บทที่23 ตบหัวไล่ความเย่อหยิ่งของยูกิ คุโมะอย่างรุนแรง

[ติ๊ง!]

          [ได้รับการยั่วยุจากเกะนินยูกิ คุโมะ โปรดเลือกหนึ่งในตัวเลือกต่อไปนี้]

          [1. เมินเฉยต่อยูกิ คุโมะ ปล่อยให้คู่ต่อสู้อับอายโดยไม่ตอบรับแล้วก็ไม่ปฏิเสธ รางวัล: จักระคุณสมบัติลม]

          [2. ยอมรับคำท้าของยูกิ คุโมะ รางวัล: กระสุนวงจักรยักษ์]

          [3. สอนบทเรียนให้กับยูกิ คุโมะ ให้เขารู้ว่าความอ่อนแอเป็นบาป รางวัล: การเปลี่ยนรูปลักษณ์จักระสายฟ้า]

ระบบแจ้งเตือนขึ้นอีกครั้ง สามตัวเลือกปรากฏขึ้นต่อหน้าริวอุน

เขากวาดสายตาก็ตัดสินใจเลือกข้อสามโดยไม่ลังเล

ยูกิ คุโมะเป็นเหมือนเห็บหมาสำหรับเขา ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากปล่อยไอ้เด็กนิสัยเสียนี่ไปง่าย ๆ

ดังนั้นไม่ว่ารางวัลเป็นอะไร สองตัวเลือกแรกจะดีแค่ไหน เขาก็ไม่เลือกมัน หลังจากเลือกแล้ว ร่างของริวอุนก็หายวับไปจากครรลองสายตา

ยูกิ คุโมะผงะไป จากนั้นดวงตาของเขาก็หดลง เพราะริวอุนมาอยู่ด้านหน้าเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

หมัดขวาขนาดเท่าลูกบอลเหล็กของริวอุนต่อยเข้าเต็มใบหน้าของเด็กชาย

“อึก...”

หลังจากนั้นหมัดซ้ายก็ต่อยเข้าไปที่ท้องอีกครั้งเต็ม ๆทำให้คุโมะตัวงอเป็นกุ้ง น้ำลายไหลออกมาเป็นทาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

สองมือกอบกุมท้องตัวเอง ใบหน้าบิดเบี้ยว เขาไม่ได้คิดว่าริวอุนจะกล้าโจมตีเขา

“นี่คุณ... คุณ ก กล้าดียังไงมาทำร้ายฉันน่ะ?” คุโมะกัดฟัน “ฉันเป็นอัจฉริยะของตระกูลยูกิ แถมยังเป็นขีดจำกัดสายเลือดน้ำแข็งด้วย” (อิ้งเป็นตระกูลมินาซึกิ แต่มันเป็นขีดจำกัดสายเลือดน้ำแข็ง ผมเลยเปลี่ยนชื่อตระกูลเป็นยูกิแทนนะครับ เพราะยูกิเป็นขีดจำกัดสายเลือดน้ำแข็ง)

คุโมะเงยหน้ามองริวอุนด้วยความยากลำบาก สายตาฉายแววไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะโดนโจนินสามัญที่ไหนก็ไม่รู้มาทำร้าย

ตระกูลยูกิเป็นตระกูลระดับสูงของหมู่บ้านคิริงาคุเระ

นินจาที่สามารถปลุกขีดจำกัดสายเลือดน้ำแข็งขึ้นมาได้ก็ยิ่งพิเศษขึ้นไปอีก ดังนั้นในความคิดของเขา แม้ว่าเขาจะไม่ไว้หน้าริวอุน อีกฝ่ายก็ไม่กล้าทำอะไรเขา

แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าริวอุนจะไม่กลัว เจอกันครั้งแรก ไม่ทันได้พูดอะไรก็ถุกต่อยอย่างรุนแรง

“เป็นเด็กอายุสิบสองที่รู้จักตัวเองดีจริง ๆ” ริวอุนชมแบบประชดประชัน

ความคล้ายคลึงนี้มันทำให้เขานึกไปถึงตระกูลอุจิฮะจากต้นฉบับเหลือเกิน หลังจากที่คนพวกนี้ปลุกขีดจำกัดสายเลือดหรือเนตรวงแหวนได้ก็ไม่เห็นหัวใครอีกเลย

