บทที่ 21 หนูมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อยค่ะ

คนในทีมบริการพวกนั้น นอกจากจะแอบอ้างจำนวนผักและเนื้อสัตว์กับเจ้าภาพเกินจริงแล้ว ยังแอบขโมยพวกผัก เนื้อ รวมถึงเครื่องดื่มกลับบ้านตัวเองอีกด้วย

ขนาดคนดูแลยังทำแบบนี้ คนอื่นๆ ก็พากันทำตามอย่างไม่ละอาย

เมื่อความโลภถูกเปิดช่องว่างให้ มันก็จะขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ส่งผลให้ชื่อเสียงของทีมบริการพังทลายลงไม่มีชิ้นดี ปู่เก้าจึงไม่อยากจะกลับไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเน่าเฟะพวกนั้นอีก

ตั้งแต่นั้นมา ปู่เก้าก็ใช้ชีวิตสงบๆ อยู่ที่บ้าน จิบน้ำชา ฝึกเขียนพู่กัน ปลูกผัก เลี้ยงไก่ เลี้ยงเป็ด เลี้ยงห่าน และยังเลี้ยงหมูไว้อีกสองตัว ชีวิตถือว่าเรียบง่ายและผ่อนคลายไม่น้อย

จุดประสงค์ที่หลินอันซูมาหาปู่เก้าในครั้งนี้ ก็เพื่อจะขอให้เขาไปช่วยทำอาหารเลี้ยงคนที่เธอจ้างมาทำงานที่บ้าน เพราะพ่อหลินกับแม่หลินต้องยุ่งอยู่กับงานในไร่ คงไม่มีเวลามาทำอาหารแน่ๆ

ส่วนคุณย่าหลินก็อายุมากแล้ว พอวันไหนอากาศชื้นหรือฝนตกท่านก็จะปวดขา ไม่ควรให้ทำงานหนัก ส่วนตัวหลินอันซูเอง ถ้าให้ทำอาหารกินกันเองในครอบครัวน่ะพอไหว แต่ถ้าต้องทำเลี้ยงคนจำนวนมากเธอคงรับมือไม่ไหวแน่ๆ แถมเธอยังมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการอีก หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว เธอจึงเล็งเป้าหมายมาที่ปู่เก้านี่แหละ

ระหว่างทางที่เดินไป หลินอันซูกำลังครุ่นคิดว่าจะพูดยังไงให้ปู่เก้ายอมช่วยดี ทว่าจู่ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด ไม่เหมือนกับตอนที่ประจำเดือนจะมาเลยสักนิด

ด้วยความกลัวว่าตัวเองจะเป็นอะไรไป เธอจึงรีบถามระบบทันที

“ระบบ ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย? ทำไมรู้สึกแปลกๆ ไม่ค่อยสบายตัวเลย?”

“อันอัน ไม่ต้องกังวลนะจ๊ะ นี่คือสภาวะการชักนำปราณเข้าสู่ร่างกายจ้า ยินดีด้วยนะจ๊ะ!”

“อะไรนะ? ชักนำปราณเข้าสู่ร่างกาย? ง่ายๆ แบบนี้เลยหรอ? หมายความว่า... ฉันสามารถดูดซับพลังปราณเพื่อบำเพ็ญเพียรได้แล้วหรอ?” หลินอันซูทำหน้าตกตะลึง

“ใช่แล้วจ้าอันอัน~”

“แล้วฉันต้องทำยังไงต่อ?” หลินอันซูถามด้วยความตื่นเต้น

“อันอันไม่ต้องเกร็งนะจ๊ะ ร่างกายของเธอพิเศษมาก แถมยังผ่านการผลัดเปลี่ยนกระดูกด้วยยาผลัดเปลี่ยนกระดูกมาแล้ว การฝึกฝนจะง่ายมากจ้ะ เชื่อระบบนะจ๊ะ ตั้งสมาธิ รวบรวมลมปราณ แล้วส่งไปกักเก็บไว้ที่ตันเถียน...”

หลินอันซูเหลือบมองรอบๆ เห็นว่าไม่มีคนอยู่บนถนน เธอจึงหยุดยืนที่ริมทางแล้วตั้งใจทำตามที่ระบบบอกอย่างเคร่งครัด ตอนแรกเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตันเถียนอยู่ตรงไหน แต่โชคดีที่มีระบบ 888 คอยชี้แนะด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอจึงค่อยๆ ประสบความสำเร็จในการนำกระแสความร้อนในร่างกายไปกักเก็บไว้ที่ตันเถียนได้ทีละขั้นตอน

“เรียบร้อยแล้วจ้ะอันอัน ไว้ว่างๆ ค่อยกลับไปนั่งสมาธิต่อนะจ๊ะ”

“อื้มๆ 888 แล้วตอนนี้ฉันมีพลังปราณหรือยัง?” หลินอันซูถามอย่างตื่นเต้นปนคาดหวัง

“มีแล้วจ้า แต่ยังมีไม่เยอะนะจ๊ะ”

“จริงหรอ? เดี๋ยวฉันขอลองหน่อย”

หลินอันซูหลับตาลง พยายามจะดึงพลังปราณในร่างกายออกมา แต่เพราะยังไม่ชำนาญ... พลังปราณที่เดิมทีก็มีอยู่น้อยนิดกลับพุ่งพรวดเข้าไปในใบชาและแอปเปิลที่เธอถืออยู่ในมือแทนทั้งหมด

“...เอ่อ” หลินอันซูถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

“ไม่เป็นไรนะจ๊ะอันอัน ครั้งแรกก็แบบนี้แหละ ครั้งหน้าต้องดีกว่าเดิมแน่นอน สู้ๆ นะจ๊ะ!”

