ตอนที่ 80 กวัดแกว่งทวนใต้สายน้ำ

ตอนที่ 80 กวัดแกว่งทวนใต้สายน้ำ

เมื่อหลินหมิงก้าวเข้าสู่ค่ายกล เขาก็สะพายทวนทะลวงรุ้งกระโดดลงไปในสระเย็นทันที

สระเย็นระดับแปด ความหนาวเหน็บพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับหนึ่งจริงๆ ทว่าสำหรับหลินหมิงที่เพิ่งทะลวงระดับมา ความเย็นนี้กลับกำลังพอดีสำหรับเขา

เมื่อก่อนเมื่อหลินหมิงกระโดดลงสระ ยามดำลงจะรู้สึกถึงแรงต้านอันมหาศาลราวกับน้ำปรอท แต่ยามนี้เมื่อแบกทวนยาวหนักแปดร้อยยี่สิบจิน หลินหมิงกลับดิ่งจมลงเป็นเส้นตรง!

เขารีบโคจรปราณแท้ขึ้นมาหนึ่งอึดใจ ร่างที่กำลังดิ่งลงเริ่มชะลอเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ถีบเท้าสลับไปมา แบกทวนทะลวงรุ้งมาถึงชะง่อนผาที่ยื่นออกมาในสระน้ำ

เขาใช้แรงส่งจากชะง่อนผา ดีดตัวออกไปจนเหยียบชะง่อนผาที่สอง ทำเช่นนี้อยู่หลายครั้ง หลินหมิงที่แบกทวนทะลวงรุ้งก็มาถึงใต้น้ำตก!

น้ำตกสระเย็น ไม่ได้มีเพียงสระน้ำ แต่ยังมีน้ำตก น้ำตกนี้ก็หนาวเหน็บอย่างยิ่งเช่นกัน อีกทั้งสายน้ำที่ไหลบ่าลงมาจากความสูงสามร้อยฉื่อนั้น มีพละกำลังไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันจิน!

ใต้น้ำตกมีโขดหินขนาดใหญ่จมอยู่ในน้ำ นี่เป็นสิ่งที่ผู้สร้างค่ายกลน้ำตกสระเย็นจัดเตรียมไว้โดยเฉพาะ เพื่อให้นักรบได้ฝึกฝนใต้น้ำตก ไม่เช่นนั้นโขดหินใต้แรงกระแทกอันไร้ที่สิ้นสุดมานับร้อยนับพันปีเช่นนี้ ย่อมต้องแตกละเอียดไปนานแล้ว!

"แรงปะทะช่างมหาศาลนัก!" หลินหมิงพยายามยืนบนโขดหินก้อนนี้ แต่กลับพบว่าตนเองยืนได้ไม่มั่นคง แม้เขาจะพยายามเลือกจุดที่กระแสน้ำเบาบางแล้ว แต่น้ำในค่ายกลน้ำตกสระเย็นนี้ดูเหมือนจะหนักอึ้งเป็นพิเศษ แรงกดดันทำให้หลินหมิงแทบจะยืดหลังไม่ขึ้น

"ฮึ่ม!" หลินหมิงปักทวนลงไปในโขดหิน ยึดด้ามทวนทะลวงรุ้งเพื่อทรงตัว น้ำตกที่มีพละกำลังพันจินปะทะลงบนไหล่และหลังของหลินหมิง เจ็บปวดราวกับโดนค้อนหนักทุบตี หลินหมิงรู้สึกราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ อีกทั้งน้ำตกนี้เย็นจัดยิ่งนัก เนื่องจากการไหลเวียนของน้ำทำให้ความร้อนในร่างกายสูญเสียไปเร็วขึ้น แม้หลินหมิงจะโคจร เคล็ดพลังโกลาหล เขาก็ยังรู้สึกถึงไอเย็นที่แทรกซึมเข้าถึงกระดูก เจ็บปวดราวกับโดนเข็มทิ่มแทง

หลินหมิงกุมทวนยาว ปรับลมหายใจของหน่วยเล็กๆ ทั่วร่าง เข้าสู่สภาวะฝึกแรงดั่งเส้นไหม เขาจึงอาศัยแรงสั่นสะเทือนของปราณแท้ช่วยให้ยืนหยัดอยู่ได้ย่างยากลำบาก

หนึ่งลมหายใจเข้า หนึ่งลมหายใจออก การไหลเวียนของปราณแท้ในร่างหลินหมิงค่อยๆ เข้าสู่สภาวะที่ดีขึ้น และตัวเขาก็ยืนได้มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ

เขาดึงทวนทะลวงรุ้งที่ปักอยู่ในหินออกมา หลินหมิงไม่ได้กวาดทวน ไม่ได้ฟาดฟัน ไม่ได้ใช้ท่าทวนใดๆ แต่กลับถือทวนไว้นิ่งๆ ในมืออย่างเรียบง่าย

ทวนคือราชาแห่งอาวุธทั้งปวง การกวาด การฟาด การควง การแทง ท่าเหล่านี้ดูเหมือนง่าย แต่การจะฝึกให้บรรลุผลสำเร็จนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย! "กระบองฝึกเป็นเดือน หมัดฝึกเป็นปี ทวนฝึกชั่วชีวิต" คำกล่าวนี้ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย

ทวนเป็นอาวุธยาว ยาวหนึ่งนิ้ว แข็งแกร่งขึ้นหนึ่งส่วน อาวุธชนิดเดียวกันหากวิชาทวนบรรลุผลสำเร็จ ผสานกับวิชาปราณแท้ จะสามารถสำแดงพลังโจมตีและขอบเขตการสังหารที่น่าหวาดกลัวได้ ดังนั้นขุนพลที่สู้รบในสนามรบส่วนใหญ่จึงใช้ทวนหรือทวน ส่วนผู้ที่ใช้กระบี่มักจะเป็นกุนซือหรือขุนนางฝ่ายบุ๋น

ทว่าในทางกลับกัน สั้นหนึ่งนิ้ว แม่นยำขึ้นหนึ่งส่วน ดาบและกระบี่แม้จะมีพลังโจมตีไม่เท่าทวน ขอบเขตไม่กว้างเท่า แต่ชนะที่ความแม่นยำ ส่วนมีดสั้นยิ่งแม่นยำเข้าไปใหญ่ ดังนั้นมือสังหารจึงนิยมใช้มีดสั้น! ประการแรกคือซ่อนง่าย ประการที่สองคือกริชนั้นแม่นยำและปลิดชีพได้ในคราวเดียว ไม่เคยได้ยินว่ามีมือสังหารคนใดถือทวนยาวเดินกร่างไปทั่วเมือง

ดังนั้น การฝึกทวน สิ่งแรกที่ต้องฝึกคือความแม่นยำ!

หลินหมิงฝึกการชำแหละกระดูกมานานปี ไม่ว่าจะเป็นการใช้มีดหรือทวน ล้วนแม่นยำยิ่งนัก ในค่ายกลหมื่นสังหาร เขาสามารถแทงถูกใยแมงมุมที่พุ่งมาอย่างรวดเร็วได้อย่างแม่นยำ ทว่านั่นคือในสภาวะที่ไร้แรงต้าน แต่ในการต่อสู้จริง เมื่อต้องเผชิญกับวิชาต่อสู้ของศัตรู ท่ามกลางกระแสพลังปราณแท้ที่บ้าคลั่ง การจะแทงผ่านกระแสพลังนั้นเพื่อเข้าสู่จุดตายของศัตรูย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย

ดังนั้น ขั้นแรกของการฝึกทวนไม่ใช่การฝึกท่าทวน แต่คือการถือทวนให้มั่นคง!

ยามนี้หลินหมิงใช้สองมือถือส่วนท้ายของทวนทะลวงรุ้งในแนวราบ ตัวทวนเจ็ดในสิบส่วนจมอยู่ใต้น้ำตก ต้านทานแรงปะทะหนักพันจินของสายน้ำ!

ทวนทะลวงรุ้งเดิมทีก็หนักแปดร้อยยี่สิบจินแล้ว ด้ามทวนยาวแปดฉื่อ หัวทวนยาวแปดนิ้ว ด้วยความยาวเช่นนี้ ส่วนใหญ่ที่ยื่นออกไปในน้ำตกที่ตกลงมาจากความสูงสามร้อยฉื่อ เมื่อรวมกับน้ำหนักของตัวทวนเอง การจะถือให้นิ่งย่อมยากเย็นแสนเข็ญ!

แม้พละกำลังที่แขนของหลินหมิงจะมีถึงสี่พันสองร้อยจิน แต่ปลายทวนก็ยังสั่นไหวไปมา!

"หนักจริงๆ!"

