บทที่ 30：ยืนยัน

บทที่ 30：ยืนยัน

ถังเจ๋ออัน รู้สึกว่าความงงงันทั้งชีวิตของเขานั้นถูกใช้ไปหมดแล้วในวันนี้

แผนการหลบหนีที่เขาวางแผนมาอย่างยาวนานสำเร็จแล้ว เขาเดินทางมาถึงดินแดนแห่งความมืดหลังความตาย และชนเข้ากับหน่วยทหารผิวขาวที่มีระเบียบแบบแผน ซึ่งทำให้เขาคิดว่าตนเองถูกควบคุมโดยรัฐบาลสหรัฐอเมริกาอีกครั้ง

แต่เมื่อมาถึงฐาน เขาเริ่มสงสัยว่าตนเองคิดมากไปหรือเปล่า หรือที่นี่อาจจะไม่ใช่ฐานของรัฐบาลสหรัฐอเมริกา แต่เป็นเพียงที่ชุมนุมของพวกลัทธิอะไรสักอย่างที่โชคดีเท่านั้น

จนกระทั่งเขาเห็นอัลเฟรด ออสตัน ข้าราชการระดับสูงของสหรัฐอเมริกา ถังเจ๋ออันจึงเข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือกลุ่มคนที่แสร้งทำเป็นพวกลัทธิอะไรสักอย่าง แต่ความจริงแล้วถูกควบคุมโดยรัฐบาลสหรัฐอเมริกา เขาคาดว่ารัฐบาลสหรัฐอเมริกาได้เรียนรู้บทเรียนจากความล้มเหลวในอดีต และสร้างฐานใหม่ในดินแดนแห่งความมืด

สมกับเป็นจักรวรรดิที่แข็งแกร่งที่สุดที่นำทางอารยธรรมมนุษย์มาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ถังเจ๋ออัน ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เขาไม่คิดเลยว่า หลังจากการสูญเสียครั้งใหญ่ในโลกแห่งสสารมืด และการหายตัวไปของนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำหลายคน รัฐบาลสหรัฐอเมริกาจะกล้าเสี่ยงกับการพัฒนาโลกแห่งสสารมืดต่อ ยิ่งไปกว่านั้น ยังส่งพวกเขาและผู้บริหารระดับสูงของสหรัฐอเมริกา ผู้ที่มีอำนาจจริงในแวดวงการเมืองลงมาควบคุมเอง ความมั่นใจแบบนี้ทำให้ถังเจ๋ออัน ซึ่งเป็นศัตรูของพวกเขายังต้องยกย่องในความกล้า

(แต่พวกเขาเป็นศัตรูของฉัน พวกเขาทั้งหมดทำลายชีวิตฉัน แยกฉันออกจากครอบครัวของฉัน ตอนนี้ สหรัฐอเมริกามีอำนาจ ฉันทำอะไรไม่ได้ แต่โลกกำลังเปลี่ยนแปลง โลกแห่งสสารเป็นโลกแห่งความสงบสุข ส่วนโลกแห่งสสารมืด เป็นโลกที่อยู่เหนือพลังทุกอย่าง สักวันหนึ่ง ฉันจะทำลายสหรัฐอเมริกาให้สิ้นซาก!)

ถังเจ๋ออันคิดในใจ แต่ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า เขาเดินตามอัลเฟรดเข้าไปในอาคารหลักของธนาคาร ภายในตกแต่งเหมือนโบสถ์ขนาดใหญ่แต่สิ่งที่ทำให้ถังเจ๋ออันรู้สึกแปลกคือ แทนที่จะเป็นรูปปั้นพระเยซูที่ถูกตรึงกางเขนหรือรูปปั้นพระแม่มารีอา บริเวณที่เป็นตำแหน่งของพระเจ้ากลับมีรูปปั้นของบุคคลที่ใบหน้าเลือนราง สวมชุดเกราะ ถือดาบยาว

