บทที่ 19: มุ่งหน้าสู่ป่าพระอาทิตย์ตกดิน เย่ว์กวน

บทที่ 19: มุ่งหน้าสู่ป่าพระอาทิตย์ตกดิน เย่ว์กวน

"เกิงเฉิน เจ้าพบเจอสิ่งใดที่ไม่เข้าใจในการฝึกฝนงั้นหรือ?"

ภายในวิหารบูชา เชียนจวินเดินเข้ามาหาพลางตบไหล่เกิงเฉินเบาๆ น้ำเสียงของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความอดทนและเมตตา

"ท่านปู่ เมื่อเช้านี้ข้าไปที่หอสมุดมา แล้วข้าก็ค้นพบสิ่งนี้เข้าขอรับ"

เชียนกู่เกิงเฉินหยิบเอาบันทึกแผนผังบ่อน้ำพุร้อนเย็นสองขั้วที่เตรียมไว้ รวมถึงตำรา 'ชีวประวัติพรหมยุทธ์เสินจู๋' ออกมา

"บ่อน้ำพุร้อนเย็นสองขั้วที่ถูกบันทึกไว้ในนี้ ว่ากันว่าเป็นแหล่งรวมสมุนไพรอมตะมากมาย หากได้กินเข้าไป จะช่วยเสริมสร้างรากฐานและเพิ่มความเร็วในการบำเพ็ญเพียร หนำซ้ำยังอาจช่วยให้วิญญาณยุทธ์วิวัฒนาการได้อีกด้วย"

"นอกจากนี้ ในชีวประวัติของผู้อาวุโสพรหมยุทธ์เสินจู๋ ก็ยังมีบันทึกเกี่ยวกับสมุนไพรอมตะอยู่ด้วยเช่นกัน"

"และตามแผนที่นี้ บ่อน้ำพุร้อนเย็นสองขั้วตั้งอยู่ในหุบเขาเร้นลับใจกลางป่าพระอาทิตย์ตกดิน"

"ทว่า ในป่าพระอาทิตย์ตกดินนั้นเต็มไปด้วยสัตว์วิญญาณระดับหมื่นปี ข้าจึงอยากขอร้องให้ท่านปู่พาข้าไปพิสูจน์ดูสักครั้ง หากเป็นเรื่องจริง พวกเราก็เหมือนถูกรางวัลใหญ่ แต่หากเป็นเรื่องหลอกลวง พวกเราก็ไม่ได้สูญเสียอันใดนี่ขอรับ"

เชียนกู่เกิงเฉินเรียกได้ว่าพูดจาฉะฉานต่อหน้าท่านปู่ของเขา เขาพรั่งพรูความคิดทั้งหมดออกมาในรวดเดียว

"สมุนไพรอมตะงั้นหรือ?"

บนแท่นสูง เชียนเต้าหลิวซึ่งยืนหันหน้าเข้าหารูปปั้นเทพทูตสวรรค์ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หันขวับกลับมา

"เกิงเฉิน เจ้าบอกว่าเจ้ามีข้อมูลเกี่ยวกับสมุนไพรอมตะงั้นหรือ?"

เชียนกู่เกิงเฉินโค้งคำนับเชียนเต้าหลิวอย่างนอบน้อม "ขอรับ ท่านปู่เชียน นี่คือแผนผังที่ข้าค้นพบในตำราโบราณจากหอสมุด และในชีวประวัติเล่มนี้ก็ยังมีบันทึกเรื่องราวของสมุนไพรอมตะเอาไว้อีกด้วย สภาพแวดล้อมตามแผนผังนั้นเหมาะสมอย่างยิ่งต่อการเจริญเติบโตของสมุนไพรอมตะ ข้าจึงมาที่นี่เพื่อขอร้องให้ท่านปู่พาสักคนพาข้าไปที่นั่นสักครา"

"ที่แท้ท่านปู่ก็รู้จักสมุนไพรอมตะด้วยหรือนี่ แล้วเหตุใดถึงไม่เคยปริปากเล่าให้ข้าฟังเลยล่ะ?"

