บทที่ 13 - สี่ร้อยเมตร 52.66 วินาที

บทที่ 13 - สี่ร้อยเมตร 52.66 วินาที

หลินหยวนที่กำลังเดินอยู่บนถนน พอนึกถึงท่าทางบื้อๆ ของเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างลี่หานเยว่ เขาก็ยังอดขำไม่ได้

เขานอนพักผ่อนอยู่ที่บ้าน มองดูแสงแดดที่ยังแรงกล้าอยู่ข้างนอกแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย

แดดแรงขนาดนี้ ถ้าไปวิ่งคงได้ผิวเข้มขึ้นอีกสักเฉดสองเฉดแน่ๆ

ใกล้จะถึงเวลาฝึกซ้อมแล้ว หลินหยวนที่ไม่มีอะไรทำก็เลยเปิดโทรทัศน์ดู

เป็นเรื่อง เซียนกระบี่พิชิตมาร ภาค 1 ที่กำลังฮิตถล่มทลายในปี 2005 หลินหยวนอยากจะบอกว่า: หลิวอี้เฟยคือนางเอกในดวงใจตลอดกาล ส่วนหูเกอก็คือเจ้าชายในชุดโบราณตลอดกาลเช่นกัน

หลินหยวนดูอยู่ประมาณสิบกว่านาทีก็ปิดโทรทัศน์ สะพายกระเป๋าแล้วออกเดินทาง

"มาครบกันหรือยังหลินหยวน" โค้ชหวังเพิ่งจะเดินเข้าสู่สนาม เห็นทีมกรีฑาจัดแถวเรียบร้อยแล้วจึงเอ่ยถามขึ้น

"มาครบทุกคนครับโค้ช" หลินหยวนตะโกนตอบ

"อืม ครูจะแจ้งภารกิจการฝึกซ้อมของวันนี้ ให้ทุกคนวิ่งจากที่นี่ไปยังโรงเรียนมัธยมหมายเลข 2 ระยะทางประมาณห้ากิโลเมตร พอไปถึงแล้วให้เริ่มวอร์มอัพทันที เข้าใจไหม?"

โค้ชหวังเดินไปเดินมาพลางสั่งการ

"เข้าใจครับ"

"ระมัดระวังรถราบนถนนด้วย ออกเดินทางได้" หลินหยวนเริ่มวิ่งนำหน้าเพื่อนำทีมวิ่งในระยะทางห้ากิโลเมตรนี้

"ห้ามหยุดเดินเด็ดขาด แค่ห้ากิโลเมตรเอง ใครที่ยังตามขบวนไม่ทันหรือแอบอู้งาน คอยดูเถอะครูจะฟาดให้"

โค้ชหวังไม่รู้ว่าขี่รถมอเตอร์ไซค์มาประกบข้างทีมตั้งแต่เมื่อไหร่

ทำเอาสมาชิกที่คิดจะอู้งานถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ

วิ่งมาตลอดทางจนถึงโรงเรียนมัธยมหมายเลข 2 ซึ่งหากเทียบกับโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 แล้ว ที่นี่ดูจะไม่โอ่อ่าเท่าไหร่นัก

โค้ชหวังขี่มอเตอร์ไซค์ไปเจรจากับพนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 2 ครู่หนึ่ง

เมื่อจอดรถมอเตอร์ไซค์เสร็จ โค้ชหวังก็พาพวกหลินหยวนเข้าไปในสนามกีฬาของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 2

จะบอกให้ สนามกีฬาที่นี่เป็นลู่วิ่งยางสังเคราะห์สีแดงสด และเป็นสนามขนาดมาตรฐานสี่ร้อยเมตรเสียด้วย

หลินหยวนนึกไม่ถึงเลยว่าสนามกีฬาของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 2 จะเป็นแบบนี้

อาจเป็นเพราะวิธีการเรียนการสอนของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 2 ที่แตกต่างออกไป ที่นี่เริ่มมีนักเรียนโควตากีฬามาได้สองสามปีแล้ว ในขณะที่โรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 เพิ่งจะเริ่มเป็นปีแรก

"ฮ่าฮ่า มาแล้วเหรอเหล่าหวัง"

"บอกไว้แล้วว่าจะมาหา วันนี้ก็เลยมาหาไงล่ะเหล่าลี่" โค้ชหวังทักทายชายหนุ่มที่น่าจะเป็นโค้ชของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 2

เขาหันกลับมาตะโกนสั่งพวกหลินหยวนว่า "ยังไม่รีบทักทายโค้ชลี่อีก มารยาทน่ะต้องมีกันบ้างนะ"

"สวัสดีครับโค้ชลี่" ทุกคนตะโกนทักทายพร้อมกัน

"หลินหยวน เธอพาทีมเข้าไปยืดเหยียดร่างกายซะ"

"ได้ครับโค้ชหวัง"

"เหล่าลี่ เป็นไง อยากจะลองประลองกันหน่อยไหม แข่งวิ่งสี่ร้อยเมตรดู"

ชายหนุ่มที่โค้ชหวังเรียกว่าเหล่าลี่ตอบกลับด้วยความประหลาดใจ "นายมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ ลูกศิษย์ฉันฝึกมาตั้งปีนึงแล้วนะ เดี๋ยวแพ้แล้วอย่ามางอแงล่ะ"

"คนอย่างเหล่าหวังเนี่ยนะจะงอแง ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ?"

