บทที่ 43 น่ารำคาญชะมัด

ความเสียใจก็ส่วนความเสียใจ แต่ในเมื่อก้าวขาขึ้นเรือโจรมาแล้ว แถมยังเป็นคนเสนอหน้าขอตามมาเองกับมือ เขาจะทำอะไรได้ล่ะ? ก็ได้แต่ต้องก้มหน้าอดทนต่อไปนั่นแหละ

“เอ่อ น้องอันซู ช่วยถ่ายรูปให้พี่หน่อยสิ”

ในเมื่อสถานการณ์มันเลวร้ายจนกู่ไม่กลับ จี้ชวนจึงตัดสินใจปล่อยจอยไปตามยถากรรม

“อ้อ ได้ค่ะ” หลินอันซูพยักหน้าพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาช่วยหามุมถ่ายรูปให้เขาหลายใบ

จะว่าไป หมอนี่ตอนที่หุบปากแล้วนั่งนิ่งๆ ก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาไม่น้อย จัดว่าเป็นหนุ่มหล่อคนหนึ่งเลยทีเดียว แต่น่าเสียดายที่คนหล่อๆ แบบนี้ดันมีปากเอาไว้พ่นเรื่องไร้สาระเสียอย่างนั้น

“ส่งเข้าวีแชทให้แล้วนะ”

“ไหนขอดูหน่อย” จี้ชวนรีบควักโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กทันที

“น้องอันซู ฝีมือการถ่ายรูปของเธอไม่เลวเลยนะเนี่ย อย่างน้อยก็ถ่ายทอดความหล่อของพี่ออกมาได้สักสามส่วน... เฮ้ย! เชี่ยแล้ว!”

รถสามล้อเครื่องบังเอิญตกหลุมกระแทกเข้ากับก้อนหินอย่างจังจนตัวรถสั่นสะเทือนไปทั้งคัน หลินอันซูยังพอไหวเพราะมือข้างหนึ่งคว้าขอบรถไว้แน่น แต่จี้ชวนน่ะสิ ก้นของเขาเด้งลอยขึ้นจากม้านั่งก่อนจะกระแทกกลับลงมาอย่างแรง

คนน่ะไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก แต่ความตกใจนี่สิพุ่งปรี๊ดไปถึงสมองเลยทีเดียว

“เมื่อกี้มันกระแทกหินน่ะ นั่งกันดีๆ นะ เดี๋ยวพ่อจะขับช้าลงหน่อย” พ่อหลินเอ่ยบอก

“ไม่เป็นไรค่ะพ่อ ขับไปเถอะ” หลินอันซูตอบ

“...” จี้ชวนได้แต่เงียบกริบ

หลังจากใช้มือข้างหนึ่งเกาะขอบรถไว้จนมั่นคง จี้ชวนก็กดเข้าไปในกลุ่มแชท [ครอบครัวสุขสันต์รักกันปานจะแหกเหงือก] แล้วเริ่มรัวข้อความทันที

จี้มิทรอฟ: พ่อครับ แม่ครับ ดูสิ ดูเร็วเข้า ว่าตอนนี้ลูกชายของพ่อกับแม่ต้องเผชิญกับอะไรอยู่?

จี้มิทรอฟ: (ส่งรูปภาพ), (ส่งรูปภาพ), (ส่งรูปภาพ)

จี้มิทรอฟ: (สติกเกอร์ร้องไห้กระซิกๆ)

รอฟ้าใสใจเป็นสุข: ตายจริง ขาแกเป็นอะไรน่ะ? บาดเจ็บหรอ? ไปหาหมอหรือยัง? ไปโดนอะไรมาน่ะ? แล้วตอนนี้แกอยู่ที่ไหน?

จี้มิทรอฟ: แม่ครับ คุณแม่ที่รักของผม มีแต่แม่นี่แหละที่ห่วงผม ฮือๆ

จี้มิทรอฟ: เมื่อไม่กี่วันก่อนผมเข้าไปเดินเล่นบนเขาในหมู่บ้านที่ยัยเลขาฯ จางอยู่ กะว่าจะยิงไก่ป่าสักตัว แต่ไก่ก็ไม่ได้ แถมขายังโดนกับดักหนีบอีก สุดท้ายต้องไปโรงพยาบาลฉีดยากันบาดทะยัก...

จี้มิทรอฟ: ตอนนี้ผมยังพักฟื้นอยู่ในหมู่บ้านครับ วันนี้เบื่อๆ เลยนั่งรถสามล้อเครื่องสั่นๆ ของชาวบ้านออกมาเที่ยว

จี้มิทรอฟ: แม่ครับ ผมรู้สึกเหมือนร่างจะแตกเลย ไอ้รถสามล้อเครื่องนี่มันนั่งแล้วทรมานชะมัด

จี้มิทรอฟ: ผมรู้ตัวผิดแล้ว แม่ช่วยพูดกับพ่อหน่อยสิ ให้ผมกลับบ้านเถอะ!

