บทที่ 19 กระสอบทรายของงูเขียว

บทที่ 19 กระสอบทรายของงูเขียว

ขณะที่สวี่ชิงเฝ้ารอคอย เวลาค่อยๆ ผ่านพ้นไป สามวันล่วงเลยมาแล้ว

อสรพิษสามสีตัวนั้นช่างเป็นปลาขี้เกียจของแท้ ปกติมันก็แค่จับกบพิษกิน หรือไม่ก็แทะเล็มหญ้าพิษประทังชีวิต

มันไม่ออกจากถ้ำเลยจนกระทั่งเที่ยงวัน และใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายไปกับการนอนอาบแดด

พูดง่ายๆ ก็คืองูไร้ประโยชน์ตัวหนึ่งนั่นแหละ

สวี่ชิงลอบหวั่นใจว่า หากผู้อาวุโสหานนำมันไปหลอมพิษ เขาอาจจะกลายเป็นปลาขี้เกียจไปเสียเองก็ได้

ช่างน่าเสียดายจริงๆ ทั้งที่มันมีพรสวรรค์ด้านพิษที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้นแท้ๆ

"พวกมันมากันแล้ว!"

ภายในการรับรู้จากสัมผัสเทวะของสวี่ชิง ลำแสงสามสายหลากสีสันพุ่งทะยานมาจากสุดขอบฟ้า

เพื่อจับอสรพิษสามสีตัวนี้ ผู้บ่มเพาะขั้นสร้างรากฐานถึงสามคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันเลยทีเดียว

สวี่ชิงรู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

พวกมันมากันเยอะเกินไปแล้ว ข้าควรถอยดีไหมเนี่ย?

อสรพิษสามสียื่นหัวสามสีของมันออกมาจากถ้ำงูและสะบัดหัวอย่างโง่งม ดูราวกับเพิ่งตื่นนอน

มันไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าพวกมนุษย์กำลังจ้องจะเขมือบร่างกายของมันอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกเผ่าพันธุ์เดียวกันวางแผนเล่นงานเข้าให้แล้ว

และมันก็ยิ่งไม่รู้เลยว่าเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของมันกำลังวางแผนจะขายมันทิ้ง

มันเพียงแค่อยากจะนอนอาบแดดต่อไปเหมือนเช่นเคยก็เท่านั้น

ทันใดนั้น ลูกไฟขนาดมหึมาก็พุ่งโหม่งลงมา และมันก็ถูกแรงระเบิดซัดจนปลิวกระเด็นไป

"เจี๋ย เจี๋ย! อสรพิษสามสีจริงๆ ด้วย!"

"เจี๋ย เจี๋ย! แก่นพิษตกเป็นของผู้อาวุโสใหญ่เพื่อนำไปหลอมโอสถ ส่วนผู้อาวุโสผู้นี้ขอรับหนังงูไปก็แล้วกัน!"

"เจี๋ย... ฮ่าฮ่า ผู้อาวุโสผู้นี้ขอเนื้อและกระดูกงู!"

ชายทั้งสามคน จากซ้ายไปขวาคือ ชายในชุดคลุมสีม่วง ชายในชุดคลุมสีเขียว และชายในชุดคลุมสีดำ

งูเขียวมีอาการตาบอดใบหน้าอยู่บ้าง ดังนั้นในตอนนี้ เขาจะเรียกพวกมันว่า เจี๋ยจื่อ (ม่วง), เจี๋ยลวี่ (เขียว) และ... ฮาเฮย (ดำ) ก็แล้วกัน

สวี่ชิงลอบใช้เนตรหยั่งรู้ ระดับ 4 อย่างเงียบเชียบ

เขาจะตรวจสอบข้อมูลของพวกมันก่อนตัดสินใจว่าจะลงมือหรือไม่

ท้ายที่สุดแล้ว ในเมื่อเขาสอดมือเข้าไปยุ่งและตั้งใจจะใช้ประโยชน์จากอสรพิษสามสี เขาก็ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเอง

เจ้างูโง่ยังไม่ทันประมวลผลด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

ชีวิตประจำวันอันแสนสงบสุขของมันถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน แถมหลังคาบ้านยังถูกระเบิดปลิวหายไปไกลลิบ ใครเจอก็ต้องมึนงงกันทั้งนั้นแหละ

