บทที่ 209 - แม่งโคตรเจริญอาหารเลย!

บทที่ 209 - แม่งโคตรเจริญอาหารเลย!

เวลาล่วงเลยมาถึง 11 โมงครึ่ง

แสงแดดกำลังเจิดจ้า

สวีปินนั่งรถของจางซ่วยมาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสาม

พอจางซ่วยพาเขามาหยุดยืนอยู่หน้าร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างหรูหรามีระดับ สวีปินเงยหน้ามองป้ายชื่อร้าน มุมปากก็อดกระตุกไม่ได้

ให้ตายสิ บังเอิญอะไรขนาดนี้

นี่มันร้านอาหารจีนที่เขาโดน "ยอดหญิง" หลายคนรุมขายขนมจีบสลับหน้ากันเข้ามาทัก จนจ้าวเสี่ยวหู่ชวดการดูตัว และตัวเขาเองก็เกือบจะต้องอับอายขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีคราวนั้นไม่ใช่เรอะ

ร้านที่มีระเบียงกว้างๆ วิวสวยๆ แถมยังเป็นแหล่งรวมตัวของพวก "แมลงภู่แมลงผึ้ง" ด้วย

พอนึกถึงเหตุการณ์น่าอายคราวนั้น สวีปินก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

โชคดีที่คราวนี้เขาฉลาดขึ้น ก่อนออกจากบ้านเขาเตรียมตัวมาอย่างดี

สวมหมวกแก๊ป ดึงปีกหมวกปิดหน้าไปกว่าครึ่ง

สวมหน้ากากอนามัย ปิดปากปิดจมูกมิดชิด โผล่มาแค่ลูกตา

เพื่อความสะดวกตอนกินข้าว เมื่อกี้เขายังแวะซื้อแว่นกันแดดในห้างมาอีกอัน

แบบนี้น่าจะรอดแล้วล่ะมั้ง

"ลูกพี่ปิน ทางนี้ครับ"

ดูท่าทางจางซ่วยจะคุ้นเคยกับร้านนี้ดี เขาเดินนำสวีปินเข้าไปในร้านอย่างคล่องแคล่ว

และก็เป็นอย่างที่คิด จางซ่วยเลือกที่นั่งโซนระเบียง แถมยังเป็นมุมลึกสุด ค่อนข้างเป็นส่วนตัว และวิวก็ดีด้วย

ลูกค้าโซนระเบียงมีไม่ค่อยเยอะ มีแค่สองสามโต๊ะเท่านั้น

จางซ่วยเป็นคนรู้กาลเทศะ หรือจะเรียกว่ารู้ใจก็ได้

เขาจัดการให้สวีปินไปนั่งโต๊ะข้างๆ รอให้สวีปินสั่งอาหารเสร็จสรรพ เขาก็รีบชิงจ่ายบิลให้สวีปินเสร็จสรรพทันที

......

เวลาประมาณ 11 โมง 50 นาที

สวีปินถอดหน้ากากอนามัยออกนานแล้ว ก้มหน้าก้มตาละเลียดอาหารอย่างสบายใจ

อาหารของจางซ่วยที่อยู่โต๊ะข้างๆ ก็ทยอยมาเสิร์ฟจนครบแล้วเหมือนกัน

ทันใดนั้น เสียงหวานหยดย้อยของหญิงสาวก็ดังขึ้น

"ที่รัก รถติดนิดหน่อย รอนานไหมคะ～"

น้ำเสียงหวานจับใจ แฝงความออดอ้อนและรู้สึกผิด ฟังแล้วใจละลาย

มาแล้ว!

