บทที่ 61 ในเมื่อพิชิตหอคอยแล้ว พวกเจ้าก็ตายซะเถอะ!

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

เหล่านักพรตในเมืองหลวงนับไม่ถ้วนต่างแห่กันไปยังหอคอยมังกรลี้ลับ เพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์นี้

อัจฉริยะอันดับหนึ่งของแคว้นหยวนที่ทุกคนยอมรับคือเย่ชิงเยว่

แต่ในปีนั้นเย่ชิงเยว่เข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปก่อน จึงไม่มีโอกาสได้ท้าทายหอคอยมังกรลี้ลับ

รองลงมาก็คือซูเหยา บุตรสาวเจ้าสำนักเทียนหั่วผู้มีสายเลือดระดับศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนต่างเชื่อว่าความสำเร็จของนางจะไม่ด้อยไปกว่าเย่ชิงเยว่

เมื่อคืนที่มีคนทำลายสถิติของซูเหยา ผู้คนก็ตกตะลึงมากพอแล้ว นึกไม่ถึงว่าพอรุ่งเช้าจะมีเรื่องที่รุนแรงยิ่งกว่า

หลินฉางเกอกลับมาท้าทายหอคอยและพิชิตจนถึงจุดสูงสุดรวดเดียวจบ ทำในสิ่งที่อัจฉริยะมากมายไม่เคยทำได้สำเร็จ นี่มันน่าสยดสยองเกินไปแล้ว!

ด้านนอกหอคอยมังกรลี้ลับเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนไม่มีที่ว่างให้แทรก

ฟางหนิงกวาดสายตาผ่านฝูงชน เห็นคนจากตระกูลฟ่านอยู่ไม่น้อย นางลอบถอนหายใจ เป็นไปตามที่คาดไว้ พวกที่จองเวรจองกรรมมากันครบหน้า

นอกจากตระกูลฟ่านแล้ว ยังมีศิษย์สำนักเทียนหั่วอีกหลายคนที่มีสายตาไม่เป็นมิตร ชัดเจนว่าพวกเขากำลังรอจังหวะลงมือกับหลินฉางเกอ

"เสี่ยวหนิง"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง ฟางหนิงหันไปพบว่าเป็น เจ้าหอที่เจ็ด

"อาเจ็ด"

นางยิ้มขื่น "ข้าแค่ตั้งใจจะให้เขามาท้าทายหอคอยเพื่อทำลายปมในใจและเริ่มต้นเส้นทางล้างแค้น นึกไม่ถึงว่าเขาจะเล่นใหญ่ขนาดพิชิตหอคอยรวดเดียวแบบนี้"

"ด้วยพรสวรรค์ของเขา ยังไงวันหนึ่งเขาก็ต้องเจิดจรัส ปิดไม่อยู่หรอก"

เจ้าหอที่เจ็ดกล่าวอย่างปลงตก "แต่หลังจากนี้ สำนักฟงเสวียนของพวกเจ้าคงต้องเหนื่อยหน่อยล่ะนะ"

"ข้าแจ้งท่านผู้เฒ่าเฟิงให้มารับเขาแล้วค่ะ"

ฟางหนิงพยักหน้า "หวังว่าจบเรื่องนี้แล้ว จะยังกลับสำนักได้อย่างปลอดภัย"

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากผ่านด่านสุดท้าย หลินฉางเกอนอกจากจะสูญเสียพลังปราณไปมาก ก็มีเพียงแผลแตกที่มือขวาที่กำดาบตัดนภาจนเลือดชุ่มด้ามดาบ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ไม่นานก็ฟื้นฟูได้

"ซูเหยา นี่มันแค่... เริ่มต้น!"

หลินฉางเกอมองอันดับบนม่านแสง เขารู้ดีว่าวินาทีที่เขาขึ้นสู่จุดสูงสุด ทั้งแคว้นหยวนย่อมได้รับรู้

นี่คือการเอาคืนซูเหยาอย่างสาสม!

จากนั้น หลินฉางเกอก้าวยาวไปยังประตูเคลื่อนย้าย เขาจะไปทวงรางวัลจากหอคอยมังกรลี้ลับตามที่เขาควรได้รับ

ณ ห้องโถงชั้น 1 ของหอคอย

เหล่าผู้อาวุโสหลายคนมีสีหน้าปั้นยาก

"ทำไมต้องเป็นมัน!"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งคำรามเสียงต่ำ "สถิติของซูเหยาถูกซือชิงชิงทำลายก็ว่าแย่แล้ว ทำไมหลินฉางเกอต้องมาสอดมือด้วย แถมยังพิชิตหอคอยสำเร็จอีก"

"การปล่อยให้ชื่อหลินฉางเกออยู่เหนือซูเหยา ถือเป็นความอัปยศของหอคอยมังกรลี้ลับเรา!"

