ตอนที่ 4 เทคนิคการหายใจ

ในฐานะลูกชายของอัศวินเซซิลี โซรอนโดเป็นขุนนาง

เพียงแต่ว่าเขาไม่ใช่ลูกชายคนโต และเขาไม่มีพรสวรรค์พิเศษในฐานะอัศวิน

ตามกฎของยุคนี้ หลังจากที่อัศวินเซซิลีเสียชีวิต ชาร์ลี ลูกชายคนโตของเขาจะสืบทอดตำแหน่งของเขาต่อไป ตลอดจนทุก ๆ อย่างของเขา

สำหรับโซรอนโด นอกจากทรัพย์สินบางอย่างแล้ว เขาจะไม่ได้รับอะไรอีกเลย

สิ่งสำคัญคือตามที่เฉินเหิงรู้ โซรอนโดและชาร์ลี พี่ใหญ่ของเขามีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีต่อกัน

ถ้าชาร์ลีรับตำแหน่งอัศวินต่อจากอัศวินเซซิลี เขาน่าจะไล่โซรอนโดออกไป เป็นไปได้ด้วยซ้ำว่าชาร์ลีจะแอบฆ่าโซรอนโด

ดังนั้นโซรอนโดจึงค่อนข้างเศร้าและกังวลเรื่องนี้มากที่สุด

“ซัวโล พี่ชายที่รักของฉัน ฉันควรทำยังไงดี” โซรอนโดถอนหายใจเมื่อเขามองไปที่เฉินเหิงและถามเขา

คุณควรทำยังไง?

คุณต้องถามฉันจริง ๆ เหรอ

เฉินเหิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นและถามว่า “ท่านคิดอย่างไรเกี่ยวกับตัวตนของเซอร์ชาร์ลี?”

“เขาเป็นคนไร้ยางอายและน่ารังเกียจ!”

เมื่อพูดถึงชาร์ลี โซรอนโดแสดงสีหน้ามืดมนออกขณะที่เขาพูด “ฉันสงสัยมาโดยตลอดว่าเขาเป็นลูกของพ่อฉันจริง ๆ หรือเปล่า!”

“แล้วท่านคิดว่าเซอร์ชาร์ลีจะทำอะไรกับท่านถ้าเขาได้รับตำแหน่งต่อจากบิดาของท่าน”

เฉินเหิงก้าวไปข้างหน้าและถามต่อไปว่า “เขาจะให้เงินท่านมากพอที่จะเอาชีวิตรอดและไล่ล่าท่านออกจากดินแดนหรือป่าว…”

“หรือเขาจะปล่อยให้ท่านอยู่ที่นี่และมอบงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ท่านเพื่อที่ท่านจะได้ไปไหนไม่รอด?”

“หรือ…” เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า “เขาจะส่งคนมา…”

สีหน้าของโซรอนโดยิ่งเข้มขึ้น

เขารู้ว่าด้วยบุคลิกของพี่ชายของเขา สิ่งที่เฉินเหิงกล่าวว่าน่าจะเกิดขึ้น

“ท่านครับ ท่านต้องการยอมรับผลดังกล่าวจริง ๆ เหรอ?”

ในขณะนั้น เฉินเหิงก็คุกเข่าลงและพูดอย่างจริงจังว่า “ท่านจะยอมรับจุดจบที่น่าสมเพชแบบนี้ได้อย่างนั้นเหรอครับ”

“แต่…” โซรอนโดลังเลก่อนจะพูดว่า “ท้ายที่สุด เขาก็เป็นพี่ชายของฉันและเป็นผู้สืบทอดดินแดนเซซิลี ฉันจะทำอะไรได้…”

“ก่อนที่เขาจะสืบทอดดินแดน อะไรก็เกิดขึ้นได้” เฉินเหิงกล่าวอย่างหนักแน่น

ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่โซรอนโดและพูดว่า “ตราบใดที่เซอร์ชาร์ลีเสียชีวิตด้วยอาการป่วย ทุกอย่างสามารถเปลี่ยนแปลงได้…”

“ยังไงซะ อัศวินเซซิลีก็มีแค่ท่านกับเซอร์ชาร์ลี…”

