บทที่ 30 พฤติกรรมตกปลาของงูเขียว

บทที่ 30 พฤติกรรมตกปลาของงูเขียว

"ผู้อาวุโสงู หญิงสาวผู้ต่ำต้อยนามหลินอวี่โม่ขอขอบพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้เจ้าค่ะ"

"ชีวิตของท่านพ่อของข้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ข้าจึงทำได้เพียงเข้ามาในเทือกเขาสัตว์อสูรเพื่อรวบรวมสมุนไพร..."

"ใครอยากฟังเรื่องดราม่าเรียกน้ำตาของเจ้ากัน? เจ้าคิดว่านี่เป็นรายการเรียลลิตี้เรียกน้ำตาหรือไง? เอาถุงเก็บของของเจ้ามาแล้วก็ไสหัวไปซะ"

สวี่ชิงตวัดหางส่งหญิงสาวปลิวละลิ่ว ฉกถุงเก็บของมาได้ แล้วหันหลังเตรียมตัวจากไป

เขาสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของงูน้ำสีเขียวบนตัวหญิงสาวคนนี้จริงๆ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ได้ฆ่านางทิ้ง

แต่เขาไม่มีอารมณ์มานั่งฟังเรื่องราวน่ารันทดของนางหรอกนะ

"แค่ก แค่ก ผู้อาวุโสงู!"

"หญิงสาวผู้ต่ำต้อยคนนี้พอจะเข้าใจภาษางูอยู่บ้างเจ้าค่ะ!"

"ผู้อาวุโสยังไม่ได้จำแลงกายเป็นมนุษย์ คงจะมีความไม่สะดวกหลายอย่างสินะเจ้าคะ!"

"หญิงสาวผู้ต่ำต้อยคนนี้ยินดีรับใช้ผู้อาวุโสประดุจวัวประดุจม้าเจ้าค่ะ!"

หลินอวี่โม่ตะโกนไล่หลังสวี่ชิงเสียงหลง

"โอ้?"

สวี่ชิงหยุดชะงักและหันกลับมามองหญิงสาว

ถึงแม้เขาจะดูไม่ออกว่านางสวยหรือไม่สวย แต่การที่นางเข้าใจภาษางูได้นั้น มันช่างดึงดูดใจเขาเสียเหลือเกิน

ตั้งแต่เกิดมา เขายังไม่เคยสื่อสารกับมนุษย์คนไหนได้เลย

"บางทีคนผู้นี้อาจจะถูกนำมาหลอมเป็นเครื่องมือชิ้นเอกได้นะ"

ปรมาจารย์นักหลอมเครื่องรางสวี่ชิงคิดแผนการขึ้นในใจ

"ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ, ฟ่อ ฟ่อ!"

"ผู้อาวุโส ท่านหมายความว่า... เครื่องมือที่มีประโยชน์ ใช่ไหมเจ้าคะ?"

หลินอวี่โม่รีบแปลความหมายของสวี่ชิงอย่างรวดเร็ว

"แม่หญิง ข้าไม่ไว้ใจเจ้าหรอกนะ"

"หญิงสาวผู้ต่ำต้อยคนนี้ขอสาบานต่อฟ้าดิน! ข้าจะไม่มีวันทรยศผู้อาวุโสเด็ดขาดเจ้าค่ะ!"

ขณะที่หลินอวี่โม่พูด นางก็ชูสามนิ้วขึ้นและกล่าวคำสาบานอย่างจริงจัง

สวี่ชิงไม่เชื่อคำพูดเหล่านั้นเลยสักคำ เขาจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าตอนเด็กๆ เขาเคยให้คำสาบานแบบนี้มาแล้วกี่ครั้ง

เขายังจำได้ว่าตอนประถม เขาเคยสาบานว่าถ้าไม่ได้แต่งงานกับดาวโรงเรียนห้องข้างๆ เขาจะยอมครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิต...

เดี๋ยวก่อนนะ ดูเหมือนเขาจะค้นพบความจริงที่สำคัญบางอย่างเข้าแล้วสิ...

