ตอนที่ 72 ทัวร์นาเมนต์การต่อสู้

“แทบไม่มีใคร…” เฉินเหิงเข้าใจสิ่งที่คอร์ริโปพูดและถามขึ้นว่า “นั่นหมายความว่านอกจากอาจารย์แล้ว ยังมีคนที่สามารถเอาชนะฉันได้อย่างง่ายดายอยู่อีกใช่ไหม”

“มีเหตุผลที่ราชวงศ์กูตูอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้”

คอร์ริโปกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ในความเป็นจริง อำนาจของราชวงศ์กูตูมีมากกว่าที่คุณเห็น”

“เพียงแต่ภายใต้สถานการณ์ปกติ พวกเขาก็เหมือนฉันที่ไม่เข้าไปยุ่งกับกิจการภายในของราชวงศ์กูตู”

“กิจการภายในของราชวงศ์กูตู…”

เฉินเหิงพึมพำก่อนที่จะมองไปยังคอร์ริโปอย่างจริงจัง “อาจารย์ ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่”

“คุณอยากถามว่าทำไมฉันถึงมาเป็นอัศวินผู้พิทักษ์ของราชวงศ์ แต่แล้วทำไมฉันจะเป็นไม่ได้ล่ะ” คอร์ริโปส่ายหัวในขณะที่พูดว่า “สำหรับพวกเรา เพื่อให้ได้มาซึ่งบางสิ่ง เราจึงได้ทำข้อตกลงกับกษัตริย์ว่าเราจะช่วยเขาในช่วงเวลาวิกฤติ อย่างไรก็ตามข้อตกลงนี้มีผลเฉพาะกับกษัตริย์เท่านั้น ไม่ใช่ราชวงศ์กูตู”

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนั้น” เฉินเหิงพยักหน้า

แม้เขาจะไม่รู้ว่าคอร์ริโปมีข้อตกลงกับกษัตริย์อย่างไร แต่ดูเหมือนว่าคอร์ริโปจะรับใช้เพียงแค่กษัตริย์เท่านั้น

สำหรับโอลิเวียและกริธ มันไม่อยู่ในหน้าที่ของเขาที่จะรับใช้พวกเขา

เรื่องนี้ทำให้สิ่งต่าง ๆ ชัดเจนมากขึ้น

“เรื่องนี้คุณรู้แค่นี้ก็พอแล้ว” คอร์ริโปกล่าวขณะที่ส่ายหัว “แน่นอน คุณเป็นลูกศิษย์ของฉัน ดังนั้นหากฉันทำได้ ฉันจะช่วยคุณด้วย”

เมื่อได้ยินแบบนี้ การแสดงออกของเฉินเหิงไม่ได้เปลี่ยนแปลง แต่เขารู้สึกยินดีอยู่ภายในใจ

คอร์ริโปให้จุดยืนตัวเองชัดเจนมาก

ด้วยคำพูดเหล่านี้จากคอร์ริโป แผนการในอนาคตของเฉินเหิงก็จะดำเนินไปอย่างราบรื่น

ท้ายที่สุด คอร์ริโปก็เป็นตัวตนที่ทรงพลังที่สุดในภูมิภาคกูตู เหมือนกับอัศวินผู้ยิ่งใหญ่

หลังจากพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง ครูโดก็พาเฉินเหิงกลับไปที่บ้านของเขา

หลังจากกลับมาถึงบ้าน สิ่งแรกที่เฉินเหิงทำคือกินอย่างบ้าคลั่ง

การใช้เลือดของหมาป่าทมิฬไม่เพียงแต่ใช้พลังงานทางจิตไปมากเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความแข็งแกร่งของร่างกายด้วย

เขาอยู่ในสภาวะหิวโหยมาตลอดตั้งแต่ตื่นขึ้นมา แต่เขาอดทนมันไว้

กลับถึงบ้านเขาจึงกินอย่างบ้าคลั่งแบบนั้น

เวอร์นาที่เพิ่งมาถึงหลังจากนั้นรู้สึกว่าความอยากอาหารแบบนี้ค่อนข้างน่ากลัว

“คุณไปทำอะไรมา?” เวอร์นาอดไม่ได้ที่จะถามขณะที่มองไปยังเฉินเหิง

“ฉันแค่ไปดูแลเรื่องบางอย่างมา เสร็จแล้วฉันก็เลยเหนื่อยนิดหน่อย” เฉินเหิงพูดเบา ๆ ขณะที่เขายิ้มและตบหัวของเธอ

