บทที่ 36 ดีขนาดนั้นเชียว?

“ปู่เก้า ปู่พูดจริงเหรอจ๊ะ?”

ผ่านไปพักใหญ่ แม่หลินถึงได้เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

“อ้าว? หรือเธอคิดว่าฉันกำลังล้ออันอันเล่น? ฉันอายุเท่าไหร่แล้ว จะมาทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้ยังไง?”

ปู่เก้าทำหน้าเซ็ง ราคา 666 หยวนน่ะ มันไม่ได้แพงเลยจริงๆ นะ

เอาเถอะ ความจริงมันก็แพงนั่นแหละ แต่ถ้าเทียบกับคุณภาพระดับนี้แล้ว ถือว่าคุ้มค่ามาก ที่วันนี้เขาอุตส่าห์เดินมาหา ก็เพราะอยากจะมาซื้อชานี่แหละ ชาที่หลินอันซูเอาไปฝากเขาคราวก่อนน่ะ มันเป็นของชั้นเลิศจริงๆ ไม่ใช่แค่อร่อย แต่ยังให้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมมากด้วย

ตามปกติแล้ว ถ้าดื่มชามากเกินไป ตอนกลางคืนจะทำให้นอนไม่หลับ แต่ชาที่อันอันเอามาให้กลับไม่เป็นแบบนั้น พอดื่มชาของอันอันเข้าไป ย่าเก้าก็นอนหลับสบายขึ้น ตอนกลางคืนก็ไม่สะดุ้งตื่นอีกเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกว่าโรคภัยไข้เจ็บเรื้อรังในตัวมันทุเลาลงไปด้วย

แน่นอนว่า เรื่องนี้อาจจะเป็นแค่อุปาทานไปเองก็ได้ แต่อาการหายใจติดขัด ร่างกายแข็งเกร็ง เคลื่อนไหวเชื่องช้าที่เขาเคยเป็น มันดีขึ้นจริงๆ นะ ตอนนี้เขาไม่รู้สึกใจสั่นหรือเหนื่อยหอบง่ายๆ แล้ว รู้สึกเหมือนมีแรงเดินขึ้นบันไดเจ็ดชั้นรวดเดียวได้สบายๆ เลย และชาผูกงอิงที่เขาเพิ่งได้ชิมวันนี้ก็อร่อยไม่แพ้กัน มันมีกลิ่นหอมสดชื่นที่อธิบายไม่ถูกแฝงอยู่ด้วย

ดังนั้น เขาถึงได้รู้สึกจากใจจริงว่าราคา 666 หยวนนั้นไม่แพงเลย ชาธรรมดาจินหนึ่งยังชงดื่มได้ตั้งเดือนสองเดือน ชาผูกงอิงนี่ดื่มทุกวันไม่ได้ นานๆ ดื่มทีก็พอ จ่ายแค่พันกว่าหยวนต่อปี คุ้มจะตายไป!

“ปู่เก้าคะ ถ้าปู่ชอบ เดี๋ยวหนูแบ่งให้ปู่เอาไปชงดื่มฟรีๆ ก็ได้ค่ะ” หลินอันซูเอ่ย

ปู่เก้าอุตส่าห์มาช่วยทำกับข้าวที่บ้านเธอโดยไม่ยอมรับเงินสักบาท เธอจะแบ่งชาผูกงอิงที่คั่วเองให้ปู่เก้าสักหน่อย มันก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว

“แบบนั้นไม่ได้หรอก ถ้าหลานจะให้ฟรี ปู่ก็ไม่เอาหรอกนะ เดี๋ยวปู่ไปจ้างคนมาซื้อจากหลาน แล้วปู่ค่อยไปซื้อต่อจากคนนั้นอีกทีก็ได้” ปู่เก้าบอก

“...” หลินอันซู เอาเถอะ ปู่จะเล่นแง่แบบนี้ใช่ไหม

“อย่างมาก หลานก็แค่ลดราคาให้ปู่หน่อยก็พอแล้ว” เมื่อเห็นหลินอันซูเงียบไป ปู่เก้าก็พูดขึ้นอีก

“ตกลงค่ะ ปู่เป็นลูกค้าคนแรกของหนู งั้นหนูคิดปู่แค่ 1,000 หยวน (สำหรับ 2 จิน) ก็แล้วกันนะคะ”

“โอ้โห แบบนี้ปู่ก็กำไรแย่สิ ดีๆๆ หลานห่อให้ปู่เลยนะ” ปู่เก้าดูอารมณ์ดีสุดๆ

“ได้เลยค่ะ!”

