บทที่ 22 - โจมตีเป้า(กางเกง)ปลิดชีพ!

บทที่ 22 - โจมตีเป้า(กางเกง)ปลิดชีพ!

ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวาย ควันฝุ่นก็ค่อยๆ จางลง

ทุกคนที่กำลังวิ่งวุ่นหน้าตั้ง จู่ๆ ก็ชะงักกึกไปตามๆ กัน

ภาพตรงหน้าไม่ได้เป็นสภาพศพเละเทะอย่างที่พวกเขาจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย แต่กลับกลายเป็น...

ลู่เหิงกำลังยืนยิ้มกริ่ม บิดนิ้วของเซวียเยว่เล่นอยู่อย่างสบายใจเฉิบ!

"เชี่ยเอ๊ย!" เจียงอวี่เฉิงเห็นภาพนั้นเข้า ก็อ้าปากค้างกว้างจนยัดไข่ตัวเองเข้าไปได้ทั้งฟอง!

"ลูกพี่เหิงโคตรเจ๋ง!"

"ฉะ... ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!"

ทุกคนต่างยกมือขึ้นกุมขมับ ไม่อยากจะเชื่อสายตากับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเลยสักนิด!

ลู่เหิงยิ้มบางๆ "ยังไม่ต้องส่งห้องพยาบาลหรอก รุ่นพี่ยังไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันช่วยสงบสติอารมณ์ให้เขาเอง"

"ลูกพี่เหิงระวัง!"

ยังไม่ทันขาดคำ จ้าวเหมิงก็ตะโกนลั่นด้วยความตกใจ

ที่แท้เซวียเยว่ที่กำลังเจ็บปวด ก็อาศัยจังหวะเอนตัวไปด้านหลัง แล้วพุ่งหัวโขกเข้าใส่ลู่เหิงอย่างแรง

"ซี๊ดดด~ ไม่รู้จักโตเลยแฮะ" ลู่เหิงหุบรอยยิ้ม กรอกตามองบน

แค่เขายื่นมือออกไป หัวโตๆ ที่เส้นเลือดปูดโปนของเซวียเยว่ก็ถูกเขาจับเอาไว้แน่นสนิท ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

แถมแรงกระแทกมหาศาลเมื่อครู่ก็ถูกสลายไปในพริบตา!

"รุ่นพี่ นี่คือบทลงโทษของเด็กดื้อนะ" ลู่เหิงแสยะยิ้มร้ายกาจ แล้วเงื้อมือขวาขึ้นมา

ป๊อก~

ได้ยินเพียงเสียงดังฟังชัด

การดีดมะกอกเข้ากลางกระหม่อมของเซวียเยว่อย่างจัง

เสียงเพราะไหม? อืม! เสียงเพราะแสดงว่าเป็นหัวที่ดี!

"โฮก!!!" เซวียเยว่แผดเสียงคำรามลั่นจนแก้วหูแทบแตกทันที

การดีดมะกอกครั้งนี้ ทำให้หัวของเขาสั่นสะเทือนราวกับอยู่ในเครื่องซักผ้า ทั้งมึนตึ้บและเจ็บปวดรวดร้าว สมองข้างในแทบจะโดนปั่นจนเหลวเป็นน้ำไปหมดแล้ว!

"นายบอกว่าเอาอีกเหรอ? รุ่นพี่เซวียเยว่ หมายความว่าชอบมากสินะ" ลู่เหิงยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นมือออกไปอีกครั้ง "งั้นก็จัดไปอีกดอก"

ปึ่ก!

คราวนี้กะโหลกที่แทบจะไม่ค่อยมีสมองอยู่แล้วของเซวียเยว่ ถึงกับดังทึบๆ

ลู่เหิงสะบัดมือซ้าย เอียงหูเข้าไปใกล้ๆ แล้วพูดยิ้มๆ "รุ่นพี่ ในหัวนายน้ำเยอะไปหน่อยนะ เดี๋ยวฉันช่วยรีดน้ำออกให้แล้วกัน"

วินาทีต่อมา ลู่เหิงก็คว้านิ้วชี้ของเซวียเยว่เอาไว้แน่น

เขาออกแรงเหวี่ยง เหวี่ยงไปทางซ้าย ทีสลับไปทางขวาที

ท่วงท่าลื่นไหลต่อเนื่อง เซวียเยว่ถูกลู่เหิงจับทุ่มฟาดลงพื้นซ้ายขวาไม่หยุดหย่อน!

ทว่า สิ่งที่รอเซวียเยว่อยู่ คือคอมโบชุดแล้วชุดเล่า!

"ตามฉันมา มือซ้าย มือขวา ภาพสโลว์โมชัน..."

ตู้ม!

ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

ควันดำพวยพุ่งขึ้นมาบนสนามหญ้าไม่ขาดสาย

เซวียเยว่ถูกลู่เหิงหิ้วติดมือราวกับของเล่น ทุกครั้งที่ถูกฟาดลงพื้นก็ทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่!

