บทที่ 07 - การแก้แค้นของวิกโก้ ทาราซอฟ

บทที่ 07 - การแก้แค้นของวิกโก้ ทาราซอฟ

༺༻

ตอนนีวิกโก้ ทาราซอฟ โกรธจัดมาก เขารู้ดีว่าใครเป็นคนขัดขวางงานของเขา เขาคำรามลั่น "ไม่มีใครทำพังงานของฉันแล้วจะลอยนวลไปได้หรอก"

พูดจบ วิกโก้ก็ไม่รอช้า ออกจากโกดังและขับรถกลับบ้านทันที

ตอนนี้ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและมืดมนราวกับผืนน้ำ ตั้งแต่ลูกชายตัวแสบของเขาไปหาเรื่องปีศาจราตรี เรื่องของเขาก็ไม่เคยราบรื่นเลยสักอย่างเดียว

ข้อมูลสำคัญถูกเผาทำลายไม่พอ ลูกน้องยังถูกสังหารไปไม่น้อย และสุดท้ายเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง เขายังต้องยอมบอกที่ซ่อนของลูกชายออกไป แม้ว่าที่นั่นเขาจะจัดวางกำลังลูกน้องไว้คุ้มกันอย่างแน่นหนาแล้วก็ตาม

แต่วิกโก้ก็ไม่ได้มีความมั่นใจมากนัก ถึงกระนั้นเขาก็ยังคาดหวังว่าลูกน้องของเขาจะรักษาชีวิตลูกชายเอาไว้ได้ และกำจัดจอห์นที่บุกมาสังหารเสีย ถึงความหวังจะริบหรี่ แต่วิกโก้ก็ยังคงหวังลึกๆ เพียงหนึ่งในหมื่น และเฝ้ารอผลลัพธ์

เวลาผ่านไปนาทีต่อนาที

ในตอนนี้วิกโก้ใบหน้าเคร่งเครียด เขาสูบบุหรี่จัดจนที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะเต็มไปด้วยก้นบุหรี่ เขากำลังรอข่าวที่จะทำให้เขาต้องทุกข์ทรมานใจ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น วิกโก้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะรับสาย

หลังจากได้ยินข่าวจากปลายสาย วิกโก้ ทาราซอฟ ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะวางสาย

จากนั้นเขาก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างหนักไปหลายคำ

ต่อมาเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และโทรออกรวดเดียวหลายสายเพื่อสั่งการเรื่องบางอย่าง

......

ในตอนนั้นเอง จอห์น วิค ที่ล้างแค้นสำเร็จแล้วก็กลับมาที่โรงแรมคอนติเนนตัล ทันทีที่เขาเดินเข้าโรงแรม ชารอน พนักงานต้อนรับของโรงแรมก็เรียกจอห์นไว้

"คุณวิคครับ!"

เมื่อได้ยินชารอนเรียก จอห์นก็หยุดฝีเท้า เดินไปที่เคาน์เตอร์แล้วถามว่า "มีอะไรเหรอ ชารอน"

เมื่อเห็นจอห์นเดินมา ชารอนก็หยิบกุญแจรถออกมาส่งให้แล้วพูดว่า "คุณวิคครับ ทางโรงแรมคอนติเนนตัลขออภัยอย่างสูงสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน นี่คือของขวัญขอโทษจากฝ่ายบริหารของโรงแรมคอนติเนนตัลสำหรับเหตุการณ์เมื่อคืนครับ"

พูดจบ ชารอนก็เลื่อนกุญแจรถไปวางไว้ตรงหน้าวิค

จอห์น วิค เหลือบมองกุญแจรถแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขารับมันมาไว้ในมือ ทักทายชารอนหนึ่งคำแล้วเดินมุ่งหน้าขึ้นไปข้างบน

เมื่อมาถึงหน้าห้องของชาร์ลอตต์ ดอยล์ จอห์น วิค ก็เคาะประตูห้องเบาๆ สองสามครั้ง

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ชาร์ลอตต์ ดอยล์ ก็รู้ว่าน่าจะเป็นจอห์นที่มาถึง เขาจึงเปิดประตูห้องออก เมื่อเห็นคนหน้าประตูเขาก็พูดว่า "จอห์น จัดการธุระเสร็จแล้วเหรอ?"