“............” พ่อหลินกับแม่หลิน

สรุปว่า... ไม่มีบทให้พวกเขาสองคนพูดเลยใช่ไหม!

แต่จะว่าไป อันอันบ้านพวกเขานี่ก็เก่งจริงๆ นะ แค่คั่วชาผูกงอิงเล่นๆ ก็ขายได้เงินตั้งเยอะแยะ หรือว่า... พรสวรรค์ของอันอันจะมาทางด้านการทำเกษตรจริงๆ?

“ปู่เก้าคะ ปู่มีแอปเถาเป่าไหมคะ? หนูตั้งใจจะเอาชาผูกงอิงไปลงขายในเถาเป่าน่ะค่ะ ถ้ายังไง ปู่ช่วยกดสั่งซื้อผ่านเถาเป่าให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?” หลินอันซูถาม

“เถาเป่าเหรอ? มีสิ! ปู่ไม่ได้มีแค่เถาเป่านะ พินตัวตัวปู่ก็มี ลูกชายปู่น่ะ เสียงจื่อไง ก่อนหน้านี้เขาเปิดฟีเจอร์จ่ายเงินแทนให้ปู่แล้ว เขาบอกว่าถ้าปู่จะซื้อของในเถาเป่า ก็กดซื้อได้เลย เดี๋ยวเขาเป็นคนจ่ายเงินให้เอง”

“ปู่เก้าคะ อาเสียงจื่อดีกับปู่จังเลยนะคะ!” หลินอันซูเอ่ยชม

“หึๆ ดีแล้วยังไงล่ะ สุดท้ายก็ต้องไปทำงานไกลบ้านอยู่ดี ปีนึงจะได้เจอกันสักกี่ครั้งเชียว? ไม่เหมือนหลานหรอก ได้อยู่ดูแลพ่อแม่ทุกวัน ดีจะตายไป” ถึงปู่เก้าจะพูดกลั้วหัวเราะ แต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความรันทดใจ ดูออกเลยว่า ปู่เก้ากำลังคิดถึงลูกชาย

“ปู่เก้าจ๊ะ ถ้าปู่คิดถึงลูก ปู่ก็เข้าไปหาเขาในเมืองสิจ๊ะ” แม่หลินเสนอแนะ

“ไม่ไปหรอก ปู่ไม่ไปเด็ดขาด ในเมืองมีอะไรดี? บ้านช่องก็แคบอย่างกับรังนกพิราบ ตึกก็ทั้งสูงทั้งเบียดกันแน่น อากาศก็ขมุกขมัว จะไปซื้อกับข้าวก็ลำบาก แถมยังต้องไปนั่งรถไฟใต้ดินอะไรนั่นอีก วุ่นวายจะตาย ปู่ไม่ไปหรอก”

ระหว่างที่ปู่เก้ากำลังคุยกับพ่อแม่ของเธอ หลินอันซูก็ฉวยโอกาสหยิบชาผูกงอิงไปถ่ายรูปสำหรับลงขาย

โชคดีที่ระบบใจป้ำ มอบทักษะการถ่ายทำระดับกลางให้เธอมาก่อนหน้านี้ ดูสิ ตอนนี้ได้เอามาใช้ประโยชน์แล้ว!

หลังจากงัดเอาพร็อพและฉากทุกอย่างในบ้านมาใช้จนหมด หลินอันซูก็ได้รูปถ่ายที่น่าพอใจในที่สุด แต่เธอก็นึกปัญหาขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง...

