บทที่25 ข่าวใหญ่เขย่าโคโนฮะ

ห้องประชุมอาคารโฮคาเงะ

โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นและกลุ่มผู้อาวุโสของหมู่บ้านนั่งอยู่ด้านหน้า

ยกเว้นโจนินที่ออกไปจากหมู่บ้านและโจนินที่ทำภารกิจอยู่ ทุกคนต่างก็มาอยู่ที่ห้องนี้กันทั้งหมด

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ ๆท่านโฮคาเงะถึงเรียกพวกเรามาพร้อกมันขนาดนี้?”

“ใครจะรู้ล่ะ แต่ฉันได้ยินแว่ว ๆมาว่าเป็นเรื่องของท่านซาคุโมะน่ะ”

“ท่านซาคุโมะ” โจนินที่เพิ่งมาถึงได้ยินชื่อซาคุโมะก็พึมพำเบา ๆ

โฮคาเงะรุ่นที่ 3 นั่งอยู่หัวโต๊ะก็ไอเรียกทุกคน ทำให้เหล่าโจนินเงียบเสียงลง

“คราวนี้ฉันเรียกทุกคนมาก็เพราะเรื่องหนึ่ง”

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นพูดด้วยเสียงจริงจัง มันปนไปด้วยน้ำเสียงเศร้าเล็ก ๆ “หลังจากที่หน่วยลับและนินจาตรวจจับได้ทำการสืบสวนการหายไปของทีมเขี้ยวสีขาว พวกเราก็ได้พบว่าโจนิน ฮาตาเกะ ซาคุโมะเสียชีวิตในระหว่างการทำภารกิจที่แคว้นน้ำ ทีมของเขาก็ถูกกวาดล้างจนหมด”

หลังจากพูดจบ ทั้งห้องประชุมก็เงียบเสียงลงราวกับไม่มีคนอยู่

ดวงตาโจนินที่มาทุกคนเบิกกว้าง ราวกับว่าไม่เชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ยินมา

ฮาตาเกะ ซาคุโมะคนนั้นตายในสนามรบเหรอ?

แน่ใจว่าไม่ใช่เรื่องตลกใช่ไหม?

ฮาตาเกะ ซาคุโมะคือใคร? เขาคือเขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะ!

ชื่อเสียงกระฉ่อน สร้างผลงานโดดเด่นในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2 ไม่รู้ว่าเขาฆ่าศัตรูไปกี่คน แต่คนแบบนี้เสียชีวิตในการทำภารกิจงั้นเหรอ?

“เฮ้ ตาแก่ เกิดอะไรขึ้น?” จิไรยะผุดลุกจากเก้าอี้ด้วยความกังวลใจ

เหล่าโจนินก็กลับมามีสติ คอยฟังสิ่งที่โฮคาเงะรุ่นที่ 3 กำลังจะบอก

“เฮ้อ...” ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นถอนหายใจและเริ่มเล่าเรื่องของแคว้นน้ำให้ฟัง

โจนินแต่ละคนที่ได้ฟังก็ตกใจกันถ้วนหน้า นินจาที่ฆ่าเขี้ยวสีขาวเป็นนินจาหมู่บ้านคิริงาคุเระ

แถมยังเป็นเด็กอายุเพียงสิบห้าปีเท่านั้น

มันเป็นไปได้ยังไง?

ทุกคนมองด้วยความไม่เชื่อไปยังร่างของโฮคาเงะรุ่นที่ 3 เป็นสายตาเดียว

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่เชื่อว่าโจนินขั้นสูงอย่างฮาตาเกะ ซาคุโมะจะตายด้วยมือของเด็กหนุ่มคนหนึ่งแบบนี้

“นี่ล้อเล่นหรือเปล่าตาเฒ่า” จิไรยะไม่เชื่อเลยสักนิด

“จิไรยะ เธอคิดว่าเราจะล้อเล่นต่อหน้าโจนินเยอะขนาดนี้งั้นเหรอ?” อุทาทาเนะ โคฮารุที่นั่งด้านข้างไม่พอใจท่าทางของจิไรยะ

จิไรยะเองก็เงียบเสียงลง

ใครจะไม่รู้บ้างว่าโฮคาเงะจะไม่เรียกทุกคนมาที่นี่เพื่อล้อเล่น การที่เรียกทุกคนมาบอกสิ่งนี้ แสดงว่าต้องตรวจสอบมาแล้วจริง ๆว่าฮาตาเกะ ซาคุโมะตายแล้ว

“นินจาลึกลับที่ปล่อยข่าวออกมา น่าจะเป็นคนของหมู่บ้านซึนะงาคุเระ...” โอโรจิมารุกล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบ

มีเพียงนินจาซึนะเท่านั้นที่รู้ทุกอย่างที่นั่น หากให้โคโนฮะและคิริงาคุเระปะทะกัน ซึนางาคุเระก็จะได้ประโยชน์

“ไม่ว่านินจาลึกลับที่บอกข่าวมาจะเป็นใคร สิ่งที่สำคัญคือเราจะจัดการเรื่องนี้กันยังไงดีต่างหาก” ซึนาเดะขัดโอโรจิมารุเสียงดัง

