บทที่ 17 - คราวหน้าก็แล้วกัน

บทที่ 17 - คราวหน้าก็แล้วกัน

หลังจากอ่านข้อความยาวเหยียดนั้นซ้ำอีกรอบ ลู่เหิงก็ลอบพยักหน้าอยู่ในใจ

เพื่อนร่วมรุ่นที่เรียนอยู่ม.4 เหมือนกัน ไม่มีใครชื่อเซี่ยโม่เป็นคนที่สองแล้วล่ะ

ลู่เหิงจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาดีมาก เป็นหนึ่งในดาวเด่นของโรงเรียนมัธยมผู้มีพลังพิเศษอันดับหนึ่งแห่งเมืองจินไห่ ตีคู่มากับอวี๋หลิงเวยเลย

เพียงแต่เซี่ยโม่ไม่เหมือนกับอวี๋หลิงเวย ปกติเธอไม่ค่อยออกไปไหน เป็นผู้หญิงที่เรียบร้อยและเงียบขรึมมากๆ

เนื่องจากตอนอยู่โรงเรียนทุกคนต้องใส่ชุดนักเรียนเหมือนกันหมด ทุกคนเลยคิดว่าเซี่ยโม่ที่ดูสะอาดสะอ้านและสวยงามขนาดนี้คงจะมีฐานะทางบ้านค่อนข้างดี แค่เป็นคนหยิ่งๆ เข้าถึงยากเท่านั้นเอง

แต่ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าชีวิตของเธอจะยากลำบากขนาดนี้

ลู่เหิงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปสี่คำ:

'คราวหน้าก็แล้วกัน'

เวลาผ่านไปเพียงสองวินาที ข้อความก็ขึ้นสถานะว่าอ่านแล้วทันที

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เหิงก็ได้รับข้อความตอบกลับมาว่า:

'ไม่เป็นไรจ้ะ ขอโทษที่รบกวนนะ 【กุหลาบ.jpg】'

"มีมารยาทใช้ได้เลยนี่" ลู่เหิงยิ้มบางๆ

ตอนแรกเขาคิดว่าน่าจะมีการแจ้งเตือนค่าความแค้นจากเซี่ยโม่เด้งขึ้นมาในหัว แต่กลับไม่มีเลย

เห็นได้ชัดว่าเซี่ยโม่ไม่ได้แกล้งทำเป็นไม่โกรธ แต่ลึกๆ แล้วเธอเป็นคนที่มีมารยาทและได้รับการอบรมมาอย่างดีจริงๆ

ในอดีตเขาไม่เคยได้ข้องแวะกับเซี่ยโม่มาก่อน วันนี้แค่ได้คุยกันสองสามประโยค ก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ใช้ได้เลยทีเดียว

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปตบไหล่จ้าวเหมิงที่กำลังดูคลิปวิดีโอสั้นอยู่

"เสี่ยวเหมิง เลิกดูได้แล้ว ไปทำธุระให้ฉันหน่อย"

"หา?" จ้าวเหมิงหันขวับมามองทันที ด้วยสายตาที่ทั้งตกตะลึงและเลื่อมใสในตัวลู่เหิง

"เชี่ยลูกพี่เหิง! นายอัดเซวียเยว่ซะน่วม แถมยังซ้อมปรมาจารย์หม่าของบ้านมันด้วยเหรอเนี่ย?!"

"ตาบอดหรือไง ในคลิปมันก็เห็นชัดๆ อยู่แล้ว" พอลู่เหิงพูดจบ จ้าวเหมิงก็ยิ่งทั้งตกใจทั้งดีใจ เขารีบกอดแขนลู่เหิงแล้วร้องลั่น "ลูกพี่เหิงๆ ฉันขอเป็นลูกน้องนายนะ เมื่อกี้นายบอกให้ฉันไปทำธุระอะไรให้เหรอ?"

"เอานี่ไป" ลู่เหิงล้วงขวดไอวิญญาณสองขวดออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกงของจ้าวเหมิง

"ลูกพี่เหิง นี่นายทำอะไรเนี่ย?" จ้าวเหมิงสะดุ้งเฮือก จ้องมองขวดไอวิญญาณในกล่องด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

เมื่อกี้เขาเพิ่งดูคลิปจบ ย่อมรู้ดีว่าของในขวดนั้นคือไอวิญญาณอันล้ำค่าที่ใครๆ ก็ใฝ่ฝันอยากได้

พอเห็นลู่เหิงทำหน้าจริงจังยัดขวดไอวิญญาณใส่กระเป๋าตัวเอง จ้าวเหมิงก็ซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล "ลูกพี่เหิง... ฉันสมัครใจเป็นลูกน้องนายเองนะ นายไม่เห็นต้องเอาของพวกนี้มาให้ฉันเลย... ลูกพี่เหิง นายเห็นฉันเป็นพี่น้องจริงๆ สินะ ชาตินี้จ้าวเหมิงคนนี้ขอติดตามนายตลอดไปเลย!"

