บทที่ 10 - ที่หน้าอกของเธอมีแผลอยู่นะ

บทที่ 10 - ที่หน้าอกของเธอมีแผลอยู่นะ

"เสียใจจนอยากจะเคี้ยว?" ลู่เหิงชะงักไปครู่หนึ่ง พอคิดตามทันก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

ไม่น่าเชื่อว่าสาวสวยหน้าหยิ่งคนนี้ ตัวจริงจะแอบมีมุมน่ารักๆ เหมือนกันนะเนี่ย

"ฮิฮิ อร่อยจัง!" มือของอวี๋หลิงเวยไม่เคยหยุดพัก เธอส่งเนื้อเสียบไม้เข้าปากไม้อล้วไม้เล่าอย่างรวดเร็ว

แต่เพราะลู่เหิงใส่พริกไว้เยอะมาก กินไปได้ไม่นานเธอก็ต้องแลบลิ้นออกมาด้วยความเผ็ด แล้วเหลือบมองเบียร์เย็นเจี๊ยบบนพื้น "เผ็ดจังเลย เอามาให้ฉันกระป๋องนึงสิ"

"เธอจะดื่มเบียร์ด้วยเหรอ?" ลู่เหิงเลิกคิ้ว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเธอเป็นถึงผู้มีพลังระดับเงิน เขาก็คลายกังวล ยิ้มพลางบอกว่า "รอเดี๋ยวนะ"

พูดจบ เขาก็ดึงที่เปิดกระป๋องดัง 'แกร๊ก' แล้วล้วงขวดไอวิญญาณออกมาจากกระเป๋า

นั่นทำให้อวี๋หลิงเวยยิ่งประหลาดใจ "ตกลงนายล้วงไอวิญญาณออกมาจากไหนกันแน่?"

"เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไง ว่าฉันมีพลังสายมิติเวลา การมีมิติเก็บของติดตัวไว้ใช้มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ" ลู่เหิงยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาพ่นไอวิญญาณใส่เบียร์สองสามฟืด แล้วส่งให้อวี๋หลิงเวย "เอ้า!"

"ว้าว! ดีจังเลย" อวี๋หลิงเวยสัมผัสได้ถึงไอวิญญาณบริสุทธิ์เหล่านั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เธอรับเบียร์มา แล้วยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ไปสองอึก

แต่เมื่อไอวิญญาณที่ผสมอยู่ในเบียร์ไหลลงท้อง อวี๋หลิงเวยก็รู้สึกสะท้านไปทั้งร่าง หลับตาพริ้มลงทันที

ความรู้สึกตอนที่ไอวิญญาณบริสุทธิ์แทรกซึมไปทั่วทุกอณูของร่างกาย มันช่างผ่อนคลายและสบายสุดๆ!

พูดได้เลยว่า อวี๋หลิงเวยไม่เคยดูดซับไอวิญญาณที่มีความบริสุทธิ์ระดับนี้มาก่อนเลย

เพียงแค่ดื่มไปไม่กี่คำ สมรรถภาพร่างกายของเธอก็ถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น จนดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะสามารถทะลวงระดับได้เลย!

อวี๋หลิงเวยรู้สึกสบายตัวจนหน้าแดงก่ำ เผลอครางออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว

"อะแฮ่ม..." ลู่เหิงกระแอมไอเบาๆ เพื่อเตือนสติเธอ

ที่นี่คนพลุกพล่านจะตาย ถ้าขืนทะลวงระดับตรงนี้ มีหวังคนแห่มามุงดูกันเพียบแน่

ที่สำคัญกว่านั้นคือ อย่ามาส่งเสียงครางแปลกๆ กลางถนนสิโว้ย

เดี๋ยวคนที่ไม่รู้เรื่อง จะหาว่าฉันทำมิดีมิร้ายเธอเอานะ!

เมื่อโดนลู่เหิงสะกิดเตือน อวี๋หลิงเวยก็ได้สติกลับมา หัวเราะแห้งๆ แก้เขิน "เอ่อ... ไอวิญญาณนี่มันสุดยอดไปเลย ฉันเกือบจะทะลวงระดับได้ตรงนี้เลยนะเนี่ย เลยเผลอตัวไปหน่อย..."

"ไม่เป็นไรๆ ถ้าใช้ดีเดี๋ยวซื้อเก็บไว้สิ เดี๋ยวฉันลดราคาให้" ลู่เหิงหัวเราะ บอกอย่างใจป้ำ

พอได้ยินว่าลู่เหิงยอมขายไอวิญญาณให้ อวี๋หลิงเวยก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เธอมองเขาด้วยความคาดหวัง "นายกะจะขายให้ฉันขวดละเท่าไหร่ล่ะ?"

"เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าหยวน"

"นาย..."

【ได้รับความแค้นจากอวี๋หลิงเวย +631】

อวี๋หลิงเวยจ้องมองลู่เหิงด้วยสายตาตัดพ้อ

นี่ฉันไม่มีเสน่ห์ดึงดูดเลยใช่มั้ย?

ทีขายให้คุณยายยังแค่สามถึงห้าพัน แต่พอเป็นฉันดันคิดตั้งหมื่นนึง!

เห็นฉันเป็นตัวอะไรเนี่ย!!

"ใจเย็นๆ ที่ตั้งราคานี้เพราะมันเป็นเลขมงคลต่างหาก อีกอย่างระดับเธอคงไม่สะทกสะท้านกับเงินแค่นี้หรอกมั้ง" มุมปากของลู่เหิงยกขึ้นยิ้มๆ นึกในใจว่าฉันไม่เรียกราคาหนึ่งสามหนึ่งสี่ศูนย์ก็บุญแค่ไหนแล้ว จากนั้นก็พ่นไอวิญญาณใส่เบียร์ของตัวเองบ้าง

อวี๋หลิงเวยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดื่มเบียร์เกล็ดหิมะไปอึกหนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์

แค่ชั่วโมงเดียว ไอ้หมอนี่ทำเธอของขึ้นไปกี่รอบแล้วก็ไม่รู้

ถ้าเป็นตอนอยู่ข้างนอก มีใครกล้าทำกับฉันแบบนี้บ้าง?

เธอเลยนึกอยากจะ 'เอาคืน' ลู่เหิงบ้าง เพื่อระบายความแค้น!

อวี๋หลิงเวยมองสำรวจลู่เหิงตั้งแต่หัวจรดเท้า จู่ๆ ก็เกิดไอเดียดีๆ ขึ้นมา

เธอจิบเบียร์เบาๆ แกว่งกระป๋องในมือไปมา สายตาเยิ้มหยาดเยิ้มเล็กน้อย "ถ้าฉันเป็นต้นไม้ ฉันจะยอมถูกปลูกไว้ในกำมือของนาย"

"ห๊ะ?" ลู่เหิงที่เพิ่งจะกระดกเบียร์เข้าไปคำโต พอได้ยินแบบนั้นก็แทบสำลัก!

เขารีบกลืนเบียร์ลงคออย่างรวดเร็ว มองอวี๋หลิงเวยด้วยความตกตะลึง

อะไรเนี่ย เจ๊ปิ๊งฉันเหรอ?

นี่มันสารภาพรักปะเนี่ย?

ถึงฉันจะเพอร์เฟกต์ แต่แบบนี้มันไม่ใจร้อนไปหน่อยเหรอ?

ฉันยังไม่พร้อมนะเว้ย!

ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัวของลู่เหิงอย่างรวดเร็ว

แต่วินาทีต่อมา อวี๋หลิงเวยกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น "เพราะว่า นายมันโคตร 'ดิน' (เชย) เลยน่ะสิ! ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"..." ลู่เหิงกุมขมับ ส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างระอาใจ

เมื่อเห็นว่าสายตาของอวี๋หลิงเวยเอาแต่จ้องมองมาที่รองเท้าของตัวเอง ใบหน้าของเขาก็ปรากฏแววความกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย "รองเท้าแบรนด์นกบัดซบคู่นี้ เดือนหน้าก็คงถึงเวลาต้องเปลี่ยนแล้วล่ะ"

"เดือนหน้า?" อวี๋หลิงเวยชะงักไป ขมวดคิ้วสงสัย "ก็นายเพิ่งหาเงินได้ตั้งหลายแสนในวันนี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องรอเดือนหน้าด้วยล่ะ"

ลู่เหิงพยักหน้ารับเบาๆ "ช่วยไม่ได้นี่นา จนจนชินแล้ว ประหยัดไว้หน่อยดีกว่า เก็บเงินพวกนี้ไว้ทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์กว่านี้เถอะ"

อวี๋หลิงเวยที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง ไม่เคยขาดแคลนเงินทองมาตั้งแต่เด็ก แทบจะจินตนาการไม่ออกเลยว่าความยากจนมันเป็นยังไง เธอเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเลิกคิ้วถาม "ต้องดิ้นรนขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ใช่สิ" ลู่เหิงกระดกเบียร์ที่เหลือในกระป๋องจนหมด แล้วเปิดกระป๋องใหม่ขึ้นมาอีกกระป๋อง

"รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงจนขนาดนี้ แล้วทำไมเธอถึงรวยขนาดนี้? ก็เพราะว่าตอนที่พ่อเธอตั้งใจฝึกฝน พ่อฉันมัวแต่เล่นไพ่ไงล่ะ ตอนที่พ่อเธอฝึกฝนอย่างหนัก พ่อฉันก็เล่นไพ่อย่างหนักเหมือนกัน ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"เอ่อ..." รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี๋หลิงเวยค่อยๆ จางหายไป

แม้ลู่เหิงจะหัวเราะอย่างร่าเริง แต่เธอกลับขำไม่ออกเลยสักนิด

ไม่น่าเชื่อเลยว่า หนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาคนนี้ จะถูกชีวิตบีบบังคับให้ออกมาตั้งแผงลอยจริงๆ

"ขอโทษนะ..." อวี๋หลิงเวยวางกระป๋องเบียร์ลง มองลู่เหิงด้วยความรู้สึกผิด

"เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจะล้อเลียนนายหรอกนะ ฉันแค่... ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอก" ลู่เหิงยิ้มกว้างอย่างร่าเริง ส่ายหน้าปฏิเสธ

"ฉันเชื่อว่าแค่คนเราขยันพยายาม ความโชคดีก็จะมาเยือนเองแหละ เหมือนอย่างวันนี้ไง ดังนั้นฉันเลยเล่นไพ่ไม่ได้ ต้องดิ้นรนให้ถึงที่สุดต่างหาก"

"อืม ฉันเชื่อว่านายทำได้" อวี๋หลิงเวยยิ้มตอบ พลางก้มลงหยิบเบียร์กระป๋องใหม่ขึ้นมาจากพื้น

แต่ลู่เหิงที่หันไปมองโดยไม่ได้ตั้งใจ แทบจะพ่นเบียร์ออกมา!

เพราะเขาดันเผลอเห็นเข้าเต็มๆ สองตา!

ไม่น่าเชื่อเลยว่า สาวขาสวยหน้าตาจิ้มลิ้ม ที่มีฉากหลังหรูหราดูดีแบบนี้ จะต้องอดทนแบก 'เต้า' รับภาระอันหนักอึ้งขนาดนี้

ความอัปยศ 'อก' สู ชัดๆ!

อวี๋หลิงเวยเงยหน้าขึ้นมาสบตากับลู่เหิงพอดี เธอจึงเอามือป้องหน้าอกตามสัญชาตญาณ ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที "นะ... นายมองอะไรน่ะ..."

ลู่เหิงแกล้งทำเป็นตกใจหน้าตาตื่น ทำท่าจะยื่นมือเข้าไปหา "เธอเป็นแผลเหรอ? เมื่อกี้ฉันเห็นรอยแผลที่หน้าอกเธอน่ะ ให้ฉันดูหน่อยสิ"

"ฉัน..." อวี๋หลิงเวยหน้าแดงเถือกไปจนถึงใบหู!

นั่นมันร่องหน้าอกของฉันย่ะ... อีตาบ้า!

เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่คอ

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของลู่เหิง เธอก็เดาไม่ออกเลยว่าตกลงไอ้หมอนี่มันไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งโง่กันแน่

บางทีนี่อาจจะเป็นความรู้สึกที่น่าอึดอัดที่สุดเลยก็ว่าได้ อยากจะด่าก็ด่าไม่ออก...

【ได้รับความแค้นจากอวี๋หลิงเวย +787】

【ได้รับความแค้นจากอวี๋หลิงเวย +962】

ลู่เหิงแอบขำก๊ากอยู่ในใจ

ใครใช้ให้เมื่อกี้มาล้อเลียนฉันก่อนล่ะ งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่แมนก็แล้วกัน!

เขารีบกลั้นยิ้ม แกล้งทำเป็นขยับเข้าไปใกล้ด้วยความเป็นห่วง "เธอไม่เป็นอะไรแน่เหรอ? ให้ฉันดูหน่อยเถอะ รอยแผลนั่นดูเหมือนจะลึกมากเลยนะ"

"ฉัน... ไม่เป็นไร" อวี๋หลิงเวยอึดอัดจนต้องกำหมัดแน่น แต่ก็อายเกินกว่าจะพูดอะไรออกไป ได้แต่กัดฟันส่ายหน้าปฏิเสธ

【ได้รับความแค้นจากอวี๋หลิงเวย +1264】

(จบแล้ว)