บทที่19 โฮชิงาคิ คิซาเมะ

“หนูไปก่อนนะคะ พ่อ แม่!” เทรูมิ เมย์โค้งคำนับพ่อแม่ของเธอแล้วรีบวิ่งออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากเห็นกิเลนเมื่อวานนี้ เธอก็มั่นใจอย่างสมบูรณ์ว่าริวอุน มีคุณสมบัติเป็นครูประจำทีมของเธอ และไม่ต้องการสร้างปัญหาให้เขาเหมือนเมื่อวานอีกต่อไป

เมย์มุ่งหน้ามาสนามฝึกซ้อมที่ 1 อย่างเร็วที่สุด

พอเธอมาถึงกลับไม่มีวี่แววของริวอุนเลย

‘ฉันควรรอก่อน บางทีเขาอาจติดธุระหรือกินมื้อเช้าก่อนมาก็ได้’ เมย์คิด

เวลาผ่านไปทีละนิด ตาของเมย์กระตุกถี่ยิบตลอดเวลา หากเธอจำไม่ผิด ก่อนเธอจากไปเมื่อวาน ริวอุนนัดเธอเอาไว้ที่สนามฝึกเวลาเจ็ดโมงเช้า แต่ตอนนี้แปดโมงแล้ว ริวอุนก็ยังไม่มา

“แย่มาก!”

“ฉันไปหลงเชื่อคำพูดของเขาได้ยังไงนะ!”

ใบหน้าเล็ก ๆของเมย์ดูโกรธเกรี้ยวและที่สำคัญกว่านั้น นอกจากตัวเธอแล้ว เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนก็ยังไม่มาด้วย มันยิ่งทำให้เธอโกรธยิ่งขึ้นไปอีก

ตึก ๆ ๆ!

ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ร่างหนึ่งค่อย ๆปรากฏตัวในสายหมอกของหมู่บ้าน

หลังจากเมย์เห็นว่ามีคนมาแล้ว ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายด้วยความดีใจ เพราะคิดว่าริวอุนมาสักที

แต่เมื่อร่างนั้นปรากฏเต็มตัว คนคนนั้นกลับไม่ใช่ริวอุน ทว่าเป็นเด็กหน้าฉลาม อายุพอ ๆกับเธอ

“โฮชิงาคิ คิซาเมะ?” เมย์เรียกพร้อมกับทำสีหน้าสับสน “ทำไมมาที่นี่ได้ล่ะ?”

คิซาเมะที่เพิ่งจะมาถึงสนามซ้อมก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเขา เขาจึงมองไปรอบ ๆ พอได้เห็นว่าเป็นใครก็ตกใจ

“เทรูมิ เมย์?”

พวกเขาเรียกชื่อกัน จากนั้นก็เงียบ หากให้พูดจะบอกว่าพวกเขารู้จักกันก็ได้หรือว่าไม่รู้จักกันก็ดี แม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้ลงทะเบียนเรียนในโรงเรียนนินจาปีเดียวกัน แต่พวกเขาก็ทดสอบจบออกมาพร้อมกัน ดังนั้นจึงเคยเจอกันหลายครั้ง

เพียงแต่คิซาเมะแสดงออกไม่เก่ง แม้ว่าจะเคยพบกันหลายครั้ง คิซาเมะก็ไม่ได้พูดกับใครมากนัก พวกเขาแค่รู้จักชื่อกันและกันเท่านั้น

“นายเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนของฉันใช่ไหม?” เทรูมิ เมย์ราวกับนึกบางอย่างออกก็เลยถามคิซาเมะ

“น่าจะใช่นะ เมื่อวานฉันเจอกับครูริวอุน เขาบอกว่าให้มาที่สนามฝึกที่ 1 ตอนแปดโมงเช้า” คิซาเมะพูดแล้วก็เงียบอีกครั้ง

“แปด... แปดโมงเช้า?” สีหน้าเมย์แดงก่ำ จากนั้นก็กลายเป็นรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัว

เมื่อวานเธอได้ยินอย่างชัดเจนว่าริวอุนขอให้เธอมาที่สนามซ้อมที่ 1 นี้ในเวลาเจ็ดโมงเช้า แต่กลับบอกคิซาเมะว่าแปดโมง หมายความว่าริวอุนตั้งใจให้เธอมารอที่นี่

“ไอ้ครูโจนินเวรเอ๊ย!!” เมย์ตะโกนด่าริวอุนลั่นสนามซ้อม หน้าอกแบน ๆของเธอกระเพื่อมขึ้นลง

“….” คิซาเมะดูปฏิกิริยาของเมย์ด้วยความประหลาดใจ ในใจสงสัยว่าทำไมถึงต้องด่าครูริวอุนด้วย

ดีที่ตัวเขาไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องคนอื่นนัก

คิซาเมะเดินมานั่งใต้ต้นไม้เงียบ ๆ

คนหนึ่งเงียบ อีกคนหนึ่งโกรธ!