"มือขวา มือซ้าย รีเพลย์สโลว์โมชัน..."

เสียงเซวียเยว่ถูกทุบลงพื้นดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่องกัน ทำเอาทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

แต่ละคนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป

ร่างกายที่พองโตของเซวียเยว่นั้นเหมือนวัวถึกจริงๆ

แต่ลู่เหิงที่ดูผอมบาง กลับใช้แค่นิ้วเดียวจับเขาเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาได้ตามใจชอบ ราวกับกำลังหิ้วก้อนโฟมอยู่ก็ไม่ปาน!

"โหมดคลั่งของเซวียเยว่ก็ไร้ประโยชน์ ลูกพี่เหิงนี่มัน... ลูกวัวตัวเมียโคลนนิ่ง โคตรเจ๋งไม่เปลี่ยน!" จ้าวเหมิงมุมปากกระตุก กลืนน้ำลายเอื้อกด้วยความสั่นกลัว รีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา

"...ละ... ลูกวัวตัวเมียนั่งเครื่องบิน โคตรเจ๋งทะลุฟ้าไปเลย!"

นี่มันฉากการต่อสู้ระดับร้อยปีมีหน ต้องรีบถ่ายคลิปเอาไปลงเน็ตซะแล้ว!

เจียงอวี่เฉิงก็หนังตากระตุก รีบยื่นมือออกไปอย่างลนลาน

ก็แหม ครอบครัวเซวียเยว่มีอิทธิพลล้นฟ้า ถ้าเกิดโดนนักเรียนของเขาทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสขึ้นมา มีหวังพวกนั้นไม่ปล่อยเขาไว้แน่

แต่พอลองคิดดูอีกที ถ้าลู่เหิงหยุดตอนนี้ แล้วเซวียเยว่เกิดบ้าคลั่งขึ้นมาอีก ต่อให้เป็นเขาเจียงอวี่เฉิงเองก็รับมือไม่ไหวนี่นา!

หลังจากคิดสะระตะอยู่ครู่หนึ่ง เจียงอวี่เฉิงก็รีบดึงมือกลับทันที

ลู่เหิงกระตุกมุมปากยิ้ม หลังจากจับเซวียเยว่เหวี่ยงไปอีกสองสามรอบ เขาก็ถามยิ้มๆ "รุ่นพี่? ใจเย็นลงบ้างยัง?"

แต่สิ่งที่ตอบกลับมา กลับมีเพียงเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด

"ดูท่าจะยังไม่ค่อยเย็นสินะ" ลู่เหิงยิ้มบางๆ ยกหมัดขึ้นมา ทำท่าจะซัดลงไปอีก

"เดี๋ยว!" เจียงอวี่เฉิงเห็นดังนั้นก็ร้อนรน รีบยกมือห้าม

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าทำไมลู่เหิงถึงมีพลังน่ากลัวขนาดนี้ แต่ดูจากผลงานเมื่อกี้ ถ้าปล่อยให้หมัดนี้ซัดลงไป มีหวังได้เกิดเรื่องใหญ่แน่!

เจียงอวี่เฉิงจึงรีบตะโกนบอก "ลู่เหิง อย่าทำรุ่นพี่เซวียเยว่เจ็บหนักนะ!"

"หืม?" ลู่เหิงหันขวับกลับมา ยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ที่แท้ครูก็มีวิธีทำให้รุ่นพี่ใจเย็นลงนี่เอง งั้นฉันก็คงเกะกะแล้วสิ ถ้าอย่างนั้น ครูเชิญจัดการต่อเลยครับ"

พูดจบ ลู่เหิงก็สะบัดมือ โยนร่างของเซวียเยว่ปลิวไปหาเจียงอวี่เฉิงเต็มแรง

"เหวอออ!"

นักเรียนรอบๆ ร้องลั่นด้วยความตกใจ รีบวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงราวกับเห็นตัวซวย

เจียงอวี่เฉิงสมองอื้ออึง ตอนแรกก็กะจะวิ่งหนีเหมือนกัน แต่ร่างของเซวียเยว่ที่ลอยละลิ่วมานั้นใหญ่โตอย่างกับภูเขาขนาดย่อม เขาหลบไม่ทันแล้ว!

"โฮก!"

เซวียเยว่ที่โดนทุบจนมึนงงได้สติกลับมา โหมดคลั่งของเขามันทำให้หน้ามืดตามัวจำใครไม่ได้อยู่แล้ว พอเห็นเจียงอวี่เฉิงปุ๊บ เขาก็ง้างหมัดขึ้นมา แล้วซัดเปรี้ยงเข้าที่หน้าของเจียงอวี่เฉิงเต็มรัก

เจียงอวี่เฉิงที่ยังอยู่ในอาการช็อก ไม่ทันได้ยกมือขึ้นป้องกันเลยแม้แต่น้อย ต้องรับหมัดนี้ไปเต็มๆ หน้าซีกหนึ่งของเขาบวมเป่งราวกับซาลาเปาลูกโตทันที!

