ตอนที่ 65 ถาม
ตอนที่ 65 ถาม
“นอกจากนี้ ราชวงศ์ยังสามารถออกคำสั่ง…”
มองไปที่โอลิเวีย เฉินเหิงค่อย ๆ พูดต่อไป “ถ้าพลเมืองของอาณาจักรกูตูคนไหนสามารถตั้งอาณาเขตในทะเลทรายได้ พวกเขาจะได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ปกครองของดินแดนนั้น จะกลายเป็นขุนนาง และได้รับตำแหน่งที่สอดคล้องกัน ไม่..ไม่ว่าจะเป็นทาส พ่อค้า หรือขุนนางก็สามารถกลายเป็นผู้ปกครองดินแดนได้”
“ไม่ว่าใครก็ตาม ทุกคนสามารถเป็นขุนนางได้…”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเหิง ดวงตาของโอลิเวียก็สว่างขึ้นและสว่างขึ้นไปอีกเรื่อย ๆ
เธอเข้าใจประเด็นของเรื่องที่เฉินเหิงกำลังพูดในทันที
เมื่อมีการประกาศนโยบายนี้ ทุกคนที่กระหายดินแดนและตำแหน่งจะต้องจับกลุ่มกันไปทางเหนืออย่างแน่นอน และจะช่วยขจัดแรงกดดันของผู้ปกครองทางเหนือ
เพื่อให้ได้มาและปกป้องดินแดนของพวกเขา คนเหล่านั้นจะต้องทุ่มสุดตัว และสิ่งนี้จะลดความแข็งแกร่งของพวกเขาเอง
สิ่งนี้เทียบเท่ากับการลดความแข็งแกร่งของตระกูลขุนนางเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งของราชวงศ์กูตู
สิ่งสำคัญคือคนเหล่านั้นจะทำสิ่งนี้ด้วยความตั้งใจของพวกเขาเอง
ราชวงศ์จะไม่ได้รับชื่อเสียงที่เสียหาย ในขณะเดียวกันก็บรรลุเป้าหมายได้ด้วย
เมื่อมองไปที่เฉินเหิง สายตาของโอลิเวียสว่างจ้าแล้วในตอนนี้ การประเมินของเธอที่มีต่อเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ก่อนหน้านี้ เธอเห็นเฉินเหิงเป็นเพียงอัศวินผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมและทรงพลังเท่านั้น
แต่ตอนนี้สิ่งต่าง ๆ ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
คน ๆ นี้ไม่เพียงแต่มีพลังมหาศาลเท่านั้น แต่ยังมีความสามารถอย่างเหลือเชื่ออีกด้วย เขาสามารถมองเห็นสิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปไม่มีวันสังเกตมองเห็นได้ในทันที
ราวกับว่าเขาสามารถหาคำตอบของปัญหาใด ๆ ได้ทั้งหมด
มองไปยังเฉินเหิงที่มีท่าทางสงบเยือกเย็น โอลิเวียก็ตัดสินใจ
แม้จะไม่มีความแข็งแกร่งอันยิ่งใหญ่ของเขา เฉินเหิงก็ยังเป็นอัจฉริยะที่หายากอย่างแท้จริง
การที่เขามีมันสมองแบบนี้ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่อัศวิน แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้โอลิเวียพยายามดึงเอาเขาเข้ามาอยู่กับเธอ
หลังจากที่เธอตัดสินใจได้แล้ว เธอก็ยังคงขอให้เขาพูดต่อไป
จากนั้นเธอก็เริ่มถามคำถามต่าง ๆ กับเขา
สิ่งที่ทำให้เธอตกใจคือไม่ว่าเธอจะถามคำถามแบบไหนไป เฉินเหิงก็สามารถเข้าใจสิ่งที่เธอคิดและสามารถให้คำตอบที่ทำให้เธอพอใจได้ในทันที
โอลิเวียอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาพร้อมกับเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“น่าเสียดาย...”
เมื่อมองไปที่เฉินเหิง เธอก็พูดขึ้นมาอย่างจริงจังว่า “คงจะดีถ้าฉันได้พบคุณก่อนหน้านี้”
“แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป” เธอมองที่เฉินเหิงและยิ้มออกมา “ฉันดีใจมากที่ได้เชิญคุณมาที่นี่และได้ยินความคิดของคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้”
“องค์หญิง คุณเยินยอฉันเกินไป”
เฉินเหิงก้มศีรษะลงและการแสดงออกของเขาก็ดูเขินอายเล็กน้อย “นี่เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวของฉัน องค์หญิงมีคนที่มีความสามารถมากมายในภูมิภาคกูตูคอยรับใช้ ดังนั้นฉันแน่ใจว่าความคิดของฉันไม่มีอะไรพิเศษสำหรับคุณ”
“พวกเขาเทียบกับคุณไม่ได้” โอลิเวียย้อนนึกถึงคำถามของเธอและส่ายหัว “สิ่งที่พวกเขาบอกฉันได้ คือให้ฉันวิ่งไปรอบ ๆ คุยกับคนโน้นคนนี้”
“มีแค่ไม่กี่คนที่ให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์ได้อย่างแท้จริง”
เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกดูถูกเหยียดหยามพวกเขาก่อนจะพูดอย่างจริงใจ “ไคลิน คุณสนใจจะมาเป็นลูกน้องของฉันไหม”
เฉินเหิงตกใจและจ้องไปที่เธอ
ตรงไปตรงมาเลยเหรอ?