หลินหมิงกัดฟัน เพียงชั่วครู่เดียว เขาก็รู้สึกว่าแขนเริ่มชา ปลายทวนถูกน้ำตกกดจนลู่ต่ำลงไป

ในขณะที่ควบคุมพลังที่แขน เขาก็ต้องโคจรปราณแท้ต้านทานความหนาวเหน็บของน้ำตก แม้จะมี เคล็ดพลังโกลาหล คอยหนุนนำ แต่หลินหมิงก็รู้สึกว่าจะทนไม่ไหวแล้ว!

แขนของเขาเริ่มสั่นสะเทือน เส้นเลือดที่หน้าผากและท่อนแขนปูดโปนออกมาเป็นเส้นๆ ผ่านไปอีกครึ่งก้านธูป พร้อมกับเสียงดังทึบเบาๆ ปลายทวนทะลวงรุ้งก็ถูกกระแสน้ำตกซัดจนปักลงบนโขดหินในที่สุด หลินหมิงคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนโขดหิน หอบหายใจคำโต เขารู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างไม่ใช่ของเขาแล้ว และปราณแท้ในร่างก็สูญเสียไปมหาศาล

“ตูม!” หลินหมิงถูกกระแสน้ำตกซัดจนตกลงจากโขดหิน เขาแทงทวนลงไปที่โขดหินเพื่อทรงตัวในน้ำให้ได้

"ประมาณหนึ่งเค่อ ถือเป็นขีดจำกัดแล้ว น่าเสียดาย หากยามนี้มีหินปราณแท้สักก้อนคงจะดี ข้าจะสามารถฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็วและฝึกฝนต่อ อีกไม่นานก็จะถึงการเดิมพันประลองกับจางชาง หากชนะหินปราณแท้ของเขามาได้ ก็จะใช้ได้ไปอีกพักหนึ่ง หลังจากนั้นข้าต้องหาทางเองแล้ว"

...

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า หลินหมิงฝึกทวนในน้ำตกสระเย็นวันละสองชั่วยาม ในขณะที่ฝึกทวน เขาก็ขัดเกลาร่างกายไปด้วย พลังยาของโอสถดีงูทองคำถูกเขาดูดซับไปจนหมดสิ้น แม้การบ่มเพาะของหลินหมิงจะยังคงอยู่ที่ระดับเริ่มต้นของฝึกกายขั้นสาม แต่ขอบเขตนั้นมั่นคงอย่างที่สุดแล้ว

ในช่วงแปดวัน หลินหมิงใช้เวลาฝึกฝนสิบหกชั่วยามที่ประหยัดไว้จนหมดสิ้น จนถึงวันสุดท้าย หลินหมิงสามารถถือทวนทะลวงรุ้งยืนนิ่งในน้ำตกได้นานถึงหนึ่งชั่วยาม ในช่วงแรกทวนยาวแทบไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วยามจึงจะเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย

ผ่านไปอีกสองวัน นี่เป็นเวลาครบหนึ่งเดือนเต็มที่หลินหมิงมาอยู่ที่สำนักชีเสวียน หลินหมิงตื่นแต่เช้าตามปกติ เขายืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่อายุร้อยปีหน้าบ้านไม้ มือหนึ่งจับปลายทวนทะลวงรุ้ง สองแขนเหยียดตรง ถือทวนหนักแปดร้อยยี่สิบจินยาวแปดฉื่อให้อยู่ในแนวราบอย่างมั่นคง

บนปลายทวนทะลวงรุ้งมีชามกระเบื้องวางอยู่ใบหนึ่ง ในชามเต็มไปด้วยน้ำ ภายใต้พลังอันมั่นคงของหลินหมิง น้ำในชามกลับไม่กระฉอกออกมาแม้แต่หยดเดียว ราวกับวางไว้บนโต๊ะก็ไม่ปาน

เมื่อเวลาฝึกฝนในค่ายกลหมดลง ไม่อาจไปน้ำตกสระเย็นได้ หลินหมิงจึงต้องฝึกด้วยวิธีพื้นบ้านที่คิดค้นขึ้นเอง

หลินหมิงฝึกฝนจนถึงเวลาเที่ยงวัน จากนั้นเขาจึงกินอาหารง่ายๆ พักผ่อนครู่หนึ่ง แล้วสะพายทวนทะลวงรุ้ง มุ่งหน้าไปยังลานประลองของสำนักชีเสวียน วันนี้คือวันเดิมพันประลองระหว่างเขากับจางชาง...

...