บทที่1

[ติ๊ง!]

[เพื่อทดสอบว่าโฮสต์มีสิทธิ์รับระบบหรือไม่ โปรดทำภารกิจทดสอบจากระบบข้อใดข้อหนึ่ง หลังทำสำเร็จ ระบบจะติดตั้งถาวร]

[1. แทรกซึมเข้าไปในหมู่บ้านซึนะงาคุเระ แล้วสังหารคาเซะคาเงะรุ่นที่สาม]

[2. กลับไปที่หมู่บ้านแล้วสังหารมิซึคาเงะรุ่นที่สี่]

[3. ฆ่าเขี้ยวสีขาวของหมู่บ้านโคโนฮะ]

ชิบะ ริวอุนจ้องไปที่ม่านแสงตรงหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง

สิบห้าปีแล้วที่เขาได้ข้ามโลกมายังโลกนารูโตะโดยไปเกิดเป็นทารกในหมู่บ้านคาริงาคุเระหรือหมู่บ้านหมอกโลหิต

หลังจากที่เขารู้ว่าเขาข้ามโลกมา เขาก็พยายามเรียกสูตรโกงของคนข้ามมาต่างโลกด้วยวิธีต่าง ๆอยู่หลายปี

เขาฝันว่าจะได้อาละวาดในโลกนินจานี้พร้อมกับระบบโกงตามฉบับตัวเอก

แต่ปีแล้วปีเล่า ระบบของเขาก็ไม่เคยออกมาสักที

ในที่สุดริวอุนก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่าเขาไม่ใช่คนโชคดี จนกระทั่งเขาอายุได้ห้าขวบก็ได้ถูกบรรจุเข้าไปในโรงเรียนของคิริงาคุเระ

เขาทำไดช้เพียงก้มหน้าก้มตาฝึกโดยไร้ระบบโกง

อาจเป็นเพราะเขามีความสามารถที่ดีอยู่แล้ว หรือไม่ก็อาจเป็นความรู้ ความทรงจำของโลกที่แล้ว

ด้วยความที่โตก่อนวัย การเรียนรู้เร็ว เขาก็ได้จบการศึกษาตอนอายุแปดปี กลายเป็นจูนินตอนอายุสิบเอ็ดและตอนนี้อายุสิบห้าปี เขาก็ได้กลายเป็นโจนินเต็มตัว

นินจาคิริงาคุเระต่างเรียกเขาว่าอัจฉริยะรุ่นใหม่ ความสามารถของเขาไม่แพ้พวกขีดจำกัดสายเลือดเลย

ห้าวันต่อมา เขาก็ได้รับภารกิจจากมิซึคาเงะรุ่นที่สี่ให้มาที่ชายแดนแคว้นน้ำ

แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะได้รับการแจ้งเตือนในหัวแบบนี้

“เดี๋ยวนะ พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ฉันได้รับสูตรโกงแล้วเหรอ?”

“แต่นี่มันดูเหมือนจะเป็นช่วงทดลองใช้ระบบ แน่ใจนะว่ามันเป็นช่วงทดลอง ไม่ใช่ภารกิจทำให้อับอายน่ะ ดูแต่ละภารกิจที่ให้ก็แทบลมจับแล้ว”

ริวอุนอ่านสามภารกิจทดลองใช้ที่ระบบให้มาก็แทบจะตะโกนออกมาลั่นป่า

‘ทำไมกัน? สูตรโกงของคนอื่นคือชุดของขวัญมือใหม่ แต่ฉันต้องมาทำภารกิจทดลองใช้เนี่ยนะ?’

‘ทำไม่ผ่านก็เสียระบบไป แล้วที่บ้ากว่านั้นคือภารกิจที่ต้องให้ฆ่าคาเสะคาเงะรุ่นที่สาม มิซึคาเงะรุ่นที่สี่หรือไม่ก็เขี้ยวสีขาวด้วยตัวเอง... แน่ใจเหรอว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นน่ะ?’