อย่างไรก็ตามเมื่อเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ สำหรับเจ้าหญิงโอลิเวียผู้มีชื่อเสียง เธอไม่จำเป็นต้องแอบดึงตัวใครในพุ่มไม้
“ฉันไม่ควรปฏิเสธข้อเสนอของฝ่าบาท แต่ฉันหวังว่าฉันจะสามารถหารือเรื่องนี้กับพ่อของฉันก่อน…”
เฉินเหิงโค้งคำนับและก้มศีรษะลง “ดังนั้นโปรดให้เวลาฉันหน่อย”
แม้ว่าเขาจะได้ตัดสินใจไปแล้ว แต่การให้คำตอบในตอนนี้ก็ตรงไปตรงมาเกินไป และจะไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงอันสูงส่งของเขา หรือการพัฒนาของเขากับเวอร์นา
ดังนั้นการบ่ายเบี่ยงและยืดเวลาออกไปอย่างเหมาะสมจึงมีความสำคัญมาก
“ถ้าคุณต้องการคุยกับพ่อของคุณก่อน ก็ไม่เป็นไร”
โอลิเวียเข้าใจและตอบสนองต่อคำพูดของเฉินเหิง
ด้วยสถานะของเฉินเหิงในตอนนี้ เขาเป็นตัวแทนของตระกูลของเขา
ตามวัฒนธรรมในยุคนี้ ถ้าเฉินเหิงกลายมาเป็นลูกน้องของโอลิเวีย ครอบครัวของเขาก็จะถูกดึงมาเกี่ยวด้วยเช่นกัน
หลังจากที่ออร์มันโดตายไป เฉินเหิงก็เป็นลูกคนเดียวที่เหลืออยู่ของบารอนไคเซ็น และเป็นผู้สืบทอดในอนาคตของเขา
เมื่อเขาสนับสนุนโอลิเวีย นี่ก็หมายความว่าทั้งครอบครัวของเขากำลังสนับสนุนเธอเช่นกัน
การตัดสินใจเรื่องนี้ที่จะส่งผลกระทบต่อทั้งครอบครัว จำเป็นต้องมีการพิจารณาอย่างรอบคอบ นี่เป็นเรื่องปกติ
“ฉันเข้าใจการตัดสินใจของคุณ” เมื่อมองไปที่เฉินเหิง โอลิเวียก็ยิ้มออกมา "อย่างไรก็ตามในฐานะพี่สาวของเวอร์นา ฉันจำเป็นต้องเตือนคุณว่าเวอร์นากำลังรอคุณอยู่ อย่าปล่อยให้เธอรอนานเกินไป”
“เวอร์นา…”
เมื่อได้ยินแบบนี้ เฉินเหิงก็เงยหน้าขึ้นและทำหน้าประหลาดใจ “ฝ่าบาท… เป็นพี่สาวของเวอร์นาเหรอ?”
“ใช่แล้ว”
เมื่อมองไปที่การแสดงออกที่น่าตกใจบนใบหน้าของเฉินเหิง โอลิเวียรู้สึกพอใจมากและพยักหน้าตอบรับ “เวอร์นาเป็นน้องสาวของฉันและเป็นเจ้าหญิงคนที่สองของราชวงศ์กูตู อะไร คุณเดาตัวตนของเธอไม่ออกทั้ง ๆ ที่รู้จักเธอมานานขนาดนี้เลยเหรอ”
โอลิเวียยิ้มออกมา ใบหน้าของเธอมีสีหน้าหยอกล้อ
“ฉันเดาตัวตนของเธอไว้เหมือนกัน แต่ฉันคิดว่าเธอเป็นคนในครอบครัวของเคลลี่…”
เฉินเหิงยิ้มอย่างขมขื่น “ฉันไม่เคยคิดเลยว่า…”
“เวอร์นาค่อนข้างกลัวคนแปลกหน้ามาโดยตลอดและไม่ค่อยออกไปไหน เป็นธรรมดาที่คุณจะเดาไม่ถูก” โอลิเวียส่ายหัวขณะพูด “แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะได้รู้จักกับคุณ และมิตรภาพของพวกคุณจะพัฒนาไปจนถึงระดับนี้”
เมื่อได้ยินคำพูดของโอลิเวีย เฉินเหิงก็เงียบไปราวกับว่าเขายังคงประมวลผลข้อมูลที่โอลิเวียเพิ่งทิ้งไว้ให้เขา
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ฝ่าบาทต้องการอะไร?”
“ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ แต่เป็นสิ่งที่คุณต้องการ” โอลิเวียกล่าวขณะที่เธอมองไปที่เฉินเหิงอย่างจริงจัง “ฉันเห็นปฏิสัมพันธ์ล่าสุดระหว่างคุณสองคน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเวอร์นาชอบคุณมาก แล้วคุณล่ะ”
เฉินเหิงจมอยู่ในความเงียบ
ด้านนอกห้อง ดวงตาคู่หนึ่งกำลังมองผ่านรอยร้าวและจ้องมองมาที่พวกเขา
ที่นั่น เวอร์นาสวมชุดสีดำและคนรับใช้หญิงของเธอก็ยืนอยู่ข้างเธอด้วย
ดูเหมือนว่าเธอจะยืนตรงนั้นมานานแล้ว เพื่อแอบฟังการสนทนาของโอลิเวียและเฉินเหิง
เมื่อได้ยินคำถามของโอลิเวีย หัวใจของเวอร์นาก็เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะกระดอนออกมา เธอมองไปที่เฉินเหิงเพื่อรอคำตอบจากเขา
เขาชอบฉันหรือป่าว?
เขาอยากอยู่กับฉันไหม?
เขากำลังคิดอะไรอยู่?
ความคิดมากมายผุดขึ้นมาในใจของเธออย่างต่อเนื่อง การหายใจของเธอไม่เป็นจังหวะ และเธอรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเธอกำลังจะระเบิด