บทที่18 ความศรัทธาอันบ้าคลั่งของซาบุสะ

สายลมแรงช่วยพัดฝุ่นออกไป ป่าที่อยู่นอกหมู่บ้านถูกทำลายเละเทะกลายเป็นพื้นที่โล่งแห้ง

เทรูมิ เมย์ยืนอยู่ที่นั่นคนเดียวด้วยสีหน้าซีดเซียว แม้ว่ากิเลนจะหายไปแล้ว ความวุ่นวายก็จบลงแต่ร่างกายของเธอก็ยังแข็งและไม่สามารถขยับตัวได้เลย

“ตอนนี้เธอเชื่อหรือยังว่าฉันเป็นคนฆ่าเขี้ยวสีขาว” ริวอุนสาวเท้าเดินเข้ามาหาเทรูมิ เมย์และกดมือลงบนหัวเธอเบา ๆ

“อ...” เมย์ยังคงพูดไม่ออกและสับสน

หลังจากได้ยินเสียงริวอุน ร่างของเธอก็สั่นสะท้าน เด็กหญิงพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว

ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วจริง ๆ แถมยังเชื่อด้วยว่าเขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะถูกครูของเธอสังหารลงไปจริง ๆ เพราะกิเลนนั้นน่ากลัวเกินไปในสายตาเธอ แม้แต่เขี้ยวสีขาวก็ยังไม่สามารถเอาตัวรอดจากคาถานี้ได้

“อยู่นั่น!”

“ล้อมเอาไว้ ไอ้ชั่วคนไหนกล้าโจมตีหมู่บ้าน มันจะต้องตายที่นี่”

“กล้ามาโจมตีคิริงาคุเระของฉัน คิดว่าแกเป็นเทพเจ้าแห่งโลกนินจาหรือไง!!”

“ท่านมิซึคาเงะมาแล้ว”

“ให้ตายเถอะ แม้แต่ท่านมิซึคาเงะก็ยังมาเอง!”

เสียงตะโกนจากเหล่านินจาที่มาล้อมเอาไว้ดังขึ้น หลังจากนั้นไม่นาน นินจากลุ่มใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นรอบ ๆริวอุน

หลังจากเห็นหน้าริวอุนและเทรูมิ เมย์ พวกเขาก็ผงะและสีหน้าก็ดูสับสน

“ชิบะ ริวอุน?”

“ทำไมเขามาอยู่ที่นี่ได้?”

“เขาคงไม่ใช่คนสร้างสัตว์ร้ายตัวนั้นหรอกใช่ไหม?”

กลุ่มนินจาคิริงาคุเระดูเหมือนจะคิดบางอย่างออก พอนึกว่าริวอุนเป็นคนใช้คาถาเมื่อสักครู่ พวกเขาก็ตกตะลึงกันหมด

ตอนพวกเขาเห็นกิเลน ก็พากันคิดว่านินจาหมู่บ้านอื่นมาบุก แต่พอตั้งสติคิดดูดี ๆก็พบความผิดปกติ เพราะที่สนามซ้อมนี้มันไม่มีใครที่สำคัญจะมาฝึกอยู่ที่นี่หรอก

แม้ว่าจะมีนินจาต่างหมู่บ้านมาโจมตี พวกเขาก็คงไม่เลือกโจมตีที่สนามซ้อม

“ริวอุน เกิดอะไรขึ้น?!” ยากุระเดินนำหน้าออกมาแล้วถามริวอุนด้วยเสียงจริงจัง

“เอ๊ะ? ท่านมิซึคาเงะ? ทำไมท่านถึงมีเวลาแวะมาที่นี่ได้ล่ะครับ?” ริวอุนยิ้มทักทายยากุระอย่างคุ้นเคย จากนั้นก็ยิ้มให้อีกฝ่าย “ท่านมิซึคาเงะกำลังพูดถึงกิเลนเหรอ?”

“กิเลน?” ยากุระขมวดคิ้ว “คาถาเมื่อกี้เป็นคาถาของนายเองงั้นเหรอ?”

ในความเป็นจริงแล้ว ในหัวยากุระนั้น ตอนที่ริวอุนบอกว่าใช้แผนการในการฆ่าเขี้ยวสีขาว ความสำคัญของริวอุนนั้นลดลงไปหนึ่งจุด

ริวอุนอาจเป็นโจนินที่เก่งต้น ๆของหมู่บ้าน แต่ซาคุโมะนั้นเก่งระดับคาเงะกลับถูกสังหารด้วยอุบายบางอย่าง

ทว่าพอได้เห็นกิเลนเมื่อสักครู่แล้ว ยากุระก็รู้ว่าตัวเองคิดผิดไปขนาดไหน แม้แต่มิซึคาเงะอย่างเขาเอง ถ้าหากโดนเข้าไปเต็ม ๆ ก็คงไม่รอด

“ใช่ครับ วิชานั้นคือวิชาสายฟ้า กิเลน เขี้ยวสีขาว ฮาตาเกะ ซาคุโมะก็โดนท่านี้ไปเหมือนกัน” ริวอุนยอมรับ หลังพูดจบ รอบข้างก็เงียบงัน

นินจาคิริงาคุเระทุกคนต่างเบิกตากว้าง ความตกใจคืบคลานบนใบหน้า

“นี่คือคาถาสายฟ้าเหรอ?”