"ไอ้เด็กนี่เคยทำเรื่องมิดีมิร้ายกับซูเหยาในหอคอยเราจนเกือบทำให้ชื่อเสียงเราป่นปี้ จะปล่อยให้มันเป็นอันดับหนึ่งไม่ได้เด็ดขาด"

พวกเขาวิจารณ์กันเซ็งแซ่ ผู้อาวุโสคนหนึ่งลังเล "แต่ตามกฎ คนแรกที่พิชิตหอคอยได้ จะได้รับรางวัลศิลาวิญญาณห้าแสนก้อนที่พวกเราเคยประกาศไว้..."

"ทำไม เจ้าอยากจะให้มันจริงๆ รึไง?"

"ไม่ให้ก็ได้ แต่ข้ากลัวจะเสียชื่อเสียงของหอคอย"

"หึ ชื่อเสียงรึ? พูดถึงเรื่องชื่อเสียง จะมีใครเน่าเฟ็นไปกว่าหลินฉางเกออีก!"

ในขณะที่พวกเขากำลังถกเถียงกัน คนรับใช้ก็เข้ามารายงาน "ท่านผู้ใหญ่ครับ หลินฉางเกอมาถึงแล้ว อยู่หน้าประตูครับ"

"เหอะ มาเร็วนักนะ"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งไพล่มือไว้หลัง ใบหน้าเย็นชา "ไปบอกมันว่า หอคอยมังกรลี้ลับมีความสัมพันธ์อันดีกับสำนักเทียนหั่ว ไม่มีทางยอมรับผลการแข่งขันของคนบาปเด็ดขาด!"

คนรับใช้พยักหน้ากำลังจะออกไป ทว่าทันใดนั้นเสียงดังโครมก็ดังก้อง ประตูห้องโถงถูกเตะกระเด็นเข้ามา

"ความสัมพันธ์อันดีงั้นรึ? ดูท่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น พวกเจ้าคงรู้เห็นเป็นใจกันหมดสินะ!"

หลินฉางเกอเดินเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ตอนแรกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมหอคอยมังกรลี้ลับที่รู้ความจริงถึงไม่ยอมออกมาแก้ข่าวให้เขา

เขานึกว่าหอคอยถูกเทียนหั่วข่มขู่จนไม่กล้าเป็นพยาน แต่ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่าพวกมันเป็นพวกเดียวกัน สมรู้ร่วมคิดกัน!

"หลินฉางเกอ?"

เหล่าผู้อาวุโสตกใจเล็กน้อยก่อนจะแค่นยิ้ม "เจ้าหาที่ตายจริงๆ ที่กล้าบุกรุกเข้ามาแบบนี้ แค่ข้อหานี้ข้อเดียวก็เพียงพอจะตัดสินประหารเจ้าได้โดยไม่มีใครคัดค้าน"

"หอคอยมังกรลี้ลับเป็นแค่ที่ทดสอบ ไม่ใช่สำนัก และไม่มีอำนาจอะไรมากมาย แค่อาศัยบารมีเทียนหั่วอยู่รอดไปวันๆ ข้าล่ะสงสัยนักว่าใครให้ความกล้าพวกเจ้ามาตัดสินข้า?"

หลินฉางเกอเลิกคิ้วเย้ยหยัน "อาศัยอะไร? อาศัยพวกสวะอย่างพวกเจ้างั้นรึ?"

เหล่าผู้อาวุโสได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด "ดูท่าเจ้าอยากตายจริงๆ!"

ในกลุ่มพวกเขา คนที่เก่งที่สุดคือขอบเขตปฐพีขั้น 7 ส่วนอีกสามคนอยู่ขั้น 6 ไม่ถือว่าเก่งกาจอะไรมาก จึงต้องพึ่งพาเทียนหั่ว

อีกอย่าง หอคอยนี้พวกเขาก็ไม่ได้เป็นคนสร้างขึ้นมาเอง

ในอดีตตอนที่พวกเขาออกไปฝึกฝน ได้ร่วมกันค้นพบซากโบราณสถานค่ายกล และใช้พละกำลังทั้งหมดขนย้ายซากนั้นมาไว้ในหอคอยมังกรลี้ลับ สร้างเป็นด่านทดสอบเพื่อเก็บค่าเข้าชม

ในสายตาพวกเขา หลินฉางเกอที่เป็นแค่ขอบเขตปฐพีขั้น 4 จะไปทำอะไรได้?

