บทที่ 21 - เส้นทางสู่ดารา

บทที่ 21 - เส้นทางสู่ดารา

หลังจากชนแก้วกัน อารมณ์ของโคโรลยอฟก็เริ่มคึกคักขึ้นมาทีละน้อย

"เฮ้ เพื่อน" เจิ้งจื๋อเรียกบาร์เทนเดอร์ให้ส่งวอดก้าเกรย์กูซขวดใหญ่มาสองขวด "ดื่มเพื่อความร่ำรวยของพวกเรา!"

"บอส คุณยังขาดจิตวิญญาณของรัสเซียนะ" ใบหน้าของโคโรลยอฟปรากฏรอยยิ้มจางๆ "ดื่มวอดก้าจะขาดแตงกวาดองกับเนื้อเคี่ยววุ้นได้ยังไง?"

"มา!" เจิ้งจื๋อสั่งแตงกวาดอง ไส้กรอก และเนื้อเคี่ยววุ้นมาอีกหนึ่งชุดใหญ่ "วันนี้ดื่มให้เต็มที่"

"บอส ดื่มกับคนรัสเซียอย่างผม" โคโรลยอฟยิ้มอย่างมั่นใจ "ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนักหรอกนะ"

......

"อ้วก!"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา โคโรลยอฟก้มตัวอยู่ข้างนอกบาร์ พิงเสาไฟทางพลางอ้วกออกมาไม่หยุด

เจิ้งจื๋อยืนสูบบุหรี่อยู่ห่างออกไปที่หน้าประตู พ่นลมหายใจเป็นไอสีขาวยาวเป็นเมตรออกมาเป็นระยะ

เขาไม่นึกเลยว่าโคโรลยอฟที่ดูร่างกายกำยำราวกับยักษ์ปักหลั่น จะคออ่อนกว่าคนจีนอย่างเขาเสียอีก

ดื่มไปได้แค่จินครึ่ง (ประมาณเจ็ดร้อยห้าสิบมิลลิลิตร) ก็ไม่ไหวแล้ว!

"วอดก้านี่รสชาติแย่จริงๆ เหมือนแอลกอฮอล์อุตสาหกรรมไม่มีผิด แทบไม่มีรสชาติเลย" เขาพลิกขวดดู "อ้อ แค่สี่สิบดีกรี มิน่าล่ะ"

"เฮ้ โคโรลยอฟ" เขาส่ายหน้าพลางเดินเข้าไปตบบ่าอีกฝ่าย "ไหวไหม?"

"อ้วก......"

โคโรลยอฟอ้วกต่ออีกพักหนึ่งก่อนจะพยุงตัวขึ้นมาส่ายหัว

"ไม่เป็นไร" เขามองเจิ้งจื๋อพลางชูนิ้วโป้งให้ด้วยความเลื่อมใส "บอส คุณนี่มันแน่จริงๆ"

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" เจิ้งจื๋อตบบ่าเขา "คุณมีใบอนุญาตพกอาวุธไหม?"

กฎหมายรัสเซียคล้ายกับอเมริกา คือบุคคลทั่วไปสามารถสอบใบอนุญาตพกอาวุธได้ เพียงแต่กฎระเบียบจะเข้มงวดกว่า เช่น ห้ามครอบครองปืนพกส่วนบุคคล และห้ามพกพาอาวุธไปในที่สาธารณะ เป็นต้น

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจิ้งจื๋อถาม โคโรลยอฟก็หัวเราะในลำคอ

"วางใจเถอะบอส" เขาตบอกตัวเอง "เรื่องอาวุธผมจัดการเอง"

หลังจากโทรศัพท์สั่งซื้ออาวุธลอตหนึ่งจากอดีตลูกน้องเก่า ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปท่ามกลางความมืดมิดของราตรี

ชีวิตคนเราก็เหมือนนกที่บินผ่านหิมะ ทิ้งรอยเท้าไว้เพียงชั่วคราวแล้วก็จากไป

วันต่อมา เมื่อเจิ้งจื๋อตื่นขึ้นมาจากความฝัน กิ่งไม้ข้างหน้าต่างก็ถูกปกคลุมด้วยหิมะอีกชั้นหนึ่งแล้ว

"เจิ้งจื๋อ คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่!"

ทันทีที่เจิ้งจื๋อก้าวเท้าออกจากห้อง เสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น

แอนนาลุกขึ้นจากเสื่อโยคะ เดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาเขาได้สองสามก้าว แต่แล้วดูเหมือนจะเกิดความลังเลขึ้นมา

เจิ้งจื๋อสังเกตเห็นสีหน้าของเธอ มันเป็นความตื่นเต้นที่แฝงไปด้วยความประหม่า

"ผมเพิ่งกลับมาเมื่อคืนครับ" เขาถาม "ตอนผมไม่อยู่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?"

