บทที่ 3 - เสาหลักค้ำสวรรค์ ยอดราชาศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 3 - เสาหลักค้ำสวรรค์ ยอดราชาศักดิ์สิทธิ์

วังโบราณอันหรูหรานับร้อยหลังตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา

สถาปัตยกรรมงดงามราวกับแกะสลักจากหยก มีไอหมอกพัดผ่านดูราวกับแดนสุขาวดีบนโลกมนุษย์

"นี่มัน..."

ซ่งหงเหยียนเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

เฉินอวินเพียงแค่สะบัดมือ ค่ายลมดำที่เคยทรุดโทรมกลับกลายเป็นสวรรค์บนดินเช่นนี้ได้ในพริบตา พลังอาคมระดับนี้ ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญระดับผสานร่างก็ทำไม่ได้แน่นอน

หรือว่าที่นี่จะเป็นแบบนี้อยู่แล้วแต่ถูกซ่อนไว้ด้วยค่ายกลพรางตากันแน่?

หรือเฉินอวินจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่จากระดับที่สูงส่งเกินกว่านางจะจินตนาการได้ ถึงได้มีพลังอันน่าเหลือเชื่อเช่นนี้???

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินอวินในสายตาของซ่งหงเหยียนก็ยิ่งดูลึกลับมากขึ้นไปอีก

แต่ที่แน่ๆ เฉินอวินคือเจ้าของยอดเขาแห่งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

เฉินอวินเห็นว่าการ์ดก่อสร้างค่ายเซียนนั้นทรงพลังเพียงใดก็รู้สึกประหลาดใจไม่แพ้กัน

แค่ค่ายเซียนระดับหนึ่งยังหรูหราโอ่อ่าขนาดนี้ ถ้าอัปเกรดขึ้นไปอีกละก็ มันจะไม่กลายเป็นที่อยู่ของเซียนจริงๆ ไปเลยหรือไง!

"แดนเซียนเช่นนี้ ควรจะมีชื่อเรียกเสียหน่อยนะเจ้าคะ"

ซ่งหงเหยียนชี้ไปที่ป้ายเหนือซุ้มประตูทางเข้าที่ยังคงว่างเปล่าเพื่อเตือนสติ

"นั่นสินะ!"

"ถ้าไม่มีชื่อ ต่อไปจะไปหลอกล่อพวกอัจฉริยะให้มาเข้าพวกได้ยังไง"

เฉินอวินคิดได้ดังนั้นก็สะบัดมือสลักตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวลงบนป้ายทันที

ค่ายลมดำ!

ซ่งหงเหยียนเห็นชื่อนั้นแล้วก็ได้แต่คิดว่าเฉินอวินคงจะชอบชื่อหัวหน้าค่ายลมดำนี้มากจริงๆ

หลังจากนั้น เฉินอวินก็เลือกห้องโถงบรรทมที่ใหญ่ที่สุดเป็นที่พัก ส่วนซ่งหงเหยียนก็เลือกห้องถัดไปที่เล็กลงมาหน่อยเพื่อเข้าพักเช่นกัน

เฉินอวินนั่งลงในห้องโถงหลักและเริ่มสำรวจระบบอีกครั้ง

ในเมื่อเขาผูกมัดกับระบบนี้แล้ว เขาก็ตั้งใจจะพัฒนาค่ายลมดำให้กลายเป็นค่ายโจรที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า เพื่อเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่เป็นอมตะและเสวยสุขในฐานะลูกพี่ใหญ่

การ์ดอัญเชิญสีม่วง: สุ่มอัญเชิญยอดฝีมือระดับแปลงเทพไปจนถึงระดับยอดนักบุญ 1 ท่าน

‘สุ่มได้ตั้งแต่ระดับแปลงเทพไปจนถึงระดับยอดนักบุญเลยรึ?’

เมื่อเห็นคำอธิบายของการ์ด เฉินอวินก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น ถ้าอัญเชิญได้ระดับยอดนักบุญขึ้นมา ค่ายลมดำของเขาก็จะไร้เทียมทานอย่างแท้จริงไม่ใช่หรือไง?

เฉินอวินไม่รอช้ารีบเปิดใช้งานการ์ดทันที

"มาเลยดวงเฮงขอรับ สีทองผ่องอำไพจงปรากฏ!"

"ใช้งานการ์ดอัญเชิญสีม่วง!!!"

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ใช้งานการ์ดอัญเชิญสีม่วงสำเร็จ ได้รับยอดฝีมือระดับยอดนักบุญขั้นสูงสุด]

‘ระดับยอดนักบุญขั้นสูงสุด?’