"ฉันว่าก็ดูคล้ายๆ อยู่นะ" ชายหนุ่มที่ชื่อเหล่าลี่ถามด้วยสีหน้าจริงจัง "ว่าแต่ทำไมไม่พยายามอยู่ต่อในทีมมณฑลล่ะ กลับมาสอนนักเรียนแบบนี้"

"เฮ้อ พรสวรรค์ของฉันมันถึงทางตันแล้ว สู้กลับมาอุทิศตนให้กับการพัฒนากรีฑาของชาติยังจะดีกว่า จะได้ไม่เปลืองทรัพยากรของทีมมณฑลด้วย"

โค้ชหวังตอบอย่างจำยอม แววตาของเขาดูเหมือนจะหวนนึกถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่ในทีมมณฑล

"เฮ้อ ไม่พูดเรื่องนี้แล้วดีกว่า ฉันจะไปเรียกนักเรียนมาดูซิว่านักเรียนนายกับนักเรียนฉันใครจะแน่กว่ากัน"

"ถ้าลูกทีมฉันชนะ เย็นนี้นายต้องเลี้ยงเหล้าฉันนะเหล่าลี่"

"ได้เลยๆ ฉันไม่เชื่อหรอกว่านักเรียนนายจะเก่งกว่านักเรียนฉันที่ฝึกมาตั้งปีนึงแล้ว"

โค้ชหวังเดินมาทางกลุ่มลูกทีมของเขา เมื่อเห็นว่าทุกคนน่าจะยืดเหยียดร่างกายเสร็จแล้ว เขาก็พูดด้วยเสียงอันดังว่า "วันนี้ครูพาพวกเธอมาเพื่อมาลองแข่งกับทีมกรีฑาของเพื่อนครูดู ไม่รู้ว่าพวกเธอจะช่วยกู้หน้าให้ครูได้ไหม มีความมั่นใจกันหรือเปล่า?"

"มีครับ มีครับ มีครับ"

"ดี มีความมุ่งมั่นดี วันนี้ถ้าพวกเธอชนะ ภารกิจการฝึกซ้อมของวันนี้จะจบลงเพียงเท่านี้ทันที" โค้ชหวังโบกมือรับปากเสียงดัง

"โค้ชจงเจริญ"

"พี่หลิน พี่หลิน เดี๋ยวจัดให้หนักเลยนะพี่"

"การฝึกซ้อมของวันนี้ขึ้นอยู่กับพี่แล้วนะ"

…………

สมาชิกในทีมต่างพากันมารุมล้อมหลินหยวน จนหลินหยวนต้องเอ่ยปากว่า "ฉันจะพยายามวิ่งให้เต็มที่ก็แล้วกัน พวกนายเองก็ต้องตั้งใจวิ่งด้วยล่ะ ไม่งั้นฉันจะเป็นคนขอให้โค้ชสั่งฝึกซ้อมต่อเอง เข้าใจไหม?"

"แน่นอนครับ พวกเราต้องตั้งใจวิ่งอยู่แล้ว"

"ประจำที่กลุ่มละสิบคน ส่งตัวแทนมากลุ่มละห้าคน"

หลินหยวนเดินไปประจำที่ที่จุดสตาร์ต เมื่อหลินหยวนลงสนาม มีหรือที่เด็กหนุ่มจอมหยิ่งอย่างโจวฉางซานจะพลาด

นอกจากนี้โค้ชลี่ยังเรียกชื่อเด็กหนุ่มอีกสองสามคนให้ลงสนามด้วย

"เข้าที่ ระวัง ปรี๊ด—"

หลินหยวนได้ยินเสียงนกหวีดก็รีบพุ่งตัวออกไปทันที แต่ก็มีเรื่องที่ทำให้หลินหยวนแปลกใจ เพราะมีการเคลื่อนไหวของคนคนหนึ่งที่รวดเร็วมากอย่างเห็นได้ชัด

หลินหยวนพบว่าในช่วงออกตัวทางโค้ง เขาไม่ได้เป็นฝ่ายชิงอันดับหนึ่งมาครองได้

แต่เป็นเด็กหนุ่มรูปร่างสัดทัดคนหนึ่งที่ความสูงพอๆ กับเขา

หลินหยวนไม่รีบร้อน เขาเร่งความเร็วต่อไป วิ่งตามไปไม่กี่ก้าวก็ยังแซงไม่ได้ จนกระทั่งเหลือระยะทางสิบเมตรสุดท้ายก่อนจะพ้นทางโค้ง

