บทที่ 34 - จักรพรรดิโจว: หากมีองค์ชายสักคนได้ขึ้นทำเนียบก็คงดี

บทที่ 34 - จักรพรรดิโจว: หากมีองค์ชายสักคนได้ขึ้นทำเนียบก็คงดี

"ท่านอาจารย์ได้ขึ้นทำเนียบแล้ว"

"อันดับที่สี่ในทำเนียบวิถีกระบี่แห่งจิ่วโจว"

"นับจากนี้ไป ทั่วทั้งแผ่นดินจิ่วโจวจะได้รับรู้ถึงนามของเทพกระบี่ไท่อา โจวไท่อา แห่งเขาเถาซาน"

ท่ามกลางฝูงชน ผู้ฝึกกระบี่หนุ่มรูปงามราวกับหยกแหงนหน้ามองตัวอักษรสีทองท่ามกลางหมู่เมฆ พลางพึมพำกับตัวเอง

คนผู้นี้ก็คือโจวอีผิงนั่นเอง

เขาเด็ดดอกท้อสีชมพูหนึ่งดอกออกจากกิ่งท้อในมือ แล้วดีดนิ้วส่งมันออกไปเบาๆ

ดอกท้อสีชมพูหมุนคว้างลอยออกไป เปล่งประกายงดงาม ร่ายรำไปตามสายลม

โจวอีผิงละสายตาจากดอกท้อ หันไปมองทางทิศเหนือของราชวงศ์ต้าโจว แววตาคมกริบ

"ขึ้นเหนือ"

โจวอีผิงเอ่ยเสียงแผ่ว

จากนั้นก็กระโดดลอยตัวขึ้น กระบี่เหล็กสามศอกในฝักพุ่งออกมาในเวลาเดียวกันและรองรับอยู่ที่ใต้เท้าของเขา

เขาขี่กระบี่มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ

ลงเขามาตามคำสั่งของอาจารย์เพื่อหาประสบการณ์ โดยเริ่มจากการเดินทางไปยังสามมณฑลแห่งเป่ยเหลียงของต้าโจวก่อนเป็นอันดับแรก

ณ ราชวงศ์ต้าโจว

เมืองฉางอัน

มีเสียงจอแจของชาวต้าโจวดังขึ้น

"เทพกระบี่ไท่อา เฮ้อ ก็ยังไม่ใช่เทพกระบี่ของราชวงศ์ต้าโจวเราอยู่ดี"

"หรือว่าราชวงศ์ต้าโจวของเราจะไม่มีเทพกระบี่ถือกำเนิดขึ้นมาเลยจริงๆ"

"ราชวงศ์เป่ยหมั่งมีคุณชายกระบี่แห่งตระกูลเยียน เยียนชี ราชวงศ์ถูเจี๋ยมีหนึ่งกระบี่ตวัดจากประจิม ซีเหมินชุยเซียว แต่ราชวงศ์ต้าโจวของเรากลับไม่มีเทพกระบี่เลย"

"บนแผ่นดินจงโจว สามราชวงศ์ใหญ่แก่งแย่งชิงดีกัน แต่หากพูดถึงรากฐานของราชวงศ์ ราชวงศ์ต้าโจวของเราได้รับการยอมรับว่าเป็นอันดับหนึ่ง แต่ทว่าในครั้งนี้กลับพ่ายแพ้ให้กับราชวงศ์เป่ยหมั่งและราชวงศ์ถูเจี๋ยไปก้าวหนึ่ง ช่างน่าเจ็บใจจริงๆ"

"ราชวงศ์เป่ยหมั่งกับราชวงศ์ถูเจี๋ยแย่งซีนราชวงศ์ต้าโจวเราไปจนหมด ในใจมันช่างอึดอัดเสียจริง คืนนี้คงไม่มีอารมณ์ทำเรื่องพรรค์นั้นแล้วล่ะ"

"ราชวงศ์เป่ยหมั่ง ราชวงศ์ถูเจี๋ย มารดามันเถอะ"

ตามสถานที่ที่ชาวต้าโจวรวมตัวกันในเมืองฉางอัน ล้วนเต็มไปด้วยเสียงบ่นระงมด้วยความไม่พอใจ