“นี่คุณ ก กำลังพูดอะไร?” ยูกิ คุโมะดูโกรธจัดจนตัวสั่นไปหมด

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าริวอุนชมหรือว่าต่อว่า แต่ว่าเขานรู้สึกได้ว่ามันจะเอนเอียงไปทางต่อว่ามากกว่า

“เอ๊ะ? ไม่เข้าใจเหรอ ฉันบอกว่าเธอโง่เกินไปไง” ริวอุนแปลความหมายให้คุโมะฟังอย่างใจดี

อันที่จริงแล้ว เขาค่อนข้างดีใจที่มีเด็กตระกูลยูกิมาอยู่ในการดูแล มันคุ้มค่าที่จะอดทนสอน ยังไงซะตระกูลขีดจำกัดสายเลือดก็มีผู้สอนที่ทุ่มเทในตระกูลอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เขาผู้ซึ่งไม่รู้ขีดจำกัดสายเลือดน้ำแข็งสอนเลย

ทว่ายูกิ คุโมะคนนี้กลับไม่เข้าใจเหตุผลที่เขาอดทนไม่เข้าใจเหตุผลที่ท่านมิซึคาเงะจัดทีมแบบนี้เลย ไม่เพียงแค่มาสาย แต่ยังพูดจาอย่างภาคภูมิใจว่าไม่ต้องการครูสอนอีก

ถ้าหากผู้นำตระกูลยูกิ รู้เรื่องนี้ เขาคงโกรธจนตายเลยหรือเปล่าก็ไม่รู้ได้

ปัง!

แค่คิดก็โมโหแทนผู้นำตระกูลยูกิ ดังนั้นเขาเลยยกเท้าเตะเข้ากลางลำตัวคุโมะไปอีกรอบโดยไม่ลังเล

เสียงดังที่คล้ายกระดูหักดังขึ้น ยุกิคุโมะกระเด็นออกไปแล้วตกกระแทกพื้นจนพื้นยุบเป็นรูปคน

“อึก... แก แกกล้าทำ ฉัน ฉันเป็นคนตระกูลยูกินะ!!” ดวงตาของคุโมะปรือลงใกล้ปิดเต็มที ทว่าเขาก็ยังคงพึมพำคำพูดเหล่านี้อยู่

ต่อมาราวกับว่าร่างกายรับไม่ไหวอีกต่อไป เขาก็ตาเหลือก สลบลงไปกับพื้นหมดสติไป

“เฮ้อ! ถ้าเธอไม่มีความแข็งแกร่งเพียงพอ เธอก็ควรจะก้มหน้ายอมเรียนรู้จากคนอื่นจน แสร้งทำเป็นเก่งให้น้อยลงหน่อยจะตายงั้นเหรอ?” ริวอุนหน้าบูดบึ้ง

เขาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่แม่พระ อีกฝ่ายจะเป็นเด็กแล้วยังไงเล่า โลกนินจาเด็กเปรตมันเยอะซะด้วยสิ

ในเมื่อกล้าพูด กล้าทำแบบนี้ก็อย่ามาหาว่าเขาใจร้ายหรือรังแกเด็กเลย ถึงอีกฝ่ายจะเป็นนักเรียนในทีมของเขาก็ตาม

เมย์เห็นทุกอย่าง ความคิดของเธอล่องลอยราวกับว่าดีใจที่ตัวเองมาตรงเวลา ‘ไอ้ครูคนนี้นี่มันน่ากลัวจริง ๆ เจ้าอารมณ์แถมยังไร้ยางอายอีก...’