"ใช่ เสร็จแล้ว"

"งั้นเข้ามานั่งข้างในสิ" พูดจบ ชาร์ลอตต์ ดอยล์ ก็เชิญจอห์นเข้ามานั่งคุยกันข้างใน

ตอนนั้น จอห์น วิค เดินเข้ามาในห้องแล้วพูดว่า "ชาร์ลอตต์ ขอบคุณที่ช่วยเหลือนะ ครั้งนี้คุณช่วยชีวิตฉันไว้จริงๆ"

พูดจบจอห์น วิค ก็หยิบเหรียญตราพันธสัญญาเลือดออกมาจากตัว แล้วพูดต่อว่า "ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าอยากได้เหรียญตราพันธสัญญาเลือดของฉัน ไม่รู้ว่าคุณต้องการให้ฉันทำอะไร?"

"ถ้าเรื่องนั้นสามารถจัดการได้เร็วๆ นี้ ฉันก็จะไม่ให้เหรียญตราพันธสัญญาเลือดแล้ว แต่จะช่วยคุณทำให้สำเร็จไปเลย"

"เพราะอย่างที่คุณรู้ว่าฉันเกษียณแล้ว ฉันออกจากวงการนักฆ่ามาสี่ปีแล้ว"

ชาร์ลอตต์ ดอยล์ พูดด้วยใบหน้าเรียบเฉยและช้าๆ ว่า "ให้เหรียญตราพันธสัญญาเลือดฉันไว้เถอะ ไว้ตอนที่ฉันต้องการคุณแล้วฉันค่อยติดต่อไป ตอนนี้ยังไม่มีเรื่องอื่นต้องจัดการ"

เมื่อจอห์น วิค ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนั้น ใบหน้าของเขาก็ยังคงนิ่งเฉย แต่ในใจกลับรู้สึกหนักอึ้ง เรื่องที่ชาร์ลอตต์ต้องการให้ทำในภายหลังนั้น ความยากอาจจะไม่ธรรมดาเลย แต่เขาก็ยังส่งเหรียญตราพันธสัญญาเลือดให้ถึงมืออีกฝ่าย

เมื่อได้รับเหรียญตราพันธสัญญาเลือด ชาร์ลอตต์ก็ยิ้มออกมา ในตอนนี้เขารู้สึกอารมณ์ดี และเตรียมจะเตือนจอห์น วิค เล็กน้อย เขาจึงพูดช้าๆ ว่า "จอห์น คุณได้สังหารวิกโก้ไปหรือเปล่า?"

จอห์น วิค ไม่รู้ว่าทำไมชาร์ลอตต์ ดอยล์ ถึงถามเรื่องนี้ แต่เขาก็ยังตอบว่า "ฉันมีเพียงความแค้นส่วนตัวกับลูกชายของวิกโก้เท่านั้น ฉันไม่ได้ลงมือกับวิกโก้ เขาบอกที่ซ่อนของลูกชายให้ฉันรู้ และยกเลิกใบสั่งฆ่าแล้ว"

เมื่อรู้ว่าในที่สุดจอห์นก็ยอมไว้ชีวิต ชาร์ลอตต์ ดอยล์ ก็พูดขึ้นว่า "วิกโก้ ทาราซอฟ คือหัวหน้ามาเฟียรัสเซีย เขาไม่มีทางยอมจบเรื่องแค่นี้แน่ คุณต้องเตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดี"

"ฉันเชื่อว่าวิกโก้ ทาราซอฟ จะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน แต่อย่างไรก็ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะ"

เมื่อเห็นว่าจอห์น วิค ไม่ได้รับฟังเข้าไป เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ส่วนเรื่องมาร์คัสจะรอดชีวิตไปได้หรือไม่นั้น ก็ให้เป็นไปตามยถากรรมเถอะ

หลังจากจอห์น วิค บอกลาชาร์ลอตต์ ดอยล์ เขาก็จัดการเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมคอนติเนนตัล ก่อนจะไปเขายังลงทะเบียนเรื่องเหรียญตราพันธสัญญาเลือดที่เขามอบให้ไปที่โรงแรมด้วย

......

