บทที่ 21 - สหายธรรม เชิญมาสนทนากันในอาวุธระดับมหาบุญของข้าสักหน่อยเถิด

บทที่ 21 - สหายธรรม เชิญมาสนทนากันในอาวุธระดับมหาบุญของข้าสักหน่อยเถิด

เสียงหัวเราะชั่วร้ายของโหม่วอวิ๋นดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ

ในฐานะคนที่ใช้ชีวิตร่วมกับพี่ใหญ่ของตนเองมาอย่างยาวนาน มีหรือที่เขาจะไม่รู้นิสัยใจคอของอีกฝ่าย

ดังนั้น เขาจึงฉวยโอกาสในตอนที่พี่ใหญ่กำลังครุ่นคิด ลอบแทงข้างหลังเข้าให้อย่างจัง

ก็แหงล่ะ เขาจ้องจะฮุบพลังของพี่ใหญ่มาตั้งนานแล้วนี่นา

ฉับพลันนั้น แสงมารในมือของเขาก็สว่างวาบขึ้น ดูดกลืนแก่นแท้พลังทั้งหมดของพี่ใหญ่มาเป็นของตนอย่างหมดจด

การกระทำนี้ส่งผลให้กลิ่นอายพลังของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ทว่ามันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากนักหรอก เมื่อเทียบกับอานุภาพของอาวุธระดับมหาบุญ เขาก็ยังคงอ่อนแอเกินไปอยู่ดี

แต่ถ้าใช้เพื่อหลบหนีล่ะก็ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

โหม่วอวิ๋นสะบัดแขนเหวี่ยงร่างแห้งเหี่ยวไร้วิญญาณนั้นทิ้งไป จากนั้นก็แผดเผาแก่นแท้โลหิตของตนเอง ดันระดับพลังให้พุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น

ภายใต้สายตาอันเคร่งเครียดของฉีซีเอ๋อร์ และแววตาเย้ยหยันของชายชุดดำ ในที่สุดเขาก็ยอมแลกกับการบาดเจ็บสาหัส ฝ่าวงล้อมหนีออกไปนอกตำหนักได้สำเร็จ

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เผยรอยยิ้มยินดี ก็ต้องพบว่าที่กลางอากาศห่างออกไปไม่ไกลนัก มีชายชุดดำอีกคนปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าเอาไว้

ทั่วทั้งร่างของชายผู้นั้นแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายของยอดฝีมือระดับนักบุญ เขากำลังทอดสายตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มมองมายังโหม่วอวิ๋นซึ่งตอนนี้ใบหน้าแข็งทื่อไปแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้โหม่วอวิ๋นรู้สึกสิ้นหวังอย่างแท้จริงก็คือ ในมือของชายผู้นั้นถือขวดสมบัติสีดำทมิฬเอาไว้ใบหนึ่ง

และกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากขวดใบนั้น ก็คืออาวุธระดับมหาบุญอีกชิ้นอย่างไม่ต้องสงสัย!

"สหายธรรม เชิญมาสนทนากันในอาวุธระดับมหาบุญของข้าสักหน่อยเถิด"

ชายชุดดำผู้นั้นคลี่ยิ้ม ขวดสมบัติสีดำทมิฬในมือหลุดลอยออกไป และดูดร่างที่บาดเจ็บสาหัสของโหม่วอวิ๋นเข้าไปขังไว้ด้านในอย่างรุนแรง

หลังจากที่เขาเก็บขวดสมบัติสีดำทมิฬเรียบร้อยแล้ว ชายชุดดำอีกคนและฉีซีเอ๋อร์ก็บินตามมาสมทบ

"...นายท่านหรือเจ้าคะ" ฉีซีเอ๋อร์มองดูคนทั้งสองด้วยแววตาลังเล

แม้ว่ากลิ่นอายของพวกเขาจะไม่เหมือนเยี่ยชิงอวิ๋นเลยแม้แต่น้อย แต่จากน้ำเสียงที่ส่งผ่านสัมผัสเทวะมาหานางก่อนหน้านี้ บ่งบอกชัดเจนว่าชายทั้งสองคนตรงหน้านี้ก็คือเยี่ยชิงอวิ๋น

"ซีเอ๋อร์"

ชายชุดดำทั้งสองคนพยักหน้าและส่งยิ้มให้

"สองคนนี้คือผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าเอง ข้าแค่ยืมร่างของพวกเขามาใช้งานชั่วคราวเท่านั้น"

ชายชุดดำคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นของเยี่ยชิงอวิ๋น

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง"

ฉีซีเอ๋อร์กระจ่างแจ้งในทันที ภายในใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพเทิดทูนเยี่ยชิงอวิ๋น

นางไม่นึกเลยว่านายท่านจะมีผู้ใต้บังคับบัญชาที่เป็นถึงระดับนักบุญด้วย!