ชาวต้าโจวต่างก็รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม

ราชวงศ์ถูเจี๋ยและราชวงศ์เป่ยหมั่งเป็นศัตรูคู่อาฆาตของราชวงศ์ต้าโจว

ในวันนี้ที่ราชวงศ์ถูเจี๋ยและราชวงศ์เป่ยหมั่งได้หน้าเพราะเยียนชีและซีเหมินชุยเซียว ชาวต้าโจวย่อมต้องไม่พอใจเป็นธรรมดา

บางคนถึงกับสบถด่าทอออกมา

เมืองฉางอันกำลังเดือดพล่าน

ณ พระราชวัง

ตำหนักหยางซิน

ชายชราในชุดซับในสีเหลืองทองยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองไปบนท้องฟ้าอันไกลโพ้น เขายืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่เนิ่นนานโดยไม่พูดจาใดๆ

ชายผู้นี้มีรูปร่างผอมบาง หน้าตาธรรมดา ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลา ดูแก่ชรา แต่กลับมีแววน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงความโกรธ

ดวงตาอันลึกล้ำคู่นั้นสาดประกายคมกริบราวกับสามารถมองทะลุจิตใจคนได้ ชวนให้รู้สึกหวาดหวั่น

แม้อยู่ในวัยไม้ใกล้ฝั่ง แต่ทั่วทั้งร่างกลับแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเป็นจักรพรรดิที่ทำให้ผู้คนต้องยำเกรง ทรงอำนาจและบารมี ราวกับเทพยดาบนชั้นฟ้าที่เก้า

เขาผู้นี้ก็คือโอรสสวรรค์องค์ปัจจุบันแห่งราชวงศ์ต้าโจว หลี่เสวียนจีนั่นเอง

เบื้องหลังของหลี่เสวียนจี ยังมีขันทีเฒ่าวัยเกินครึ่งร้อยยืนค่อมตัว ประสานมือไว้ด้านหน้า ก้มหน้าลงไม่กล้าส่งเสียง

เมื่อโอรสสวรรค์กำลังจมอยู่ในความคิด ใครกล้ารบกวนก็มีแต่ตายสถานเดียว

รับใช้หลี่เสวียนจีมาหลายสิบปี ขันทีเฒ่าผู้นี้ย่อมรู้มารยาทข้อนี้ดี

"เฮ้อ"

เนิ่นนานผ่านไป หลี่เสวียนจี โอรสสวรรค์แห่งต้าโจวก็ดึงสติกลับมา ถอนหายใจยาวออกมา

ในเสียงถอนหายใจนั้นแฝงไว้ด้วยความรู้สึกจนใจอย่างลึกซึ้ง

ราชวงศ์ต้าโจว เหตุใดจึงไม่มีเทพกระบี่ได้ขึ้นทำเนียบเลย

หรือว่าราชวงศ์ต้าโจวจะไม่มีเทพกระบี่ถือกำเนิดขึ้นมาจริงๆ

เทพกระบี่แห่งต้าโจวในความคิดของหลี่เสวียนจีนั้น ไม่ใช่เทพกระบี่ที่อาศัยอยู่ในอาณาเขตของต้าโจว แต่หมายถึงเทพกระบี่ที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างราชวงศ์ต้าโจวต่างหาก

"ฝ่าบาท อากาศเย็นลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"ระวังจะประชวรเอาได้"

เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจของหลี่เสวียนจี ขันทีเฒ่าก็รีบหยิบเสื้อคลุมตัวยาวเดินเข้าไปคลุมไหล่ให้เขาทันที

"แค่ก แค่ก"

ทันทีที่คลุมเสื้อ หลี่เสวียนจีก็ไอกระแอมออกมาสองครั้ง

"ฝ่าบาท ทรงไออีกแล้ว ข้าน้อยจะรีบไปตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ"

เมื่อได้ยินเสียงไอ ขันทีเฒ่าก็หน้าถอดสี รีบเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

"ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องตามหมอหลวงหรอก"