ขณะขับรถดอดจ์สีดำที่ทางบริหารโรงแรมมอบให้ จอห์น วิค เตรียมจะไปหาเพื่อนเก่าคนหนึ่ง เพราะคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ได้มีเพียงชาร์ลอตต์ ดอยล์ เท่านั้น แต่ยังมีมาร์คัสที่เคยเตือนเขาที่โรงแรมด้วย

เมื่อมาถึงที่นัดพบที่เจอกันบ่อยๆ มาร์คัสก็บ่นว่า "จอห์น แกจะให้ฉันช่วยชีวิตอีกกี่ครั้งกัน"

จอห์น วิค จึงตอบไปว่า "ขอบใจมาก มาร์คัส"

มาร์คัสเหลือบมองชายตรงหน้า ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ดูสภาพแกไม่ค่อยดีเลยนะ"

"ฉันเกษียณแล้ว นี่คือสภาพคนเกษียณของฉันน่ะ"

เมื่อได้ยินคำตอบจากคู่หูเก่าคนนี้ มาร์คัสก็ดูจะไม่พอใจอยู่บ้าง เขาจึงพูดว่า "เกษียณ? แกยังเชื่อเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ?"

"แกมีชีวิตใหม่แล้ว"

"แกต้องมีวิธีที่จะกลับเข้าสู่เส้นทางชีวิตปกติได้"

พูดถึงตรงนี้มาร์คัสก็ตบไหล่จอห์น วิค แล้วพูดต่อว่า "กลับบ้านได้แล้ว"

พูดจบเขาก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

การสนทนาของทั้งสองคนจบลงแบบไม่ค่อยราบรื่นนัก

แต่มาร์คัสและจอห์น วิค ไม่รู้เลยว่า การพบกันของเขาทั้งสองคนถูกเพอร์กินส์ที่ซ่อนตัวอยู่ในรถข้างๆ บันทึกภาพไว้ได้ทั้งหมด และรายงานให้วิกโก้ ทาราซอฟ ทราบแล้ว

......

ภายในห้อง วิกโก้ ทาราซอฟ มองดูวิดีโอที่เพอร์กินส์นำมาให้ ใบหน้าของเขาดูแย่ลงกว่าเดิมมาก เขาไม่นึกเลยว่านอกจากจะมีนินจาอย่างชาร์ลอตต์ ดอยล์ เข้ามาสอดแทรกแล้ว มาร์คัส นักฆ่าที่เขาจ้างมาด้วยเงินยังกล้าทรยศเขาอีก

ในบางครั้ง ความโกรธจากการถูกแทรกแซงโดยคนอื่น ก็ยังไม่รุนแรงเท่าความโกรธจากการถูกลูกน้องทรยศ

ถ้าไม่ใช่เพราะการทรยศของมาร์คัส ลูกชายของเขาคงไม่ตาย เมื่อนึกถึงตรงนี้ วิกโก้ก็ยิ่งโกรธแค้นมากขึ้น

วิกโก้ ทาราซอฟ สั่งการลูกน้องทันทีโดยไม่ลังเล ให้ไปปิดล้อมที่หน้าบ้านของมาร์คัส เขาต้องการให้มาร์คัสต้องชดใช้ให้กับการกระทำของตัวเองอย่างสาสม

ในเวลาเดียวกัน เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งการอีกด้านหนึ่ง "กำจัดไอ้ชาร์ลอตต์ ดอยล์ เฮงซวยนั่นซะ"

"นินจาเหรอ ฉันจะทำให้มันกลายเป็นคนตายซะ"

หลังจากสั่งลูกน้องเสร็จ วิกโก้ก็พาเพอร์กินส์และลูกน้องส่วนหนึ่ง ขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของมาร์คัส เขาจะจัดการอีกฝ่ายที่บ้านของตัวเอง และจะจัดการนักฆ่าที่ทรยศคนนี้ด้วยวิธีของแก๊งมาเฟียรัสเซีย

༺༻