เชียนเริ่นเสวี่ยไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเชียนเต้าหลิวจะรู้จักสมุนไพรอมตะด้วย

"บางทีเขาอาจจะคิดว่ามันไม่จำเป็น หรือไม่เจ้าก็อาจจะไม่เคยถาม แล้วเขาก็คิดว่าสมุนไพรอมตะไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้ ก็เลยไม่ได้พูดถึงมันกระมัง"

เชียนกู่เกิงเฉินสื่อสารกับเชียนเริ่นเสวี่ยทางจิต และในตอนนั้นเอง เชียนเต้าหลิวก็พยักหน้ารับ

"ดีมาก ถ้าเช่นนั้น เชียนจวิน เจ้าพาเกิงเฉินไปที่นั่นทีเถอะ แต่ก่อนอื่น ข้าจะส่งคนผู้หนึ่งไปกับพวกเจ้าด้วย ความรู้ความเข้าใจเรื่องสมุนไพรอมตะของเขาน่าจะลึกซึ้งยิ่งกว่าข้าเสียอีก"

"ใครกันหรือ?"

เชียนจวินเอ่ยถาม

"เย่ว์กวน"

ริมฝีปากของเชียนเต้าหลิวขยับเพียงเล็กน้อยขณะเอ่ยชื่อนั้นออกมา น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังกึกก้อง ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจมีผู้ใดเพิกเฉยได้

"ที่แท้ก็เขานี่เอง"

เชียนจวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเย่ว์กวนผู้นี้มาบ้าง วิญญาณยุทธ์ของอีกฝ่ายนั้นแปลกประหลาดนัก แม้จะเป็นวิญญาณยุทธ์สายพฤกษา แต่เขากลับเลือกเดินบนเส้นทางสายโจมตี และพลังของเขาก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

เชียนจวินยังเคยได้ยินมาอีกว่าอีกฝ่ายหลงใหลในการค้นคว้าเรื่องดอกไม้และพืชพรรณ แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมีความรู้กว้างขวางถึงเพียงนี้ ถึงขั้นที่พี่ใหญ่ของเขายังยอมรับว่าด้อยกว่าในเรื่องนี้

ส่วนเชียนกู่เกิงเฉินไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเลยสักนิด หากจะถามว่าในโลกใบนี้ ใครที่มีความรู้เรื่องสมุนไพรอมตะดีที่สุด คำตอบก็คงหนีไม่พ้นเย่ว์กวนอย่างแน่นอน

"จะไปป่าพระอาทิตย์ตกดินหรือ ข้าขอไปด้วยคนสิ"

ในตอนนั้นเอง ร่างสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาภายในโถงใหญ่ของวิหารบูชา

ผู้มาเยือนเป็นชายรูปร่างไม่สูงนัก มีเรือนผมสีขาวโพลนตัดกับใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ราวกับเด็กหนุ่ม ทว่าจุดเด่นที่สุดของเขาก็คือผลึกน้ำแข็งที่ประดับอยู่บนดวงตาข้างซ้าย

"น้องห้า ให้น้องหกพาเกิงเฉินไปก็พอแล้ว หากเจ้านั่งไม่ติดที่นัก ก็ไปช่วยองค์สมเด็จพระสันตะปาปาจัดการงานเสียสิ"

"เอ่อ... พี่ใหญ่ ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องไปจัดการ ขอตัวก่อนนะ"

เมื่อได้ยินว่าเชียนเต้าหลิวจะบังคับให้เขาไปช่วยงานองค์สมเด็จพระสันตะปาปา เขาก็ "นึกขึ้นได้" ทันทีว่ามีธุระต้องทำ เขาใส่เกียร์หมาโกยอ้าวออกจากวิหารบูชาไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"เอาล่ะ น้องหก เจ้าพาเกิงเฉินไปเตรียมตัวเถอะ แล้วค่อยออกเดินทางไปป่าพระอาทิตย์ตกดิน"

เชียนเต้าหลิวไม่ได้รั้งกวงหลิงเอาไว้ ที่เขาพูดเช่นนั้นก็เพียงเพื่อขู่ให้อีกฝ่ายยอมอยู่นิ่งๆ แต่หากพูดออกไปตรงๆ อีกฝ่ายย่อมไม่มีทางตกลงเป็นแน่ เขาจึงเปลี่ยนวิธี ปล่อยให้อีกฝ่ายเผ่นหนีไปเองก็แล้วกัน