อยากยิ้มรับวันฟ้าใส: กลับบ้านอะไรกัน? เป็นผู้ชายอกสามศอก ทำตัวสำออยร้องไห้กระซิกๆ เหมือนผู้หญิงไปได้

อยากยิ้มรับวันฟ้าใส: แกนี่มันได้เรื่องจริงๆ นะ ถึงขนาดจะไปยิงไก่ป่า รู้ไหมว่าไก่ป่าน่ะเป็นสัตว์สงวนระดับสอง แกอยากจะบินขึ้นสวรรค์หรือไง?

อยากยิ้มรับวันฟ้าใส: บาดเจ็บหรอ? สมน้ำหน้า!

อยากยิ้มรับวันฟ้าใส: มีรถให้นั่งก็ดีแค่ไหนแล้ว จะบ่นอะไรนักหนา? ถ้ายังบ่นอีก ต่อไปแกก็เดินเท้าเอาเองแล้วกัน

อยากยิ้มรับวันฟ้าใส: จะมาทำตัวน่าสงสารเพื่อขอกลับบ้านหรอ? ฝันไปเถอะแก

อยากยิ้มรับวันฟ้าใส: อยู่ดัดนิสัยที่นั่นไปซะ พยายามทำตัวให้เป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง

อยากยิ้มรับวันฟ้าใส: วันหลังถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่าทักมาหาแม่แกบ่อยนัก โตจนป่านนี้แล้วยังจะเรียกหาแต่แม่ น่ารำคาญชะมัด!

(หมายเหตุ: คุณถูกเตะออกจากกลุ่มแชท)

จี้มิทรอฟ: ???

เขานี่เป็นลูกที่พ่อกับแม่เก็บมาจากถังขยะหรือเปล่านะ? ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงได้รันทดขนาดนี้ แต่กลับไม่เห็นพ่อกับแม่จะโอนเงินก้อนโตมาปลอบใจกันบ้างเลย ความผูกพันในครอบครัวมันช่างจืดจางลงไปทุกทีจริงๆ!

ในขณะที่กำลังนั่งเศร้าอยู่นั้น เขาก็เห็นแม่ทักแชทส่วนตัวมาหา

รอฟ้าใสใจเป็นสุข: พ่อแกยังโกรธอยู่ แกจะไปยั่วโมโหเขาทำไมล่ะ?

รอฟ้าใสใจเป็นสุข: ดูท่าทางแกยังเถียงคำไม่ตกฟากแบบนี้ แสดงว่าคงไม่เป็นอะไรมาก แม่ก็เบาใจ

รอฟ้าใสใจเป็นสุข: (โอนเงิน 3,000 หยวน)

รอฟ้าใสใจเป็นสุข: เอาไปซื้อของอร่อยๆ บำรุงร่างกายซะนะ

รอฟ้าใสใจเป็นสุข: จุ๊ๆ อย่าให้พ่อแกรู้ล่ะ

จี้มิทรอฟ: ฮือๆ แม่ครับ แม่ดีที่สุดเลย รักแม่นะ (สติกเกอร์ส่งจูบ)

จี้มิทรอฟ: อ้อแม่ครับ ผมเจอชาป่าดีๆ ในชนบทด้วยนะ จินละ 6,666 หยวนแน่ะ ผมซื้อมาแล้ว เดี๋ยวจะส่งไปให้แม่ลองดื่มนะ

จี้มิทรอฟ: แต่ชานี่ถึงจะดีแต่ก็ดื่มเยอะไม่ได้นะ บนบรรจุภัณฑ์มีข้อควรระวังอยู่ แม่จำไว้ว่าต้องอ่านด้วยล่ะ

รอฟ้าใสใจเป็นสุข: จ้ะๆ ลูกชายน่ารักจริงๆ มีของดีก็นึกถึงแม่

รอฟ้าใสใจเป็นสุข: พ่อแกนัดแม่ไปกินข้าวข้างนอกแล้ว ไม่คุยแล้วนะ

จี้มิทรอฟ: ...ครับ

หลังจากจบบทสนทนาในกลุ่ม จี้ชวนก็จัดการล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วนั่งมองไปรอบๆ อย่างไร้จุดหมาย ถนนในชนบทน่ะมันแย่จริงๆ นั่นแหละ แต่พอพ้นเขตตำบลออกมา ถนนก็เริ่มราบเรียบขึ้นมาบ้าง สองข้างทางช่วงแรกเป็นตึกแถวร้านค้า แต่พอขับไปเรื่อยๆ ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสวนผลไม้นานาชนิด

“นี่ น้องอันซู เธอคิดยังไงถึงได้อยากกลับมาทำไร่ทำนาที่บ้านล่ะ?”