‘ข้าก็นึกว่าข้าเก่งแล้วนะเนี่ย ที่ไหนได้ลูกน้องข้าดันเก่งกว่าข้าเสียอีก’

เฉินอวินเผยรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ไม่นึกเลยว่าดวงจะดีขนาดสุ่มได้ยอดฝีมือระดับยอดนักบุญมาจริงๆ

ต้องรู้ก่อนว่า ไม่ต้องพูดถึงแค่ในเขตชิงหยางเลย แม้แต่ในอาณาจักรต้าฉู่ทั้งหมดยังหาผู้บำเพ็ญระดับยอดนักบุญไม่ได้สักคนเดียว

ยอดนักบุญนั้นถือเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งกว่านักบุญไปอีกขั้นหนึ่งเลยทีเดียว

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

ในวินาทีต่อมา เสียงเคาะประตูห้องโถงบรรทมของเฉินอวินก็ดังขึ้น

"เข้ามาสิ"

สิ้นเสียง ประตูห้องโถงก็ถูกเปิดออก ปรากฏร่างของคนสองคนเดินเข้ามา

นั่นคือซ่งหงเหยียนและชายวัยกลางคนที่มีกลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่ง น่าเกรงขาม และดูลึกลับอย่างยิ่ง

ซ่งหงเหยียนที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวจากชายคนนั้นถึงกับใบหน้าซีดเผือด นางนึกว่าเขามาหาเรื่องเฉินอวินเสียอีก

"หัวหน้าค่าย... เขา..." ซ่งหงเหยียนยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงทุ้มกังวานก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน

"หวังเทียนฉี ขอกราบคารวะลูกพี่ใหญ่..."

ยังพูดไม่ทันจบ ชายวัยกลางคนที่ดูแข็งแกร่งคนนั้นก็คุกเข่าลงต่อหน้าเฉินอวินเสียงดัง ‘ตุ้บ’

"ฮ่าๆๆ ดีมาก เทียนฉีเจ้ากลับมาแล้วสินะ"

"หงเหยียน มานี่สิ ข้าจะแนะนำให้รู้จัก หวังเทียนฉีคือหนึ่งในสี่เสาหลักค้ำสวรรค์ของค่ายลมดำเรา"

"เขามีตบะสูงส่ง ถ้าเจ้ามีปัญหาอะไรที่จัดการไม่ได้ ก็ไปขอความช่วยเหลือจากเขาได้เลย" เฉินอวินก้าวเข้าไปพยุงหวังเทียนฉีขึ้นมา พร้อมแนะนำให้ซ่งหงเหยียนรู้จักด้วยท่าทางสนิทสนม

ทั้งที่ความจริงแล้ว เฉินอวินก็เพิ่งจะรู้จักชื่อหวังเทียนฉีเมื่อตะกี้นี้เอง

แต่ในส่วนลึกของจิตใจ เฉินอวินสัมผัสได้ว่าแม้หวังเทียนฉีจะมีตบะถึงระดับยอดนักบุญ แต่ชีวิตของเขาก็อยู่ในกำมือของเฉินอวินเพียงแค่ความคิดเดียวเท่านั้น

ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาทั้งหมด

‘ระบบนี่รอบคอบจริงๆ!’

เฉินอวินลอบชมในใจ เดิมทีเขาก็แอบกังวลเล็กน้อยว่าถ้าอัญเชิญระดับยอดนักบุญมาแล้วอีกฝ่ายไม่ฟังคำสั่งจะทำยังไง เพราะเขาก็สู้ไม่ไหวเสียด้วย

แต่ดูเหมือนเขาจะกังวลมากเกินไปเอง

"เสาหลักค้ำสวรรค์งั้นหรือ?"

ซ่งหงเหยียนได้ยินดังนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง นางเคยเป็น ‘เมียหัวหน้าโจร’ มาตั้งสี่สิบกว่าวันย่อมรู้ดีว่าตำแหน่งเสาหลักค้ำสวรรค์หมายถึงอะไร

แต่นางไม่นึกเลยว่าชายวัยกลางคนที่ดูมีตบะอย่างน้อยระดับผสานร่างคนนี้จะเป็นคนของหัวหน้าค่ายด้วย

ค่ายลมดำนี่มันเริ่มจะไม่เหมือนค่ายโจรเข้าไปทุกทีแล้ว

จะมีค่ายโจรที่ไหนมียอดฝีมือระดับผสานร่างมาเป็นลูกสมุนกันล่ะ

"หัวหน้าค่าย หงเหยียนมีเรื่องอยากจะให้ท่านช่วยเจ้าค่ะ"

"อีกสามวัน ฤทธิ์ยาในตัวข้าจะกำเริบ ถึงตอนนั้นข้าคงต้องตัวระเบิดตายแน่ ท่านพอจะมีวิธีช่วยสลายฤทธิ์ยานี้ได้หรือไม่เจ้าคะ?"