“อื้ม” หลินอันซูรีบดึงสติกลับมาตามคำให้กำลังใจของระบบ

ไม่เป็นไร ตอนนี้เธอเป็นคนที่สามารถบำเพ็ญเพียรได้แล้ว วันเวลาข้างหน้ายังอีกยาวไกล อีกอย่างปู่เก้าสุขภาพไม่ค่อยดี เอาของขวัญพวกนี้ไปให้ท่านก็นับว่าเป็นการช่วยบำรุงร่างกายท่านไปในตัวด้วย

แต่ถึงจะคิดแบบนั้น หลินอันซูก็ยังแอบหยิบแอปเปิลออกมาจากถุงหนึ่งลูกแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าตัวเอง แอปเปิลลูกนี้เธอตั้งใจจะเอากลับไปให้คุณย่าหลินกิน ส่วนวันหน้าถ้าเธอฝึกจนมีพลังปราณมากกว่านี้ ของกินทุกอย่างในบ้านเธอจะลองใช้พลังปราณชุบให้หมดเลย!

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ถ่ายทำวิดีโอแนวชนบทด้วยตัวเอง มีทัศนคติที่จริงใจและตั้งใจ มอบรางวัลพิเศษ คะแนนสะสม +20, เมล็ดพันธุ์ฟักทองเกรดพรีเมียม 5 ซอง, เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวเกรดพรีเมียม 5 ซอง, เมล็ดพันธุ์ผักบุ้งเกรดพรีเมียม 5 ซอง, เมล็ดพันธุ์เสาวรส 5 ซอง และทักษะการถ่ายทำระดับกลาง 1 ชุด]

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ตั้งใจเรียนรู้และมีทัศนคติเชิงบวก มอบรางวัลพิเศษ คะแนนสะสม +30, เทคนิคการปลูกเห็ดหูหนูดำ 1 ชุด, เทคนิคการปลูกเห็ดหูหนูขาว 1 ชุด, เทคนิคการปลูกเสาวรส 1 ชุด, เทคนิคการปลูกฟักทอง 1 ชุด และเทคนิคการเลี้ยงไก่ 1 ชุด]

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอและมีความเพียรพยายาม มอบรางวัลพิเศษ คะแนนสะสม +50, ส่วนสูง +0.2, ความกระจ่างใสของผิว +1, ความขาวเนียนของผิว +1, สันจมูกโด่งขึ้น +1 และความนุ่มสลวยของเส้นผม +1]

[โฮสต์: หลินอันซู]

[อายุ: 24 ปี]

[รูปลักษณ์: 49]

[พละกำลัง: 5]

[ส่วนสูง: 165 ซม.]

[น้ำหนัก: 62 กก. (ค่อนข้างอวบ)]

[ทรัพย์สิน: 64,432.9 หยวน]

[คะแนนสะสมปัจจุบัน: 155]

[ทักษะที่มีในปัจจุบัน: ทักษะการถ่ายทำระดับกลาง, เทคนิคการปลูกเห็ดหูหนูดำ, เห็ดหูหนูขาว, เสาวรส, ฟักทอง และเทคนิคการเลี้ยงไก่]

[ขอให้โฮสต์พยายามต่อไป]

“โอ้โห สุดยอดไปเลย!”

หลินอันซูถึงกับมึนตึ้บไปชั่วขณะเมื่อโดนรางวัลถาโถมเข้าใส่แบบไม่ทันตั้งตัว

ระบบนี้มันป๋าจริงๆ เลยแฮะ เธอเริ่มจะจับทางได้แล้วว่าตราบใดที่เธอไม่ขี้เกียจ รางวัลจากระบบก็จะส่งมาให้เรื่อยๆ แบบไม่มีกำหนด

เดี๋ยวๆ เมื่อกี้คะแนนรูปลักษณ์เธอเพิ่งจะ 45 เองไม่ใช่หรอ ตอนนี้พุ่งมา 49 แล้วหรอเนี่ย? ไม่ได้การล่ะ เธอต้องดูหน่อยว่าตอนนี้ตัวเองเปลี่ยนไปแค่ไหนแล้ว

เธอรีบเปิดกล้องโทรศัพท์แล้วปรับเป็นกล้องหน้า จ้องมองตัวเองในจอนิ่งๆ

อืม... ดูเหมือนจะดูดีขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อยนะ ถ้าไม่สังเกตดีๆ ก็อาจจะไม่เห็นความต่างชัดเจนนัก

แต่ที่แน่ๆ คือมันดูดีขึ้นจริงๆ นั่นแหละ และสิ่งที่ทำให้หลินอันซูดีใจที่สุดก็คือส่วนสูงที่เพิ่มขึ้น ตอนนี้เธอสูง 165 ซม. แล้ว!