บรรยากาศแปลก ๆนี้ค่อย ๆผ่านไปทีละนิด ริวอุนก็ยังไม่มาจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสิบเอ็ดโมง

“คิซาเมะ ไอ้ครูงี่เง่านั่นบอกให้นายมาตอนแปดโมงจริง ๆเหรอ?” ในที่สุดเมย์ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอมาเจ็ดโมงเช้าและยังไม่ได้กินข้าว กินน้ำเลยสักนิดเดียว รอมาสี่ชั่วโมง ริวอุนก็ยังไม่มา

ในฐานะลูกสาวตระกูลเทรูมิ เธอเคยต้องโมโหใครแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

“อืม” คิซาเมะพยักหน้าเงียบ ๆ จากนั้นก็นั่งต่อไปดูเหมือนจะไม่รีบร้อน

“นายไม่โกรธบ้างหรือไง ห๊ะ!?” เมย์ตกใจกับความใจเย็นของคิซาเมะมาก

เธอคิดว่าคิซาเมะจะด่าทอการกระทำของริวอุนเหมือนกันกับเธอ ที่ไหนได้ ดูแล้วเขาไม่ได้โกรธเลยด้วยซ้ำไป

“พวกเราคือเกะนิน ครูริวอุนเป็นวีรบุรุษที่สามารถสังหารเขี้ยวสีขาวได้ ในเมื่อครูบอกให้รอ เราก็ควรรอ เพราะนั่นเป็นคำสั่ง” คิซาเมะพูดนิ่ง ๆ

เขาเกิดมาเป็นเด็กกำพร้า แม้จะอายุยังน้อยแต่เขาก็ต้องเผชิญความยากลำบากต่าง ๆนานามากมาย ดังนั้นเขาจึงเข้าใจว่าการเชื่อฟังคำสั่งผู้ใหญ่อย่างริวอุนจะเป็นการดีที่สุด

หากริวอุนรู้สึกไม่พอใจกับความไม่ซื่อสัตย์ของเขา ครูคงมีเป็นร้อยวิธีที่จะฆ่าเขาด้วยการทำเป็นอุบัติเหตุ

เมื่อเติบโตขึ้นมาในคิริงาคุเระเพียงคนเดียว เขาเลยรู้ดีว่าต้องทำยังไงถึงจะอยู่รอดได้

“โย่!” ริวอุนเดินอมยิ้มมาแต่ไกลพร้อมกับยกมือขึ้นทักทาย “อย่างที่คิดไว้เลย ความคิดของนินจาอัจฉริยะที่มาจากสามัญชนย่อมฉลาดกว่าไข่ในหินอย่างผู้หญิงบางคนมาก”

เทรูมิ เมย์และคิซาเมะเงยหน้ามองตามเสียง พวกเขาก็เห็นครูโจนินคุมทีมพวกเขาเดินเข้ามาด้วยความไม่รีบร้อน

แถมยังทักทายพวกเขาก่อนจะเห็นตัวด้วยซ้ำ

“ขอโทษทีนะ พอดีมีแมวดำขวางทางฉันบนถนนน่ะ ขอโทษจริง ๆ”

“แมวดำ?” เมย์รู้สึกห่อเหี่ยวหลังจากได้ยินข้อแก้ตัว ความโกรธของเธอหายไปอย่างสมบูรณ์ เพราะเธอพบว่าริวอุนไม่ได้สนใจข้อแก้ตัวที่มาสายด้วยซ้ำ

“ครูริวอุน” คิซาเมะลุกขึ้นยืนแล้วโค้งตัวให้กับเขาเพื่อทำความเคารพ

“โฮชิงาคิ คิซาเมะ” ริวอุนมองไปที่คิซาเมะและก็พบว่าชายคนนี้มีใบหน้าคล้ายฉลาดตั้งแต่เด็ก ริวอุนยิ้มให้เขา “เป็๋นการคิดที่ดีนะ ฉลาดกว่าคนอื่น ๆมาก”

คิริงาคุเระต่างจากหมู่บ้านอื่น ๆนับตั้งแต่ก่อตั้งหมู่บ้าน พวกเขาก็ได้สนับสนุนวิชานินจาระดับสูงให้กับเด็กนักเรียน

แม้ว่านินจาหมอกในปัจจุบันจะไม่ได้กลายเป็นหมู่บ้านหมอกโลหิต แต่ก็ถือว่าโหดร้ายกว่าหมู่บ้านอื่นมากพอตัว

โจนินอาวุโสที่อยู่มานานและดูใจดีอย่างคุโรกิ เรียวซาว่านั้นมีน้อยเหลือเกิน นินจาส่วนใหญ่โหดเหี้ยมและเย็นชา

เด็กหญิงที่เติบโตมาในตระกูลอันเต็มไปด้วยความรัก อาจไม่รู้เรื่องนี้ แต่คิซาเมะรู้ดี เขารู้ความมืดมิดในหมู่บ้านทุกอย่าง

เขาเข้าใจว่าหากไม่มีกำลัง ไม่มีใครหนุนหลังคงอยู่ได้ยากขึ้นมา และคนอย่างริวอุน หากเขาโกรธขึ้นมา จุดจบจะไม่มีทางหนีพ้นความตายแน่ เพราะในหมู่บ้านคิริงาคุเระ มีอัตราการเสียชีวิตของนินจาสูงที่สุด โดนเฉพาะเกะนิน ไม่มีใครสนใจความตายของเกะนิน

“อ้าว? นี่มีคนอื่นอีกไหมเนี่ย?” ริวอุนมองไปรอบ ๆหลังชมคิซาเมะเสร็จแล้ว แล้วก็พบว่ามีเพียงสองคนอยู่ในสนามซ้อม

ยูกิ คุโมะ ดูเหมือนจะไม่ได้มา…

*********************