เธอใช้โฟโต้ชอปไม่เป็นนี่นา

ช่างเถอะๆ ลงรูปสดๆ ไปเลยก็แล้วกัน ส่วนคำอธิบายก็เขียนไปสั้นๆ ง่ายๆ

อืม ต้องระบุกลุ่มคนที่เหมาะสมจะดื่มชาลงไปดัวย ทำตัวหนาสีแดงไว้เลย คนซื้อจะได้เห็นชัดๆ

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ หลินอันซูก็ลงขายชาขนาดหนึ่งจิน ราคา 666 หยวน จำนวน 10 ออเดอร์ แล้วก็ลงขายขนาด 50 กรัม ราคา 70 หยวน อีก 50 ออเดอร์ โอเค เรียบร้อย

หลังจากช่วยปู่เก้ากดสั่งซื้อผ่านร้านเถาเป่าของเธอเสร็จ หลินอันซูก็รีบยื่นห่อชาที่หนักสองจินนิดๆ ให้ปู่เก้าทันที

“ขอบคุณมากนะคะปู่เก้า!”

“เด็กคนนี้นี่ ปู่ต่างหากที่ต้องขอบใจหลาน”

“เอ่อ... นี่ก็เย็นมากแล้ว ปู่ขอตัวกลับก่อนนะ”

หลังจากยื่นเงินสดหนึ่งพันหยวนให้ หลินอันซู ปู่เก้าก็ประคองห่อชาเดินกลับบ้านไปอย่างมีความสุข

หลินอันซูยื่นเงินหนึ่งพันหยวนนั้นให้แม่หลินทันที

“แม่คะ อะ หนูส่งส่วย!”

“ส่งส่วยอะไรกันล่ะ? ต้นทุนทำเกษตรของลูกพอหรือเปล่า? เก็บไว้ใช้เองเถอะ รอให้หาเงินได้เยอะกว่านี้ ค่อยเอามาให้แม่ก็ยังไม่สาย”

“รับทราบค่าแม่!” หลินอันซูพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม ส่วนพ่อหลินที่ยืนอยู่ข้างๆ นั้นไม่ได้พูดอะไรเลย ยังไงซะ เขาก็ชินกับการให้เมียเป็นคนเก็บเงินมาตั้งนานแล้ว

สามวันต่อมา ตอนนี้หลินอันซูคั่วชาผูกงอิงตุนไว้ได้เยอะพอสมควรแล้ว แถมถุงซิปล็อกสำหรับใส่ใบชาที่เธอสั่งทำพิเศษจากในเน็ตก็มาส่งแล้วด้วย มีทั้งไซซ์เล็กไซซ์ใหญ่ครบครัน

ตอนแรกเธอตั้งใจจะใช้กระป๋องเหล็ก แต่ต้นทุนมันสูงไปหน่อย เธอเลยตัดสินใจเลือกใช้ถุงซิปล็อกแทน บนถุงไม่เพียงแต่จะพิมพ์ข้อควรระวังในการดื่มชาเอาไว้ แต่ยังพิมพ์ชื่อร้านเถาเป่าของเธอลงไปด้วย... ป่าลึกพบอันซู

ช่วยไม่ได้นี่นา ตอนที่สมัครเปิดร้าน เธอนึกชื่อเพราะๆ ไม่ออกจริงๆ ก็เลยตัดสินใจใช้ชื่อนี้ไปเลย

ผ่านมาหลายวันแล้ว นอกจากปู่เก้าที่ซื้อไปสองจิน ก็ยังไม่มีใครกดสั่งซื้อเข้ามาอีกเลย แต่หลินอันซูก็ไม่ได้ร้อนใจอะไร วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะเข้าไปขายผักป่าในตัวอำเภอ เธอตั้งใจว่าจะพกชาผูกงอิงติดตัวไปขายด้วยนิดหน่อย

พอไปถึงตัวอำเภอ ผักป่าก็ยังคงขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเหมือนเดิม อาจจะเป็นเพราะเธอแจ้งล่วงหน้าในกลุ่มไว้แล้วว่า วันนี้จะเป็นผักป่าลอตสุดท้ายของปีนี้ ทุกคนก็เลยยิ่งแย่งกันซื้ออย่างเอาเป็นเอาตาย คนนี้จะเอาสามจิน คนนั้นจะเอาห้าจิน

