บทที่ 42 นางไม่ใช่คนธรรมดา

บทที่ 42 นางไม่ใช่คนธรรมดา!

หลิงเกอจำต้องหยุดเดิน ประสานมือไว้ที่หน้าอก สบตากับสายตาที่จ้องมองมาอย่างเย็นชา ริมฝีปากขยับยิ้มบางๆ แฝงไปด้วยรังสีอำมหิต

ผู้คนที่จ้องมองนางตาไม่กะพริบ ทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น หัวใจก็กระตุกวูบ ความหวาดกลัวราวกับสัตว์ร้ายตัวเขื่องอ้าปากกลืนกินพวกเขารวดเดียว จนต้องเบือนหน้าหนีสายตาที่จ้องมองหลิงเกออย่างไม่รู้ตัว

พร้อมกันนั้น ในใจก็รู้สึกตื่นตะลึง

ก็แค่เด็กสาวตัวเล็กๆ แถมยังเป็นแค่หญิงชาวบ้านธรรมดาที่เข้าเมืองมาคนเดียว

แค่สายตาเพียงแวบเดียว กลับทำให้พวกเขารู้สึกกดดันจนเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาได้

แม้สายตาที่จับจ้องมาที่หลิงเกอจะหันเหไปทางอื่นแล้ว แต่ถนนก็ไม่ได้กลับมาจอแจเหมือนเดิม พวกผู้ชายเหล่านั้นยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับฝูงหมาป่าหิวโซ รอคอยจังหวะที่จะกระโจนเข้าฉีกทึ้งหลิงเกอให้เป็นชิ้นๆ

"พี่สาว" แม้เด็กหนุ่มจะตัวผอมบาง แต่ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นขาวผ่องและหล่อเหลา จัดว่าเป็นหนุ่มรูปงามที่หาตัวจับยาก

หลิงเกอหลุบตามองใบหน้าที่น่าสงสารจับใจนี้ สบตากับสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและโหยหาการช่วยเหลือ

ในตอนนั้นเอง ผู้ชายรูปร่างกำยำสามสี่คนก็เดินก้าวยาวๆ ออกมาจากตึกข้างๆ

"แม่นางน้อย ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"

พูดจบ พวกเขาก็ทำท่าจะเข้าไปดึงตัวเด็กหนุ่มที่เกาะขาหลิงเกออยู่

"แม่นาง พี่สาว ช่วยข้าด้วย!"

เด็กหนุ่มกอดขาหลิงเกอไว้แน่น ไม่ว่าพวกผู้ชายจะออกแรงดึงแค่ไหน เขาก็ไม่ยอมปล่อย

หลิงเกอยืนนิ่งไม่ไหวติง ไม่ได้ขยับเขยื้อนตามแรงดึงของเด็กหนุ่มแม้แต่น้อย

ดึงกันไปดึงกันมาพักใหญ่ ผู้ชายพวกนั้นก็หันมองหน้ากัน แล้วแอบปรายตามองหลิงเกอแวบหนึ่ง

ชักจะทะแม่งๆ แฮะ

ผู้ชายคนหนึ่งกลอกตาไปมา ปล่อยมือจากเด็กหนุ่ม แล้วเตะเข้าไปเต็มแรง

"ยังจะดื้ออีก ระวังพวกข้าจะฆ่าทิ้งซะหรอก!"

เด็กหนุ่มกัดฟันรับแรงเตะนั้นไว้ พลางส่งสายตาเว้าวอนที่สุดไปให้หลิงเกอ

"พี่สาว ช่วยข้าด้วย"

ใครก็ตามที่ได้เห็นเด็กหนุ่มผู้รอคอยการช่วยเหลือเช่นนี้ คงต้องใจอ่อน และดึงตัวเขาไปหลบอยู่ข้างหลังเป็นแน่

หลิงเกอมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม โดยไม่ปริปากพูดอะไร

พวกผู้ชายที่กำลังดึงตัวเด็กหนุ่มอยู่แอบส่งซิกให้กัน แล้วก็เตะเด็กหนุ่มไปอีกที

หยาดน้ำตาใสแจ๋วไหลกลิ้งลงมาจากหางตาอย่างพอดิบพอดี ขอบตาของเด็กหนุ่มแดงเรื่อ ท่าทางน่าสงสารและไร้ที่พึ่ง ราวกับลูกหมาน้อยที่ถูกเจ้านายทิ้ง แล้วถูกคนเลวรังแก ชวนให้รู้สึกเวทนาจับใจ

หลิงเกอมองการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเขาอยู่ในสายตา รอยยิ้มผุดขึ้นในดวงตา นางย่อตัวลง

เมื่อผู้ชายพวกนั้นเห็นนางขยับตัว ในที่สุดก็เผยรอยยิ้มออกมาแวบหนึ่ง

ก็บอกแล้วไง

ผู้หญิงที่มาจากข้างนอก มีกี่คนเชียวที่จะทนเห็นหน้าตาหล่อๆ แบบนี้อ้อนวอนได้?