หลินหยวนเร่งความเร็วขึ้น แล้วใช้ระยะก้าวที่กว้างกว่าแซงเด็กหนุ่มคนนั้นไปได้อย่างราบรื่น

เขาเริ่มวิ่งแบบผ่อนคลาย โดยให้ความเร็วคงที่ด้วยแรงเฉื่อยและไม่ได้ลดความเร็วลงมากนัก

เด็กหนุ่มคนนั้นยังคงวิ่งเกาะติดหลังหลินหยวนมาติดๆ

มันสร้างความกดดันให้หลินหยวนได้บ้าง แต่สำหรับหลินหยวนที่มีประสบการณ์การแข่งขันรายการใหญ่ๆ มานับครั้งไม่ถ้วน ความกดดันเพียงเท่านี้เขาสามารถรับมือได้สบาย

โค้ชลี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ยังไม่ทันพ้นทางโค้ง นักเรียนที่วิ่งสี่ร้อยเมตรเร็วที่สุดของเขาก็โดนชิงอันดับหนึ่งไปเสียแล้ว

โค้ชหวังที่ยืนอยู่ข้างๆ โค้ชลี่แอบเยาะเย้ยในใจ "เหล้ามื้อเย็นนี้ นายต้องเลี้ยงฉันแน่ๆ"

"หึ วิ่งสี่ร้อยเมตรนะ ไม่ใช่วิ่งร้อยเมตร พูดแบบนี้มันยังเร็วไปนะเหล่าหวัง"

หลินหยวนยังคงรักษาจังหวะของตัวเองไว้ ไม่ปล่อยให้เสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมาข้างหลังทำให้จังหวะการวิ่งของเขาพัง

ระยะสองร้อยเมตรถึงสามร้อยเมตร หลินหยวนรู้ดีว่าอีกห้าสิบเมตรเขาจะต้องเร่งความเร็วเพื่อสปรินต์เข้าเส้นชัยแล้ว

เขารักษาความเร็วต่อไปอีกห้าสิบเมตร รู้สึกได้ว่าเสียงฝีเท้าข้างหลังเริ่มเร่งจังหวะขึ้น น่าจะเริ่มสปรินต์แล้วเหมือนกัน

หลินหยวนไม่ลนลาน เหลืออีกสิบเมตร เมื่อถึงระยะสิบเมตรสุดท้าย เด็กหนุ่มคนนั้นก็วิ่งขึ้นมาตีคู่กับหลินหยวนได้สำเร็จ

หลินหยวนเริ่มเร่งความเร็ว พ้นทางโค้งมาได้หลินหยวนก็นำหน้าเด็กหนุ่มคนนั้นไปหนึ่งช่วงตัว

เขาเร่งความเร็วต่อไป แต่หลินหยวนก็พบว่าเด็กหนุ่มข้างหลังนั้น ความเร็วลดลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เขายังคงเกาะติดหลังหลินหยวนมาติดๆ ระยะห่างยังคงเป็นหนึ่งช่วงตัวเหมือนเดิม

สมาชิกทีมกรีฑาทั้งสองฝ่ายต่างพากันลุ้นระทึก "สู้ๆ พี่หลิน สู้เขา"

"พี่หลิน เร่งความเร็วเข้า รักษาไว้ให้ได้"

เหลือห้าสิบเมตรสุดท้าย หลินหยวนกัดฟันแน่น พยายามรักษาความเร็วของตัวเองไว้ให้ดีที่สุด

"ไล่เสิน แซงเขาเลย"

"ไล่เสินมีพลังสปรินต์ช่วงท้ายแข็งแกร่งที่สุด แซงเขาไปเลย"

หลินหยวนสัมผัสได้ถึงเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหลัง เขาสามารถดึงระยะห่างหนึ่งช่วงตัวกลับคืนมาได้จริงๆ

ตอนนี้เขาวิ่งตีคู่มากับหลินหยวนเพื่อสปรินต์เข้าเส้นชัย หลินหยวนแอบคิดในใจว่า: พลังสปรินต์ช่วงท้ายแข็งแกร่งจริงๆ

หลินหยวนกัดฟันสู้ สามสิบเมตร ยี่สิบเมตร และสิบเมตรสุดท้าย หลินหยวนสามารถทิ้งห่างเด็กหนุ่มคนนั้นไปได้อีกหนึ่งช่วงตัว และพุ่งผ่านเส้นชัยไปได้ก่อนเป็นคนแรก

"52.66, 52.78, 54.76 วินาที..."

หลินหยวนวิ่งต่อไปอีกสองสามเมตรก่อนจะหยุดเดิน

สมาชิกในทีมต่างพากันกรูเข้ามาห้อมล้อมเขาไว้ทันที

"สุดยอดเลยครับพี่หลิน"

"พี่คือไอดอลของผมเลย พี่หลิน"

(จบแล้ว)