สวีปินชะงักตะเกียบที่กำลังคีบอาหาร แต่ก็รีบกลับมาทำตัวตามปกติ ทำทีเป็นเงยหน้ามองหาที่มาของเสียงแบบไม่ตั้งใจ

เห็นหญิงสาวคนหนึ่งสวมเสื้อไหมพรมสีขาวครีม ทับด้วยเสื้อโค้ตตัวยาวสีเทาอ่อน กำลังเดินนวยนาดเข้ามาที่โต๊ะของจางซ่วย

เธอปล่อยผมยาวประบ่า แต่งหน้าสวยเป๊ะแต่ไม่จัดจ้านจนเกินไป เครื่องหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวอมชมพู เวลายิ้มก็มีลักยิ้มบุ๋มลงไปสองข้าง

เธอก็คือ ห่าวเหมยลี่ นั่นเอง

ตัวจริงสวยกว่าในรูปซะอีก แถมบุคลิกยังดูอ่อนหวาน มีเสน่ห์แบบผู้หญิงเต็มตัว

นี่คือความประทับใจแรกที่สวีปินมีต่อเธอ

ดูจากรูปร่างหน้าตาและกิริยาท่าทาง ก็เป็นสเปกที่ดึงดูดผู้ชายได้ไม่ยากจริงๆ

"ไม่เป็นไรๆ ผมก็เพิ่งมาถึง อาหารก็เพิ่งมาเสิร์ฟพอดี มีแต่ของโปรดคุณทั้งนั้นเลยนะ"

จางซ่วยรีบลุกขึ้น เลื่อนเก้าอี้ให้ห่าวเหมยลี่อย่างสุภาพบุรุษ พยายามปั้นยิ้มอ่อนโยนตามปกติสุดฤทธิ์

ห่าวเหมยลี่นั่งลงแล้วยิ้มหวานให้จางซ่วย

"ขอบคุณค่ะที่รัก～ คุณดีกับฉันที่สุดเลย"

สวีปินทำเนียนยกแก้วน้ำชาขึ้นจิบ

ใช้โอกาสนี้ กวาดสายตามองห่าวเหมยลี่อย่างโจ่งแจ้งทะลุแว่นกันแดด

มีแว่นกันแดดบังอยู่ จะมองให้ทะลุปรุโปร่งแค่ไหนก็ไม่ต้องกลัวโดนจับได้

เรียกใช้งานระบบในใจเงียบๆ

รวบรวมสมาธิ

จ้องมองห่าวเหมยลี่ที่อยู่ตรงหน้า

สามวินาทีผ่านไป

หน้าต่างใสแจ๋วก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าสวีปิน

[รายงานการประเมินสภาพผู้หญิง]

[เป้าหมายการประเมิน: ห่าวเหมยลี่ (ยืนยันตัวตนแล้ว)]

[อายุเป้าหมาย: 26 ปี (อายุจริง)]

[ประวัติความสัมพันธ์: 5 ครั้ง]

[จำนวนการเปลี่ยนมือ: 5 ครั้ง (ไม่มีบันทึกทางราชการ)]

[ประวัติการซ่อมบำรุง: ไม่มี]

[ปัญหาปัจจุบัน: คบซ้อนหลายคนพร้อมกัน (5 คน) ความสามารถในการบริหารเวลาทำงานเกินขีดจำกัด แนะนำให้ลดต้นทุนเพิ่มประสิทธิภาพด่วน]

[สรุปการประเมิน: ตำนานปรมาจารย์ด้านการบริหารเวลา (เซียนสับราง) ยอดหญิงแห่งยุค นางพญาบ่อปลาตัวแม่ ไม่แนะนำให้ครอบครอง (หรือว่าคุณก็อยากเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวใหญ่นี้ด้วย?)]

[คำเตือน: เป้าหมายทั้ง 5 คน ล้วนเป็นแฟนคลับในโต่วอินของโฮสต์ รายชื่อบัญชีดังนี้ (ซ่อน)]

[การแจ้งเตือนจากระบบ: จำนวนครั้งในการประเมินเหลือ 2/3]

.....

[ข้อมูลรายละเอียดอื่นๆ ของผู้หญิงถูกซ่อนไว้ หากต้องการดูสามารถขยายได้......]

......

เมื่อเห็นรายงานการประเมินที่อัดแน่นไปด้วยข้อมูลสุดช็อกทะลุพิกัดนี้ สวีปินก็เผลอคีบซี่โครงหมูขึ้นมาแทะอย่างไม่รู้ตัว

แม่งโคตรเจริญอาหารเลย!