ยิ่งไปกว่านั้น การที่นายท่านยอมเปิดเผยความลับเหล่านี้ให้นางเห็น ก็แสดงว่านายท่านเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้นาง ไม่ได้มองนางเป็นแค่ของเล่นระบายอารมณ์ที่ไร้ค่าใช่หรือไม่

เมื่อคิดได้เช่นนี้ นัยน์ตางดงามของฉีซีเอ๋อร์ก็เริ่มหยาดเยิ้มและเลื่อนลอย

นางเริ่มคิดหาวิธีแล้วว่า พอกลับไปถึง จะปรนนิบัติตอบแทนนายท่านให้ถึงใจได้อย่างไรดี

ส่วนเยี่ยชิงอวิ๋นนั้น ย่อมไม่มีทางรู้เลยว่าฉีซีเอ๋อร์กำลังมโนอะไรไปไกลถึงไหนแล้ว

เขาเพียงแค่บอกนางว่า "เจ้ากลับไปที่ภูเขาวั่งเฉินก่อนเถอะ ข้ายังมีธุระข้างนอกอีกนิดหน่อย จัดการเสร็จแล้วจะตามกลับไป"

กล่าวจบ ร่างที่ถูกควบคุมทั้งสองของเยี่ยชิงอวิ๋นก็บินจากไปทันที

"เจ้าค่ะ นายท่าน"

ฉีซีเอ๋อร์สะกดกลั้นความรู้สึกหลากหลายที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ เตรียมจะขยับเท้าก้าวเดินออกจากที่แห่งนี้

ทว่าจู่ๆ นางก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหยุดฝีเท้าลง แล้วกวาดสัมผัสเทวะออกไปสำรวจพื้นที่โดยรอบ

ในที่สุด บริเวณซากปรักหักพังแห่งหนึ่ง นางก็พบเห็นร่างที่กำลังรวยรินของฉีหมิงฮ้าว

รอบๆ ตัวเขามีผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนรุมล้อมและสาดเทคำด่าทอเหยียดหยามใส่เขาอย่างไม่ขาดสาย

เมื่อมองดูให้ชัดเจน คนกลุ่มนั้นก็คือบรรดาองค์ชายและองค์หญิงพวกนั้นนั่นเอง

ฉีซีเอ๋อร์แตะปลายเท้าเบาๆ เพียงชั่วพริบตาก็ไปโผล่อยู่ด้านหลังของพวกเขาแล้ว

องค์ชายและองค์หญิงเหล่านั้นก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันแข็งแกร่งจนน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลังเช่นกัน

พวกเขาหยุดด่าทอแล้วหันกลับไปมอง ก็พบกับร่างอันงดงามหลุดพ้นโลกีย์ของฉีซีเอ๋อร์ที่กำลังเดินเข้ามาหา

"ท่านบรรพชนซีเอ๋อร์!"

ทุกคนต่างก้มศีรษะทำความเคารพฉีซีเอ๋อร์อย่างนอบน้อม

ฉีซีเอ๋อร์ในปัจจุบันนี้บรรลุถึงขอบเขตนักบุญแล้ว ต่อให้ลำดับญาติจะไม่ได้ห่างกันมาก แต่ก็ถือได้ว่าเป็นบรรพชนของพวกเขาแล้ว

ฉีซีเอ๋อร์โบกมือเรียวบางเบาๆ ผู้คนต่างก็รีบหลีกทางให้อย่างรู้ความ

เปิดทางให้นางได้มองเห็นสภาพอันทุลักทุเลและน่าสมเพชของฉีหมิงฮ้าวที่นอนจมกองเลือดอยู่กลางซากปรักหักพัง

ฉีหมิงฮ้าวทอดสายตาอันเลื่อนลอยมองดูฉีซีเอ๋อร์ที่เดินเข้ามาใกล้

"ทำไม จะมาฆ่าข้างั้นรึ"

เมื่อเห็นใบหน้างดงามที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของฉีซีเอ๋อร์ ฉีหมิงฮ้าวก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เขารู้ตัวดีว่าตัวเองต้องตายอย่างแน่นอน

หลังจากผ่านจุดสูงสุดและจุดต่ำสุดในชีวิตมาแล้ว เขาก็ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวหรือขี้ขลาดออกมาให้คนพวกนี้หัวเราะเยาะแต่อย่างใด