พวกนางคนไหนบ้างที่ไม่ใจดีมีเมตตา ถึงกับต้องเอาตัวเข้าปกป้องเขาไว้ข้างหลังให้ได้

ผู้หญิงประปรายบนถนน หรือก็คือพวกผู้บำเพ็ญสายมารที่เดินอยู่บนถนน เห็นเหตุการณ์นี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ถอนหายใจอย่างหงุดหงิดในความไม่เอาไหน

แต่ก็ไม่มีใครก้าวออกมาห้ามปรามเลยสักคน

หลิงเกอยื่นมือเรียวยาวขาวผ่องออกไป เชยคางเด็กหนุ่มขึ้นเบาๆ

"หน้าตาดีจริงๆ" นางเอ่ยปาก

ผู้คนที่อยู่บนถนนได้ยินดังนั้น ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองนางด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างที่สุด

ผู้หญิงไร้สมอง ก็แค่กล้ากว่าคนก่อนๆ นิดหน่อย กล้าพูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมา

แต่สุดท้ายก็มองแต่หน้าตาอยู่ดี

เหอะ

เดี๋ยวคอยดูเถอะ ว่าจะตายยังไง

แต่ทว่า...

ภาพตรงหน้านี้ก็เจริญหูเจริญตาดีแฮะ

หญิงสาวรูปโฉมงดงามล่มเมือง กลิ่นอายสงบเยือกเย็นเหนือโลกีย์ ท่วงท่าสง่างามสูงส่งดั่งราชินีโดยกำเนิด ราวกับว่ามวลชนทั้งปวงบนโลกนี้สมควรสยบอยู่แทบเท้านาง รอรับความเมตตาปรานี

ผู้หญิงสวยๆ แบบนี้ ต่อให้ตายไปแล้ว ก็ควรจะเอามาทำเป็นหุ่นเชิดมีชีวิต ให้พวกเรา... หึหึ!

"น่าเสียดายจริงๆ" หลิงเกอยิ้มมุมปาก จ้องมองเด็กหนุ่ม

เมื่อถูกหลิงเกอจ้องมองแบบนี้ สายตาของนางราวกับมีเพียงเขาคนเดียวในโลก เด็กหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงระเรื่อ

นางสวยจัง สวยกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยเจอมา ไม่สิ ในโลกนี้เขาไม่เคยเห็นใครสวยขนาดนี้มาก่อนเลย

ผู้หญิงคนนี้ เขาจะเก็บไว้ข้างตัว ให้คอยปรนนิบัติเขาทั้งวันทั้งคืน

ผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เด็กหนุ่ม จ้องมองหลิงเกอจนตาค้าง ลืมไปชั่วขณะว่าจะต้องทำอะไรต่อ

"พี่สาว ช่วยข้าด้วย ข้าจะอยู่เป็นวัวเป็นม้าคอยรับใช้พี่สาว ไม่น่าเสียดายเลยสักนิด" พูดจบ เด็กหนุ่มก็เอาแก้มถูไถกับฝ่ามือของหลิงเกอเหมือนลูกหมาตัวน้อย พยายามทำตัวน่ารักน่าเอ็นดู

หลิงเกอเชยคางเขาขึ้น ดึงร่างเขาให้ลุกขึ้นมาทีละนิด

ครึ่งท่อนล่างของเด็กหนุ่มยังคงแนบติดพื้น ครึ่งท่อนบนค่อยๆ เงยขึ้น สายตาจับจ้องไปที่หลิงเกอไม่วางตา ภายใต้แววตาที่น่าสงสาร ความบ้าคลั่งกำลังก่อตัวขึ้น

สวย!

นางสวยเกินไปแล้ว!

ความสวยแบบที่มองข้ามทุกสิ่งทุกอย่าง เหยียบย่ำสรรพสิ่งไว้ใต้ฝ่าเท้า!