“แบบนี้มันคือคาถาระดับ S แล้วนะ”

“นี่เหรอคือคาถาที่ใช้ฆ่าเขี้ยวสีขาวน่ะ?”

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันน่ากลัวขนาดนั้น ถ้าคาถาแบบนี้โจมตีโดนล่ะก็ ไม่ว่าจะแข็งแกร่งขนาดไหนก็ตายใช่ไหม?”

“ดูเหมือนชิบะ ริวอุนจะน่ากลัวกว่าที่คิดเอาไว้มากเลย”

“ไม่แน่นะ บางทีคิริงาคุเระของเราอาจจะสร้างตัวตนแบบอุจิวะ มาดาระขึ้นมาก็ได้”

เหล่านินจาหมอกรอบ ๆต่างก็แสดงความคิดเห็นของตัวเอง พวกเขาทั้งทึ่งและตกใจ

ยากุระเองก็ตกใจเช่นกัน แต่เขาก็ต้องทำเป็นเคร่งขรึมออกกฎออกมาทันที “ไร้สาระ ตั้งแต่นี้ไปห้ามใช้วิชานั้นจาระดับ S ภายในอาณาเขตหมู่บ้านอีก”

แม้เขาจะดูเด็กทว่าก็ไม่ได้ลดบารมีของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

“ท่านมิซึคาเงะ นี่เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้นนะครับ” ริวอุนยักไหล่เบา ๆ ธรรมดาแล้วทำไมเขาต้องใช้วิชานินจานี้ในหมู่บ้านด้วยเล่า?

โชคดีที่คิริงาคุเระนี้ไม่ได้ชอบจับผิดพลเรือนที่เป็นอัจฉริยะเหมือนกับโคโนฮะ ดังนั้นมิซึคาเงะรุ่นที่ 4 นี้ก็เลยไม่ได้ให้เขาส่งมอบอินวิชากิเลนให้

“เอาล่ะ ทุกคนกลับเข้าไปทำงานต่อได้แล้ว!” ยากุระตะโกนไล่ทุกคน จากนั้นทุกคนก็แยกย้าย แม้จะมีบางคนไม่ยินยอมก็ตาม

พอเห็นทุกคนไปแล้ว ริวอุนก็ได้รับการแจ้งเตือนจากระบบเกี่ยวกับกระสุนวงจักรในใจของเขา

“วิชาระดับ A อีกหนึ่งวิชา” ริวอุนพึมพำด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสุข

“ค ครูคะ ม มีอะไรอีกไหมคะ?” เมย์ที่หายจากการตกใจแล้วก็ถามริวอุนด้วยสีหน้าเคารพขึ้นมาหลายส่วน

ตอนนี้เธอเชื่อแล้ว เพียงแค่เห็นว่ากิเลนรุนแรงแค่ไหน เธอก็เข้าใจว่าริวอุนเป็นคนที่แข็งแกร่งจริง ๆและก็ไม่กล้าต่อต้านเขาอีกต่อไป

“ไปเถอะ ไม่มีอะไรแล้วล่ะ อ้อ... พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้า มาที่สนามฝึกหมายเลข 1 กับเพื่อนร่วมทีมของเธอนะ” ริวอุนสั่งเมย์ด้วยเสียงอ่อนโยนจากนั้นก็หายตัวไป

เขาเพิ่งจะได้กระสุนวงจักรมา ยังต้องทดลองใช้วิชานี้ก่อน ดังนั้นเขาเลยไม่มีอารมณ์จะคุยกับเมย์มากนัก ทำให้หลังจากเขาไป สนามฝึกที่เละเทะก็เหลือเมย์เพียงคนเดียว

“เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนเหรอ?” เมย์ตกใจ

เธอต้องการถามบางอย่างกับริวอุน น่าเสียดายที่ครูประจำทีมไปแล้ว เด็กหญิงไม่มีทางเลือกนอกจากกระทืบเท้าระบายอารมณ์แล้วเดินกลับตระกูลไป

หลังจากที่ทุกคนจากไปจนหมด สิ่งที่เกิดขึ้นที่สนามฝึกก็กระจายไปทั่วหมู่บ้าน

หากก่อนหน้านี้ทุกคนเพิ่งได้ยินเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของริวอุน เวลานี้วิชากิเลนก็ทำให้เขาเป็นที่จดจำไม่รู้ลืมไปแล้ว

ชื่อเสียงของเขาเพิ่มขึ้นมาก แถมมาเวลานี้ ยังครองตำแหน่งอัจฉริยะที่อายุน้อยที่สุดอย่างมั่นคงแล้วด้วย

“ชิบะ ริวอุน?” ซาบุสะพึมพำภายใต้ผ้าพันแผล “วิชาเมื่อสักครู่คือฝีมือของเขางั้นเหรอ?”

ซาบุสะตื่นเต้นมาก ความคลั่งไคล้ ชื่นชมอันแปลกประหลาดเกิดในแววตาของเขา

************************