‘ฉันเป็นแค่โจนินธรรมดาเองนะ เข้าใกล้สามคนนั้นคงถูกตัดหัวทิ้งไปก่อนน่ะสิ’

[โฮสต์โปรดตัดสินใจภายในหนึ่งนาที]

เสียงเย็นชาคล้ายเสียงเอไอดังขึ้นมาอีกครั้ง

“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันไม่เลือกเลย?” ริวอุนกลืนน้ำลายแล้วถามออกไป

[ถ้าโฮสต์ไม่เลือก ระบบจะถือว่าเป็นการละทิ้งภารกิจ ระบบจะยกเลิกพันธะกับโฮสต์แล้วค้นหาผู้มีคุณสมบัติคนต่อไปในอีกหลายมิติ]

เสียงระบบดูไร้อารมณ์มาก

“แม่งเอ๊ย!!”

ริวอุนเตะต้นไม้ระบายอารมณ์ ระดับพลังมันต่างกัน ใครจะไปฆ่าได้ นี่มันภารกิจฆ่าตัวตายชัด ๆ

หลังจากระบายอารมณ์เสร็จ ริวอุนก็กลับมาสงบอีกครั้ง เขาหรี่ตาชั่งใจกับตัวเลือกที่ระบบให้มา

แม้ว่าเขาจะฝึกฝนหนักจนได้เป็นโจนินอายุน้อย แต่เขาก็เข้าใจว่าโลกนารูโตะนั้นความแข็งแกร่งคือที่สุดและมันอันตรายมาก

อย่างแรกคือเขาไม่มีสูตรโกง อย่างที่สองคืเขาไม่มีขีดจำกัดสายเลือดเหมือนคนอื่น

ไม่ว่าเขาจะพยายามขนาดไหน การมีพลังในระดับคาเงะก็คือสิ่งที่ดีที่สุด โจนินไม่ใช่ระดับที่ปลอดภัยในโลกนินจาเลย

โดยเฉพาะช่วงหลังที่พลังระดับคาเงะก็ยังถือว่าเป็นเพียงมดปลวก หากไม่มีความแข็งแกร่งระดับคาเงะเป็นอย่างน้อยก็ไม่มีทางรอดไปได้

ถ้าหากเขาต้องการเอาชนะโอซึซึกิ คางุยะ การทำภารกิจจากระบบคือทางเลือกเดียว

“ไม่มีทางเลือกแล้ว ยังไงก็ต้องเอาระบบมาให้ได้!”

ดวงตาของริวอุนดูมุ่งมั่น เขามองดูตัวเลือกทั้งสามตัวอย่างจริงจัง

ตัวเลือกที่หนึ่งเขาตัดออกไป

เพราะเขาเป็นนินจาคิริงาคุเระ หากไม่มีภารกิจให้แทรกซึมเข้าไป เขาจะต้องหาเวลาเข้าไปในหมู่บ้านซึนะเพียงลำพัง มันเสี่ยงเกินไป ตอนนี้เขาเป็นเพียงโจนินเท่านั้น

ดังนั้นตัวเลือกแรกมีความเสี่ยงสูงที่สุดในสามตัวเลือก

“ตัวเลือกที่สองก็ไม่ต่างจากข้อแรกมากนัก”

“ท่านมิซึคาเงะไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว มีหน่วยลับคอยปกป้องอยู่ เป็นการยากที่จะลอบสังหาร”

ริวอุนตัดตัวเลือกที่สองไปอย่างรวดเร็ว

มิซึคาเงะรุ่นที่สี่คือยางุระที่ถูกโอบิโตะควบคุม ชาติที่แล้วเขาและคนที่อ่านนารูโตะเรียกยากุระว่าคาเงะที่กระจอกที่สุด

แต่ในฐานะนินจาหมู่บ้านหมอกโลหิต ยากุระก็คือนินจาระดับคาเงะของจริง

บวกกับเขามีกลุ่มหน่วยลับเฝ้าอยู่ ถึงเขาจะแฝงเข้าไปเป็นคนสนิท เขาก็ไม่สามารถฆ่าอีกฝ่ายได้สำเร็จแน่

ถึงจะหนีก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

“เฮ้อ ดูเหมือนจะเลือกได้แค่ข้อที่สามสินะ” ริวอุนจ้องตัวเลือกสุดท้ายเขม็ง

เขาจะต้อง สังหารเขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะงาคุเระให้ได้!!

***********************