“ป่วยตาย…” โซรอนโดหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ในขณะนั้น เขาไม่มีความลังเลอีกต่อไป เขามองไปที่เฉินเหิงอย่างมั่นคงในขณะที่เขาพูด “ก็จริง แต่… ชาร์ลีมักจะมีเซอร์เอ็ดเวิร์ดติดตามอยู่เสมอ ฉันจะรับมือกับเขาได้ยังไง”

เมื่อได้ยินแบบนี้และสัมผัสได้ถึงทัศนคติของโซรอนโด เฉินเหิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขากังวลว่าโซรอนโดจะไม่กล้าทำแบบนี้

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าโซรอนโดจะคิดเรื่องนี้มานานแล้ว

เฉินเหิงกล่าวโดยไม่ลังเลว่า “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า แม้ว่าเซอร์เอ็ดเวิร์ดจะเป็นอัศวิน แต่เขาก็แก่แล้ว ความแข็งแกร่งของเขาไม่สามารถเทียบได้กับสิ่งที่เคยเป็นในอดีต ถ้าอยู่ในสถานการณ์แบบตัวต่อตัว ข้ามีความมั่นใจที่จะเอาชนะเขา”

“จริง ๆ เหรอ?”

โซรอนโดลุกขึ้นและจ้องไปที่เฉินเหิง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“แน่นอนครับ”

เฉินเหิงพยักหน้าด้วยความมั่นใจก่อนจะพูดว่า “อย่างไรก็ตามเพื่อรับประกันความสำเร็จ ข้าต้องการความช่วยเหลือเล็กน้อย”

โซรอนโดถามโดยไม่ลังเลว่า “เจ้าต้องการอะไร? อาวุธมีคม? เกราะหนัก? หรือพิษร้ายแรง คันธนูและลูกศร?”

“ไม่…” เฉินเหิงส่ายหัวในขณะที่ก้มศีรษะลงและถามด้วยความเคารพ “ข้าหวังว่าข้าจะสามารถฝึกส่วนหนึ่งของเทคนิคการหายใจของอัศวินได้…”

“เจ้าต้องการเทคนิคการหายใจของอัศวินเหรอ?”

โซรอนโดหยุดและลังเลก่อนจะพูดว่า “เจ้าต้องมีพรสวรรค์ของอัศวินถึงจะสามารถใช้มันได้ มันอาจไม่มีประโยชน์สำหรับเจ้า”

“ไม่เป็นไร ให้ข้าลองดู”

เฉินเหิงก้มศีรษะลง ท่าทางของเขาไม่เปลี่ยน “หากมันสามารถทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นได้อีกหน่อย แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว”

“ในการต่อสู้ที่จะมาถึง พลังทุกอย่างจะมีความสำคัญอย่างไม่น่าเชื่อ”

น้ำเสียงของเขาจริงใจอย่างไม่น่าเชื่อ

เทคนิคการหายใจของอัศวินคือเป้าหมายที่แท้จริงของเขา

ในโลกนี้ เทคนิคการหายใจของอัศวินเป็นสิ่งที่ครอบครองโดยขุนนางเท่านั้น มีเพียงตระกูลขุนนางที่มีเชื้อสายมายาวนานเท่านั้นที่มีมรดกแบบนี้

เหตุผลที่เฉินเหิงเลือกกลายเป็นผู้ติดตามของโซรอนโดและทำงานอย่างหนักเพื่อรับใช้พ่อของเขาก็เพื่อเทคนิคการหายใจของอัศวิน

ในที่สุดโอกาสของเขาก็มาถึงแล้ว

“นี่…”

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเหิง ใบหน้าของโซรอนโดก็สั่นไหว เขาเกิดความลังเลอย่างไม่น่าเชื่อ

ยืนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ในท้ายที่สุด เมื่อเขานึกถึงสถานการณ์ที่เขาเป็นอยู่ เขาจึงกัดฟันแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะให้เทคนิคการหายใจของอัศวินแก่เจ้า”

เขาหายใจเข้าลึก ๆ และมองไปที่เฉินเหิงขณะที่เขาพูด “นอกจากนี้ ฉันขอสัญญาว่าถ้าฉันเป็นผู้ปกครองของดินแดนเซซิลี ฉันจะมอบเทคนิคการหายใจของอัศวินที่สมบูรณ์ของครอบครัวให้เจ้า”

เมื่อได้ยินแบบนี้ เฉินเหิงก็ดูซาบซึ้งอย่างน่าเหลือเชื่อขณะที่เขากล่าวว่า “นี่… ท่าน…”

