บทที่ 17 อะไรคือเทพแห่งการสังหาร นี่สิถึงจะเรียกว่าเทพแห่งการสังหาร!

บทที่ 17 อะไรคือเทพแห่งการสังหาร นี่สิถึงจะเรียกว่าเทพแห่งการสังหาร!

"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว"

ผู้ฝึกตนขอบเขตข้ามเคราะห์ของตระกูลอู๋ที่เหลืออีกสิบกว่าคนก็ทยอยพุ่งตัวตามขึ้นไป

บินไปหยุดอยู่ข้างกายอู๋เทียนเซิ่ง จ้องเขม็งไปที่ฉินซวงเยวี่ย

"ประมุขอู๋ เหม่ยหลิงตายด้วยน้ำมือของฉินซวงเยวี่ย ถูกเลาะเส้นเอ็นถลกหนัง สภาพศพน่าเวทนายิ่งนัก ท่านต้องจับเป็นนางให้ได้ เพื่อแก้แค้นให้เหม่ยหลิงนะ!"

ลี่เฉิงเสวียนปรายตามองบรรพชนว่านหลิงแวบหนึ่ง พบว่าบรรพชนว่านหลิงยังไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมาด้วยซ้ำ ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจฉินซวงเยวี่ยเลยแม้แต่น้อย ดูท่าเขาคงจะไม่สอดแทรกเรื่องนี้แน่ ลี่เฉิงเสวียนจึงกล้าเอ่ยปาก

อู๋เทียนเซิ่งก็ก้มลงมองบรรพชนว่านหลิงเช่นกัน เมื่อมั่นใจว่าบรรพชนว่านหลิงจะไม่ยื่นมือเข้ามาสอดแทรกจึงวางใจลง

ทว่า

อู๋เทียนเซิ่งก็รู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

ในเมื่อบรรพชนว่านหลิงไม่ได้มาที่นี่เพื่อฉินซวงเยวี่ย แล้วเหตุใดเขาถึงมาเฝ้าอยู่ที่นี่กันแน่

เขากำลังเฝ้าทางเข้าเทือกเขาแสนยอดแทนผู้ใดอยู่กัน

อู๋เทียนเซิ่งคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก

จึงคร้านที่จะคิดให้มากความอีก

อย่างไรเสียที่เขามาที่นี่ก็เพื่อจับตัวฉินซวงเยวี่ยอยู่แล้ว

ขอเพียงจับตัวฉินซวงเยวี่ยได้ เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องบุกเข้าไปในเทือกเขาแสนยอดอีก

ดังนั้นเขาจึงเก็บความคิดเหล่านั้นกลับไป แล้วเอ่ยด้วยความนอบน้อมเล็กน้อย "องค์ชายหกโปรดวางพระทัย กระหม่อมจะต้องทรมานนางอย่างสาสมแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!"

พูดจบ อู๋เทียนเซิ่งก็หันไปมองฉินซวงเยวี่ย "เจ้าคิดจะตัดเส้นชีพจรตัวเอง หรือจะให้ข้าค่อยๆ ย่ำยีเจ้าทีละนิด แล้วค่อยทำลายระดับพลังของเจ้าทิ้งดีล่ะ"

สิ้นคำพูดของเขา

ผู้ฝึกตนขอบเขตข้ามเคราะห์ของตระกูลอู๋ทั้งสิบกว่าคนก็พริ้วกายเข้าล้อมกรอบฉินซวงเยวี่ยเอาไว้ตรงกลางทันที

ฉินเหยาเวยที่อยู่เบื้องล่างมองดูฉินซวงเยวี่ยด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย

ทว่า

สีหน้าของฉินซวงเยวี่ยกลับเย็นชาอย่างถึงที่สุด นางเพียงแค่ปรายตามองผู้ฝึกตนตระกูลอู๋ระดับข้ามเคราะห์เหล่านั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น "ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าจะไม่พูดจาไร้สาระให้มากความ เพราะ... ข้าจะไม่ทำลายระดับพลังของเจ้า แต่ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งเสีย!"