หลินอันซูจึงฉวยโอกาสนี้นำสินค้าใหม่ที่เคยเกริ่นไว้ในกลุ่มออกมานำเสนอ “พี่ป้าน้าอาทุกคนคะ ฉันมีชาผูกงอิงที่คั่วเองมาขายด้วยนะคะ ดื่มแล้วช่วยแก้ร้อนใน ถอนพิษ บำรุงตับ ลดไขมันในเลือดได้ด้วย ถ้าใครสนใจก็ซื้อติดไม้ติดมือกลับไปได้นะคะ ส่วนราคาก็ตามที่เขียนไว้บนป้ายเลยค่ะ ชานี่ฉันเอามาขายแค่รอบเดียวนะคะ กว่าฉันจะเข้ามาในอำเภออีกที ก็คงต้องรอไปอีกอย่างน้อยครึ่งเดือนเลยล่ะค่ะ”

พอได้ยินหลินอันซูพูดแบบนั้น ทุกคนก็พากันชะเง้อคอมองชาที่เธอหยิบออกมา แต่มองกันอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็ขายออกไปได้แค่สามออเดอร์เท่านั้น แถมทั้งสามออเดอร์ยังซื้อแค่ขนาด 50 กรัม ราคา 70 หยวนอีกต่างหาก

แต่หลินอันซูก็ไม่ได้ท้อแท้ใจเลยสักนิด ยังไงซะ ของของเธอดีซะอย่าง ไม่ต้องกลัวว่าจะขายไม่ออกหรอก

พอขายผักป่าจนหมด เธอก็เริ่มเก็บของขึ้นรถสามล้อเตรียมตัวกลับบ้าน

“นี่ แม่หนู ชาของเธอ... มันดีขนาดนั้นเลยเหรอ? คุณภาพดีเหมือนผักป่าหรือเปล่า?”

หลิวจู แม่ค้าร้านผลไม้ก้าวฉับๆ เข้ามาถาม

“ฉันว่าก็ดีอยู่นะคะ ไม่ด้อยไปกว่าผักป่าเลย”

“งั้นตกลง เอามาให้ฉันจินนึง” หลิวจูกัดฟันสั่ง

“จินนึงเลยเหรอคะ? ชาผูกงอิงนี่ถึงจะดี แต่ก็ดื่มทุกวันไม่ได้นะคะ ซื้อไปตั้งจินนึงมันจะไม่เยอะไปหน่อยเหรอคะ?”

“ไม่หรอก ของของเธอไม่มีทางแย่แน่นอน ถ้าตอนนี้ไม่รีบซื้อตุนไว้เยอะๆ วันหน้าหาซื้อไม่ได้แล้วจะทำยังไงล่ะ ยังไงซะใบชาก็เก็บไว้ได้นานอยู่แล้ว” หลิวจูให้เหตุผล

“อืม ก็จริงนะคะ”

หลินอันซูลูบคางเนียนๆ ของตัวเองพลางพยักหน้าเห็นด้วย

ผักป่าหมดฤดูไปแล้ว ผูกงอิงก็ย่อมต้องหมดตามไปด้วย ช่วงหลายวันมานี้ ชาผูกงอิงที่เธอคั่วตุนไว้ก็มีอยู่ไม่เยอะเท่าไหร่ ขายไปนิดก็ร่อยหรอลงไปหน่อย ดูท่าทางเถ้าแก่เนี้ยร้านผลไม้คนนี้จะมีวิสัยทัศน์กว้างไกลไม่เบาเลยนะเนี่ย

พอกลับมาถึงบ้าน ยังไม่ทันจะได้นั่งพัก หลินอันซูก็รู้สึกว่าโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นไม่หยุด พอหยิบขึ้นมาเปิดดูก็พบว่า มีคนทักวีแชทมาหาเธอนั่นเอง แถมตรงช่องรายชื่อผู้ติดต่อก็มีจุดสีแดงแจ้งเตือนอีกแล้ว นั่นหมายความว่า มีคนแอดฉันมาอีกแล้ว

ถุย มีลูกค้าแอดเธอมาอีกแล้วต่างหาก