“นี่มันรูปปั้นศาสนาคริสต์แบบไหนกันนะ? ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” ถังเจ๋ออัน เผยสีหน้าสงสัยพลางจ้องมองรูปปั้นอย่างไม่วางตา

อัลเฟรด ยังคงพูดพล่ามอยู่ไม่หยุด แต่พอได้ยินถังเจ๋ออันถามขึ้น ก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ด็อกเตอร์ถัง นึกว่าที่นี่เป็นฐานทัพของรัฐบาลสหรัฐฯ รึไง คุณคิดมากไปแล้วนะ”

ถังเจ๋ออันค่อย ๆ ยิ้มออกมา เขาหาเก้าอี้มานั่ง แล้วเอ่ยขึ้น “ใช่... อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้... แต่ผมก็อดคิดไม่ได้จริง ๆ นะ ชีวิตก็ไม่ใช่ของตัวเอง พอได้มาถึงจุดนี้แล้ว... แม้จะเพื่อความอยู่รอดหรืออิสรภาพ ก็ยังต้องคิด”

อัลเฟรดยิ้มรับ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ในใจเขารู้ดีว่าตัวเองก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่เคยรังแกถังเจ๋ออัน ถึงแม้จะหลุดพ้นออกมาแล้วก็ตาม แต่หากถังเจ๋ออันจะแก้แค้น เขาก็ยอมรับได้ แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ถังเจ๋ออันเป็นคนจีน ส่วนลู่หย่วนหมิง ก็เป็นคนจีนเช่นกัน หากเขาจะทำให้ลู่หย่วนหมิง ที่เป็นเหมือนพระผู้ช่วยชีวิตรู้สึกไม่ดีเพราะเรื่องของถังเจ๋ออัน นั่นมันจะเป็นการกระทำที่ไม่คุ้มเสียเลย

อัลเฟรดเล่าเรื่องราวของลู่หย่วนหมิงให้ถังเจ๋ออันฟังอย่างละเอียด เพื่อไม่ให้ถังเจ๋ออันเกิดความสงสัย เขาจึงเล่าทุกอย่างอย่างครบถ้วน โดยเฉพาะเรื่องที่ลู่หย่วนหมิงสามารถกลับมาสู่โลกแห่งสสารและรับพลังศรัทธาจากโลกแห่งสสารได้ อีกทั้งพืชผลทางการเกษตรที่พวกเขาปลูกอยู่ทุกวันนี้ก็ล้วนมาจากลู่หย่วนหมิง

ถังเจ๋ออันฟังไปเรื่อย ๆ สีหน้าก็ยิ่งแสดงออกถึงความไม่น่าเชื่อ ดวงตาเบิกกว้างมองอัลเฟรดราวกับจะเขียนคำว่า "คุณกำลังล้อเล่นผมอยู่ใช่ไหม?" ลงบนหน้า

อัลเฟรดพูดจบก็ยิ้มบาง ๆ "คุณลู่เขานำทีมไปจัดการกับสัตว์ประหลาดอยู่ น่าจะใกล้กลับมาแล้ว ก่อนมื้อเย็นเขาคงพาพวกกลับมาที่ฐาน ด็อกเตอร์ถังลองไปคุยกับคุณลู่ดู ช่วงนี้คุณลู่กำลังกังวลเรื่องบางอย่าง อาจจะมีเรื่องราวที่ตรงกับคุณอยู่ก็ได้ ส่วนเรื่องตำแหน่งที่เหมาะสมกับคุณ ผมเชื่อว่าคุณลู่เขาจะจัดการได้อย่างเหมาะสมแน่"

เมื่ออัลเฟรดออกไปดูแลเรื่องการเพาะปลูกและงานต่าง ๆ ในองค์กร ถังเจ๋ออันก็อดควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป ทั้งความรู้สึกดีใจสุด ๆ และก็เกิดความสงสัยกับเรื่องที่ฟังมาด้วย