"อาการไอนี้ก็ไม่ได้เพิ่งจะเป็นแค่วันสองวันเสียหน่อย"

เสียงของหลี่เสวียนจีดังขึ้น เขาส่ายหน้าปฏิเสธ

หลี่เสวียนจีประชวรมาได้ระยะหนึ่งแล้ว และเพราะอาการประชวรนี้ เขาจึงไม่ได้ว่าราชการมาเกือบสองเดือนแล้ว

สองเดือนผ่านไป อาการประชวรก็ยังไม่หายขาด เห็นได้ชัดว่าพระโรคของโอรสสวรรค์แห่งต้าโจวนั้นรักษายากยิ่งนัก

"แต่ว่าฝ่าบาท..."

ขันทีเฒ่าขมวดคิ้ว แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

"ร่างกายของข้า ข้าย่อมรู้ดี ก็แค่อาการไอ ไม่เป็นอะไรหรอก"

หลี่เสวียนจีเอ่ยอย่างช้าๆ

สิ้นเสียง หลี่เสวียนจีก็เอ่ยขึ้นอีกว่า "หลี่จิ้นจง เจ้าคิดว่าราชวงศ์ต้าโจวจะมีเทพกระบี่ได้ขึ้นทำเนียบหรือไม่"

ขันทีเฒ่าก็คือหลี่จิ้นจง

เพียงแต่ว่า หลี่จิ้นจงไม่ใช่ชื่อและแซ่เดิมของเขา แต่เป็นชื่อที่หลี่เสวียนจีพระราชทานให้เพื่อรำลึกถึงความเหนื่อยยากในการรับใช้

หลี่จิ้นจงกลอกตาไปมา แล้วตอบว่า

"ทูลฝ่าบาท ราชวงศ์ต้าโจวอุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรและบุคคลากรชั้นเลิศ ย่อมไม่ขาดแคลนผู้บรรลุวิถีกระบี่ขั้นสูงสุด ทำเนียบวิถีกระบี่แห่งจิ่วโจวจะต้องมีเทพกระบี่แห่งต้าโจวขึ้นทำเนียบอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

"ราชวงศ์ต้าโจวของเราไม่ได้ด้อยไปกว่าถูเจี๋ยและเป่ยหมั่งเลย"

"ในสามอันดับแรกของทำเนียบวิถีกระบี่ จะต้องมีเทพกระบี่แห่งราชวงศ์ต้าโจวอย่างแน่นอน"

หลี่จิ้นจงตอบด้วยสีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม

หลี่เสวียนจีเพียงแค่พยักหน้า ใบหน้ายังคงเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

คำพูดบางอย่างก็แค่ฟังผ่านๆ ไปก็พอ ไม่ต้องใส่ใจอะไรมาก

"หลี่จิ้นจง ในบรรดาองค์ชายของข้า มีใครที่มีความสามารถพอจะขึ้นทำเนียบและสร้างชื่อเสียงไปทั่วจิ่วโจวได้บ้างหรือไม่"

เสียงของหลี่เสวียนจีดังขึ้นอีกครั้ง

เมื่อได้ยินคำถาม ขันทีเฒ่าหลี่จิ้นจงก็ขมวดคิ้ว รู้สึกลำบากใจขึ้นมาทันที

องค์ชายของฝ่าบาทล้วนเป็นยอดคน แต่หากจะให้ขึ้นทำเนียบวิถีกระบี่แห่งจิ่วโจว คงยังห่างไกลอีกมาก

บรรดาผู้บรรลุวิถีกระบี่ขั้นสูงสุดที่ได้ขึ้นทำเนียบเหล่านั้น มีใครบ้างที่ไม่ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมาหลายสิบปีหรือหลายร้อยปีกว่าจะมีวันนี้ได้

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่เสวียนจี เขาจะพูดตรงๆ ว่าองค์ชายไร้ความสามารถก็ไม่ได้

"ทูลฝ่าบาท องค์ชายทุกพระองค์ล้วนเป็นยอดคน มีพรสวรรค์เหนือธรรมดา หากให้เวลาสักหน่อย ย่อมต้องได้ขึ้นทำเนียบอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