สวี่ชิงใช้หางรัดตัวหลินอวี่โม่และบินกลับไปที่ถ้ำ

แทนที่จะพึ่งพาคำสาบานลอยๆ สู้ให้เจ้างูโง่วางยาพิษนางเสียยังจะดีกว่า

ในเมื่อมีงูเครื่องมืออยู่ใกล้ตัว ก็ต้องรู้จักใช้ประโยชน์ให้คุ้มค่าสิ

ถ้าหลอมเครื่องมือชิ้นนี้สำเร็จเมื่อไหร่ เขาก็จะสามารถสร้างช่องทางติดต่อกับโลกมนุษย์ได้เสียที

เมื่อบินกลับมาถึงถ้ำ เขาก็บุกเข้าไปในถ้ำของเจ้างูโง่และแจ้งความประสงค์ของเขา

ทางด้านหลินอวี่โม่ เมื่อได้ยินว่านางกำลังจะถูกวางยาพิษโดยอสรพิษสามสีในตำนาน นางก็หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

สวี่ชิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

เพื่อหลอมเครื่องมือชิ้นนี้ เขาลงทุนลงแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว

บางทีพิษงูของเจ้างูโง่แค่คำเดียว อาจจะมีค่ามากกว่าชีวิตทั้งชีวิตของหลินอวี่โม่เสียอีก

"ชีวิตของข้าขึ้นอยู่กับความเมตตาของผู้อาวุโสแล้วเจ้าค่ะ!"

หลินอวี่โม่ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เผยให้เห็นลำคอขาวเนียนของนาง

น่าเสียดายที่ในถ้ำนี้มีแต่งูสองตัวที่ไร้ซึ่งความโรแมนติกใดๆ ทั้งสิ้น

เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย สวี่ชิงก็รู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เขาก็เคยเป็นเด็กหนุ่มที่ใจเต้นแรงเวลาดูผลงานของอาจารย์โซระเหมือนกันนะ

อสรพิษสามสีกางเขี้ยวออก ฝังเขี้ยวลงบนลำคอของหลินอวี่โม่ และฉีดสารพิษเข้าไป

สารพิษแฝงตัวอยู่อย่างเงียบสงบในร่างกายของนาง ตราบใดที่อสรพิษสามสีกระตุ้นการทำงานของมัน หญิงสาวผู้นี้ก็จะต้องจบชีวิตลงอย่างแน่นอน

"แม่หญิง เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก หากในวันข้างหน้าเจ้าทำผลงานได้เป็นที่น่าพอใจ ข้าจะถอนพิษงูให้และคืนอิสรภาพแก่เจ้า"

"การได้ติดตามผู้นำแห่งพันธมิตรงูผู้สูงศักดิ์ ท่านผู้นำผู้นี้จะไม่ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างเลวร้ายแน่นอน หนทางสู่ขั้นสร้างรากฐานอยู่แค่เอื้อมแล้ว"

สวี่ชิงวาดภาพอนาคตอันสดใสให้หญิงสาวฟัง

พันธมิตรงูผู้สูงศักดิ์ประสบความสำเร็จในการรับสมาชิกอย่างเป็นทางการคนแรกเข้ากลุ่ม นอกเหนือจากผู้นำทั้งสองอย่างสวี่ชิงและเจ้างูโง่

"แม้พันธมิตรของเราจะมีสมาชิกไม่มากนัก แต่ทุกคนล้วนมีมูลค่ามหาศาลและครอบครองความมั่งคั่งที่ประเมินค่ามิได้"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินอวี่โม่ก็มองดูงูทั้งสองตัวในถ้ำด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

ความน่าเชื่อถือของคำพูดเหล่านั้นมันสูงปรี๊ดเลยทีเดียวล่ะ

"สิ่งที่ท่านผู้นำกล่าวนั้นถูกต้องที่สุดเลยเจ้าค่ะ"

หลินอวี่โม่ตอบรับด้วยความเคารพ

"ดีมาก เอาล่ะแม่หญิง ข้าจะถามและเจ้าต้องตอบ ห้ามปิดบังสิ่งใดเด็ดขาด"

"มิฉะนั้น ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากพิษร้ายนับร้อยชนิดของอสรพิษสามสีที่กัดกินหัวใจของเจ้า!"

"เจี๋ย เจี๋ย เจี๋ย!"

ดวงตาของเจ้างูโง่เป็นประกายวาบ มันรีบอ้าปากเตรียมจะบอกว่า "ข้าทำแบบนั้นไม่เป็นหรอกนะ"

แต่ทันทีที่มันอ้าปาก สวี่ชิงก็ใช้หางตบปากมันจนหุบฉับลงทันที

เจ้างูโง่ตัวนี้ดีไปเสียทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือไม่มีสมอง

ในอนาคต เขาคงต้องเข้าไปในโลกมนุษย์เพื่อหายาโอสถสำหรับสัตว์อสูรอย่างพวกยาเบิกปัญญามาผสมในอาหารให้เจ้างูโง่กินเสียบ้างแล้ว

หลังจากนั้น หลินอวี่โม่ก็ตอบคำถามของสวี่ชิงอย่างซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา

"อย่างนี้นี่เอง"