"ซี๊ดดด~" ลู่เหิงกรอกตามองบน ก่อนจะยกมือเขกหัวอีกฝ่ายไปหนึ่งที

"คิดไปถึงไหนเนี่ย นี่ไม่ได้ให้แก"

"อ้าว?"

【ได้รับค่าความแค้นจากจ้าวเหมิง+437】

"ลูกพี่เหิง เมื่อกี้นายเพิ่งบอกให้ฉันเอาไว้นี่นา แล้วนี่..." เมื่อกี้จ้าวเหมิงเพิ่งจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหล แต่ตอนนี้กลับต้องสูดน้ำตากลับเข้าไปแทบไม่ทัน!

"ใจเย็นๆ สิวะ ช่วยไปทำธุระให้ฉันก่อน ถ้ากลับมาแล้วเดี๋ยวมีรางวัลให้" พูดจบ ลู่เหิงก็เขียนข้อความลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง:

'ไปนอนกลางวันซะเถอะ ในฝันน่ะมีครบทุกอย่างแหละ'

จากนั้นเขาก็ยัดกระดาษแผ่นนั้นลงในกล่องกระดาษที่เอาไว้ทิ้งขยะ แล้วส่งให้จ้าวเหมิง "เอากล่องใบนี้ไปให้เซี่ยโม่ที่ห้องห้า บอกว่าเป็นของที่ฉันให้ พอเธอเปิดดูของข้างในเสร็จ แกค่อยเอาไอวิญญาณสองขวดนั้นให้เธอนะ เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้วครับ ไว้ใจฉันได้เลยลูกพี่เหิง!" จ้าวเหมิงรีบพยักหน้า ก่อนจะเลิกคิ้วยิ้มกรุ้มกริ่ม

"ลูกพี่เหิง นายกับเซี่ยโม่... มีซัมติงกันปะเนี่ย?"

"ซัมติงบ้านแกสิ รีบไปเลย" ลู่เหิงกรอกตามองบน ก่อนจะประเคนเท้าเตะตูดจ้าวเหมิงไปหนึ่งป้าบ

"ถ้าฉันรู้ว่าแกแอบอมไอวิญญาณสองขวดนี้ไปล่ะก็ ฉันจะเตะตูดแกให้บานเลยคอยดู!"

"ฮ่าๆ ลูกพี่เหิง ต่อให้นายให้ความกล้าฉันมาเป็นหมื่นเท่า ฉันก็ไม่กล้าหรอกน่า! รอฟังข่าวดีได้เลย!" จ้าวเหมิงหัวเราะร่วน รีบวิ่งแจ้นออกไปทันที

ถึงตอนนี้ระดับพลังของเขาจะขึ้นมาเป็นทองแดงขั้นสาม ซึ่งสูงกว่าลู่เหิงไปหนึ่งขั้นแล้วก็ตาม

แต่พอได้ดูคลิปที่ลู่เหิงซ้อมเซวียเยว่กับปรมาจารย์หม่าซะเละเทะแบบนั้น ใครบ้างล่ะจะไม่กลัว!

เมื่อเห็นจ้าวเหมิงวิ่งออกไปไกลแล้ว ลู่เหิงถึงได้ยิ้มแล้วนั่งลงบนเก้าอี้

เซี่ยโม่ อย่าโทษฉันเลยนะ เอาของของฉันไปฟรีๆ แบบนี้ ยังไงก็ต้องให้ฉันเก็บเกี่ยวค่าความแค้นจากเธอสักหน่อยสิ

ลู่เหิงกอดอก นั่งรออย่างใจเย็น

ถ้าเซี่ยโม่ได้ยินว่าเป็นของที่ฉันส่งไปให้ จะต้องดีใจสุดๆ แน่ๆ

พอเธอเห็นข้อความในกระดาษแผ่นนั้นเมื่อไหร่... หึหึ ค่าความแค้นก็ต้องพุ่งปรี๊ดแน่นอน!

ห้านาทีต่อมา จ้าวเหมิงก็วิ่งกลับมาพร้อมกับทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค "ลูกพี่เหิง เรียบร้อย!"

"ห๊ะ?" ลู่เหิงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ทำไมฉันถึงไม่ได้รับค่าความแค้นเลยวะ

นี่แกไปหาเซี่ยโม่จริงๆ ปะเนี่ย?

พอตั้งสติได้ ลู่เหิงก็ง้างมือทำท่าจะเขกหัวอีกรอบ "ไอ้เวรนี่ ตกลงแกได้ไปหาเธอหรือเปล่าฮะ"

"ไปสิลูกพี่ ไปสิ ฉันจะกล้าหลอกนายได้ยังไงล่ะ" จ้าวเหมิงกระโดดหลบฉับพลันด้วยความกลัวว่าจะโดนลู่เหิงซัดเอา เขารีบพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ลูกพี่เหิง ฉันไม่ได้แค่ไปหาเธอนะ แต่เอาไอวิญญาณให้เธอไปหมดแล้วด้วย เซี่ยโม่ยังฝากมาขอบคุณนายอยู่เลย ทำไมนายไม่เชื่อฉันล่ะ!"