ขันทีเฒ่าหลี่จิ้นจงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตอบ

คำตอบของเขานั้นช่างลื่นไหลและมีชั้นเชิง

หากให้เวลาสักหน่อย ก็จะได้ขึ้นทำเนียบ

คำว่า เวลาสักหน่อย นี้ จะสั้นจะยาวก็สุดแล้วแต่จะตีความ

"แล้วเจ้าคิดว่าใครมีโอกาสได้ขึ้นทำเนียบมากที่สุดล่ะ"

หลี่เสวียนจีถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"องค์ชายสามมีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์เหนือธรรมดา เพลงกระบี่ก็ลึกล้ำสุดหยั่งคาด เป็นบุคคลที่โดดเด่นที่สุดในหมู่คนรุ่นเยาว์ของเมืองฉางอัน"

"ในสายตาของข้าน้อย องค์ชายสามมีโอกาสได้ขึ้นทำเนียบมากพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่จิ้นจงกล่าว

หลี่เสวียนจีส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า "ลูกสามมีพรสวรรค์ดีก็จริง แต่หากจะให้ขึ้นทำเนียบวิถีกระบี่แห่งจิ่วโจว คงยังห่างไกลอีกมาก"

"เขาทำไม่ได้หรอก"

หลี่เสวียนจีปฏิเสธโอรสองค์ที่สามของตนเอง

หลี่จิ้นจงขมวดคิ้ว สมองแล่นฉิว เพียงไม่นานก็นึกถึงคนๆ หนึ่งขึ้นมาได้

"ฝ่าบาท ยังมีองค์ชายอีกพระองค์หนึ่งที่สามารถขึ้นทำเนียบได้พ่ะย่ะค่ะ"

หลี่จิ้นจงกล่าว

"ใครกัน"

หลี่เสวียนจีถาม

"องค์ชายใหญ่ที่ประจำการอยู่ชายแดนทางเหนือพ่ะย่ะค่ะ"

"ตอนที่องค์ชายใหญ่ประสูติก็เกิดนิมิตประหลาดลงมาจากฟ้า บัดนี้ประจำการอยู่ที่ชายแดนสามมณฑลแห่งเป่ยเหลียง ทำให้ชายแดนตอนเหนือของราชวงศ์ต้าโจวแข็งแกร่งดุจกำแพงเหล็ก"

"องค์ชายใหญ่มีสติปัญญาเป็นเลิศไร้คู่เปรียบ ย่อมต้องได้ขึ้นทำเนียบอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่จิ้นจงกล่าวอย่างจริงจัง

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของหลี่เสวียนจีก็ฉายแววเสียดายและสำนึกผิดออกมาทันที

เฮ้อ

หลี่เสวียนจีถอนหายใจยาว แล้วส่ายหน้ากล่าวว่า "หากมู่เอ๋อร์ไม่ล้มป่วยหนักตอนเด็ก ผู้ที่ได้ขึ้นทำเนียบย่อมต้องมีเขาอยู่ด้วยแน่"

"แต่ในเวลานี้ การจะให้เขาขึ้นทำเนียบนั้น ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก"

"เฮ้อ หากมีองค์ชายสักคนได้ขึ้นทำเนียบก็คงดี"

ประโยคสุดท้าย หลี่เสวียนจีเพียงแค่ขยับริมฝีปาก ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา

นี่คือความหวังในใจของเขาที่ไม่มีวันเป็นจริงได้

องค์ชายขึ้นทำเนียบงั้นหรือ เรื่องเพ้อฝันทั้งนั้น

เขารู้ดีว่าลูกๆ ของเขามีความสามารถแค่ไหน

ในบรรดาองค์ชายทั้งหมด โอรสองค์โตหลี่มู่มีแววจะได้ขึ้นทำเนียบมากที่สุด แต่อาการป่วยหนักในวัยเด็กนั้นได้ทำลายรากฐานของหลี่มู่ไปจนหมดสิ้น