【มนุษย์: เจี๋ยจื่อ (นามแฝง)】

【ตบะบำเพ็ญเพียร: 130 ปี】

【ระดับ: ขั้นสร้างรากฐาน ระดับต้น】

【ทักษะ: โบยบิน ระดับ 2, สัมผัสเทวะ ระดับ 2, หลอมเครื่องราง ระดับ 3, เวทมนตร์ไฟ ระดับ 3, ควบคุมกระบี่ ระดับ 2, เวทมนตร์พิษ ระดับ 3, ปราดเปรียว ระดับ 2】

...

【มนุษย์: เจี๋ยลวี่ (นามแฝง)】

【ตบะบำเพ็ญเพียร: 117 ปี】

【ระดับ: ขั้นสร้างรากฐาน ระดับต้น】

【ทักษะ: โบยบิน ระดับ 1, สัมผัสเทวะ ระดับ 1, ควบคุมกระบี่ ระดับ 3, เวทมนตร์พิษ ระดับ 3, ปราดเปรียว ระดับ 2, หลอมโอสถ ระดับ 1, ควบคุมน้ำ ระดับ 1, ฝึกฝนสัตว์อสูร ระดับ 1】

...

【มนุษย์: ฮาเฮย (นามแฝง)】

【ตบะบำเพ็ญเพียร: 109 ปี】

【ทักษะ: โบยบิน ระดับ 2, สัมผัสเทวะ ระดับ 1, ควบคุมกระบี่ ระดับ 1, เวทมนตร์พิษ ระดับ 1, ปราดเปรียว ระดับ 1, หลอมเครื่องราง ระดับ 3, เวทมนตร์ดิน ระดับ 3, บ่มเพาะร่างกาย ระดับ 3】

"ข้าน่าจะรับมือพวกมันไหวนะ!"

"งูเขียวอย่างข้าจะทนดูเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร?"

สวี่ชิงตัดสินใจแล้วว่าเขาจะออกโรง

เขาพุ่งทะยานออกไปโดยไม่ลังเล เลื้อยเข้าไปอยู่เคียงข้างอสรพิษสามสีที่กำลังโกรธเกรี้ยวขึ้นเรื่อยๆ

เดิมทีเขาอยากจะใช้หางตบเจ้างูโง่ตัวนี้เพื่อเป็นการให้กำลังใจเสียหน่อย

แต่พอหวนนึกถึงข่าวลือที่ว่า "เพียงแค่สัมผัสก็ถึงแก่ความตาย" เขาก็ชักหางกลับกลางอากาศทันที

อสรพิษสามสีรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ งูเขียวตัวนี้ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างพอดิบพอดี

ราวกับว่ามันถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างนั้นแหละ

แต่มันคงจะคิดมากไปเอง ถ้ามันเป็นงูเขียว มันก็คงจะหันหลังกลับและวิ่งหนีไปโดยไม่พูดพล่ามทำเพลงแน่ๆ

งูตัวนี้เป็นงูที่ดีจริงๆ มันก้าวออกมาปกป้องในยามที่สถานการณ์เลวร้ายสุดๆ

นี่สินะที่เรียกว่ามิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์? ในฐานะงู มันรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

"ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ~"

"ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ~"

"ดี ดี ดี! วันนี้ผู้อาวุโสผู้นี้มาถูกที่จริงๆ!"

"มีงูน้ำสีเขียวแถมมาด้วยเว้ย!"

เจี๋ยจื่อดูตื่นเต้นสุดๆ

เจี๋ยลวี่และฮาเฮยเองก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนตัวร้ายจากพรรคมารไม่มีผิด

ตอนนี้สวี่ชิงมั่นใจแล้ว

ไอ้พวกไร้การศึกษาขั้นสร้างรากฐานสามคนนี้จำไม่ได้เลยสักนิดว่าเขาคืองูเขียวคืนชีพ

แล้วเขาก็มัวแต่กังวลไปเองเสียตั้งนาน

เขาชื่นชอบพวกผู้บ่มเพาะขั้นสร้างรากฐานเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ไร้การศึกษาที่สุดเลย

การเผยแพร่วัฒนธรรมในโลกนี้ยังคงต้องพัฒนาอีกยาวไกลสินะ

"ลุย! เบามือหน่อยล่ะ อย่าทำให้หนังงูเสียหายเชียว!"

