บทที่ 10 การสอบคัดเลือกร่วมสิบสถาบัน และ ดันเจี้ยนเหมืองเสียงสะอื้น

สิ่งที่เรียกว่าดันเจี้ยน

คือพื้นที่ท้าทายที่สามารถเข้าไปซ้ำได้ ซึ่งแยกตัวเป็นอิสระจากโลกหลัก มีมอนสเตอร์ ฉาก และของรางวัลกำหนดไว้ตายตัว และมักจะต้องใช้ทีมในการผ่านด่าน

ตามหลักการแล้ว

ดันเจี้ยนทั้งหมดภายในอาณาเขตต้าเซี่ยเป็นของรัฐบาลทางการต้าเซี่ย

แต่ในความเป็นจริง

ดันเจี้ยนส่วนใหญ่จะถูกซื้อสิทธิ์การใช้งานโดยขั้วอำนาจต่างๆ ไปหมดแล้ว

มีดันเจี้ยนเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้นที่เปิดให้ผู้ใช้สายอาชีพเข้าใช้งานได้ฟรี

เมืองขายดาบ

เมืองที่มีชื่อเสียงพอสมควรในเรื่องการขายดาบชั้นดี

เหตุผลที่ดาบของที่นี่มีคุณภาพสูงกว่าที่อื่น ก็เพราะว่ามีดันเจี้ยนที่ชื่อว่า เหมืองเสียงสะอื้น ซึ่งผลิตแร่และวัตถุดิบคุณภาพสูงหลากหลายชนิด

บนถนนในเมือง

ชายหัวล้านคนหนึ่งกำลังเข็นรถเข็นด้วยท่าทางเร่งรีบ

อ้าว เฉินหัวล้าน วันนี้ไม่ขายดาบเหรอ? เจ้าของร้านฝั่งตรงข้ามถามด้วยความประหลาดใจ

อ้าว พี่หลิว! วันนี้ผมไม่ขายดาบหรอก ให้เมียขายอยู่บ้านนู่น! วันนี้ผมจะไปขายไส้กรอกที่หน้าทางเข้าดันเจี้ยน เหมืองเสียงสะอื้น! ช่วงนี้นักศึกษามหาวิทยาลัยเยอะมาก! เขาบอกว่ามีการสอบคัดเลือกร่วมสิบสถาบันอะไรสักอย่างนี่แหละ! เฉินหัวล้านตอบ

ผมกำลังจะไปเมืองสีเงินเพื่อขายแร่เงินพอดีเลย ยังไม่ได้กินอะไรด้วย ไส้กรอกคุณไม้ละเท่าไหร่ล่ะ?

15 ไม้ 10 หยวน!

ถูกขนาดนั้นเลย? งั้นเอาชุด 10 หยวนมาให้ผมหน่อย!

ได้เลย! นี่ครับ!

ผมกินไม่หมดหรอก เอาไปสองไม้สิ!

เฮ้ย ไม่ๆๆ! ผมแค่ขายของพวกนี้ ผมไม่แตะมันหรอก! ขืนแตะไปสมองเสื่อมพอดี! ของแบบนี้เหมาะกับพวกนักศึกษามากกว่า!

ขณะนั้นเอง

เด็กหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวและกางเกงเอี๊ยมที่มีแมวเกาะอยู่บนหัว ก็เดินเข้ามาหาเฉินหัวล้าน

เถ้าแก่ ขอไส้กรอกย่าง 10 หยวนครับ ผมมีเรื่องอยากจะถามหน่อย ไอ้ 'การสอบคัดเลือกร่วมสิบสถาบัน' นี่มันคืออะไรเหรอครับ?

ผู้มาเยือนคือซูเช่อ

ในขณะที่เขากำลังจะหาข้อมูลเกี่ยวกับดันเจี้ยน เขาก็บังเอิญได้ยินสิ่งที่พ่อค้าขายไส้กรอกพูดพอดี

นี่พ่อหนุ่ม รับไส้กรอกไปสิ!

เธอไม่ใช่นักศึกษาเหรอ? ดูจากหน้าตาแล้วน่าจะใช่นะ?

การสอบคัดเลือกร่วมสิบสถาบันเป็นการประเมินความสามารถของนักศึกษาร่วมกันโดยมหาวิทยาลัยชั้นนำสิบแห่งในมณฑลโยวอวิ๋น ได้ยินมาว่าผู้เข้าสอบวันนี้เป็นนักศึกษาปีสองนะ!

อ๋อ เข้าใจแล้วครับ แต่มันก็เป็นแค่ดันเจี้ยน พวกเขาไม่กลัวว่าจะมีใครลอบเข้าไปป่วนการสอบบ้างเหรอครับ?