จนกระทั่งเด็กหนุ่มอยู่ในระดับสายตาเดียวกับหลิงเกอ มือที่เชยคางเขาก็เปลี่ยนมาบีบคอเขาแทน ริมฝีปากแดงขยับเข้าไปใกล้หู เสียงนุ่มนวลแผ่วเบาพร้อมลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูของเด็กหนุ่ม

"แล้วผู้บำเพ็ญสายมารที่สั่งให้เจ้ามาล่อลวงข้า จะยอมให้เจ้าไปกับข้างั้นหรือ?"

ประโยคนี้เสียงไม่ดังนัก แต่กลับดังก้องเข้าไปในหูของทุกคนบนถนนแห่งนี้อย่างชัดเจน ทุกคนต่างหน้าถอดสี

นาง!

นางไม่ใช่คนธรรมดา!

เด็กหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที พยายามจะถอยหนี

ทว่า——

นิ้วเรียวยาวนุ่มนวลกลับบีบคอเขาไว้แน่น!

"เจ้า!"

มือที่เกาะขาหลิงเกออยู่ชักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ที่เอวออกมา แทงสวนไปที่คอของหลิงเกอ

เห็นได้ชัดว่าเขาลืมไปว่า คอของเขาอยู่ในมือหลิงเกอ

วินาทีต่อมา!

"กร๊อบ!"

เสียงกระดูกคอหักดังลั่น

เด็กหนุ่มผู้น่าสงสารราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ร่วงโรยลงคามือหลิงเกอ นางปล่อยมือด้วยสีหน้าเสียดาย

"คนออกจะหน้าตาดีแท้ๆ"

สิ้นเสียงถอนหายใจด้วยความเสียดาย ใบหน้างดงามไร้ที่ติก็เต็มไปด้วยความสงสารและอาลัยอาวรณ์

เด็กหนุ่มล้มลงบนพื้น ร่างกายชักกระตุกสองสามทีก็สิ้นใจ

ผู้ชายสี่คนที่ลากตัวเขาเมื่อครู่แข็งทื่ออยู่กับที่ ยังไม่ทันหายตกตะลึงกับภาพความงามอันน่าตื่นตะลึงเมื่อกี้

ก็ได้แต่ยืนมอง 'เหยื่อล่อ' ของพวกเขากลายเป็น 'เหยื่อตาย' ไปต่อหน้าต่อตา

หลิงเกอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เช็ดมือที่เพิ่งหักคอเด็กหนุ่มอย่างระมัดระวัง แล้วลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม

เด็กหนุ่มยังมีมือข้างหนึ่งเกาะขาหลิงเกออยู่ นางเตะกระเด็นออกไปอย่างไม่แยแส ราวกับเตะซากหมาตายตัวหนึ่ง ดวงตาอันเย็นชาไม่เหลือความสงสารและอาลัยอาวรณ์เหมือนเมื่อครู่อีกเลย

ผู้ชายที่อยู่ข้างหลังเด็กหนุ่มเหมือนเพิ่งได้สติ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง กำหมัดแน่นจนกล้ามเนื้อแขนแทบจะฉีกเสื้อผ้าขาด เดินดุ่มๆ เข้ามาหาหลิงเกออย่างเอาเรื่อง

"บังอาจนักนะ!"

"นังตัวแสบ รนหาที่ตาย!"

กำปั้นใหญ่ยักษ์พุ่งตรงมาที่หลิงเกอ!

หลิงเกอเบี่ยงตัวหลบเบาๆ หายวับไปจากสายตาของพวกเขาทันที

ผู้คนที่อยู่บนถนนเห็นความเร็วของนาง สีหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นหวาดผวา กวาดสายตามองหารอบๆ ตัวอย่างรวดเร็ว กลัวว่านางจะมาโผล่อยู่ข้างๆ แล้วหักคอตัวเองไปดื้อๆ

ทันใดนั้น!

"ปัง!"

หลิงเกอที่หายตัวไป โผล่มาอยู่ข้างหลังผู้ชายที่ด่าทอนาง แล้วกระโดดถีบเข้าที่ท้ายทอยอย่างแรง

"ตุ้บ!"

ผู้ชายคนนั้นหน้าคะมำลงกับพื้น ล้มหัวทิ่มดิน

หลิงเกอร่อนลงพื้นอย่างสวยงาม แล้วกระทืบลงบนท้ายทอยของเขาอีกที

"ปัง!"

หัวของชายคนนั้นถูกเหยียบจมดินราวกับแตงโม!

ตรงจุดที่หัวกระแทกลงไป พื้นแตกร้าว สมองและเลือดสาดกระจายไปทั่วราวกับน้ำแตงโม!