โฮคาเงะรุ่นที่ 3 นั่งแล้วกดหมวกประจำตำแหน่งลง ไม่ยอมให้ใครเห็นหน้าของเขาแล้วจมอยู่กับความคิด

แม้ว่าฮาตาเกะ ซาคุโมะจะถูกฆ่าจริง ๆแต่พวกเขาก็ไม่สามารถเริ่มโจมตีได้ เพราะโคโนฮะเป็นฝ่ายเริ่มเรื่องนี้ก่อน ศพของซาคุโมะและหลักฐานการปะทะกันก็เกิดที่ชายแดนแคว้นน้ำชัดเจน

แม้อยากตอบโต้ก็ทำไม่ได้ แถมยังต้องระแวงว่าคิริงาคุเระจะใช้เรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างเริ่มสงครามหรือเปล่าด้วย

“ในเมื่อสิ่งต่าง ๆมันเกิดขึ้นแล้ว ทว่าคิริงาคุเระไม่ได้ลงมืออะไร นั่นแสดงว่าฝ่ายนั้นก็ไม่ได้ต้องการทำให้เรื่องบานปลายเหมือนกัน” โอโรจิมารุวิเคราะห์อย่างใจเย็น ดวงตาฉายแววเย็นชาจนน่ากลัว

“เหอะ มิซึคาเงะรุ่นที่ 4 เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่ง ดังนั้นต่อให้ต้องการสร้างเรื่องก็ทำไม่ได้หรอก” ซึนาเดะเถียง

มิซึคาเงะรุ่นที่ 4 ไม่ได้ดำรงตำแหน่งมานานสักเท่าไหร่ นอกจากนี้ยังไม่ใช่นินจาขีดจำกัดสายเลือดด้วย ดังนั้นจึงมีตำแหน่งที่คล้ายหุ่นเชิด

ตอนนี้ยากุระกำลังมุ่งเน้นไปที่การจัดการตระกูลใหญ่ในหมู่บ้านและผู้สืบทอดขีดจำกัดสายเลือดมากกว่า เพื่อให้ตัวเองได้มาซึ่งอำนาจเด็ดขาด

“เราลงมือก่อน ดีกว่าให้คิริงาคุเระเริ่มก่อน” จิไรยะโมโห

“หืม?” ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นเงยหน้าขึ้นมาถาม “มีแผนอะไรดี ๆไหมจิไรยะ?”

“เราส่งนินจาไปที่หมู่บ้านคิริงาคุเระเพื่อเอาศพของคุณซาคุโมะกลับมาก่อน แล้วค่อยถามถึงความต้องการของคิริงาคุเระ” จิไรยะพูดสิ่งที่คิดออกมา

โลกนินจาในปัจจุบัน ไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาที่สงบสุขและคราวนี้เป็นโคโนฮะที่ต้องทนทุกข์ ไม่ใช่คิริงาคุเระ

เพราะเหตุนี้ทำให้ทำให้หมู่บ้านคิริงาคุเระสามารถหยั่งรากลึกอย่างมั่นคงได้ด้วยฝีมือและชื่อเสียงของริวอุน

แทนที่จะทำให้ทุกฝ่ายเคลื่อนไหว ไม่สู้ลองไปคุยเรื่องทัศนคติของคิริงาคุเระก่อนจะดีกว่า จากนั้นก็ยังไม่สายที่จะตัดสินใจ

“พวกนายคิดยังไง?” โฮคาเงะรุ่นที่สามมองไปยังกลุ่มโจนิน

“เห็นด้วย” โอโรจิมารุสนับสนุนความคิดของจิไรยะอย่างหากได้ยาก

หลังจากสงครามโลกนินจาครั้งที่สองสิ้นสุดลงไม่กี่ปี นินจาหมู่บ้านหลักก็เบื่อการทำสงคราม ดังนั้นเขาจึงเข้าใจว่าเป็นไปไม่ได้ที่โคโนฮะและคิริจะสร้างความขัดแย้งขนาดใหญ่ขึ้น

แม้ว่าคนตายจะเป็นเขี้ยวสีขาวก็ตาม...

“ถ้าอย่างนั้นก็เป็นอันตัดสินใจแล้ว เอาร่างของซาคุโมะกลับมาก่อนแล้วค่อยตัดสินใจกันทีหลัง!” โฮคาเงะรุ่นที่สามสรุป

“แล้วจะส่งใครไปคิริงาคุเระล่ะ?” ซึนาเดะขมวดคิ้วมุ่น

การไปที่นั่นโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไง ถือเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง ถ้าหากส่งโจนินธรรมดาเข้าไป หากมีอะไรเกิดขึ้นก็อาจจะกลับมาแบบมีชีวิตยาก

“ฉันไป!”

“ฉันไปเอง!”

จิไรยะและโอโรจิมารุพูดพร้อมกัน

“จิไรยะ นายจัดการพวกคิริงาคุเระไม่ได้” โอโรจิมารุแย้ง

จิไรยะอาจมีความแข็งแกร่งแต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือความใจร้อนของเขาและความหุนหันพลันแล่น ถ้าปล่อยให้ไปคิริงาคุเระ สถานการณ์อาจเลวร้ายลงได้

***************************