สวี่ชิงใช้หางเคาะพื้นเบาๆ และตกอยู่ในห้วงความคิด

ข้อมูลอันมหาศาลนี้เป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างยิ่ง

ทั้งการกระจายอำนาจโดยรวมในโลกบ่มเพาะ ขั้วอำนาจของผู้บ่มเพาะระดับสูง และวิธีการที่ผู้บ่มเพาะใช้ในการทะลวงระดับขั้น

ในบรรดาข้อมูลเหล่านั้น เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องอย่างวิธีการทะลวงระดับขั้นจะเป็นความลับสุดยอดของโลกบ่มเพาะเสียอีก แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันไม่ใช่เลย

ตัวอย่างเช่น วิธีการทะลวงเข้าสู่ขั้นแก่นทองคำ ขั้นวิญญาณก่อกำเนิด และขั้นแปลงวิญญาณ ล้วนเป็นความรู้พื้นฐานที่ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อสวี่ชิงทำความเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ เขาก็รู้แล้วว่าทำไมมันถึงกลายเป็นความรู้พื้นฐานไปได้

มีสามวิธีในการทะลวงเข้าสู่ขั้นแก่นทองคำ

วิธีแรกคือการว่าจ้างปรมาจารย์ด้านการหลอมโอสถให้หลอมโอสถแก่นทองคำขึ้นมา จากนั้นก็กลืนมันลงไป และค่อยๆ หลอมรวมตบะบำเพ็ญเพียรของตนเข้ากับมันเพื่อบรรลุแก่นทองคำโอสถ

วิธีที่สองคือการผูกพันธสัญญากับเครื่องรางวิญญาณต้นกำเนิด และหลอมรวมตบะบำเพ็ญเพียรของตนเข้ากับเครื่องรางวิญญาณนั้นเพื่อบรรลุแก่นทองคำเครื่องราง

และวิธีสุดท้าย ซึ่งเป็นแก่นทองคำที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด นั่นคือการเปลี่ยนตบะบำเพ็ญเพียรหนึ่งพันปีให้กลายเป็นแก่นทองคำ

วิธีการเหล่านี้ไม่ได้ถือว่ายากเย็นแสนเข็ญอะไรนัก

แต่ส่วนที่บ้าบอที่สุดก็คือ การทะลวงเข้าสู่ขั้นแก่นทองคำ ขั้นวิญญาณก่อกำเนิด และขั้นแปลงวิญญาณ ล้วนต้องการตราประทับระดับขั้นทั้งสิ้น

ความจุของโลกใบนี้มีขีดจำกัด

โลกสามารถรองรับการมีอยู่ของขั้นแปลงวิญญาณได้เพียงเก้าคน ขั้นวิญญาณก่อกำเนิดเก้าสิบเก้าคน และขั้นแก่นทองคำเก้าร้อยเก้าสิบเก้าคนเท่านั้น

หากผู้บ่มเพาะระดับล่างคนอื่นๆ ต้องการทะลวงระดับขั้น พวกเขาจะต้องสังหารผู้ที่อยู่ในระดับนั้นอยู่ก่อนแล้ว เพื่อช่วงชิงตราประทับระดับขั้นมาครอบครอง

จึงไม่ต้องกลัวเลยว่าวิธีการทะลวงระดับขั้นนี้จะถูกแพร่งพรายออกไป

"หรือว่า..."

สวี่ชิงหวนนึกถึงฉากที่กระเรียนเพลิงเผาผลาญหางชาดสังหารมนุษย์ขั้นแก่นทองคำ

ในตอนนั้น มีวัตถุที่ดูคล้ายยันต์ลอยออกมาจากเถ้าถ่านของมนุษย์ขั้นแก่นทองคำชราผู้นั้น

มันถูกสลักด้วยตัวอักษร 【ทองคำ-121】

"หรือว่ามันจะหมายถึงตราประทับระดับขั้นชิ้นที่ 121 สำหรับการทะลวงเข้าสู่ขั้นแก่นทองคำ?"

สวี่ชิงรู้สึกตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

อย่างนี้นี่เอง กระเรียนเพลิงเผาผลาญหางชาดบุกโจมตีพวกมนุษย์ก็เพื่อแย่งชิงตราประทับแก่นทองคำมานี่เอง

นางทำไปเพื่อช่วยให้สัตว์อสูรตัวไหนทะลวงเข้าสู่ขั้นแก่นทองคำงั้นหรือ?

ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้!