"สิ่งที่เจ้าทำ มันล้ำเส้นข้าเกินไปแล้ว"

นัยน์ตาของฉีซีเอ๋อร์ทอประกายสังหาร ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกทำเอาฟ้าดินรอบด้านเปลี่ยนสี อุณหภูมิลดฮวบลงไปไม่รู้กี่องศา

ทำเอาองค์ชายและองค์หญิงที่มีระดับพลังต่ำๆ ถึงกับตัวสั่นงันงกด้วยความหนาวเหน็บ

ฉีซีเอ๋อร์ไม่อยากจะคิดเลยว่า หากนางถูกนักบุญสองคนนั้นจับตัวไปได้จริงๆ จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ต่อให้ในอนาคตนายท่านจะมาช่วยนางออกไปได้ นางก็คงไม่มีหน้าไปสู้หน้านายท่านอีกแล้ว

ฉีหมิงฮ้าวที่ต้องเผชิญหน้ากับจิตสังหารของนักบุญโดยตรง แม้ใบหน้าจะซีดเผือดลงกว่าเดิม แต่ภายในใจของเขากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง

เขาทอดสายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า มองไปยังกลุ่มคนของพรรคมารสวรรค์ที่ถูกปราบปรามจนหมดสิ้นในที่ห่างไกลออกไป

ทุกอย่างจบสิ้นลงแล้วสินะ...

ฉีหมิงฮ้าวพึมพำในใจ

เขาไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ทรยศราชวงศ์ฉี เขาเพียงแค่เสียดายที่ตัวเองทำการไม่สำเร็จเท่านั้น

ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็ยังจะเลือกเดินบนเส้นทางสายนี้อยู่ดี

"เสียดายที่ยังไม่ได้ลงมือฆ่านังแพศยานั่นด้วยมือตัวเอง"

ก่อนตาย ฉีหมิงฮ้าวนึกถึงภรรยาที่หักหลังเขาขึ้นมา

ผู้หญิงที่สวมเขาให้เขาไม่รู้ตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

ก่อนหน้านี้ตอนที่พรรคมารสวรรค์บุกมา เขาก็ได้ลงมือจับตัวนางไปขังไว้แล้ว

กะว่าวันหลังจะค่อยๆ ทรมาน และปล่อยให้นางตายอย่างทุกข์ทรมานที่สุด เพื่อระบายความแค้นที่อัดอั้นมาตลอด

แต่ช่างน่าเสียดาย สุดท้ายทุกอย่างก็สูญเปล่า ในอนาคตนังแพศยานั่นยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ แค่คิดก็ทำให้เขารู้สึกไม่ยินยอมเลยจริงๆ

แล้วหลังจากนั้น ฉีหมิงฮ้าวที่เต็มไปด้วยความเสียดายก็ถูกฉีซีเอ๋อร์ฟาดฟันจนร่างแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก

หลังจากสังหารฉีหมิงฮ้าวแล้ว ฉีซีเอ๋อร์ก็ปรายตามองฉีเยว่หลิงที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปอย่างเย็นชา

หลังจากนี้ นางจะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับราชวงศ์ฉีอีก

ส่วนฉีเยว่หลิงที่ถูกฉีซีเอ๋อร์ปรายตามองอย่างเย็นชา ก็มีสีหน้าซีดเผือด นางก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้ามองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของฉีซีเอ๋อร์เลย

เมื่อฉีซีเอ๋อร์จากไปแล้ว ผู้คนถึงกล้าส่งเสียงซุบซิบนินทากันขึ้นมาอีกครั้ง:

"เฮ้อ ท่านบรรพชนซีเอ๋อร์ไปซะแล้ว..."

"ท่านบรรพชนซีเอ๋อร์จะกลับมาอีกไหม"

"คงไม่แล้วล่ะ พวกเจ้าไม่สังเกตหรือไงว่าตั้งแต่ตอนที่ท่านบรรพชนซีเอ๋อร์กลับมาที่ราชวงศ์แรกๆ สายตาของนางก็ดูห่างเหินและเฉยเมยมากแล้ว"

ในระหว่างที่ผู้คนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่นั้น ก็มีองค์หญิงคนหนึ่งหันไปถามฉีเยว่หลิงที่เอาแต่ก้มหน้าด้วยความเป็นห่วงว่า "เยว่หลิง เจ้าเป็นอะไรไปหรือเปล่า"

