้กระทั่งไปขายตัวด้วยซ้ำ!

ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยวิธีใด ขอแค่ได้เงินมาก็พอแล้ว

เธอสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ แต่เธอจะสูญเสียแม่ไปไม่ได้เด็ดขาด