สิ้นเสียงของนาง

ในมือของฉินซวงเยวี่ยก็ปรากฏดาบยาวสีแดงฉานทั้งเล่มขึ้นมา

กลิ่นอายคาวเลือดอันคละคลุ้งแผ่ซ่านออกมาจากดาบยาวเล่มนั้น

"ดาบของเทพแห่งการสังหาร!"

"ดาบชื่อหวง!"

"นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร"

วินาทีที่ได้เห็นดาบชื่อหวง อู๋เทียนเซิ่งก็จดจำที่มาของดาบชื่อหวงได้ในทันที

นั่นคือดาบประจำกายของเทพแห่งการสังหารตัวจริงอย่างชื่อหวง

เมื่ออยู่ต่อหน้าชื่อหวง ต่อให้เป็นหยางฉีผู้ได้ชื่อว่าเป็นเทพแห่งการสังหารในยุคปัจจุบัน ก็ยังต้องด้อยกว่าหลายขุม!

ไม่อาจนำมาเทียบชั้นกันได้เลยแม้แต่น้อย

ทว่า ดาบชื่อหวงเล่มนี้กลับมาอยู่ในมือของฉินซวงเยวี่ย

เช่นนี้แล้วจะไม่ทำให้อู๋เทียนเซิ่งตื่นตะลึงได้อย่างไร นั่นคืออาวุธสุดสยองที่สามารถสังหารยอดฝีมือระดับถามไถ่วิญญาณได้เชียวนะ

เมื่อได้เห็นดาบเล่มนั้น แม้แต่อู๋เทียนเซิ่งก็ยังต้องถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว

ผู้ฝึกตนขอบเขตข้ามเคราะห์ของตระกูลอู๋ทั้งสิบกว่าคนเมื่อได้ยินชื่อดาบชื่อหวง ก็ตกใจกลัวจนต้องถอยร่นออกไปไกลกว่าสิบเมตรเช่นกัน

นั่นคือการถอยร่นที่เกิดจากสัญชาตญาณล้วนๆ

เห็นได้ชัดว่าชื่อเสียงของดาบชื่อหวงนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

"ถึงกับเป็นดาบชื่อหวง นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร!"

องค์ชายหกลี่เฉิงเสวียนร้องอุทานลั่น จ้องมองดาบชื่อหวงในมือฉินซวงเยวี่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ

สีหน้าของฉินเหยาเวยก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

แม้แต่บรรพชนว่านหลิงก็ยังลืมตาขึ้น แล้วเงยหน้ามองฉินซวงเยวี่ย

"เจ้านายถึงกับมอบดาบชื่อหวงให้นาง ให้ความสำคัญกับนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

บรรพชนว่านหลิงรำพึงในใจ

บรรพชนว่านหลิงย่อมรู้ดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างเทพแห่งการสังหารชื่อหวงกับฉินหลี่

ในปีนั้นชื่อหวงพลัดหลงเข้ามาในเทือกเขาแสนยอด และได้พบกับฉินหลี่

นิสัยใจคอของทั้งสองเข้ากันได้ดี จึงสนทนากันอย่างถูกคอ

ต่อมา

ชื่อหวงประลองฝีมือกับฉินหลี่ และแพ้พนันให้ฉินหลี่ จึงได้ทิ้งดาบชื่อหวงไว้กับฉินหลี่

และด้วยเหตุนี้ ฉินหลี่จึงได้ชี้แนะชื่อหวงไปหนึ่งครา

หลังจากชื่อหวงเกิดความรู้แจ้ง เขาก็เดินทางออกจากเทือกเขาแสนยอดไป

ทว่าก่อนจะจากไป ชื่อหวงก็ได้มอบวิชาที่ตนเองร่ำเรียนมาทั้งชีวิตให้แก่ฉินหลี่จนหมดสิ้น

ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ฉินหลี่จะมอบดาบชื่อหวงเล่มนี้ให้แก่ฉินซวงเยวี่ย

"ดาบชื่อหวงแล้วอย่างไรเล่า นางก็เป็นแค่ขอบเขตกายทองคำขั้นเก้า รีบจับตัวนางไว้ ดาบชื่อหวงเล่มนี้ก็จะเป็นของตระกูลอู๋ของเราแล้ว!"