“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน”

โซรอนโดเดินเข้าหาเขาและช่วยเขาให้ยืนขึ้น ในขณะที่เขาพูดอย่างจริงใจ “ท้ายที่สุด เจ้าเป็นพี่ชายที่สนิทที่สุดของฉัน เหมือนกับที่เซอร์เอ็ดเวิร์ดเป็นกับพ่อของฉัน ฉันหวังว่าเราจะสามารถรักษามิตรภาพนี้ไว้ได้ตลอดชีวิต”

ผ่านไปครู่หนึ่ง การแสดงออกของเฉินเหิงก็สงบลงเมื่อเขาเดินออกจากห้องของโซรอนโด

เขามองไปรอบ ๆ และหลังจากยืนยันว่าไม่มีใคร เขาก็เดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง

หลังจากกลับมาที่ห้องของตัวเองแล้ว เขาก็หยิบแผ่นหนังออกจากเสื้อของเขา

แผ่นหนังดูค่อนข้างเก่าและขาดรุ่งริ่ง และมีหลายอย่างที่เขียนไว้ด้วยภาษาของโลกนี้

เฉินเหิงมองลงมาและใบหน้าของเขาก็ดูมีความสุข

‘มันควรจะเป็นของจริง… แค่มันยังไม่สมบูรณ์…’

หลายปีที่ผ่านมาเขาไม่ได้รับอะไรเลยในขณะที่ทำงาน เขาได้ใช้ความรู้ศิลปะการต่อสู้ของเขาเพื่อวิเคราะห์เทคนิคการหายใจของอัศวินในโลกนี้

ด้วยความรู้และประสบการณ์ที่เขาได้รับ เทคนิคการหายใจของอัศวินนี้น่าจะเป็นของจริง และไม่น่าจะมีปัญหาอะไรในการใช้มัน

เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันก็สมเหตุสมผล ในสถานการณ์ปัจจุบัน ไม่ว่าโซรอนโดจะโง่ขนาดไหน เขาจะไม่พยายามหลอกเขาด้วยเทคนิคการหายใจปลอม

แม้ว่าจะมีเฉพาะส่วนพื้นฐาน แต่ก็ค่อนข้างเข้าใจง่าย

โซรอนโดไม่ได้มีพรสวรรค์มากนักในฐานะอัศวิน ดังนั้นเขาจึงเรียนรู้ได้เพียงส่วนพื้นฐานเท่านั้น

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะมอบเฉพาะส่วนพื้นฐานของเทคนิคการหายใจของอัศวินให้กับเขา

เฉินเหิงอ่านเทคนิคการหายใจของอัศวิน และหลังจากท่องจำ เขาก็เริ่มฝึกฝนมัน

ภายในห้องนั้น เขาขยับมือและเท้าของเขาโดยใช้ท่าทางเฉพาะในการขยับตัว กระตุ้นร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง

หลังจากอุ่นเครื่องแล้ว เขาก็หยิบของบางอย่างออกมาจากลิ้นชักใกล้ ๆ

มันเป็นขี้ผึ้งสีดำที่ดูเหมือนหินและดูค่อนข้างพิเศษ

มันส่งกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ที่จะทำให้ผู้คนได้กลิ่นแล้วขมวดคิ้ว

นี่คือยาสนับสนุนที่อัศวินทุกคนจำเป็นต้องใช้ในการฝึกฝน เฉินเหิงยังได้รับมันมาจากโซรอนโด

ในโลกนี้ การฝึกเป็นอัศวินไม่ใช่เรื่องง่าย ตั้งแต่ช่วงแรก ๆ เว้นแต่จะมีอัศวินคนอื่นใช้พลังงานชีวิตเพื่อสนับสนุนคุณ เช่นเดียวกับยาพิเศษต่าง ๆ มันยากมากที่จะเริ่มต้น

เฉินเหิงทาร่างกายของเขาด้วยขี้ผึ้งและความรู้สึกแสบร้อนรุนแรงปรากฏขึ้นทั่วร่างกายของเขา

มันไม่รุนแรงมากในตอนเริ่มต้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันรุนแรงจนเขาอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

‘ความรู้สึกนี้คล้ายกับการเผาไหม้เลือดฉีหรือป่าว?’ เฉินเหิงขมวดคิ้วและคิดกับตัวเอง