ทั้งสามกลืนโอสถลงไปคนละเม็ด ชักกระบี่บินออกมา และพุ่งเข้าใส่เจ้างูทั้งสอง

ในการรับรู้จากทักษะตรวจจับของสวี่ชิง ข้อมูลใหม่ปรากฏขึ้นในช่องทักษะของพวกที่กลืนโอสถลงไป

【ลดทอนพิษ ระดับ 2】 "59:59:58"

เจี๋ยจื่อและเจี๋ยลวี่พุ่งเข้าหาอสรพิษสามสี

ในขณะเดียวกัน ฮาเฮยก็พุ่งตรงมาที่เขา

ข้ากำลังถูกประเมินต่ำไป ข้ากำลังถูกประเมินต่ำไปอย่างแน่นอน!

"ฮาเฮย รับหมัดของข้าไปซะ!"

ฮาเฮยตะโกนเสียงต่ำ แสงสีทองแดงสว่างวาบขึ้นบนร่างของเขา และเขาก็ปล่อยหมัดพุ่งเข้าใส่สวี่ชิง

สวี่ชิงตวัดหาง ส่งคมมีดสายลมเข้าปะทะกับฮาเฮย

ฮาเฮยไม่คิดจะหลบหลีกหรือเบี่ยงหลบ คมมีดสายลมเพียงแค่ทิ้งรอยแดงไว้บนหมัดของเขาเท่านั้น

"เฮ้อ คมมีดสายลมเอ๋ย คมมีดสายลม ถ้าเจ้าไม่รีบเลเวลอัปเร็วๆ นี้ล่ะก็ เจ้าจะไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะออกมาโชว์ตัวด้วยซ้ำนะเนี่ย"

สวี่ชิงบ่นอุบอิบในใจขณะหลบหลีกการโจมตีของฮาเฮย

"ข้าต้องรีบจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด"

"เจ้างูโง่นั่นคงยื้อไว้ได้อีกไม่นานหรอก"

เจ้างูโง่ประคองตัวอยู่ได้ด้วยการพึ่งพาพิษอันร้ายกาจของมันเท่านั้น แต่ผลของโอสถลดทอนพิษที่ทั้งสามคนได้รับมา กลับเป็นตัวแก้ทางมันได้อย่างชะงัดนัก

เสียงหัวเราะ 'เจี๋ย เจี๋ย เจี๋ย' ดังก้องลอยมาถึงฝั่งของสวี่ชิงอย่างต่อเนื่อง

"ตั้งแต่วิวัฒนาการเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน ข้าก็ยังไม่เคยต่อสู้ด้วยพลังทั้งหมดที่มีเลยสักครั้ง"

"ขอข้าทดสอบทักษะใหม่หน่อยก็แล้วกัน"

รูม่านตากลมโตของสวี่ชิงค่อยๆ ยืดยาวออก และแสงสีเขียวก็กะพริบวาบอยู่ภายในเนตรมิติของเขา

ความเร็วของสวี่ชิงพุ่งทะยานขึ้นในฉับพลัน ทิ้งภาพติดตาสีเขียวไว้กลางอากาศ

เขาอ้าปากพ่นกลุ่มก้อนไฟปีศาจสีเขียวออกมา

"อะไรกัน? งูน้ำสีเขียวมีไฟปีศาจได้ยังไง?!"

ฮาเฮยตกใจสุดขีด เขาประสานอินอย่างรวดเร็ว ผืนดินเบื้องล่างแปรสภาพเป็นมังกรดินม้วนตัวโอบล้อมเขาไว้เพื่อป้องกันเปลวไฟ

"มิติแยกส่วน!"