หลี่มู่ยังขึ้นทำเนียบไม่ได้ คนอื่นๆ ก็ยิ่งไม่มีหวัง

ในเวลานี้ สายตาของหลี่เสวียนจีทอดมองไปยังทิศเหนือ

ทันใดนั้น ดวงตาของหลี่เสวียนจีก็เบิกกว้างขึ้น เหมือนนึกอะไรบางอย่างออก

"หลี่จิ้นจง มู่เอ๋อร์ไปอยู่เหลียงโจวมาสิบสามปีแล้วใช่หรือไม่"

หลี่เสวียนจีถาม

"ทูลฝ่าบาท สิบสามปีก่อนองค์ชายใหญ่ออกจากเมืองฉางอันในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง บัดนี้ก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว พอดีสิบสามปีพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่จิ้นจงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้ารับ

"สิบสามปีแล้ว"

"เผลอแป๊บเดียว มู่เอ๋อร์ก็ไปอยู่ที่เหลียงโจวถึงสิบสามปีแล้ว"

"เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ"

หลี่เสวียนจีมองไปทางทิศเหนือ รำพึงในใจ

ในดวงตาของเขาเผยให้เห็นถึงความคิดถึง

ความทรงจำเกี่ยวกับหลี่มู่ในหัวของเขาเริ่มเลือนลางลงทุกที

ส่วนหลี่จิ้นจงก็ยืนนิ่งเงียบไม่พูดจาใดๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของหลี่เสวียนจีก็ดังขึ้นอีกครั้ง "หลี่จิ้นจง ตอนนั้นข้าออกราชโองการให้ส่งตัวมู่เอ๋อร์ไปอยู่ดินแดนอันหนาวเหน็บอย่างเหลียงโจว นับจนถึงตอนนี้ก็สิบสามปีแล้ว"

"เจ้าคิดว่ามู่เอ๋อร์จะโกรธเกลียดข้าหรือไม่"

เมื่อคำถามนี้ดังเข้าหู ขนทั่วร่างของหลี่จิ้นจงก็ลุกซู่ขึ้นมาทันที

ความเย็นเยือกสายหนึ่งแล่นพล่านจากฝ่าเท้าพุ่งตรงขึ้นสู่สมอง ทำเอาหนังศีรษะชาหนึบ

ความรู้สึกในใจนั้นซับซ้อนยิ่งนัก

คำถามนี้ตอบยากเหลือเกิน

หากตอบผิด ทำให้ฝ่าบาทกริ้ว หัวหลุดจากบ่าได้เลย

หากตอบว่าโกรธ นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ฝ่าบาทอยากฟัง ฝ่าบาทย่อมต้องกริ้ว และเมื่อโอรสสวรรค์กริ้วก็อาจจะสั่งตัดหัวเขาได้

หากตอบว่าไม่โกรธ นั่นก็ถือเป็นความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง โทษถึงประหารเช่นกัน

สิบสามปีที่ไม่เคยเหลียวแล ต้องจากเมืองฉางอันไปตั้งแต่ยังเด็ก เปลี่ยนเป็นใครก็ย่อมต้องมีความโกรธแค้นอยู่ในใจทั้งนั้น

ดังนั้น หลี่จิ้นจงจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบ

ไม่พูดอะไรยังแค่โดนด่า แต่ถ้าพูดอะไรผิดไปอาจถึงตายได้

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากเบื้องหลัง หลี่เสวียนจีก็ส่ายหน้าถอนหายใจ ไม่ได้ตำหนิหลี่จิ้นจงแต่อย่างใด

"ช่างเถอะ ช่างเถอะ"

"ข้าก็ไม่อยากทำให้เจ้าลำบากใจ"

"อายุแค่แปดขวบต้องเดินทางไกลไปอยู่ดินแดนอันหนาวเหน็บอย่างเหลียงโจว และอยู่ที่นั่นยาวนานถึงสิบสามปี เปลี่ยนเป็นข้า ข้าก็ย่อมต้องมีความโกรธแค้นอยู่ในใจเช่นกัน"

"เพียงแต่ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มู่เอ๋อร์ต้องลำบากมากแล้ว"

หลี่เสวียนจีมองไปทางทิศเหนือ อารมณ์ในใจปั่นป่วนยากจะสงบลงได้ น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

[จบแล้ว]