แอนนาเดินเข้ามาคว้ามือเจิ้งจื๋อ พาเขาไปนั่งลงที่โซฟาอย่างช้าๆ

น้าเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย และดูลังเลอย่างเห็นได้ชัด

"เจิ้งจื๋อ คุณพอจะ... ให้ฉันยืมเงินหน่อยได้ไหม?"

ริมฝีปากของเธอเม้มแน่น เสียงที่ออกมาเกือบจะเป็นการเค้นออกมาจากลำคอ

หลังจากพูดจบเธอก็รีบก้มหน้าลงทันที แต่มือที่ซีดขาวกลับยังคงกำแขนของเจิ้งจื๋อไว้แน่นจนเขารู้สึกเจ็บ

"เท่าไหร่ครับ?" เจิ้งจื๋อถาม "ถ้าไม่เยอะ—"

"สามหมื่นรูเบิลค่ะ" เธอกำมือเขาแน่นขึ้น "ฉัน... ถ้ามีโอกาสฉันจะรีบคืนให้คุณแน่นอน!"

"สามหมื่นหรือสามแสนนะครับ?" เจิ้งจื๋อเลิกคิ้ว ถามย้าด้วยสีหน้าพิลึก

"ก็ต้องสามหมื่นสิคะ" แอนนาเอียงคอถามอย่างสงสัย "ฉันจะเอาตั้งสามแสนไปทำอะไรล่ะ?"

เจิ้งจื๋อแทบจะหลุดขำออกมา เขาหยิบเงินสามหมื่นรูเบิลออกมาจากกระเป๋าเงิน เห็นแอนนาทำท่าทางเครียดขนาดนั้นเขานึกว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรเสียอีก—

"จริงด้วย" มือของเขาชะงักอยู่กลางอากาศ "จะยืมเงินไปทำอะไรครับ?"

"ซื้อชุดราตรีค่ะ..." แอนนาทำหน้ามุ่ยพลางหยิบใบปลิวบนโต๊ะขึ้นมา "ดูนี่สิคะ..."

เจิ้งจื๋อรับใบปลิวมาดู มันคือกิจกรรมแสดงการเต้นประจำปีของโรงเรียนบัลเล่ต์บอชชอย

"อย่างนี้นี่เอง..." เจิ้งจื๋อไล่สายตามอง "แปลว่าพวกคุณต้องเตรียมชุดกันเองเหรอ?"

พอเปิดประเด็นนี้ แอนนาก็เหมือนเขื่อนแตก เธอพ่นความในใจออกมาให้เจิ้งจื๋อฟังไม่หยุด

"แน่นอนสิคะ เรียนเต้นน่ะค่าใช้จ่ายเยอะจะตาย" แอนนาชูนิ้วไล่ทีละอย่างให้เขาฟัง "อาจารย์ที่โรงเรียนสอนแค่พื้นฐาน ถ้าอยากเก่งกว่าคนอื่นก็ต้องเข้าคลาสพิเศษหรือไปเรียนข้างนอก"

"รองเท้าบัลเล่ต์ คุณรู้จักใช่ไหมคะ หัวรองเท้ามันพังง่ายมาก อาทิตย์หนึ่งต้องเปลี่ยนคู่หนึ่งเลย... ไหนจะผ้าพันแผล! อุปกรณ์ป้องกัน! ค่าเช่าสถานที่ และอื่นๆ อีกตั้งเยอะแยะ..."

แอนนายิ่งพูดยิ่งเบะปาก

"เข้าใจแล้วครับ" เจิ้งจื๋อพยักหน้า "รวมถึงชุดราตรีครั้งนี้ด้วยสินะ"

"สุคา!" แอนนายิ่งพูดยิ่งโมโห "ธีมการแสดงแต่ละปีก็ไม่เคยซ้อนกันเลย ครั้งนี้ก็ต้องซื้อชุดใหม่อีกแล้ว"

ระหว่างที่พวกเขากำลังคุยกัน วิดีโอการสอนในมือถือของแอนนาจบลง และมันก็เล่นวิดีโอถัดไปโดยอัตโนมัติ

"อุ๊ย" แอนนารีบคว้ามมือถือมา "ลืมปิดวิดีโอค่ะ"

เจิ้งจื๋อหยิบกระเป๋าเงินออกมา นับเงินห้าหมื่นรูเบิลวางลงบนโต๊ะ

"ขยันจังนะครับ" เขามองวิดีโอการสอนบัลเล่ต์ในมือถือเธอ "ตื่นแต่เช้าก็เริ่มเรียนเลย"

"คุณจะไปรู้อะไรคะ?" แอนนาพึมพำ "นี่คือไอดอลของฉันค่ะ ดูสิเธออายุมากกว่าฉันแค่สามปีเอง แต่เธอมีคนติดตามตั้งห้าแสนคนแล้วนะ ค่าตัวกับค่าโฆษณานี่ไหลมาเทมาเหมือนน้าก๊อกเลย"

เจิ้งจื๋อชะโงกหน้าไปดู เห็นหญิงสาวในหน้าจอหน้าตาธรรมดา รูปร่างก็งั้นๆ เทียบความสวยกับแอนนาที่ยังสาวและสะสวยไม่ได้เลยสักนิด

"งั้นเหรอครับ?" เขามองบล็อกเกอร์เต้นคนนั้น "เธอทำเงินได้เท่าไหร่กัน?"