[ประวัติความสัมพันธ์ 5 ครั้ง]

แสดงว่าเคยมีแฟนมาแล้วห้าคน

แต่ไอ้เชี่ย คบทีเดียวห้าคนพร้อมกันเนี่ยนะ?!

สับรางห้าสายพร้อมกัน!

ความสามารถในการบริหารเวลาทำงานเกินขีดจำกัด?

นี่มันทะลุขีดจำกัดไปแล้วโว้ย!

หนึ่งสัปดาห์มีเจ็ดวัน เฉลี่ยแล้วตกคนละวันกว่าๆ

เธอทำได้ยังไงให้รถไฟไม่ชนกัน ไม่สับสน ไม่ให้ผู้ชายห้าคนนี้จับได้ว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย?

นี่ไม่ใช่แค่ปรมาจารย์ด้านการบริหารเวลาแล้ว

นี่มันระดับปรมาจารย์ขั้นเทพ!

ถ้าห่าวเหมยลี่เปิดคอร์สสอน บัตรเข้าเรียนจะขายได้ใบละเท่าไหร่เนี่ย!

น้องหมูเห็นเธอคงต้องรีบยื่นบุหรี่จงฮวาให้ แล้วโค้งคำนับเรียก "เจ๊ ช่วยสอนผมหน่อย" แน่นอน!

สวีปินคนนี้ขอคารวะเลย!

[ไม่แนะนำให้ครอบครอง หรือว่าคุณก็อยากเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวใหญ่นี้ด้วย?]

ขอบใจ ไม่เอาเว้ย!

ถึงผม สวีปิน จะหล่อระดับฟ้าประทาน แต่ก็ไม่อยากไปเสวย "ความสุขแบบฮาเร็ม" พรรค์นั้นหรอกนะ

[เป้าหมายทั้ง 5 คน ล้วนเป็นแฟนคลับในโต่วอินของโฮสต์]

สวีปินเงยหน้าขึ้น มองลอดแว่นกันแดดไปที่ห่าวเหมยลี่ที่กำลังคีบอาหารให้จางซ่วยด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยอีกครั้ง

ผมมีบุญวาสนาอะไรนักหนาเนี่ย ถึงได้ดึงดูดแฟนหนุ่มของยอดหญิงคนนี้มาเป็นแฟนคลับในโต่วอินของผมได้ตั้งห้าคนรวด

สรุปคือ ฐานแฟนคลับของผม กลายเป็นแหล่งสำรองฮาเร็ม เป็นฐานข้อมูลบุคลากรของเธอไปแล้วใช่ไหมเนี่ย

นี่ถือเป็น "สวัสดิการแฟนคลับ" อีกรูปแบบหนึ่งหรือเปล่า?

ตกตะลึง พูดไม่ออก ทึ่ง บ้าบอคอแตก ขำไม่ออกร้องไห้ไม่ได้......

สารพัดอารมณ์ตีรวนอยู่ในใจสวีปิน

เขาแทะซี่โครงหมูไปพลาง สมองก็แล่นปรู๊ดปร๊าดไปพลาง

ดูท่าทางจางซ่วยจะเดาถูก แฟนสาวห่าวเหมยลี่แอบมีคนอื่นลับหลังเขาจริงๆ!

แถมมีตั้งสี่คน!

รวมจางซ่วยเข้าไปด้วยก็ตั้งวงไพ่นกกระจอกได้พอดี แถมยังมีตัวสำรองรอสับเปลี่ยน หรือยืนเป็นกองเชียร์อยู่ข้างๆ ได้อีกคนด้วยซ้ำ

เรื่องนี้ ผมจะบอกจางซ่วยยังไงดีเนี่ย

เดี๋ยวก่อนนะ......

ระบบเตือนว่า ทั้งห้าคนนั้นเป็นแฟนคลับของผมทั้งหมดเลยนี่นา

เอ๊ะ!