มิติปริแตกออกอย่างง่ายดายราวกับกระดาษที่ถูกกรีดด้วยมีดคัตเตอร์

มังกรดินถูกผ่าขาดครึ่งอย่างหมดจด โดยที่ความเร็วในการตัดไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

แม้ว่าฮาเฮยจะหลบหลีกได้ทันท่วงที แต่ขาทั้งสองข้างของเขาก็ถูกตัดขาดสะบั้นตั้งแต่โคนขา

ทักษะบ่มเพาะร่างกาย ระดับ 3 ไม่สามารถต้านทานได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ในขณะเดียวกัน สวี่ชิงรู้สึกร้อนผ่าวที่ตาซ้าย เนตรมิติสูบกลืนพลังปีศาจอย่างบ้าคลั่งราวกับวังน้ำวน การโจมตีเพียงครั้งเดียวสูบพลังปีศาจของเขาไปถึงหนึ่งในสี่ส่วน

"งูน้ำสีเขียวบ้าบออะไรกันเนี่ย!"

"นี่มันงูน้ำสีเขียวพรรค์ไหนกันวะ?!"

ฮาเฮยมีเวลาบ่นได้แค่ประโยคเดียว ก่อนที่ไฟสีเขียวจะเทกระหน่ำลงมาราวกับน้ำตก

เขารีดเร้นมานาอย่างสุดชีวิตเพื่อหลบหลีก แต่ราวกับมีกำแพงโปร่งใสสี่บานปรากฏขึ้นกลางอากาศ ล็อคตัวเขาไว้แน่นหนาจนขยับไม่ได้

ฟุ่บ!

เปลวไฟสาดกระหน่ำลงมา แผดเผาเส้นผมและเสื้อผ้าของเขาจนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

ผิวหนังและกล้ามเนื้อของเขาถูกเผาจนปริแตก เลือดระเหยหายไปในพริบตา

เมื่อมองดูฮาเฮยที่กำลังดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย สวี่ชิงก็ตัดสินใจว่าจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้เสียเปล่า

เขาควบแน่นลูกแก้วอสนีบาตสีม่วงหลายลูกและซัดกระหน่ำใส่ฮาเฮยที่กำลังดิ้นรน

หลังจากโจมตีเข้าเป้าไปหลายครั้ง เขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

【ติ๊ง! ความเชี่ยวชาญบรรลุข้อกำหนดแล้ว】

【อสนีบาตฟาดฟัน ระดับ 1 เลื่อนขั้นเป็น อสนีบาตฟาดฟัน ระดับ 2】

"อย่างที่คิดไว้เลย ยิ่งเป้าหมายที่ข้าใช้ทักษะด้วยมีระดับขั้นสูงมากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งได้รับผลตอบแทนด้านความเชี่ยวชาญกลับมามากเท่านั้น..."

สวี่ชิงรู้สึกว่าในอนาคต เขาควรหาทางจับกระสอบทรายที่ทั้งทนทานและมีระดับขั้นสูงพอตัวมามัดไว้สักคน

จากนั้นเขาก็จะได้ใช้มันฝึกฝนทักษะยามว่างได้ตามสบาย

ถ้ามันพัง เขาก็แค่ใช้ทักษะเยียวยารักษามันให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมซึ่งนั่นก็จะช่วยเพิ่มความเชี่ยวชาญให้กับทักษะเยียวยาด้วยแล้วก็ฝึกทักษะต่อไปเมื่อมันซ่อมเสร็จแล้ว

บ้าเอ๊ย ดูสิว่าเขาเพิ่งจะค้นพบอะไรเข้า

เขาได้ก้าวเข้าสู่ยุคเครื่องจักรไอน้ำส่วนตัวของเขาเองแล้ว!

สวี่ชิงมองดูฮาเฮย รู้สึกเสียดายที่จะฆ่าเขาทิ้งเสียแล้ว

กระสอบทรายชั้นยอดขนาดนี้ จะฆ่าทิ้งก็เสียดายแย่

อย่างน้อยกระสอบทรายใบนี้ก็มีทักษะบ่มเพาะร่างกาย ระดับ 3 ล่ะนะ

ในฐานะกระสอบทรายแล้ว เขาจัดอยู่ในระดับท็อปเทียร์เลยทีเดียว

สวี่ชิงหยุดการแผดเผาและควบคุมพืชพรรณรอบข้างให้รัดพันตัวฮาเฮยไว้ชั้นแล้วชั้นเล่า

【ติ๊ง! ได้รับไอเทม: กระสอบทรายของงูเขียว】

จบบท