หน้าของเมย์ดูกลัว ตอนแรกเธอคิดว่าพอยูกิ คุโมะพูดท้าทาย อีกฝ่ายจะทำแค่ลงโทษหรือว่าทดสอบให้รู้ความต่างของพลัง ใครจะไปคิดล่ะว่าจะโหดเหี้ยมขนาดนี้

อีกฝ่ายไม่สนใจด้วยซ้ำว่าคุโมะจะอยู่ในตระกูลยูกิหรือไม่ ไม่สำคัญว่าจะเป็นอัจฉริยะปลุกขีดจำกัดสายเลือดน้ำแข็งหรือเปล่า เขาก็เข้าไปซัดอีกฝ่ายจนสลบ

ความแรงมันแรงขนาดที่ว่าซัดไปเพียงสามครั้ง อัจฉริยะของตระกูลใหญ่ก็สลบได้ แค่นึกว่าสามครั้งนั้นเป็นตัวเธอ เมย์ก็ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าแล้ว

“คิซาเมะ เธอช่วยพาไอ้เด็กนี่ไปโรงพยาบาลหน่อยสิ” ริวอุนหันมาสั่งคิซาเมะทันทีพร้อมกับเช็ดเลือดที่เปื้อนมือ

วิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับเด็กเวรแบบนี้คือการอัดให้ยับ ปราบอีกฝ่ายจนอีกฝ่ายทำอะไรไม่ได้ เพื่อไม่ให้อัตตาของเด็กเวรคนนี้ทำให้อนาคตดับวูบ

“อาจารย์ แบบนี้จะไม่เป็นอะไรจริง ๆเหรอครับ?” คิซาเมะอดถามไม่ได้

ไม่ว่ายังไงคุโมะก็เป็นเด็กของตระกูลใหญ่ ตอนนี้กลับถูกริวอุนซ้อมยับแบบนี้ มันอาจจะทำให้ตระกูลยูกิต้องออกหน้า

“ไม่ต้องห่วง ๆ ไม่ใช่ทุกคนจะงี่เง่าเหมือนไอ้เด็กชื่อคุโมะนี่นะ” ริวอุนโบกมือหย็อย ๆราวกับไม่สนใจโลก

ในคิริงาคุเระเป็นสถานที่โหดร้าย การที่โจนินจะฆ่าเกะนินก็ไม่ใช่ครั้งแรก อย่างเช่นการเลือกทำภารกิจความยากสูงแล้วก็ทำเกะนินตายกะทันหัน

แม้แต่ตระกูลยูกิก็ยังพูดอะไรไม่ได้ ไม่ว่าตระกูลยูกิจะเป็นตระกูลใหญ่ขนาดไหน พวกเขาก็คงไม่โง่จนมองอะไรไม่เห็นแล้วทำให้เสียชื่อตระกูลแน่

และที่สำคัญคือ เขาไม่กลัวตระกูลยูกิ

“ครับ” คิซาเมะรู้สึกโล่งใจที่เห็นริวอุนดูสบาย ๆ

จากนั้นเขาก็คว้าตัวยูกิ คุโมะขึ้นพาดไหล่แล้วเดินไปยังโรงพยาบาล

“เอาล่ะ วันนี้แยกย้ายได้ พรุ่งนี้เราจะเริ่มภารกิจทีมเป็นครั้งแรกกัน” หลังจากเห็นคิซาเมะเดินจากไปแล้ว ริวอุนก็รีบพูด จากนั้นก็แยกย้ายกันไป

ก่อนหน้านี้เขาเลือกทำภารกิจตัวเลือกที่สามสำเร็จ เขาเลยได้ความสามารถในการเปลี่ยนรูปลักษณ์จักระสายฟ้ามา เขาสามารถใช้พันปักษาหรือเปลี่ยนแปลงพันปักษาให้เป็นลักษณะต่าง ๆอย่างปืนได้แล้ว

ริวอุนจากไปโดยทิ้งเมย์ไว้คนเดียวที่สนามซ้อม ทำเอาเมย์อ้าปากค้างไม่ทันได้ตั้งตัว

“อ อ อ ไอ้อาจารย์บ้านี่!!!” เมย์ตะโกนด่าริวอุนลับหลังในทางที่ริวอุนจากไป

พออยู่คนเดียว เธอก็รู้สึกท้อแท้ เหนื่อยใจ เพราะการได้พบครูและเพื่อนร่วมทีมแบบนี้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอนาคตทีมจะไปรอดไป ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยใจ

**********************