บทที่ 9 โป๊ะแตกซะแล้ว ไอพวกนี้มันเพื่อนร่วมอาชีพทั้งนั้นนี่หว่า!

บทที่ 9 โป๊ะแตกซะแล้ว ไอพวกนี้มันเพื่อนร่วมอาชีพทั้งนั้นนี่หว่า!

"ลงจากรถ เอามือวางไว้บนรถแล้วรับการตรวจค้นซะ!"

ทหารกลุ่มหนึ่งในชุดลายพรางที่สวมเครื่องระบุตัวตนผึ้งงาน ยกปืนกลมือเล็งมาที่รถฮัมเมอร์หกล้อของหยวนเกอ

ภายในค่ายพักเขตเหมืองแร่ ผู้เปลี่ยนอาชีพหลายสิบคนก็เดินออกมาจากเงามืด ทุกสายตาจ้องเขม็งมาที่รถฮัมเมอร์ของหยวนเกอ

ทุกคนอยู่ในภาวะเตรียมพร้อมรบเต็มพิกัด

หยวนเกอยกยิ้มมุมปาก ด้ายวิญญาณเลื้อยพล่านไปตามผิวหนัง ก่อนจะปกคลุมทั่วร่างของเขาอย่างรวดเร็ว

"ด้ายวิญญาณ การจำลองร่าง!"

ด้ายวิญญาณในตอนนี้ถูกหยวนเกอแปรสภาพให้กลายเป็นเสื้อโค้ทกันลมสีดำสวมทับบนร่าง

และใบหน้าของเขา ภายใต้การถักทอของด้ายวิญญาณ ก็เปลี่ยนไปเป็นใบหน้าของไอ้ตัวซวยที่ถูกเขาสังหารไปก่อนหน้านี้

เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เขาก็ออกคำสั่งให้ชายร่างยักษ์หวังลี่ลงจากรถ

หวังลี่ก้าวลงจากที่นั่งคนขับ ชูสองมือที่สวมถุงมือขึ้นสูง ก่อนจะวางทาบลงบนรถฮัมเมอร์

เมื่อเห็นว่าคนในค่ายเหมืองแร่ไม่ได้เปิดฉากยิง หยวนเกอก็เปิดประตูลงจากเบาะหลัง

เขาวางสองมือลงบนรถฮัมเมอร์เช่นกัน

"พวกแกเป็นใคร? มาที่ค่ายเหมืองแร่ทำไม?"

หัวหน้าหน่วยทหารชุดลายพรางหันปากกระบอกปืนเล็งมาที่หยวนเกอ ส่วนลูกทีมคนอื่นๆ เล็งไปที่หวังลี่ซึ่งมีพลังระดับทองแดง

"ผมชื่อหลิวซิงเหิน เป็นคนของตระกูลหลิวจากเขตปลอดภัยที่ 3 เปลี่ยนอาชีพไม่สำเร็จเลยถูกส่งมาขุดแร่ที่เหมืองนี้ ส่วนชายร่างยักษ์คนนี้คือบอดี้การ์ดของผม"

"ระดับทองแดง 3 ดาว คลาสนักรบสายพละกำลัง ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด"

"เขามีหน้าที่มาส่งผมที่นี่!"

หยวนเกอตอบกลับด้วยท่าทีสงบนิ่ง

ในฐานะคุณชายตระกูลหลิว แม้จะเป็นแค่คนธรรมดา แต่ก็ถือเป็นผู้มีอิทธิพลของเขตปลอดภัยที่ 3 คนพวกนี้ยังไงก็ต้องไว้หน้ากันบ้างแหละ!

หยวนเกอคิดคำนวณในใจ

ทว่า เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า ทหารเหล่านี้พอได้ยินตัวตนของเขา ต่างก็มีสีหน้าแปลกประหลาดกันไปหมด

"นายก็คือไอ้ตัวซวยที่มาสวมรอยเป็นคุณชายตระกูลหลิวสินะ?"

จังหวะนั้นเอง ทหารร่างท้วมในชุดลายพรางคนหนึ่งก็ชะโงกหน้าเข้ามาถามแบบจ่อๆ

เชี่ยเอ๊ย แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ

ฉันยังไม่ได้เริ่มแสดงเลย โป๊ะแตกแล้วเหรอวะ?