ผลลัพธ์นั้นเห็นผลทันตา ดูสิ ตอนนี้กวงหลิงวิ่งหายวับไปจากระยะการรับรู้ของเขาเสียแล้ว

"ขอรับ"

เชียนจวินพยักหน้ารับ ก่อนจะพาเชียนกู่เกิงเฉินเดินออกจากวิหารบูชาไป

เขาสั่งให้คนไปเรียกตัวเย่ว์กวนมาพบที่นอกเมืองวิญญาณยุทธ์

บริเวณนอกเมืองวิญญาณยุทธ์ รถม้าสำหรับเดินทางไปยังป่าพระอาทิตย์ตกดินถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้ว

สัตว์ที่ทำหน้าที่ลากรถม้าคือสัตว์วิญญาณประเภทนกที่ถูกฝึกให้เชื่องมาเป็นเวลานาน ยามที่พวกมันสยายปีกบิน พวกมันจะปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาจากแผ่นหลัง เพื่อพยุงรถม้าที่อยู่ด้านหลังให้ลอยขึ้นสู่ท้องนภา

ในฐานะราชทินนามพรหมยุทธ์ เขาสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ด้วยตัวเอง และแน่นอนว่าเขาย่อมสามารถพาเชียนกู่เกิงเฉินบินไปที่นั่นได้สบายๆ

แต่ทว่าในเวลานี้ เย่ว์กวนยังเป็นเพียงวิญญาณโต้วหลัวเท่านั้น และวิญญาณยุทธ์ของเขาก็ไม่มีความสามารถในการโบยบิน

ในฐานะผู้อาวุโสระดับสูง เขาอาจจะยอมอุ้มเด็กน้อยอย่างเชียนกู่เกิงเฉินบินไปได้ แต่เขาไม่มีทางยอมหิ้วชายฉกรรจ์อย่างเย่ว์กวนบินไปด้วยเด็ดขาด ใช่หรือไม่ล่ะ?

ด้วยเหตุนี้ ประโยชน์ของรถม้าบินคันนี้จึงเป็นที่ประจักษ์ชัด

พวกเขารออยู่ไม่นานนัก ชายผู้มีบุคลิกเย้ายวนชวนมองก็เดินออกมาจากประตูเมือง ทันทีที่เห็นผู้อาวุโสระดับสูงอย่างเชียนจวิน เขาก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา ก่อนจะโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

"ผู้น้อยเย่ว์กวน ขอคารวะท่านผู้อาวุโสหก"

"อืม ขึ้นรถม้าสิ ตามข้าไปที่ป่าพระอาทิตย์ตกดิน"

เชียนจวินพยักหน้าเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้เย่ว์กวนขึ้นรถม้า

เขาไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องสมุนไพรอมตะในที่นี้ เพราะอย่างไรเสียมันก็ยังเป็นเพียงแค่ข้อสันนิษฐาน เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามันมีอยู่จริงหรือไม่ จึงยังไม่อยากพูดอะไรออกไป กะว่าจะไปยืนยันให้แน่ใจเสียก่อน

หากมันมีอยู่จริง ถึงตอนนั้นค่อยบอกเขาก็ยังไม่สาย

"ขอรับ"

แม้เย่ว์กวนจะรู้สึกแปลกใจ แต่เขาก็ไม่กล้าซักไซ้ให้มากความและยอมขึ้นรถม้าไปแต่โดยดี

เชียนกู่เกิงเฉินก็ก้าวขึ้นรถม้าตามไปเช่นกัน

หลังจากทิ้งตัวลงนั่ง เขาก็สัมผัสได้ว่ารถม้าเริ่มเคลื่อนตัว และร่างกายของเขาก็เอนไปด้านหลังตามแรงเหวี่ยง นี่คือสัญญาณว่ารถม้ากำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทว่าเพียงไม่นานมันก็กลับมาตั้งตรงและบินฉิวอย่างราบรื่น