หลินอันซูเดินฮัมเพลงมุ่งหน้าไปยังบ้านปู่เก้าด้วยความตื่นเต้น เดินไปได้ประมาณห้านาทีก็ถึงที่หมาย เมื่อเทียบกับบ้านหลังอื่นๆ ในหมู่บ้าน บ้านของปู่เก้าดูจะหลังเล็กและไม่สะดุดตานัก ประตูเป็นไม้สีดำ มีห่วงเหล็กกลมๆ สองห่วง และมีธรณีประตูแบบที่ถอดออกได้ ประตูปิดสนิทอยู่ หลินอันซูจึงยกห่วงเหล็กขึ้นแล้วเคาะกับบานประตูสองสามครั้ง

“ใครน่ะ?” เสียงหญิงชราดังมาจากในบ้าน

“ย่าเก้าคะ หนูเองค่ะ หลินอันซู ลูกสาวคนรองของพ่อเวยเยี่ยนค่ะ”

“อ๋อ ลูกบ้านเวยเยี่ยนหรอ มาๆ เข้ามาสิลูก”

“เด็กดี โตเป็นสาวขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย”

“สมกับที่เป็นคนทำงานในเมืองจริงๆ ดูหน้าตาสิ สวยเชียวลูก”

ย่าเก้าเดินออกมาเปิดประตูพร้อมรอยยิ้มที่ใจดีและอบอุ่น ผมสีดอกเลาของท่านรวบไว้ข้างหลังอย่างเรียบร้อย ย่าเก้าอายุน้อยกว่าคุณย่าหลินนิดหน่อย แต่บนใบหน้าก็เริ่มมีกระตามวัยและผิวหนังที่มือก็ดูหย่อนคล้อยอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ตอนเดินท่านก็ยังดูหลังค่อมเล็กน้อย

“ย่าเก้าคะ หนูไม่ได้สวยขนาดนั้นหรอกค่ะ”

หลินอันซูถ่อมตัวตามมารยาท แต่ในใจนี่หวานฉ่ำไปหมดแล้ว

“เป็นยังไงบ้างล่ะยัยหนู ลางานมาพักผ่อนหรอ?”

“ที่มานี่ พ่อกับแม่ให้มาบอกอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?” ย่าเก้าถามพลางพาหลินอันซูเดินเข้าบ้าน

“เปล่าค่ะ หนูลาออกมาทำฟาร์มที่บ้านแล้วค่ะ”

“ต่อไปจะไม่ไปทำงานที่เมืองอันเฉิงแล้วค่ะ พ่อกับแม่ไม่ได้ให้มาหรอกค่ะ หนูตั้งใจมาเอง”

“หนูอยากมาหาปู่เก้าค่ะ ท่านอยู่ไหมคะ?”

“อะไรนะ? ลาออกมาทำนา? ลูกเอ๊ย คิดยังไงเนี่ย? ทำนาน่ะมันเหนื่อยมากเลยนะ” ย่าเก้าอุทานด้วยความตกใจ

“ยายแก่ ใครมาน่ะ?” ปู่เก้าที่นั่งตากแดดอยู่หลังบ้านได้ยินเสียงคุยกันจึงลุกเดินออกมาดู

“หนูเองค่ะ หลินอันซู ลูกสาวคนรองของพ่อเวยเยี่ยน สวัสดีค่ะปู่เก้า” หลินอันซูเอ่ยทักทาย

“อันอันหรอ ปู่ยังไม่แก่จนสายตาฝ้าฟางขนาดนั้นหรอกนะ ทำไมจะจำหนูไม่ได้ล่ะ”

“มาๆ เข้ามานั่งในบ้านก่อน”

เมื่อเข้ามาในบ้าน หลินอันซูก็วางใบชากับแอปเปิลที่ติดมือมาด้วยลงบนโต๊ะน้ำชาแล้วนั่งลงข้างๆ

“ปู่เก้าคะ หนูขอพูดตรงๆ เลยนะคะ หนูมีเรื่องอยากให้ปู่ช่วยหน่อยค่ะ”

“เรื่องอะไรล่ะ?”

ในระหว่างที่ทั้งคู่คุยกัน ย่าเก้าก็วุ่นอยู่กับการเตรียมชงชาให้

“ตาแก่ ใบชาบ้านเราวางไว้ตรงไหนนะ?”

“ย่าเก้าคะ หนูติดใบชามาด้วย ใช้ของหนูดีกว่าค่ะ” หลินอันซูเปิดกล่องใบชาที่เธอนำมา แล้วลุกขึ้นยื่นส่งให้ย่าเก้าทันที