หยวนเกอถึงกับเหวอ เดิมทีเขาตั้งใจจะยืมชื่อหลิวซิงเหินมาใช้เพื่อหาผลประโยชน์ในค่ายเหมืองแร่สักหน่อย

ถ้าได้เป็นหัวหน้าคนงานเหมืองอะไรทำนองนั้นก็คงดี

แบบนั้นเขาจะได้แอบดูดซับแร่คริสตัลดำได้สะดวกขึ้น

ท้ายที่สุดแล้ว ในความคิดของเขา ตระกูลหลิวก็ถือเป็นขั้วอำนาจในเขตปลอดภัยที่ 3 มีอิทธิพลไม่น้อย

คุณชายจากตระกูลใหญ่จะขอตำแหน่งหัวหน้าคนงานเหมืองธรรมดาสักตำแหน่ง อภิสิทธิ์แค่นี้ไม่น่าจะมีปัญหา!

เขาอุตส่าห์คิดบทละครเตรียมไว้ตั้งแต่บนรถแล้วเชียว

แต่ดูจากตอนนี้ เรื่องราวมันเหนือความคาดหมายไปไกลลิบ

นี่ฉันยังไม่ได้เริ่มแสดงเลย ความก็แตกซะแล้ว!

ทุกคนที่นี่รู้หมดว่าเขาเป็นตัวปลอม

แล้วแบบนี้จะให้เล่นบทไหนต่อวะ?

เมื่อเห็นสีหน้าเหมือนคนท้องผูกของหยวนเกอ เหล่าทหารชุดลายพรางที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

"ไอ้หนู แกกำลังคิดจะใช้ฐานะคุณชายตระกูลหลิวมากอบโกยผลประโยชน์จากค่ายเหมืองแร่ของเราอยู่ใช่ไหมล่ะ?"

"ไม่แค่นั้นหรอก ฉันเดาว่ามันต้องคิดไว้ด้วยแน่ๆ ว่าถ้าได้ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยคนงานเหมืองก็คงดี ถึงตอนนั้นนอกจากจะสบายแล้ว ยังไม่ต้องลงแรงทำงานอีกต่างหาก"

"ฮ่าๆๆๆ..."

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงใจของพวกทหาร

หยวนเกอก็ถึงกับหน้าชาไปทั้งแถบ

อยากจะฆ่าไอ้พวกนี้ทิ้งชะมัด!

โดยเฉพาะไอ้อ้วนคนนั้น แกจะหัวเราะก็หัวเราะไปสิ แต่ไอ้การขำจนตัวงอน้ำตาไหลนี่มันหมายความว่าไงวะ?

ทักษะการแสดงของฉันมันห่วยแตกขนาดนั้นเลยหรือไง?

เส้นเลือดบนหน้าผากของหยวนเกอปูดโปนขึ้นมาสองจังหวะ

ขณะเดียวกัน ในใจของเขาก็เกิดความสงสัยขึ้นมา

สิ่งที่อีกฝ่ายพูดมา เขาคิดแบบนั้นจริงๆ และเตรียมจะลงมือทำด้วย

แต่... ไอ้พวกนี้มันรู้ได้ยังไง?

หรือว่าในกลุ่มคนพวกนี้จะมีผู้เปลี่ยนอาชีพอยู่ด้วย?

แถมยังปลุกพลังอ่านใจได้อีก?

"หัวหน้า ผมเดาว่าไอ้หมอนี่ต้องกำลังสงสัยว่าพวกเรามีพลังอ่านใจอยู่แน่ๆ!"

ไอ้อ้วนที่เรียกเขาว่าตัวซวยเป็นคนแรก ปรายตามองหยวนเกอด้วยสายตากวนประสาท ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหัวหน้าหน่วย

ทายถูกอีกแล้วเหรอวะ?

ตอนนี้สภาพจิตใจของหยวนเกอแทบจะพังทลาย

มันเหมือนกับว่าเขาอุตส่าห์คิดบทละครสุดบรรเจิดขึ้นมาได้ กำลังตื่นเต้นที่จะได้ถ่ายทำเป็นหนัง แถมยังเตรียมตัวดังเป็นพลุแตกไว้แล้ว

แต่ทว่า ในวันเปิดกล้อง พวกนักแสดงประกอบแค่ฟังเขาเล่าตอนต้นเรื่อง ก็ดันเดาตอนจบของบทละครออกซะงั้น

แบบนี้มัน... โคตรจะพังเลย

เมื่อเห็นสีหน้าของหยวนเกอเปลี่ยนจากเหวอเป็นตกตะลึง จากตกตะลึงเป็นพังทลาย และสุดท้ายก็กลายเป็นเขียวคล้ำ

หัวหน้าหน่วยก็รู้ว่าได้เวลาพอสมควรแล้ว

เขาจึงโบกมือห้ามทันที

"เอาล่ะ พอได้แล้ว นายก็เลิกแกล้งเขาได้แล้ว ทำอย่างกับนายไม่ใช่ไอ้ตัวซวยที่มาสวมรอยเป็นคุณชายตระกูลฮั่วอย่างนั้นแหละ"

หัวหน้าหน่วยกลั้นขำพลางถลึงตาใส่ไอ้อ้วน

ฝ่ายหลังถึงกับสะดุ้งหดคอด้วยความกลัว

"อะไรนะ?"

เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าหน่วย หยวนเกอก็เงยหน้าขึ้นขวับ หันไปมองไอ้อ้วนหน้าตากวนประสาทคนนั้น

ในแววตาของเขามีทั้งความสงสัย ความประหลาดใจ แต่ที่มากที่สุดคือความพังทลาย

ไม่ใช่ว่าทักษะการแสดงของเขาห่วย แต่เป็นเพราะเขาดันมาเจอเพื่อนร่วมอาชีพนี่หว่า!

มิน่าล่ะถึงได้รู้ทันความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเขาไปซะหมด ความรู้สึกนึกคิดที่เขาเพิ่งผ่านมา ไอ้พวกเวรตรงหน้านี้คงเคยเจอมาหมดแล้วแน่ๆ

แถมในกลุ่มไอ้พวกบัดซบนี้ ต้องไม่ได้มีแค่ไอ้อ้วนคนเดียวที่เป็นตัวตายตัวแทน

สายตาของหยวนเกอกวาดมองไปทั่วทั้งหน่วย

"นายเดาถูกแล้ว หน่วยตรวจตราเหมืองแร่ของเราทั้งแปดคน ล้วนเป็นไอ้ตัวซวยที่มาขุดแร่แทนคุณชายตระกูลใหญ่ทั้งนั้น"

"ขอแนะนำตัวหน่อย ฉัน เชาเสี่ยวกัง ตัวตายตัวแทนของคุณชายตระกูลหลี่จากเขตปลอดภัยที่ 2 ปัจจุบันรับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยตรวจตราเหมืองแร่ที่ 19"

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวใหญ่ของเรานะ หลี่ไท่"

พูดจบ หัวหน้าเชาเสี่ยวกังก็ยื่นมือขวาออกมา

ในเวลานี้ สมองของหยวนเกอแทบจะอยู่ในสภาวะหยุดทำงาน เขาจับมือกับเชาเสี่ยวกังไปตามสัญชาตญาณ

ทว่า สายตาของเขากลับไปสะดุดเข้ากับนาฬิกาข้อมือของเชาเสี่ยวกัง

บนหน้าจอนาฬิกาของเชาเสี่ยวกังในตอนนี้ กำลังแสดงข้อมูลของไอ้ตัวซวยที่ถูกเขาสังหารไปพอดี

ตั้งแต่หมายเลขประจำตัว ไปจนถึงรูปถ่ายความละเอียดสูง มีครบทุกอย่าง

นั่นทำให้หยวนเกอลอบร้องในใจว่าโชคดีเหลือเกิน

เขาคิดมาตลอดว่าไอ้ตัวซวยที่มาสวมรอยเป็นคุณชายตระกูลหลิวคนนี้ เป็นแค่หมากที่ถูกทิ้ง

จุดจบสุดท้ายก็คือถูกโยนลงไปในเหมืองให้ตายไปเอง

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว มันไม่ใช่แบบนั้นเลย

พวกผู้มีอิทธิพลเหล่านี้ ใช้อำนาจของตัวเองหาทางออกให้กับเหล่าตัวตายตัวแทนในค่ายเหมืองแร่

ทางออกที่... ดีกว่าการเป็นคนงานเหมืองเป็นสิบเป็นร้อยเท่า

ไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าด้ายวิญญาณไม่ได้ปลดล็อกสกิลการจำลองร่าง แล้วเขาเดินดุ่มๆ เข้ามาในค่ายเหมืองแร่แบบโง่ๆ

ป่านนี้คงโดนไอ้พวกที่ถือปืนกลมือพวกนี้ยิงพรุนเป็นรังผึ้งไปแล้ว

หวุดหวิดไปแล้วไหมล่ะ!