จะลอบเข้าไปได้ยังไง? การจะเข้าดันเจี้ยนได้ ต้องใช้ แร่น้ำตาสะอื้น พิเศษที่ออกโดยคณะกรรมการร่วมของสถาบันเป็นบัตรผ่าน ดันเจี้ยนมันจดจำแค่บัตรผ่าน ไม่ได้จดจำคนหรอกนะ!

อ๋อ ขอบคุณครับเถ้าแก่

ซูเช่อเดินจากไป ดูเหมือนกำลังจมอยู่ในความคิด

เอ้านี่ บรูซ ไส้กรอกพวกนี้ยกให้แกหมดเลย

โฮ่ง!

<ฉันยอมบุกน้ำลุยไฟเพื่อลูกพี่เช่อเลย!>

เหมียว!

ลูน่ายื่นอุ้งเท้าออกมา อยากกินด้วยเหมือนกัน

อย่ากินนะ ไส้กรอกนั่นมันไม่สะอาด เดี๋ยวออกจากดันเจี้ยนแล้วฉันจะทำอาหารวิญญาณสำหรับนักฝึกสัตว์ให้แกกินเอง!

โฮ่ง!

บรูซกลืนไส้กรอกลงไปทั้งชิ้นแล้วทำหน้าเหลอหลาด้วยความสงสัย

โฮ่ง!

เจ้านาย คุณก็เป็นหมาเหมือนกันเหรอ?

————

สวนสาธารณะที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน

เจียหมิง ฉันไม่ได้สวยอย่างที่นายพูดหรอก!! อย่าพูดจาไร้สาระน่า! กางเกงเอี๊ยมของนายก็เท่ดีนะ! ถ้านายทำผมแสกกลางคงจะดูดีกว่านี้อีก!

เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาวสวมแว่นตา กำลังแสดงท่าทีเขินอายต่อหน้าเด็กหนุ่มในชุดเอี๊ยม

นั่นคือซูเช่อที่กำลังเปิดใช้งานพรสวรรค์กลุ่มดาว สายเปย์ และ ล่อลวง อย่างเต็มกำลัง

ส่วนเหตุผลที่ต้องเป็นเด็กสาวสวมแว่นตาน่ะเหรอ...

ก็เพราะความแตกต่างยังไงล่ะ!

การผสมผสานระหว่าง "สายเปย์" และ "ล่อลวง" มันทำงานได้ดีอย่างน่าประหลาดใจ

ถ้าให้บรรยายเขาด้วยคำเพียงคำเดียว ก็คงต้องเป็นคำว่า "ไอ้สารเลว"

การเป็น "สายเปย์" จะทำให้คนอื่นคิดว่าคุณเป็นคนดี

ในทางกลับกัน ล่อลวง ก็สามารถแผ่ซ่านเสน่ห์อันน่าหลงใหลออกมาได้อย่างไม่ธรรมดา

บวกกับความหล่อเหลาบาดใจของซูเช่อที่เคยทำให้ครูและนักเรียนครึ่งหนึ่งของ วิทยาลัยสายอาชีพการจัดการอาบน้ำและสุขภาพ แทบคลั่งมาแล้ว ซึ่งความหล่อของเขานั้นแทบจะเทียบเคียงได้กับผู้อ่านเลยทีเดียว

เขาล่อลวงนักศึกษาสาวมหาวิทยาลัยคนหนึ่ง

มันง่ายมาก

สายตาของซูเช่อลึกล้ำ สีหน้าแฝงความเศร้าสร้อย:

การแสกกลางก็คือตัวเลือกที่ดีที่สุดอยู่แล้ว แล้วจะมัวมาสนใจกางเกงเอี๊ยมไปทำไม? ถ้าฉันแสกกลางได้ กางเกงเอี๊ยมพวกนี้จะมีประโยชน์อะไรล่ะ?

ในสายตาฉันนะ หลินชิง เธอช่างเปล่งประกายและน่าหลงใหลราวกับแร่น้ำตาที่งดงามในทุกสีสัน ถ้าเธอไม่เชื่อ เอาแร่นั่นออกมาสิ แล้วฉันจะพิสูจน์ให้ดู!

เปล่งประกาย? มีสีสัน? มันไม่ใช่มันสีดำหรอกเหรอ? เด็กสาวถามพลางหยิบแร่สีดำรูปร่างประหลาดออกมาด้วยสีหน้างุนงง

ดวงตาของชายหนุ่มในชุดขาวเป็นประกาย และเขาก็ฉวยเอาแร่สีดำมาจากมือของเธออย่างแนบเนียน

หลินชิง มองตาฉันสิ นี่เขาเรียกว่าสีดำประกายรุ้ง เอาล่ะ ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ ฉันก็มีของใหญ่ๆ จะให้เธอดูเหมือนกัน มันแข็งโป๊กเป็นหินเลยล่ะ!