วันรุ่งขึ้นเขาเข้าไปในวังเพื่อพบกับโอลิเวีย

“คุณปลุกเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตของคุณแล้วเหรอ”

เมื่อมองไปที่เฉินเหิงและได้ยินข่าวที่เขานำมา ใบหน้าของโอลิเวียก็ปรากฏความตกใจ

จากนั้นความตกใจของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นความสุขในไม่ช้า

หลังจากที่เฉินเหิงแต่งงานกับเวอร์นา ความสัมพันธ์ของเขากับเธอก็ค่อนข้างใกล้ชิดกัน และตอนนี้เขาก็เป็นหนึ่งในลูกน้องของเธอ

เฉินเหิงปลุกเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตของเขาและกลายเป็นอัศวินที่แท้จริง นี่หมายความว่ากองกำลังภายใต้การสั่งการของเธอจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

“ปัจจุบันถ้าคุณเปรียบเทียบกับมาเดอร์เป็นอย่างไร?” เธอถาม

เฉินเหิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ฉันแข็งแกร่งกว่า”

“คุณแน่ใจไหม?” ดวงตาของโอลิเวียเบิกกว้างขณะที่เธอมองไปยังเฉินเหิง

เมื่อพบกับสายตาของโอลิเวีย เฉินเหิงก็ไม่ลังเลและพยักหน้าโดยตรง

“ดีมาก” โอลิเวียพยักหน้า “ถ้างั้นสองเดือนจากนี้ ฉันจะให้คุณต่อสู้กับอัศวินอีกคน คุณกล้าไหม”

เฉินเหิงไม่ได้พูดอะไรและเพียงพยักหน้าเงียบ ๆ

สองเดือนต่อจากนี้จะมีการจัดทัวร์นาเมนต์การต่อสู้ขึ้น

ถ้าเขาคิดไม่ผิด โอลิเวียน่าจะจัดทัวร์นาเมนต์ครั้งนี้ขึ้นก็เพื่อแสดงพลังของเธอ

เฉินเหิงอาจจะต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ของเขาที่นั่น

ในขณะนั้น ความคิดมากมายแวบเข้ามาในจิตใจของเฉินเหิง

ในช่วงสองเดือนต่อมา เฉินเหิงหยุดทำกิจกรรมหลาย ๆ อย่างแล้วมุ่งเน้นไปที่การฝึกในขณะที่ยังคงอยู่เป็นเพื่อนกับเวอร์นา

ถัดจากนั้นสองเดือน ทัวร์นาเมนต์การต่อสู้ที่โอลิเวียจัดก็ได้เริ่มขึ้นในที่สุด

ทัวร์นาเมนต์การต่อสู้เป็นหนึ่งในประเพณีของกูตู มันจะถูกจัดขึ้นทุก ๆ ห้าปี และในอดีต งานนี้กษัตริย์จะเป็นคนจัดเป็นการส่วนตัวมาโดยตลอด

แต่ตอนนี้ในเมื่อกษัตริย์ยังนอนติดเตียงอยู่ จึงมีข้อยกเว้นให้โอลิเวียเป็นคนจัดการได้

สำหรับโอลิเวีย ทัวร์นาเมนต์การต่อสู้ครั้งนี้ถือเป็นโอกาสที่สำคัญ ถ้าเธอเล่นได้ดี เธอจะสามารถเพิ่มชื่อเสียงและแสดงพลังของเธอได้

แน่นอนว่าคู่ต่อสู้ของเธอจะไม่ยอมให้สิ่งต่าง ๆ เป็นไปตามที่เธอต้องการ

ก่อนหน้านี้ โอลิเวียได้ให้คำแนะนำกับเฉินเหิงด้วยความกังวลใจ นี่ก็มีเหตุผลว่าทำไม

หลังจากที่มาเดอร์ได้รับบาดเจ็บ กองกำลังภายใต้คำสั่งของเธอก็ลดน้อยลง

เดิมเธอมีอัศวินเพียงสามคนภายใต้คำสั่งของเธอ แต่มีคนหนึ่งต้องดูแลอาณาเขตของเขา และมาเดอร์ก็กลายเป็นง่อยในขณะที่อีกคนหนึ่งที่เหลือมีหน้าที่ต้องทำ