ซ่งหงเหยียนหน้าแดงระเรื่อในใจรู้สึกกังวลไม่น้อย

ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดที่ตกค้างในร่างกายเริ่มแสดงผลรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้

"ลืมไปเลย มานี่สิข้าจะช่วยเจ้าเอง!" เฉินอวินตบขาตัวเองดังฉาด ก่อนจะหันไปสั่งหวังเทียนฉีว่า

"หวังเทียนฉี เจ้าออกไปก่อนเถอะ อย่าลืมปิดประตูให้ด้วยล่ะ!"

"รับคำสั่ง"

หวังเทียนฉีหมุนตัวเดินออกจากห้องโถงไป

เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของซ่งหงเหยียนก็แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุกทันที

‘พิษนี้... ตกลงมันต้องแก้ยังไงกันแน่?’

......

ผ่านไปครึ่งค่อนวัน ซ่งหงเหยียนก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากห้องโถงบรรทมด้วยใบหน้าแดงซ่าน

ความเร็วของนางพุ่งสูงขึ้นมาก ดูเหมือนตบะระดับรวมเป็นหนึ่งขั้นสูงสุดจะฟื้นกลับคืนมาแล้ว

จากนั้นเฉินอวินก็เดินตามออกมา มองตามหลังซ่งหงเหยียนที่จากไปพลางคิดในใจว่า

‘ตบะระดับรวมเป็นหนึ่งนี่มันยังต่ำเกินไปจริงๆ แค่ช่วยสลายฤทธิ์ยาให้นิดหน่อย ก็ถึงกับสลบไสลไปตั้งนานสองนาน’

‘เห็นทีคงต้องหาวิธีช่วยนางกระตุ้นกายาหยินเร้นลับให้ได้เร็วๆ เสียแล้ว!’

‘แต่ที่สำคัญที่สุดคือจะไปหาอัจฉริยะคนที่สองมาเข้าค่ายลมดำของข้าได้จากที่ไหนเนี่ย’

ในขณะที่เฉินอวินกำลังรำพึงรำพันอยู่นั้น ห่างออกไปหลายหมื่นลี้ ณ สำนักเจิ้งอีที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของเขตชิงหยาง กลับกำลังเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่

"ใครกัน!!!"

"ใครมันบังอาจฆ่าลูกชายข้า!!!"

กลิ่นอายระดับแปลงเทพขั้นสูงสุดแผ่ซ่านไปทั่วสำนักเจิ้งอีทันที

โจวอี้จ้องมองป้ายวิญญาณของโจวลิ่วที่แตกละเอียดคามือด้วยความโกรธแค้น

"ท่านอาจารย์ เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ"

"เกิดเรื่องอะไรร้ายแรงขึ้นหรือเปล่า?"

คนหนุ่มที่มีคิ้วเรียวดั่งกระบี่ ร่างกายแผ่ไอความร้อนออกมา เดินเข้ามาถามโจวอี้ด้วยความสงสัย

"เฉียนเหยียน เจ้ามาก็ดีแล้ว โจวลิ่วศิษย์น้องของเจ้าตายแล้ว"

"เจ้าไปช่วยข้าสืบหาเบาะแสมาที ถ้าเจอตัวคนฆ่าลูกข้า ข้าจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ แล้วเผาให้เป็นจุณ!"

"โจวลิ่วตายแล้วหรือ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเฉียนเหยียนก็ขมวดคิ้ว แต่ในใจกลับรู้สึกสะใจอยู่เล็กๆ

โจวลิ่วเป็นลูกชายของอาจารย์กำมะลอคนนี้ เขาเพิ่งจะมารู้เรื่องนี้เมื่อไม่นานมานี้เอง

ไอ้โจวลิ่วนี่ปกติก็ชอบวางอำนาจบาตรใหญ่เพราะมีพ่อเป็นถึงระดับแปลงเทพ ทำตัวระรานไปทั่วและก่อเรื่องเลวร้ายไว้มากมาย ทั้งฉุดคร่าหญิงสาวและฆ่าล้างตระกูลคนอื่นมานับไม่ถ้วน

ทว่าไม่ใช่แค่โจวอี้ที่เป็นอาวุโสฝ่ายในจะหลับหูหลับตาข้างเดียวกับพฤติกรรมของลูกชาย แม้แต่สำนักเองก็ไม่ได้สนใจ ปล่อยให้มันสร้างความเดือดร้อนไปทั่ว

เรื่องนี้เองที่ทำให้เซียวเฉียนเหยียนเริ่มไม่พอใจในตัวโจวอี้

แต่เขาก็ต้องจำทนอยู่ที่นี่เพื่อตั้งใจฝึกฝน เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งในการรับมือกับสัญญาการประลองสามปีที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้

[จบแล้ว]