หา? ตรงนี้เลยเหรอ! คนตั้งเยอะแยะ... นายนี่ทะลึ่งจัง ฉันชอบนะ~

ดูสิ หมัดนี้มันใหญ่เท่าหม้อดิน แถมยังแข็งโป๊กเป็นหินด้วย!

ปัง--

หลังจากได้บัตรผ่านดันเจี้ยนมา ซูเช่อก็ตัดสินใจต่อยเด็กสาวจนสลบเหมือดไปในหมัดเดียว

ขอโทษนะเพื่อนนักศึกษา ฉันอยากจะพัฒนาตัวเองจริงๆ!

บรูซ เผ่น!

————

นักศึกษาทุกคน ครูมั่นใจว่าพวกเธอรู้ดีอยู่แล้วว่าการสอบปีนี้จะครอบคลุมเรื่องอะไรบ้าง เพราะฉะนั้นครูจะไม่ลงรายละเอียดนะ!

แต่ครูยังมีเรื่องจะพูดอีกสักสองสามเรื่อง...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

เอาล่ะ จำไว้นะ: เหมืองเสียงสะอื้น เป็นดันเจี้ยนระดับ 5 แบบหลายผู้เล่น พวกเธอจะถูกสุ่มจับคู่กับเพื่อนร่วมทีม 4 คนจากคลาสที่แตกต่างกัน! รูนเทเลพอร์ตระดับต่ำที่ทางโรงเรียนเตรียมไว้ให้จะช่วยรับรองความปลอดภัยของพวกเธอ หากพวกเธอตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต พวกเธอจะถูกเทเลพอร์ตออกมาทันที!

พวกเธอต้องปฏิบัติตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัดและเลือกระดับง่าย! ห้ามกดปุ่มอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด!

...

นี่ ทำไมสัตว์เลี้ยงของนายถึงเป็นหมาบ้านล่ะ? แบบนี้มันดูไม่มีความทะเยอทะยานไปหน่อยนะ! แผนกฝึกสัตว์ คลาส 9? เจียหมิงใช่ไหม? โอเค นายลงทะเบียนเรียบร้อยแล้ว ไปที่ทางเข้า 9527 ได้เลย เพื่อนร่วมทีมของนายรออยู่แล้ว

...

ฉันเป็นนักรบระดับ B เลเวล 5 ฉันไม่คิดว่าจะมีใครที่คิดว่าตัวเองเก่งกว่าฉันหรอกนะ จริงไหม? มีใครมีปัญหาอะไรไหมถ้าฉันจะเป็นหัวหน้าทีม... เดี๋ยวก่อน เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย! ทำไมเราถึงเริ่มเข้าดันเจี้ยนกันแล้วล่ะ? ฉันยังไม่ได้กดปุ่มเลยนะ?

เชี่ยเอ๊ย! มันเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว! โหมดนรก!! ใครหน้าไหนมันกดปุ่มมั่วซั่ววะเนี่ย?!

ระดับความยากของดันเจี้ยนแบ่งออกเป็น: ง่าย, ปกติ, ยาก, ฮีโร่, ฝันร้าย, หายนะ และ นรก

นักศึกษามหาวิทยาลัยที่กำลังงุนงงสี่คน รวมทั้งซูเช่อ ถูกห่อหุ้มด้วยรูนสีแดงประหลาดและหายตัวไปที่ทางเข้าดันเจี้ยน

วินาทีต่อมา

นักศึกษามหาวิทยาลัยทั้งสี่คนก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหู

คุณได้เข้าสู่ เหมืองเสียงสะอื้น ด้วยระดับความท้าทาย นรก เริ่มต้นการล้างบาปแห่งความหวาดกลัวของคุณได้เลย!

นักศึกษาทั้งสี่คนมีสีหน้างุนงง ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด ก่อนที่ความหวาดกลัวจะทันได้ก่อตัวขึ้น ดาบยาวเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของพวกเขา คมดาบตวัดผ่านลำคอของพวกเขาไป

ฉับ—

เมื่อดาบยาวอยู่ห่างจากลำคอของพวกเขาเพียงครึ่งนิ้ว รูนเทเลพอร์ตที่พวกเขาพกมาด้วยก็แตกกระจายออกในทันที กลายเป็นแสงสีขาวห่อหุ้มร่างของพวกเขาเอาไว้

ความล้มเหลวคือมารดาแห่งความสำเร็จ; หากคุณล้มเหลวในการท้าทาย ลองใหม่อีกครั้งในคราวหน้า

ในที่สุดก็เข้ามาได้ซะที!

ซูเช่อดึงลูน่าตัวน้อยออกมาจากกางเกงในของเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

แม้ว่าตอนนี้เขาจะอยู่แค่เลเวล 3 แต่ค่าคุณสมบัติพื้นฐานของเขาก็น่าประทับใจมากแล้ว

ถึงแม้เขาจะเป็นนักฝึกสัตว์ แต่เขาก็ยังสามารถเป็นนักรบได้เมื่อหยิบดาบยาวขึ้นมา

ส่งพวกนั้นออกจากดันเจี้ยนไปโดยตรง จะได้ไม่เกะกะขวางทาง

จะว่าไปแล้ว

ถ้าเขาไปเรียนตามปกติ ป่านนี้เขาก็คงต้องเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขามีสูตรโกงที่ไร้เทียมทานแล้ว

จะไปโรงเรียนไปทำไมล่ะ?!

ซูเช่อ - เลเวล: 2 (0/500)

อาชีพ: เทพผู้ปกครองต้องห้าม (UR)

คุณสมบัติ: ความแข็งแกร่ง 36 (+60), ร่างกาย 35 (+60), ความคล่องแคล่ว 48 (+60), จิตวิญญาณ 41 (+60)

สกิล: วิชาทำพันธสัญญา...

การฝึกสัตว์: (2/3)

พรสวรรค์กลุ่มดาว: อำนาจต้องห้ามแห่งการครอบครอง (เทพผู้ปกครองห้าสี), กรงเล็บช่วงชิง (สีแดงระดับเทพเจ้า), การอภัยโทษแห่งวิญญาณบาปขุมนรก (อมตะสีดำ), คำสั่งสังหาร (ตำนานสีทอง), ล่อลวง (สีขาว ทั่วไป), สายเปย์ (สีขาว ทั่วไป)

กระเป๋าเป้: 16/50 (สามารถเก็บไอเทมที่มีคุณสมบัติสายอาชีพได้เท่านั้น)

สถานะปัจจุบัน: กำลัง คำสั่งสังหาร...

แผงควบคุมค่าคุณสมบัตินี้มันน่าเกรงขามมากจริงๆ

พรสวรรค์กลุ่มดาวบางอย่าง แม้จะดูแข็งแกร่งเมื่อยืนหยัดด้วยตัวเอง แต่ความจริงแล้วก็ถือว่าธรรมดามาก

แต่เมื่อนำมารวมกันแล้ว มันสามารถสร้างผลลัพธ์ที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้เลย

ตัวอย่างเช่น: ล่อลวง + สายเปย์ ≈ ไอ้สารเลว

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าก็คือ อำนาจต้องห้าม ดูเหมือนจะสอดประสานกันได้ดีกับพรสวรรค์กลุ่มดาวอื่นๆ!

แค่การที่คุณได้รับผลตอบแทน 100% จากการฝึกสัตว์ของคุณเพียงอย่างเดียวก็สุดยอดมากพออยู่แล้ว!

คำสั่งสังหาร ช่วยให้สัตว์เลี้ยงของคุณสังหารเป้าหมายภายในเวลาที่กำหนดและได้รับโบนัสค่าคุณสมบัติจำนวนมาก ซูเช่อมีสัตว์เลี้ยงสองตัว ดังนั้นโบนัสจึงสะท้อนออกมาที่ร่างกายของเขา

นี่ส่งผลให้ค่าคุณสมบัติพื้นฐานของซูเช่อไม่ได้รับการเพิ่มขึ้นมากเท่ากับโบนัสที่ได้รับ

เลเวลอาชีพของเขาเพิ่งจะ Lv2 เองนะ!

ค่าคุณสมบัติที่แข็งแกร่งที่สุดทะลุ 100 ไปแล้ว

เสียงร้องอันน่าขนลุกดังก้องมาจากภายในเหมือง ทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!

บรูซแยกเขี้ยวอย่างดุร้าย ดวงตาของมันเต็มไปด้วยจิตสังหาร

ลูน่ากระโดดขึ้นไปบนหลังหมาดำ พร้อมกับชี้อุ้งเท้าไปข้างหน้า

รู้สึกหนาวๆ แฮะ น่ากลัวจัง!

บรูซ ฉันเคยได้ยินมาว่าเลือดหมาดำใช้ไล่ผีได้ชะงัดนัก แกอย่าขยับนะ ฉันจะเอาดาบแทงแกแล้วรองเลือดหมาดำสักกะละมังไว้ป้องกันตัวหน่อย!

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!

บรูซหลุดการควบคุมสีหน้าในทันที และกำลังจะอ้าปากพูดด้วยความตื่นตระหนก

...

...