หยวนเกอยิ้มขื่นในใจ ชาติที่แล้วเขาเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาๆ ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางของแวดวงผู้มีอิทธิพลเลยสักนิด

เอาแต่มองโลกในแง่เดียว คิดว่าพวกนั้นเป็นแค่พวกตะกละตะกลามที่กินมูมมาม

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เหตุผลที่ผู้มีอิทธิพลก้าวขึ้นมาเป็นผู้มีอิทธิพลได้ นอกจากภูมิหลังและฐานะแล้ว เล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เช่นกัน

การฆ่าตัวตายตัวแทนทิ้งสักคนน่ะมันง่าย

แต่ถ้าต้องแลกมาด้วยชื่อเสียงที่ว่าเนรคุณ หรือเสร็จนาฆ่าโคถึก มันก็ไม่คุ้มเสีย

คนเขายอมรับเคราะห์แทนลูกชายคุณแล้ว คุณยังจะไปฆ่าเขาปิดปากอีก แบบนี้มันหมาป่าตาขาวชัดๆ!

ต่อให้เป็นคนในแวดวงเดียวกัน ก็คงพากันตีตัวออกห่าง

แต่ถ้าใช้อิทธิพลของตัวเอง โยนเศษเนื้อให้พวกตัวตายตัวแทนเหล่านี้สักหน่อย

นอกจากจะแสดงให้เห็นถึงอำนาจของตระกูลตัวเองแล้ว ยังได้หน้าได้ตา แถมยังซื้อใจคนได้อีก

มีแต่ได้กับได้ ทำไมจะไม่ทำล่ะ?

"แหะๆ... พี่หลี่ไท่ เราสองคนเหมือนกันเลย เป็นตัวตายตัวแทนของคุณชายตระกูลใหญ่จากเขตปลอดภัยที่ 3 ฉันชื่อจวงเฉียง มาสวมรอยแทนคุณชายตระกูลฮั่ว"

ไอ้อ้วนหน้าตากวนประสาทคนนั้นขยับเข้ามาใกล้ๆ อีกครั้ง

หัวเราะแหะๆ แล้วพูดขึ้น

หลี่ไท่!

อืม นี่คงเป็นชื่อของไอ้ตัวซวยที่ถูกเขาสังหารไปสินะ

และเป็นชื่อที่เขาต้องใช้สวมรอยแทนด้วย

"สะ... สวัสดีพวกนาย... ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"

ภายในใจของหยวนเกอพังทลายไม่มีชิ้นดี แต่ก็ต้องยอมรับความเป็นจริงนี้

เขาทำได้เพียงแสร้งทำเป็นประหม่า แล้วพูดตะกุกตะกักออกไป

"ฮ่าๆๆ... พี่หลี่ไท่เกรงใจไปแล้ว มาถึงที่นี่ พวกเราก็คือครอบครัวเดียวกัน"

"ได้รับการดูแลจากพวกผู้มีอิทธิพล ต่อให้พวกเราจะเป็นแค่คนธรรมดา แต่ก็มีตำแหน่งหน้าที่การงานที่ดีในที่แห่งนี้"

"พี่หลี่ไท่อาจจะยังไม่รู้ หน่วยตรวจตราเหมืองแร่นี้ ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อคนประเภทพวกเราโดยเฉพาะเลยนะ"

"งานนี้มีอำนาจมากกว่าการเป็นหัวหน้าคนงานเหมืองอะไรนั่นตั้งเยอะ"

ไอ้อ้วนจวงเฉียงหัวเราะแหะๆ พลางพูดขึ้น ในแววตาฉายแววภาคภูมิใจ

เมื่อได้ยินดังนั้น คนอื่นๆ ในหน่วยต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบๆ เห็นได้ชัดว่ายอมรับในคำพูดของจวงเฉียง

"เอาล่ะ ยืนยันตัวตนผ่านแล้ว จวงเฉียง นายพาพี่หลี่ไท่ไปพักผ่อนที่หอพักเถอะ"

"คนอื่นๆ ตามฉันไปที่ปากเหมือง ไปจัดการเรื่องสถิติและตรวจสอบแร่คริสตัลดำให้เรียบร้อย"

"ทำงานในมือให้เสร็จ พอตกดึก พวกเราจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับพี่หลี่ไท่กัน"

"รับทราบครับ หัวหน้าเชา!"

สมาชิกหน่วยตรวจตราเหมืองแร่ขานรับพร้อมกัน

จากนั้นก็แยกย้ายกันไปเป็นกลุ่มๆ

"พี่หลี่ไท่ ไปเถอะ ฉันจะพานายกลับหอพักเอง!"

(จบบทที่ 9)