อู๋เทียนเซิ่งดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหัวเราะลั่น

คนตระกูลอู๋คนอื่นๆ ก็ได้สติเช่นกัน

นั่นสินะ

ผู้ที่มีพลังบ่มเพาะลึกล้ำครอบครองดาบชื่อหวง ย่อมเป็นการสร้างความหวาดหวั่น

แต่คนธรรมดาครอบครองดาบชื่อหวง นั่นก็คือตราบาป

เห็นได้ชัดว่าในสายตาของพวกเขา การที่ฉินซวงเยวี่ยครอบครองดาบชื่อหวง ก็ถือเป็นตราบาปอย่างหนึ่ง

ดังนั้น

ผู้ฝึกตนขอบเขตข้ามเคราะห์ตระกูลอู๋สิบกว่าคน จึงมีสองคนพุ่งทะยานออกไปหาฉินซวงเยวี่ยทันที

ผู้ฝึกตนตระกูลอู๋ทั้งสองคนนี้ คนหนึ่งอยู่ขอบเขตข้ามเคราะห์ขั้นหนึ่ง อีกคนอยู่ขอบเขตข้ามเคราะห์ขั้นสาม

เห็นได้ชัดว่าในความคิดของพวกเขา

การส่งสองคนนี้ออกไปก็ถือว่าเป็นการขี่ช้างจับตั๊กแตนแล้ว

แววตาของฉินซวงเยวี่ยเย็นชา ร่างอรชรสั่นสะท้าน กลิ่นอายพลังบ่มเพาะอันน่าหวาดหวั่นปะทุขึ้นมาในชั่วพริบตา

เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างของนางก็พลิ้วไหว

เงาสีเลือดที่ถือดาบทั้งเก้าสายพุ่งพรวดออกมาจากร่างของฉินซวงเยวี่ย

เงาทั้งเก้าสายนั้นมีความเร็วที่พริ้วไหวเหนือจินตนาการ

ชั่วพริบตาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ฝึกตนตระกูลอู๋ระดับข้ามเคราะห์ขั้นหนึ่งและขั้นสาม

ผู้ฝึกตนตระกูลอู๋ทั้งสองแทบจะไม่มีพลังต่อต้านใดๆ เลย

พวกเขายังไม่ทันได้ตอบสนองด้วยซ้ำ

เงาสีเลือดสองสายก็พุ่งทะลวงผ่านร่างของพวกเขาไป

ร่างของทั้งสองสั่นสะท้านอย่างรุนแรง บนร่างกายปรากฏรอยดาบนับไม่ถ้วน ร่างกายแตกสลายราวกับเศษแก้ว ร่วงหล่นลงมาทีละชิ้น

จากนั้นเงาสีเลือดอีกเจ็ดสายที่เหลือ ก็พุ่งเข้าหาผู้ฝึกตนตระกูลอู๋อีกเจ็ดคนในพริบตา

สีหน้าของผู้ฝึกตนตระกูลอู๋ทั้งเจ็ดคนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

คาดไม่ถึงเลยว่าพลังบ่มเพาะของฉินซวงเยวี่ยจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

บรรลุถึงขอบเขตถามไถ่วิญญาณขั้นหนึ่งแล้ว!

หนำซ้ำยังมีวิชาเทพที่น่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้อีก

ผู้ฝึกตนตระกูลอู๋ทั้งเจ็ดคนงัดเอาวิชาทั้งหมดที่มีออกมาเพื่อต้านทาน

ทว่าเงาสีเลือดทั้งเจ็ดสายกลับทำลายการป้องกันทั้งหมดลงในชั่วพริบตา

พุ่งทะลวงผ่านร่างของพวกเขาไป

ผู้ฝึกตนตระกูลอู๋ทั้งเจ็ดคนกลายเป็นก้อนเลือดร่วงหล่นลงมา ตายอย่างศพไม่สวย!

เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเร็วมาก

เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

ยอดฝีมือระดับข้ามเคราะห์ตระกูลอู๋เก้าคน สิ้นชีพ!

"ขอบเขตถามไถ่วิญญาณขั้นหนึ่ง!"

"เงาดาบเก้าขั้ว!"

"นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร!"

อู๋เทียนเซิ่งสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง จ้องมองฉินซวงเยวี่ยด้วยความตื่นตระหนก บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ขอบเขตถามไถ่วิญญาณเชียวนะ!

ฉินซวงเยวี่ยถึงกับมีพลังบ่มเพาะระดับถามไถ่วิญญาณ!

นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร

พวกเขาได้รับข่าวสารที่แน่ชัดมาว่า เมื่อวานนี้ฉินซวงเยวี่ยยังอยู่แค่ขอบเขตกายทองคำขั้นเก้าอย่างแน่นอน!

นี่เพิ่งจะผ่านไปนานแค่ไหนกัน

นางถึงกับก้าวเข้าสู่ขอบเขตถามไถ่วิญญาณแล้ว!

ตรงกลางนั้นยังมีขอบเขตฮว่าจิ้งและข้ามเคราะห์คั่นอยู่นะ!

แต่ละขอบเขตก็มีถึงเก้าขั้น!

ฉินซวงเยวี่ยสามารถก้าวข้ามสองขอบเขตใหญ่ จนบรรลุขอบเขตถามไถ่วิญญาณภายในเวลาเพียงหนึ่งวันได้อย่างไรกัน

นีมันน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!

หรือว่า...

ปราณม่วงหมื่นลี้เมื่อครู่นี้ จะเป็นนิมิตการถามไถ่วิญญาณของฉินซวงเยวี่ยกัน

แล้วยังมีเงาดาบเก้าขั้วนั่นอีก นั่นคือสุดยอดวิชาดาบของชื่อหวงเชียวนะ

ชื่อหวงอาศัยวิชาดาบนี้ จึงสามารถต่อสู้ข้ามระดับขั้นได้

หรือว่า ฉินซวงเยวี่ยจะได้รับผู้สืบทอดของชื่อหวงภายในเทือกเขาแสนยอดงั้นหรือ

หรือกระทั่ง... พลังบ่มเพาะที่ชื่อหวงทิ้งเอาไว้ แล้วใช้วิชาถ่ายทอดพลังเข้าสู่ร่างของฉินซวงเยวี่ย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อู๋เทียนเซิ่งก็จ้องมองฉินซวงเยวี่ยด้วยความตกใจและโกรธแค้น

ที่ตกใจก็คือพลังบ่มเพาะและเงาดาบเก้าขั้วของฉินซวงเยวี่ย

ที่โกรธแค้นก็คือตระกูลอู๋ของเขาต้องสูญเสียยอดฝีมือระดับข้ามเคราะห์ไปถึงเก้าคนในชั่วพริบตา

นั่นคือระดับข้ามเคราะห์ถึงเก้าคนเชียวนะ!

ตระกูลอู๋ของพวกเขาทั้งหมดก็มีระดับข้ามเคราะห์เพียงยี่สิบคนเท่านั้น

ครั้งนี้กลับต้องสูญเสียไปถึงเกือบครึ่ง!

สำหรับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลอู๋แล้ว นี่ก็นับเป็นการโจมตีที่ถึงตายได้เลย!

เรื่องนี้ทำให้อู๋เทียนเซิ่งยากจะยอมรับได้

ความโกรธในใจยากจะระงับ เขาเอ่ยอย่างไม่ลังเล "พวกเจ้าถอยไป!"

[จบแล้ว]