วิชาฝึกฝนร่างกายในโลกแห่งความเป็นจริงมีแนวคิดเรื่อง 'เลือดฉี'

ภายใต้สถานการณ์พิเศษ นักศิลปะการต่อสู้สามารถเผาไหม้เลือดฉีของพวกเขาได้ มันจะทำให้ได้รับพลังการต่อสู้ที่มากขึ้น นี่คือเป้าหมายของการฝึกฝน

ตอนนี้เฉินเหิงรู้สึกคล้ายคลึงกัน

เขาทนต่อความเจ็บปวดและขมวดคิ้วขณะเริ่มฝึกฝน

เขาทำตามเทคนิคการหายใจของอัศวินและเริ่มพยายามอย่างเต็มที่เพื่อดำเนินการตามขั้นตอนต่าง ๆ

เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกแสบร้อนก็ค่อย ๆ อ่อนลงเรื่อย ๆ จนกลายเป็นความรู้สึกด้านชา

เมื่อเวลาผ่านไป เฉินเหิงรู้สึกว่าร่างกายของเขาอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

‘อย่างที่คาดไว้ ฉันไม่มีความสามารถที่จะเป็นอัศวิน…’ เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกในร่างกายของเขา เฉินเหิงก็ถอนหายใจออกมา

ตามที่โซรอนโดบอกเขา ถ้าเขามีความสามารถ ในระหว่างการฝึก เขาจะรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ และรู้สึกสดชื่นขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งทำให้เขาไม่อยากหยุด

อย่างไรก็ตามเฉินเหิงไม่รู้สึกแบบนั้น เขากลับรู้สึกเหนื่อยเท่านั้น

จากจุดนี้ เขาสามารถบอกได้ว่าร่างของเขานี้ไม่มีพรสวรรค์ในการเป็นอัศวิน

อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ก็สมเหตุสมผล

เขาไม่ได้ใช้คะแนนใด ๆ กับตัวตนนี้ในการจำลอง ดังนั้นจึงดีมากแล้วที่เขาไม่ได้แขนขาดหรือขาขาด เขาต้องการความสามารถเพื่อเป็นอัศวินอย่างงั้นเหรอ?

ฝันต่อไป!

ก่อนหน้านี้ เฉินเหิงแค่ต้องการลองทำสิ่งต่าง ๆ และไม่มีความคาดหวังมากนัก

เมื่อความหวังของเขาถูกทำลายลงแล้ว เขาก็ไม่ผิดหวังและได้แต่ถอนหายใจ

‘โชคดีที่มันยังมีประโยชน์อยู่บ้าง’

เขาสัมผัสได้ถึงสถานะปัจจุบันของเขาและความคิดก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา

เขารู้สึกได้ว่าผลของการฝึกของเทคนิคการหายใจของอัศวินที่มีต่อร่างกายของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าเทคนิคการฝึกฝนร่างกาย

‘ถ้าฉันใช้เทคนิคการหายใจของอัศวินคู่กับเทคนิคการฝึกฝนร่างกาย คิดว่าเอฟเฟกต์น่าจะดีขึ้นกว่านี้…’ เฉินเหิงคิดกับตัวเอง

บางทีเขาอาจจะสามารถบรรลุการฝึกฝนร่างกายของเขาได้เร็วขึ้นด้วยเทคนิคการหายใจนี้

‘ฉันสงสัยว่าความแข็งแกร่งที่ได้จากการฝึกฝนร่างกายและการหายใจของอัศวินในโลกนี้จะมีความแตกต่างกันมากหรือป่าว’

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป

หลังจากการพูดคุยกันลับ ๆ ระหว่างเฉินเหิงและโซรอนโด ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปกติราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

บนพื้นผิว ดินแดนเซซิลีดูค่อนข้างสงบ

เป็นแบบนั้นจนกระทั่งอีกสองปีผ่านไป

เสียงดังก้อง…

ข้างนอกมีฟ้าร้องขณะที่ฝนตกหนัก

“อาการป่วยของเซอร์เซซิลียังไม่ดีขึ้นเหรอ?” เฉินเหิงถามอัศวินตัวสูงต่อหน้าเขาอย่างนอบน้อม

“ไม่”

อัศวินร่างสูงหันกลับมามองเฉินเหิง