พวกเขาทั้งหมดมีหน้าที่ของตัวเองและไม่สามารถเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์การต่อสู้นี้ได้

ภายใต้สถานการณ์แบบนี้ การปรากฏตัวของเฉินเหิงได้ช่วยลดแรงกดดันต่อเธอลงไปอย่างมาก

ภายใต้การจ้องมองของผู้ชมนับไม่ถ้วน ทัวร์นาเมนต์การต่อสู้ครั้งนี้ก็ได้เริ่มต้นขึ้น

“สวัสดี ข้าชื่อเวอร์โดจากตระกูลโอลิกโดแห่งอาณาจักรโอลิส”

บนสนามประลอง ชายหนุ่มนั่งอยู่บนหลังม้าพร้อมกับทวนในมือ ใบหน้าของเขาดูหยิ่งผยอง “ประกาศชื่อของคุณอัศวิน”

“ไคลินจากตระกูลนาร์โดแห่งอาณาจักรกูตู” สายตาของเฉินเหิงสงบในขณะที่เขาตอบ

“คุณคือไคลินที่แต่งงานกับเจ้าหญิง?”

เวอร์โดดูประหลาดใจเล็กน้อย หลังจากดูรูปร่างหน้าตาของเฉินเหิงแล้ว เขาพยักหน้าและพูดว่า “คุณดูดีจริง ๆ อย่างไรก็ตามฉันสงสัยว่าคุณจะมีกำลังดีพอเหมือนกับหน้าตาหรือป่าว”

เขาหัวเราะอย่างเย็นชาและเร่งม้าไปข้างหน้า

ต้องบอกว่าอัศวินหนุ่มจากอาณาจักรโอลิสผู้นี้ค่อนข้างแข็งแกร่งและทักษะการขี่ม้าของเขาก็ค่อนข้างเชี่ยวชาญทีเดียว

แต่เพียงแค่เผชิญหน้ากับเฉินเหิง ผลลัพธ์ก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว

เฉินเหิงนั่งอยู่บนหลังม้าของเขา มองดูทวนที่กำลังแทงมาทางเขา เขาไม่ได้ขยับไปไหนเลยและใช้มือปัดหอกส่งมันบินออกไป

นี่เป็นฉากที่น่าตกใจ

ด้วยการพุ่งชาร์จ แรงที่อยู่ข้างหลังทวนนั้นไม่น้อยเลย ยิ่งไปกว่านั้น ความยาวของมันก็ไม่ใช่สิ่งที่แขนจะสามารถเทียบได้

ด้วยการลงมือนี้ แม้ว่าทวนจะไม่มีปลายแหลม แต่ก็สามารถแทงทะลุใครบางคนได้อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามเฉินเหิงเพียงแค่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ แต่เขาสามารถส่งทวนขนาดใหญ่นั้นบินออกไปอย่างป่าเถื่อน

ตุ๊บ!

ชายหนุ่มคนนั้นถูกส่งไปโดยแรงผลักและตกลงบนพื้นอย่างแรง

ชัยชนะและความพ่ายแพ้ได้รับการตัดสินแล้ว

รอบ ๆ ตัวพวกเขา ฝูงชนโห่ร้องออกมาเสียงดังและตะโกนเรียกชื่อเฉินเหิง

ต่อจากนั้นก็เป็นการต่อสู้กับคู่ต่อสู้คนอื่น ๆ อีกหลายรอบ

ตามกฎแล้ว เฉินเหิงจะต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ไปทีละคนในเวลาที่กำหนด

บางครั้งคู่ต่อสู้ของเขาก็เป็นอัศวินที่มีประสบการณ์ บางครั้งคู่ต่อสู้ก็จะเป็นนักรบต่างแดนหลายสิบคนจากทะเลทราย

อย่างไรก็ตามเมื่อเผชิญหน้ากับพวกเขา เฉิงเหิงสามารถเอาชนะพวกเขาทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย

(วันนี้แค่นี้ก่อนนะครับ)