“จริง ๆ เหรอ เป็นคนจากประเทศจีน จริง ๆ เหรอ！？ เขาสามารถย้อนเวลากลับไปปี 2024 โลกแห่งคนเป็นได้จริง ๆ เหรอ？ เขาสามารถใช้พลังศรัทธาได้จริง ๆ เหรอ？ นี่มัน…”

ถังเจ๋ออันคิดไม่ออกแล้วว่าจะใช้คำไหนมาอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ เพราะเขาได้ข้อมูลมาเยอะเกินไป เลยยิ่งทำให้เขาเข้าใจชัดเจนว่าความสามารถของลู่หย่วนหมิงนั้นหมายถึงอะไร

ตอนนั้นเอง ถังเจ๋ออันก็เริ่มรู้สึกวิตกกังวล กังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้น และเขาก็อดทนอยู่อย่างนั้นมาพักหนึ่ง เมื่อเวลาอาหารเย็นมาถึง เสียงระฆังก็ดังกังวานไปทั่วฐาน ถังเจ๋ออันเห็นคนต่อแถวยาวเหยียด ปลายแถวคือห้องอาหารสาธารณะ ประชาชนที่ทำงานมาทั้งวันเริ่มต่อแถว บางคนรับอาหาร บางคนก็ใช้คะแนนแลกอาหารและน้ำดื่ม

ความเป็นระเบียบแบบนี้ทำให้ถังเจ๋ออันรู้สึกโล่งใจ เขาก็เดินออกจากห้องของธนาคาร ก่อนที่เขาจะไปต่อแถว เขาก็เห็นทหารเดินมาหลายสิบคน ทหารทุกคนมีอาวุธปืนติดตัว บางคนก็มีอาวุธสำเร็จรูป คนที่เดินนำหน้าคือชายร่างยักษ์สูงประมาณสองเมตรสี่ คนที่เห็นชายร่างยักษ์นี้ต่างก้มหัวหรือทำความเคารพอย่างนอบน้อม ชายร่างยักษ์ก็ยิ้มตอบอย่างไม่หยุด แต่ในสายตาของถังเจ๋ออัน ชายร่างยักษ์ยิ้มจนหน้าจะฉีกแล้ว ดูก็รู้ว่าเขาฝืนยิ้ม

ลู่หย่วนหมิง… นั่นแหละเขา ถังเจ๋ออันยืนยันได้ทันทีที่เห็น

ถังเจ๋ออันจ้องมองลู่หย่วนหมิงอย่างไม่ละสายตา ยิ่งมองเขาก็ยิ่งมั่นใจว่าลู่หย่วนหมิงไม่ธรรมดา แค่ความสูงที่โดดเด่นก็เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี

‘นี่มันช่างเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมาย!’ ถังเจ๋ออันครุ่นคิด ‘วิธีนี้ช่างวิเศษยิ่งกว่าการไต่เต้าตำแหน่งในโลกสสารมืดเสียอีก หากเขาดึงดูดศรัทธาจากมนุษย์ได้เรื่อย ๆ เขาอาจจะผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ และช่วยปลดปล่อยมวลมนุษย์ให้หลุดพ้นจากความทุกข์ยาก!’

เมื่อลู่หย่วนหมิงเดินฝ่าฝูงชนมาถึงธนาคาร ถังเจ๋ออันก็พุ่งเข้าหาเขาในทันที ไม่ว่าลู่หย่วนหมิงจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เขาก็คว้าตัวลู่หย่วนหมิงมาวัดความสูง ยิ่งวัดเขาก็ยิ่งมั่นใจ ความยินดีเอ่อล้นจนแทบจะเอ่ยปาก ทว่าลู่หย่วนหมิงกลับพูดขึ้นมาก่อนว่า “คือว่า... ถึงผมจะเคารพในความหลากหลายทางเพศนะครับ แต่ผมเป็นผู้ชาย และผมชอบผู้หญิง ขอโทษด้วยจริง ๆ ...”