ภายในรถม้านั้นกว้างขวางโอ่โถง ทว่าเชียนจวินกลับไม่ได้เข้ามานั่งด้านใน เขาเลือกที่จะนั่งอยู่ตรงระเบียงด้านนอกของรถม้า ขาข้างหนึ่งชันเข่าขึ้น ส่วนอีกข้างห้อยต่องแต่งไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของรถม้า ในมือของเขาถืออุปกรณ์วิญญาณรูปทรงน้ำเต้าสีฟ้าพลางยกขึ้นจิบสุราอย่างสบายอารมณ์

เชียนกู่เกิงเฉินนั่งหลังตรงตระหง่านอยู่ภายในรถม้า หลังจากกล่าวทักทายเย่ว์กวนตามมารยาทแล้ว ก็ไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นอีกเลย

เย่ว์กวนจ้องมองเชียนกู่เกิงเฉินเขม็งก่อนจะเอ่ยปากถาม "นายน้อย ท่านคือหลานชายของท่านผู้อาวุโสหกใช่หรือไม่?"

"อืม"

เชียนกู่เกิงเฉินพยักหน้ารับ เรื่องนี้ไม่มีอันใดต้องปิดบังอยู่แล้ว

"ถ้าเช่นนั้น ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าการเดินทางไปป่าพระอาทิตย์ตกดินในครั้งนี้ พวกเรามีจุดประสงค์อันใดกันแน่?"

เดิมทีเย่ว์กวนคิดว่าอาจจะเป็นการไปล่าสัตว์วิญญาณหรืออะไรทำนองนั้น แต่เขาก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เพราะหากเป็นการไปล่าสัตว์วิญญาณจริงๆ ยอดฝีมือระดับเก้าสิบหกอย่างท่านผู้อาวุโสหก ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องลดตัวมาขอความช่วยเหลือจากวิญญาณโต้วหลัวตัวเล็กๆ อย่างเขาเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น การเดินทางไปป่าพระอาทิตย์ตกดินในครั้งนี้ ย่อมต้องมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่เป็นแน่ และเขาอาจจะมีประโยชน์ในเรื่องนั้นจริงๆ

เชียนกู่เกิงเฉินเอ่ยตอบ "ความจริงแล้ว ตอนนี้พวกเราก็ยังไม่แน่ใจนัก แต่มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะมีสมุนไพรอมตะอยู่ที่นั่น ท่านปู่เชียนบอกว่าท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ ก็เลยให้ท่านร่วมเดินทางมาด้วย"

"สมุนไพรอมตะ!!"

น้ำเสียงของเย่ว์กวนแหลมปรี๊ดขึ้นมาทันที ทว่าเขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง แล้วประสานมือคารวะเชียนจวินซึ่งนั่งอยู่หลังม่านกั้นด้านนอกรถม้า

"ผู้น้อยเสียมารยาทแล้ว ขอท่านผู้อาวุโสโปรดลงโทษด้วยเถิด"

"ไม่เป็นไร"

เสียงของเชียนจวินลอยแทรกเข้ามาภายในรถม้า เขาไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องหยุมหยิมพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

"ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสที่เมตตา"

เย่ว์กวนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมาซักไซ้เชียนกู่เกิงเฉินด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เป็นสมุนไพรอมตะจริงๆ หรือ? ท่านแน่ใจนะว่าเป็นสมุนไพรอมตะ?"

สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด หากเชียนจวินไม่ได้นั่งอยู่ด้านนอกล่ะก็ เขาคงพุ่งเข้าไปคว้าไหล่เชียนกู่เกิงเฉินแล้วเขย่าอย่างบ้าคลั่งไปแล้ว

สมุนไพรอมตะ นั่นมันสมุนไพรอมตะเชียวนะ

เป้าหมายสูงสุดที่เขาทุ่มเทตามหามาตลอดทั้งชีวิต ก็คือการได้มีวาสนาค้นพบสมุนไพรอมตะและคอยฟูมฟักดูแลมันอย่างทะนุถนอม

หากเขาได้ยลโฉมสมุนไพรอมตะสักครั้ง ต่อให้ต้องตายตกไปในตอนนี้ ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว!!