“ก็เพราะชอบไงคะ การฟื้นฟูชนบทและช่วยให้ครอบครัวหลุดพ้นจากความยากจน ต้องเริ่มที่ตัวเราค่ะ”

หลินอันซูที่กำลังคุยเล่นกับระบบ 888 อยู่ในใจ พอโดนทักกะทันหันก็เลยโพล่งคำขวัญออกมาหน้าตาเฉย แต่คำพูดนี้กลับทำให้พ่อหลินและจี้ชวนถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

พ่อหลิน: ที่แท้ลูกสาวคนรองของฉันก็มีความทะเยอทะยานอันแรงกล้า ถึงขนาดลาออกมาเพื่ออุดมการณ์ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

จี้ชวน: นึกไม่ถึงเลยแฮะ ว่ายัยเด็กนี่จะมีความคิดความอ่านและมีอุดมการณ์ขนาดนี้

โดยเฉพาะในยามที่แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาบนใบหน้าของหลินอันซู มันทำให้เธอที่เดิมทีก็หน้าตาดีอยู่แล้ว ดูเหมือนมีออร่าบางอย่างโอบล้อมรอบตัวจนดูสวยขึ้นมาอีกหลายส่วน

หลินอันซูไม่ได้ล่วงรู้ถึงสายตาเหล่านั้นเลย เธอเอาแต่เสียดายที่ตอนออกจากบ้านรีบร้อนจนลืมหยิบหมวกและทาครีมกันแดดมาด้วย เลยลองถามระบบ 888 ดูว่าในร้านค้าของระบบมีอะไรที่ช่วยไม่ให้ผิวคล้ำเสียบ้างไหม

จะว่าไปมันก็มีจริงๆ ด้วย คะแนนสะสมเพียง 5 คะแนนก็แลกสเปรย์กันแดดจากร้านค้าของระบบมาได้หนึ่งขวด หลินอันซูไม่รอช้ากดแลกมาทันที จากนั้นเธอก็แสร้งทำเป็นเปิดกระเป๋าแล้วหยิบสเปรย์กันแดดออกมาอย่างแนบเนียน

ฟีดๆๆ พอฉีดสเปรย์ลงไป เธอก็รู้สึกเย็นสบายตัวขึ้นมาทันที

“พ่อคะ ฉีดกันแดดหน่อยไหม?”

“ไม่เอาๆ พ่อไม่ใช้ของพวกนั้นหรอก” พ่อหลินโบกมือพัลวัน

“น้องอันซู ฉีดให้พี่บ้างสิ”

“ฉีดให้แล้วค่ะ”

“เอ๊ะ สเปรย์นี่เนื้อสัมผัสดีแฮะ ยี่ห้ออะไรน่ะ ซื้อที่ไหนหรอ?”

“หุบปากเถอะค่ะ หนวกหูชะมัด”

“...” จี้ชวนได้แต่เงียบไป

ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรอีก สี่สิบนาทีต่อมา รถสามล้อเครื่องของพ่อหลินก็มาจอดอยู่แถวๆ เต็นท์รถมือสอง หลังจากจอดรถเรียบร้อย ทั้งสามคนก็เดินมุ่งหน้าเข้าไปข้างใน

“พวกคุณอยากได้รถแบบไหนครับ?” พนักงานขายรถเดินเข้ามาทักทาย

“อยากได้รถเอาไว้ขนของน่ะค่ะ ขนาดประมาณรถตู้เล็กก็พอ”

“ขนของหรอครับ? งั้นจะเป็นรถกระบะหรือรถตู้เล็กก็ได้นะ อยากดูแบบไหนก่อนดีล่ะ?”

“ขอดูรถกระบะก่อน แล้วค่อยดูรถตู้ค่ะ”

“ได้ครับ ทางนี้มีรถสภาพดีอยู่หลายคัน เดี๋ยวผมแนะนำให้...”

ใช้เวลาไปประมาณสี่สิบห้านาที ในที่สุดหลินอันซูก็ได้รถที่ถูกใจเสียที มันคือรถตู้ อู่หลิงหรงกวง เอส สีเทาเงิน เครื่องยนต์ 1.5 สภาพรถถือว่าดีเยี่ยมเลยล่ะ

เอาคันนี้แหละ~

ตอนแรกเธอก็คิดว่ารถกระบะก็น่าสนใจดี ทั้งบรรทุกได้เยอะ ดูโปร่งและเท่กว่า แต่พอมาคิดดูว่ากระบะหลังไม่มีหลังคาปิด แถมเวลาเข้าเขตเมืองก็ไม่แน่ว่าจะผ่านไปได้สะดวกหรือเปล่า อีกทั้งราคายังสูงกว่า เครื่องยนต์ใหญ่กว่าก็ย่อมกินน้ำมันมากกว่ารถตู้ สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจเลือก อู่หลิงหรงกวง เอส

ในกระบวนการเลือกครั้งนี้ จี้ชวนช่วยได้มากจริงๆ เรื่องสภาพรถมือสองน่ะ เขาแค่เดินวนดูรอบๆ อย่างละเอียดก็บอกจุดเด่นจุดด้อยออกมาได้เกือบหมด ตอนแรกพนักงานขายกะจะหลอกขายรถที่เคยเกิดอุบัติเหตุให้พวกเธอด้วยซ้ำ ดีนะที่มีจี้ชวนคอยเตือน พวกเธอเลยรอดมาได้และได้รถสภาพดีมาครอบครอง ส่วนราคาก็อยู่ที่ 13,000 หยวน ซึ่งถือว่าไม่แพงเลย

“คุณจี้ชวน วันนี้ต้องขอบคุณมากจริงๆ นะครับที่ช่วยเป็นธุระให้” พ่อหลินเอ่ยขอบคุณ