ลู่หย่วนหมิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับถอยห่างจากถังเจ๋ออัน พลางมองซ้ายมองขวา หวังว่าสาวกคนใดคนหนึ่งจะออกมาอธิบายว่าถังเจ๋ออันเป็นใคร ทำไมถึงเข้ามาในธนาคารได้

ต้องเล่าก่อนว่า หลังจากอัลเฟรดเข้าร่วมองค์กร กฎระเบียบต่าง ๆ ก็เข้มงวดขึ้น ส่งผลดีต่อการสร้างระบบภายใน ธนาคารในฐานะศูนย์กลางขององค์กรจึงยิ่งมีความสำคัญมากขึ้น นอกจากสาวกแล้ว มีเพียงชาร์ลีเท่านั้นที่สามารถเข้าออกธนาคารและห้องนิรภัยได้อย่างอิสระ คนอื่น ๆ ต้องได้รับอนุญาตก่อนเสมอ ดังนั้น การที่ถังเจ๋ออันปรากฏตัวในธนาคารได้ ย่อมต้องมีสาวกพามาอย่างแน่นอน ช่วงนี้เกิดเหตุการณ์แบบนี้บ่อยครั้ง โดยส่วนใหญ่สาวกจะยืนยันว่าคนผู้นั้นมีความสามารถสูงส่ง จึงพาเข้ามาในธนาคารเพื่อแนะนำให้ลู่หย่วนหมิงรู้จัก หวังให้คนผู้นั้นได้รับตำแหน่งสูง ๆ ในองค์กรอย่างรวดเร็ว

เพราะเหตุนี้ เมื่อลู่หย่วนหมิงเห็นถังเจ๋ออันอยู่ในธนาคาร เขาจึงไม่ได้เอะใจอะไร จนกระทั่งถังเจ๋ออันเข้ามาใกล้ เขาจึงตกใจ รีบแสดงท่าทีปฏิเสธ พร้อมกับมองหาสาวกคนอื่น ๆ หวังว่าพวกเขาจะช่วยอธิบายว่าชายคนนี้เป็นใคร มาจากไหนกันแน่

อัลเฟรดไอเบา ๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าลำบากใจว่า "คุณลู่ นี่คือด็อกเตอร์ถังเจ๋ออันที่ผมเคยเล่าให้ฟัง เขาเพิ่งมาถึง ผมเพิ่งพบเขาวันนี้เลยพาเขามา ด็อกเตอร์ ...เขาอาจจะดูกระตือรือร้นไปหน่อย แต่เขาก็มีความสามารถนะ ..."

ยิ่งอัลเฟรดพูด ยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดี เขาก็มองไปทางถังเจ๋ออันด้วยความไม่พอใจ

ถังเจ๋ออันกลับไม่สนใจเลย เขาไม่เคยใส่ใจกับความคิดเห็นของคนอื่น เพราะความคิดเห็นของคนอื่นมักจะผิดพลาด ถึงแม้จะเจอความผิดหวังในสังคมจนนิ่งขึ้นบ้างแล้ว แต่เมื่อเขาพบว่าลู่หย่วนหมิงก็เป็นคนจีนเหมือนกัน และเมื่อยืนยันว่าเส้นทางที่ลู่หย่วนหมิงเลือกเดินตรงกับเส้นทางที่สมบูรณ์แบบที่เขาคิดไว้ ถังเจ๋ออันก็ปล่อยวางตัวเองอย่างสิ้นเชิง

เขายิ้มร่ากับลู่หย่วนหมิง "นี่คุณ! เราเองก็คนบ้านเดียวกัน ผมมาช่วยคุณแล้ว!!"

"ฮะ ๆ "

ลู่หย่วนหมิงยิ้มแหย ๆ อย่างสุภาพ แต่พยายามถอยห่างจากถังเจ๋ออันมากขึ้น

ช่วยด้วย!

ลู่หย่วนหมิงอายจนพูดไม่ออก

เขาไม่รู้จะรับมือกับคนที่ไม่รู้มารยาท ไม่รู้ขอบเขตแบบนี้ยังไงจริง ๆ !!