"เธอเหรอคะ?" แอนนาบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน "เธอถือเป็นบล็อกเกอร์ระดับกลางๆ ค่อนไปทางสูง รายได้ก็น่าจะประมาณสามถึงสี่ล้านดอลลาร์ต่อปีค่ะ"

เจิ้งจื๋อ: ?

นี่คุณจะบอกว่า ผมขยันทำงานลักลอบขนบุหรี่ทุกสัปดาห์ จ้างคน ซื้อปืน ทำงานงกๆ มาทั้งปี กลับได้เงินไม่เท่าบล็อกเกอร์เต้นคนหนึ่งงั้นเหรอ?

เขามองบล็อกเกอร์ในวิดีโอ แล้วพลันนึกถึงข้อมูลที่เห็นเมื่อไม่กี่วันก่อน:

【แอนนาจะติดอันดับ 1 ของเทรนด์ยอดนิยมในเว่ยป๋อภายใน 3 วันข้างหน้า】

พอนึกได้แบบนี้ เจิ้งจื๋อก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาโหลดแอปเว่ยป๋อทันที

ทันทีที่เปิดแอป แม้จะยังไม่ได้สมัครสมาชิก อันดับเทรนด์ที่สองก็คือ:

"สาวงามรัสเซีย!"

พอกดเข้าไปดู รูปถ่ายของแอนนาก็ปรากฏอยู่เต็มไปหมด ทั้งเพจข่าว เพจบันเทิง ต่างพากันแชร์และกดไลก์กันกระหน่า แถมพอกดรีเฟรชทีหนึ่ง ยอดต่างๆ ก็พุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ

เมื่อกดเข้าไปดูในโพสต์ที่มีคนไลก์เยอะๆ คอมเมนต์ข้างล่างเกือบทั้งหมดล้วนเป็นคำชื่นชมแอนนา:

【ชาวเน็ต A: ฉันจะซื้อตั๋วไปรัสเซียเดี๋ยวนี้เลย!】

【ชาวเน็ต B: สวยตรงไหนเหรอ? พวกผู้ชายจีนอย่าทำตัวเป็นติ่งมากได้ไหม?】

【ชาวเน็ต C ตอบกลับชาวเน็ต B: ดูหน้าตัวเองก่อนเถอะ หน้าเบี้ยวจนฟิลเตอร์สิบแปดระดับยังกู้ไม่กลับ อย่ามาเห่าแถวนี้ได้ป่ะ?】

วาจาของชาวเน็ตช่างดุร้ายนัก

เจิ้งจื๋อส่ายหน้า ปิดหน้าจอมือถือ แล้วหันไปมองแอนนาที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย พลางถามว่า:

"ถ้าผมให้โอกาสคุณ" เขาพูด "คุณอยากเป็นแบบเธอคนนั้นไหมครับ?"

"ฉันเหรอคะ?" แอนนาครุ่นคิด "ฉันไม่เคยฝันถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ"

"ชุดราตรีที่ถูกที่สุดก็สามหมื่นรูเบิลแล้ว แต่คุณดูสิ ขนาดสามหมื่นรูเบิลฉันยังต้องมายืมคุณเลย"

น้าเสียงของเธอเริ่มนิ่งลง เธอชี้ไปที่ตู้ตรงหัวมุมห้อง

"ในตู้นั้นมีแต่รองเท้าเต้นคู่เก่าของฉัน คู่ไหนที่ยังไม่พังมากฉันก็จะเก็บไว้ซ่อมแล้วเย็บใหม่ เพียงหวังว่าเพื่อนในคลาสจะดูไม่ออก"

"ปีหน้าจะเป็นปีสุดท้ายของฉันที่โรงเรียนบอชชอยแล้ว แต่ฉันยังเก็บค่าเทอมไม่ครบเลยด้วยซ้า......"

ยิ่งพูด น้าเสียงของแอนนาก็ยิ่งแผ่วลง ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงในหนองน้า เกิดระลอกคลื่นเพียงเล็กน้อยก่อนจะจมดิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว

"แต่ถ้าผมบอกว่าผมช่วยคุณได้ล่ะครับ?"

เจิ้งจื๋อพลันโพล่งถามขึ้นมา

(จบแล้ว)