ส่วนเขาน่ะเหรอ หัวเดียวกระเทียมลีบ ไม่มีเส้นสายทั้งในฝั่งปีศาจและฝั่งมนุษย์เลยสักนิด

ในอนาคต เขาคงต้องหาทางช่วงชิงตราประทับแก่นทองคำมาด้วยตัวเองเพื่อใช้ในการทะลวงระดับขั้นเสียแล้ว

การสังหารผู้บ่มเพาะขั้นแก่นทองคำด้วยระดับขั้นที่ต่ำกว่า มันช่างเป็นงานที่หนักหนาสาหัสสำหรับงูตัวเล็กๆ อย่างเขาเสียเหลือเกิน

"เก้าร้อยเก้าสิบเก้าแก่นทองคำ..."

โลกบ่มเพาะแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก เขาไม่น่าจะบังเอิญเจอผู้บ่มเพาะระดับนี้บ่อยๆ หรอก

ที่ผ่านมามันเป็นเพราะดวงของเขาซวยซ้ำซวยซ้อนเกินไปต่างหาก

ดวงของเขากับหนองน้ำแห่งความตายมันชงกันอย่างแรง

"ข้าจะให้เลือดของข้ากับเจ้าขวดนึง มันน่าจะรักษาอาการป่วยของพ่อเจ้าได้"

สวี่ชิงหยิบขวดหยกออกมาและรีดเลือดงูออกมาเล็กน้อย

นี่คือเลือดของงูเขียวคืนชีพเชียวนะ

แค่มูลค่าในการสะสมก็คงจะพุ่งทะลุเพดานไปแล้วล่ะมั้ง

ไม่ว่าโลกไหน ผู้คนก็มักจะหลงใหลในสิ่งที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกเสมอแหละ

"ท่านรองผู้นำ คายพิษออกมาหน่อยสิ!"

สวี่ชิงหยิบขวดหยกออกมาอีกใบแล้วโยนให้เจ้างูโง่

ต่อหน้าคนนอก เขาควรจะไว้หน้าเจ้างูโง่สักหน่อย จะไปเรียกมันว่าเจ้างูโง่ก็คงไม่ดี

พิษของอสรพิษสามสีที่มีตบะบำเพ็ญเพียรหนึ่งร้อยปีน่าจะขายได้ราคาดีงามไม่เบาเลยล่ะ

สวี่ชิงยังหยิบเอาของไร้ประโยชน์มากมาย อย่างพวกเครื่องรางวิเศษและวัตถุดิบที่ระบบเคยให้มาเป็นรางวัลก่อนหน้านี้ ยัดใส่ถุงเก็บของไปพร้อมกับขวดพิษด้วย

"เอ้านี่ เอาของพวกนี้ไปขายในโลกบ่มเพาะของพวกมนุษย์ซะ"

"แล้วเอาหินวิญญาณกลับมาให้ข้า ข้าจะแบ่งรายได้ให้เจ้าสิบเปอร์เซ็นต์"

สวี่ชิงยื่นถุงเก็บของให้หลินอวี่โม่

"ท่านผู้นำ ข้าจะกล้ารับส่วนแบ่งตั้งสิบเปอร์เซ็นต์ได้ยังไงเจ้าคะ?"

เมื่อมองดูถุงเก็บของ หลินอวี่โม่ก็รู้ได้ทันทีว่าเพียงแค่สิบเปอร์เซ็นต์ของทรัพยากรอันมหาศาลเหล่านั้น ก็เพียงพอที่จะทำให้นางก้าวขึ้นสู่สวรรค์ในพริบตาและกลายเป็นเศรษฐีนีได้เลย

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของนางก็แดงระเรื่อ และหอบหายใจด้วยความตื่นเต้น

"แล้วข้าก็จะเอาไปเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์"

"..."

สวี่ชิงพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค ทำเอาหลินอวี่โม่ถึงกับพูดไม่ออกในทันที

อย่างไรก็ตาม ต่อให้ได้แค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ นางก็สามารถตั้งตัวได้แล้วล่ะน่า

"หลังจากขายของเสร็จแล้ว ถ้ามีผู้บ่มเพาะคนไหนแอบตามเจ้ามา ก็จงล่อพวกมันมาหาข้าซะ"

สวี่ชิงกำลังใช้หลินอวี่โม่เป็นเหยื่อล่อปลาอีกทางหนึ่ง

ส่วนจะได้ปลาตัวใหญ่แค่ไหนนั้น ก็คงต้องรอดูว่าเหยื่อกองโตที่เขาโยนออกไปนี้จะล่อตาล่อใจใครได้บ้าง

"รับทราบเจ้าค่ะ ท่านผู้นำ"

หลินอวี่โม่รับถุงเก็บของและเดินออกจากถ้ำไป

ส่วนถุงเก็บของของนางเองที่ถูกฉกไปนั้น นางก็ฉลาดพอที่จะไม่ทวงมันคืน

ยังไงซะในนั้นก็ไม่มีของมีค่าอะไรอยู่แล้ว

จบบท