ก่อนหน้านี้นางไม่ได้มองไปที่ฉีซีเอ๋อร์ตรงๆ จึงไม่เห็นสายตาที่ฉีซีเอ๋อร์ปรายมองมาในชั่วพริบตานั้น

"...ไม่เป็นไร"

เพียงชั่วอึดใจ ฉีเยว่หลิงก็เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้นางด้วยสีหน้าปกติ

แม้ในส่วนลึกของจิตใจ นางจะรู้สึกละอายใจและรู้สึกผิดต่อฉีซีเอ๋อร์อย่างมาก แต่นางก็ไม่ได้พูดมันออกมา

"รอให้จัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จสิ้นเสียก่อน ค่อยจัดเตรียมของขวัญล้ำค่าไปขอขมาที่ภูเขาวั่งเฉินก็แล้วกัน"

ฉีเยว่หลิงลอบวางแผนเงียบๆ อยู่ในใจ

ในขณะเดียวกัน

ณ ที่ราบอันแห้งแล้งและขาดแคลนปราณวิญญาณแห่งหนึ่งในดินแดนบูรพา ร่างในชุดคลุมสีขาวร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า

"จากความทรงจำของเจ้าโหม่วอวิ๋นนั่น ที่นี่เป็นหนึ่งในฐานที่มั่นลับของพรรคมารสวรรค์ ถือว่าเป็นสถานที่ที่ซ่อนตัวได้ดีทีเดียว"

เยี่ยชิงอวิ๋นกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็พบว่าสถานที่แห่งนี้มีผู้คนอาศัยอยู่เบาบางมาก แทบจะเรียกได้ว่าเป็นดินแดนรกร้างว่างเปล่าเลยก็ว่าได้

เกรงว่าผู้คนบนโลกคงคาดไม่ถึงว่า ขุมกำลังฝ่ายมารอันเลื่องชื่ออย่างพรรคมารสวรรค์ จะมาตั้งฐานที่มั่นอยู่ในสถานที่แบบนี้

แถมยังเป็นฐานที่มั่นสำคัญแห่งหนึ่งเสียด้วย

จากนั้น กลิ่นอายรอบตัวของเยี่ยชิงอวิ๋นก็แปรเปลี่ยนไป กลิ่นอายสูงส่งดุจเซียนพลิกผันกลายเป็นปราณมารอันดำมืดและน่าเกรงขาม

ใบหน้าปรากฏลวดลายอักขระสีเลือด แม้กระทั่งเส้นผมและดวงตาก็ยังแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ดูชั่วร้ายและแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง

ท่ามกลางประกายแสงสีเลือดที่ไหลเวียน ดูเย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัว ราวกับเป็นจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยสังหารสรรพชีวิตมาแล้วนับไม่ถ้วนอย่างสมบูรณ์แบบ

หากมีใครที่รู้จักเยี่ยชิงอวิ๋นมาเห็นเขาในตอนนี้ เกรงว่าคงมองไม่ออกเลยว่าจอมมารผู้นี้มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเขา

สำหรับความเปลี่ยนแปลงของตนเอง เยี่ยชิงอวิ๋นย่อมรับรู้ได้เป็นอย่างดี

นี่คือหนึ่งในวิชาลับของเคล็ดวิชามารกลืนสวรรค์ ที่มีชื่อว่า 'การเปลี่ยนผ่านวิถี'

การเปลี่ยนผ่านวิถี ก็คือความสามารถในการสับเปลี่ยนกลิ่นอายของมรรควิถีต่างๆ ได้อย่างอิสระ เช่น เปลี่ยนจากวิถีเซียนเป็นวิถีมาร หรือเปลี่ยนจากวิถีมารเป็นวิถีพุทธ เป็นต้น

แต่นี่ก็เป็นเพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น

เพราะใครที่เห็นรูปลักษณ์ของเยี่ยชิงอวิ๋นในตอนนี้ ก็ต้องคิดว่าเขาเป็นมารร้ายกันทั้งนั้น

แต่ในความเป็นจริง หากเยี่ยชิงอวิ๋นลงมือเมื่อไหร่ ก็จะเผยให้เห็นช่องโหว่ทันที

หากเป็นเฒ่ามารร้ายที่เคยเข่นฆ่าผู้คนมานับไม่ถ้วนจริงๆ ปราณมารของเขาก็ย่อมต้องแฝงไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดของสิ่งมีชีวิตที่ถูกเขาสังหารไปในอดีต

ยิ่งมีกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นมากเท่าไหร่ ก็แสดงว่าเขาสังหารสิ่งมีชีวิตไปมากเท่านั้น

(จบแล้ว)