"ขอบคุณฉันเนี่ยนะ?" ลู่เหิงเกาหัวด้วยความงุนงง

ข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นน่าจะทำให้เซี่ยโม่โมโหจนควันออกหูได้เลยนะ การที่เธอไม่ด่าทอโคตรเหง้าศักราชของเขาก็ถือว่าบุญแค่ไหนแล้ว...

แต่พอมองเห็นสีหน้าจริงจังของจ้าวเหมิง ลู่เหิงก็อดไม่ได้ที่จะเชื่อขึ้นมาบ้าง เขาจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องเรียนไป

ห้องห้าอยู่ตรงหัวมุมทางเดินนี่เอง เขาเดินไปแค่ไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว

ทว่าพอเดินเลี้ยวผ่านมุมตึกไปอย่างรีบร้อน จู่ๆ ลู่เหิงก็ตาพร่ามัว ชนเข้ากับใครบางคนที่กำลังเดินมาอย่างเร่งรีบเช่นกัน

ปึก~

ลู่เหิงรู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มเด้งดึ๋งตรงหน้า

"ลู่... ลู่เหิง?" เซี่ยโม่ลูบหน้าอกที่โดนชนจนเจ็บแปลบๆ แล้วรีบชูของในมือขึ้นมา "ฉันกำลังจะเอาเงินไปให้นายพอดีเลย ดีเลย รับไปสิ"

"ห๊ะ?" ลู่เหิงทำหน้างงหนักกว่าเดิม รีบถามกลับ "จ้าวเหมิงเอาไอวิญญาณมาให้เธอจริงๆ เหรอ?"

"อืม ขอบใจนะ" เซี่ยโม่ก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้าปรากฏริ้วรอยเขินอาย "ตอนนี้ฉันมีเงินอยู่แค่สามพัน นายรับไปก่อนนะ เดี๋ยวพอฉันเข้าไปในมิติเอกเทศได้แล้ว จะรีบเอาส่วนที่เหลือมาคืนให้แน่นอน"

"มะ... ไม่เป็นไร" ลู่เหิงรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

ตอนนี้เขายังแทบไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเซี่ยโม่โดนเขาปั่นประสาทขนาดนั้นแล้ว ยังไม่โกรธอีกเหรอเนี่ย?

ใครเปิดกล่องมาเจอข้อความแบบนั้นก็ต้องเต้นผางด้วยความโมโหทั้งนั้นแหละ แต่ผู้หญิงคนนี้... จะได้รับการอบรมมาดีเกินไปแล้วมั้ง!

แต่เซี่ยโม่ไม่รู้หรอกว่าลู่เหิงกำลังคิดอะไรอยู่ เธอเอาแต่พยายามจะยัดเงินสามพันหยวนนั้นใส่มือของเขา

"แหมๆ เซี่ยโม่ หัดอ่อยผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากในห้องเรียน

กลุ่มนักเรียนหญิงเดินกอดอกยิ้มเยาะออกมาจากห้อง

"นี่มันลู่เหิงห้องสองไม่ใช่เหรอ ไม่เจอกันไม่กี่วัน หล่อขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย"

"ทำไมล่ะเซี่ยโม่ พอเห็นว่าลู่เหิงมีระดับพลังสูงเข้าหน่อย ก็เลยคิดจะประจบเขางั้นสิ? แต่เอาเงินแค่นี้มาให้มันน่าสมเพชไปหน่อยมั้ง ไอวิญญาณขวดนึงของลู่เหิงน่ะ ขายได้ตั้งหลายหมื่นเลยนะ!"

กลุ่มเด็กผู้หญิงผลัดกันจิกกัดคนละประโยคสองประโยค

ลู่เหิงได้ยินแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ใครๆ ก็คิดว่าเซี่ยโม่ไม่เพียงแต่หน้าตาดี แต่ยังเป็นคนหยิ่งและเข้าถึงยากสุดๆ อีกด้วย

ถึงแม้ว่าเธอจะมีความสวยคนละแบบกับอวี๋หลิงเวย แต่ก็จัดอยู่ในระดับท็อปของโรงเรียนอย่างไม่ต้องสงสัย

เพียงแต่พ่อของอวี๋หลิงเวยเป็นถึงผู้อำนวยการโรงเรียน แถมบ้านยังรวย ชอบทำตัวโดดเด่นอยู่เสมอ ก็เลยมีผู้ชายคอยตามต้อยๆ เป็นพรวน

ส่วนเซี่ยโม่ เมื่อเทียบกันแล้วดูจะเป็นคนเก็บตัวมากกว่ามาก

จนกระทั่งวันนี้ลู่เหิงเพิ่งจะได้รู้ ว่าที่แท้ผู้หญิงคนนี้โดนเพื่อนในห้องรังแกมาตลอดเลยนี่เอง!

(จบแล้ว)