ตาของสวีปินเป็นประกาย จู่ๆ ก็นึกไอเดียดีๆ ออก

เขารีบควักโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดแอปโต่วอิน แล้วเริ่มไลฟ์สด

ตั้งชื่อไลฟ์สดว่า:

"อาปินพากินทิพย์"

ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยง คนเล่นโต่วอินเยอะมาก

พอเปิดไลฟ์ปุ๊บ ชื่อไลฟ์ก็ดูปกติดี แป๊บเดียวก็มีคนแห่เข้ามาดูเพียบ

ยอดคนดูพุ่งปรี๊ดจากหลักสิบ เป็นหลักร้อย......

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดเต็มไปด้วยความสงสัย

[ไอ้โบ้ปิน! ไอ้หมานี่ใส่แว่นกันแดดทำบ้าอะไรวะ? กะจะเล่นบท The Matrix หรือไง?]

[อาปิน แกแต่งตัวมิดชิดขนาดนี้ กะจะไปขโมยหมาหรือปล้นธนาคารวะ? บอกพิกัดมาเดี๋ยวไปช่วยดูต้นทางให้!]

[ไอ้โบ้ปิน แกอยู่ไหนเนี่ย? ดูจากฉากหลังแล้ว ไม่ใช่อู่ซ่อมรถแน่ๆ! สารภาพมาซะดีๆ!]

......

"ฮัลโหล แฟนๆ ทุกคนในห้องไลฟ์สด สวัสดีครับ!"

"ได้เวลาพักเที่ยงแล้ว ทุกคนกินข้าวกันหรือยัง? ใครยังไม่กินก็รีบไปหาอะไรกินซะนะ อย่ามาทนหิวดูผมกิน เดี๋ยวจะพานหงุดหงิดเอาเปล่าๆ"

สวีปินรีบลดเสียงลง ทำน้ำเสียงกวนโอ๊ย

"ถามว่าทำไมผมต้องแต่งตัวแบบนี้เหรอ?"

"เป็นคำถามที่ดีมาก"

น้ำเสียงของสวีปินเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

"ก็เพราะตอนนี้ผมกำลังกินข้าวอยู่ข้างนอกไงล่ะ พวกคุณก็รู้ว่าความหล่อระดับฟ้าประทานของผมเนี่ย ถ้าไม่ปิดหน้าปิดตาเอาไว้ โผล่ไปไหนก็โดนคุกคาม ทำให้เสียความสงบเรียบร้อยของสังคมได้เลยนะ"

"เมื่อกี้ตอนเดินขึ้นบันไดมา ยังไม่ได้ปิดหน้าปิดตา ก็มีสาวๆ เดินผ่านไปผ่านมาตั้งแปดคน คุณป้าแจกใบปลิวอีกห้าคน จะเข้ามาขอวีแชทผมให้ได้เลย"

"ผมทำขนาดนี้มันง่ายนักหรือไง แค่ออกมากินข้าวก็ต้องจัดเต็มซะมิดชิด กลัวจะเกิดจลาจลคนมุงดู"

"เฮ้อ เกิดมาหล่อเกินไป มันก็เป็นภาระแบบนี้แหละครับ"

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดระเบิดขึ้นมาทันที:

[ถึงแม้สิ่งที่พูดจะเป็นความจริงจนเถียงไม่ออก แต่ฟังแล้วมันก็รู้สึกหมั่นไส้อยู่ดีโว้ย!]

[ความหล่อของไอ้โบ้ปิน มีแค่ฉันคนเดียวที่สูสี! ฉันหล่อกว่านิดนึงด้วยซ้ำ! ห้ามเถียง!]

[แม่งเอ๊ย โมโหจนกินข้าวเที่ยงไม่ลงเลย! ขอร้องล่ะ ทำตัวให้มันเป็นผู้เป็นคนหน่อยเถอะ!]

[ขอรีพอร์ต สตรีมเมอร์อวดอ้างสรรพคุณเกินจริง ทำให้ผู้ชมเกิดความรู้สึกขยะแขยงอย่างรุนแรง!]

......