โชคดีที่ตัวเขาเองก็อยู่ระดับเงินขั้นห้า ถึงแม้จะไม่ได้ตั้งตัวป้องกัน แต่พลังป้องกันพื้นฐานก็ยังมากพอ

เจียงอวี่เฉิงกระโดดเด้งตัวขึ้นมาราวกับเห็นผี ไม่สนความเจ็บปวด ร้องไห้กระซิกๆ ตะโกนลั่น "ลู่เหิง เธอมาจัดการต่อเถอะ!"

"รับทราบครับผม" ลู่เหิงพยักหน้ารับ เดินเข้าไปกดคอหนาๆ ของเซวียเยว่เอาไว้อีกครั้ง

ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

หมัดรัวๆ สามหมัด แต่ละหมัดกระแทกเข้าที่กระหม่อมอย่างแม่นยำ

แค่สามหมัด เลือดกำเดาของเซวียเยว่ก็พุ่งปรี๊ดออกมาเป็นสายน้ำพุฟรีๆ ทันที!

จ้าวเหมิงเห็นแล้วยังรู้สึกปวดหัวแทน สูดยาดมฟื้ดใหญ่ "รุ่นพี่เซวียเยว่นี่มันลูกวัวตัวเมียสูบบุหรี่... สำลักควัน(สาหัส)เลยว่ะ..."

"ขอกำลังสนับสนุนทางอากาศ!"

จู่ๆ ลู่เหิงก็ยิ้มกริ่ม หลังจากกดเซวียเยว่ลงกับพื้น เขาก็กระโดดตัวลอยขึ้นไป

ลอยสูงจากพื้นถึงสองสามเมตร เขากำหมัดแน่นแล้วทิ้งตัวดิ่งลงมา

ตู้ม!

หมัดพุ่งลงมาราวกับลูกปืนใหญ่ กระแทกเข้ากลางเป้ากางเกงของเซวียเยว่อย่างจัง!

ทุกคนถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย!

"แม่เจ้าโว้ย ลูกพี่เหิง นี่มันโจมตีทางอากาศชัดๆ!"

"โจมตีเป้า(กางเกง)ปลิดชีพต่างหาก!"

ส่วนเซวียเยว่ในตอนนี้ก็ถูกความเจ็บปวดแสนสาหัสกระชากสติกลับมาจากโหมดคลั่ง แววตาค่อยๆ กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความทรมานสุดขีด

พอเห็นว่าลู่เหิงยังง้างหมัดขึ้นมาอีก เขาก็รีบร้องขอชีวิต "ลูกพี่เหิง ลูกพี่เหิง พอแล้ว! ฉันใจเย็นแล้ว!!"

แต่ลู่เหิงกำลังสนุกได้ที่ แกล้งทำเป็นยั้งมือไม่อยู่ ทิ้งหมัดลงมาอีกรอบ

ลมหมัดอันดุดันพุ่งปะทะใบหน้า ทำเอาเซวียเยว่ตกใจกลัวจนหลับตาปี๋

ทว่า ท้ายที่สุดแล้วลู่เหิงก็ไม่ได้ทุบลงไปจริงๆ เขาแค่เอาหมัดไปแตะที่แก้มของเซวียเยว่เบาๆ เท่านั้น

ลู่เหิงเป่าลมไล่ฝุ่นที่หมัดเบาๆ แล้วส่งยิ้มบางๆ "สามหมัดชาวนา เจ็บนิดนึงนะ"

แต่ทว่า... เซวียเยว่ที่หลับตาปี๋ตัวสั่นงันงก กลับกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ ที่กางเกงของเขามีของเหลวสีเหลืองอ่อนค่อยๆ ซึมเปื้อนออกมาเป็นวงกว้าง...

"ลูกพี่เหิงโคตรเจ๋ง!"

ทุกคนต่างตะโกนโห่ร้องด้วยความสะใจ!

ลู่เหิงไม่ได้แค่อัดไอ้ขี้เก๊กเซวียเยว่ไปยกนึงเท่านั้น แต่ยังช่วยชีวิตพวกเขาทุกคนเอาไว้อีกด้วย!

ถ้าวันนี้ไม่มีลู่เหิง คงไม่มีใครรับมือกับเซวียเยว่ในโหมดคลั่งได้แน่ และป่านนี้พวกเขาก็คงลงไปนอนหยอดน้ำเกลือกันหมดแล้ว!

จ้าวเหมิงกำมือถือแน่น ตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้นสุดขีด "ลูกพี่เหิงนี่มัน... ลูกวัวตัวเมียนอนกับวัวตัวผู้สิบตัว โคตรเจ๋ง(ฉิบหาย)เลยว่ะ!!!"

(จบแล้ว)