"ฆ่ามัน แล้วเอาหัวไปขึ้นรางวัลที่สำนักเทียนหั่ว"

ผู้อาวุโสขอบเขตปฐพีขั้น 7 กล่าวอย่างตื่นเต้น "เชื่อว่าเจ้าสำนักซูต้องยินดีมากแน่ๆ"

การต่อสู้ในห้องโถงระเบิดขึ้นทันที

หลินฉางเกอเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสทั้งสี่เพียงลำพัง เขากระตุ้นเคล็ดวิชาดาบตัดนภา กลิ่นอายดาบยิ่งใหญ่เกรียงไกรสั่นสะเทือนฟ้าดิน ไม่มีทีท่าว่าจะเสียเปรียบแม้แต่น้อย

"ไอ้เด็กนี่ตึงมือนัก!"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งแค่นยิ้ม "แต่จะมาอาละวาดในหอคอยมังกรลี้ลับน่ะ ยังเร็วไปร้อยปี!"

"ตราแสงสวรรค์!"

เขาประสานมรรคา พลังปราณสีขาวบริสุทธิ์พุ่งออกมาจากฝ่ามือ ก่อตัวเป็นรูปตราประทับขนาดใหญ่ กระแทกเข้าที่แผ่นหลังของหลินฉางเกออย่างรุนแรง

หลินฉางเกอสะบัดมือเรียก 'ยันต์กายอัสนี' ออกมา

พริบตานั้น ทั่วร่างของเขาปกคลุมด้วยสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัว พลังป้องกันและพลังโจมตีเพิ่มขึ้นอีกระดับ เขาไม่หลบเลี่ยงตราแสงสวรรค์นั้นแม้แต่น้อย ปล่อยให้มันกระแทกเข้าที่หลังเต็มๆ

ตูม!

ตราแสงสวรรค์ระเบิดออกอย่างแรง

ผู้อาวุโสคนนั้นแสยะยิ้ม นึกว่าหลินฉางเกอถ้าไม่ตายก็ต้องสาหัสแน่ๆ แต่กลับต้องช็อกเมื่อเห็นว่าเขารับการโจมตีนั้นได้อย่างหน้าตาเฉย

ซวยแล้ว...

ผู้อาวุโสหน้าถอดสี พยายามจะหลบหนี

ทว่าดาบตัดนภาของหลินฉางเกอกลับฟันขวางผ่านมาแล้ว

ฉัวะ!

ร่างของผู้อาวุโสขาดเป็นสองท่อน สิ้นใจตายทันที

"ทำไมถึงทำอะไรเจ้าไม่ได้เลย!"

อีกสามคนที่เหลือรูม่านตาหดเล็กลงด้วยความไม่เข้าใจ

หลินฉางเกอเย้ยหยัน ในเมื่อมียันต์กายอัสนี มีเกราะแรดดำ และยังมีกายาจอมดาบที่ไร้เทียมทาน ขอบเขตปฐพีขั้น 6 หรือ 7 จะมาอวดดีต่อหน้าเขานั้น ช่างน่าขันสิ้นดี

"ผู้ที่พิชิตหอคอยมังกรลี้ลับได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว ในเมื่อข้าผ่านด่านแล้ว พวกเจ้าก็... ดูเหมือนไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ต่อ"

หลินฉางเกอลูบคมดาบตัดนภา แววตาคมกริบ "วันนี้ข้าจะส่งพวกเจ้าไปก่อน ไม่ต้องห่วง อีกไม่นานพวกคนหนุนหลังของพวกเจ้าก็จะตามไปสมทบเอง!"

พูดจบ หลินฉางเกอกระตุ้นเพลงดาบจิตพิฆาต พุ่งเข้าเข่นฆ่าทันที

ภายในห้องโถงมีเพียงเสียงร้องโหยหวนดังออกมาไม่ขาดสาย

ด้านนอกหอคอย

จีหรงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว "ใจคอโหดเหี้ยมไปหน่อยนะ"

"ฆ่าได้ดี"

ซือหลางกลับยิ้มออกมา "พวกแก่หนังเหนียวพวกนี้เคยโกงเงินข้ามาก่อน ถ้าไม่ติดว่ามีภาระต้องดูแล ข้าคงฆ่าพวกมันทิ้งไปนานแล้ว เอาค่ายกลคนอื่นมาสร้างรายได้ให้ตัวเองตั้งหลายปี ยังนึกว่าตัวเองเป็นคนเหนือคนอีกงั้นรึ?"

ซือชิงชิงดวงตาเหม่อลอย นางพึมพำแผ่วเบา "เขา... แข็งแกร่งกว่าครั้งที่แล้วตั้งเยอะเลย..."