บทที่ 9: การประมูลฝากขาย

บทที่ 9: การประมูลฝากขาย

เฉียวเซิ่งกลับเข้าห้องพักเพียงลำพัง

เขาหยิบฟีโรโมนผู้หญิงระดับ B ออกมาทันที ทันทีที่เปิดฝาออก กลิ่นอายของฟีโรโมนก็เริ่มอบอวลไปทั่ว เขาเงยหน้าขึ้นแล้วดื่มมันลงไปรวดเดียวหมดขวด

ในฉับพลันนั้นกระแสความร้อนอันทรงพลังก็พลุ่งพล่านเข้าสู่ร่างกาย มันแผดเผาตั้งแต่ลำคอลงไปจนถึงกระเพาะอาหาร จากนั้นก็แพร่กระจายจากช่องท้องไปยังอวัยวะและกระดูกทุกส่วน

มันทั้งเจ็บปวด ร้อนรุ่ม และคันยุบยิบ ทว่าเขากลับสัมผัสได้ราวกับว่าทุกเซลล์ในร่างกายได้รับพลังเพิ่มขึ้น ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนเป็นสนามรบที่มีกองกำลังสองฝ่ายกำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมา แม้แต่ชายที่มีจิตใจเข้มแข็งอย่างเขาก็ยังถูกความเจ็บปวดมหาศาลนั้นกระแทกจนหมดสติไป

ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบ เขายังคงนึกอัศจรรย์ใจในใจ มิน่าล่ะมันถึงยืดอายุขัยได้ ฟีโรโมนระดับ B นี่มันทรงพลังสมคำร่ำลือจริงๆ!

...

ด้านนอกห้อง ซูเสียน หันไปมอง เสิ่นหนิง "คุณโน้มน้าวให้ คุณครูเฉียวเซิ่ง ยอมตกลงได้ยังไงครับ?"

ก่อนหน้านี้ แม้แต่ครูธรรมดาเขาก็ยังหามาสมัครไม่ได้เลย ตอนที่เขาลอบดูประวัติของคุณครูเฉียวหลังจากรับเข้าทำงานเมื่อครู่ มือเขายังแทบสั่น เขาคนนี้เป็นถึงครูจากมหาวิทยาลัยแอตแลนตาที่ห้า สถาบันที่แม้แต่คนบน ดาวรกร้าง อย่างเขายังรู้จัก

ทำไมครูระดับนั้นถึงยอมมาที่นี่? ทุกอย่างมันเหมือนกับฝันไป

เสิ่นหนิงตอบว่า "บางทีอาจเป็นเพราะเขาชอบพวกเด็กน้อยน่ะค่ะ"

เมื่อตัดสินจากการแสดงออกของคุณครูเฉียวเมื่อครู่ เขาดูจะชอบสัตว์ตัวเล็กๆ จริงๆ เขาอุ้มลูกหมาน้อย แล้วเริ่มฟัดมันอย่างเมามัน! เจ้าหมาน้อยเองก็นิสัยดี แถมขนยังฟูนุ่มน่าสัมผัสสุดๆ

ซูเสียนรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงตัวน้อยคนนี้หรือคุณครูเฉียว พวกเขาต่างก็เอ็นดูเด็กๆ ที่นี่ พวกเขาไม่มีความรังเกียจหรือเลือกปฏิบัติ มีเพียงความเมตตาที่ออกมาจากเนื้อแท้

เสิ่นหนิงรีบกลับเข้าห้องของเธอเช่นกัน เธอถามระบบว่า "ฉันสามารถแบ่งฟีโรโมนระดับ B ให้ซูเสียนได้ไหม?"

ระบบปฏิเสธอย่างเย็นชา "ไม่ได้ครับโฮสต์ พลังจิตของเขาเคยถูกผนึกไว้ก่อนหน้านี้ การใช้ฟีโรโมนอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าอาจทำให้เกิดความผิดปกติซ้ำซ้อนและเร่งความตายให้เร็วขึ้น เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นฟีโรโมนระดับ S เท่านั้น"

เมื่อได้ยินเงื่อนไขที่โหดร้ายขนาดนั้น เสิ่นหนิงถึงกับสูดหายใจเข้าลึก ระดับ S นั้นถูกขนานนามว่าเป็นระดับตำนาน แม้แต่ในเว็บไซต์ทางการของสหพันธรัฐก็ยังไม่มีการเปิดเผยข้อมูล สิ่งนี้มีอยู่แค่ใน "ทฤษฎี" และ "ความเป็นไปได้" เท่านั้น ยังไม่เคยมีใครเห็นของจริงเลย

ไม่นานนัก เสียงจักรกลของระบบก็ดังขึ้น "ยินดีด้วยกับเสิ่นหนิงที่รับครูเข้าโรงเรียนอนุบาลได้สำเร็จ รางวัล: 1,000 แต้มชื่อเสียง"

ตอนนี้เหลือเพียงภารกิจเดียวในระบบที่ยังไม่เสร็จสิ้น นั่นคือการขยายพื้นที่โรงเรียนอนุบาล สำหรับภารกิจประเภทนี้ ขอแค่มีเงินทุกอย่างก็ราบรื่น แต่ร่างเดิมของเธอไม่มีเงินติดตัวเลยสักนิด

ซูเสียนเคยให้บัตรเธอมาใบหนึ่งข้างในมีเงินกว่า 600,000 ซึ่งนั่นแทบจะเป็นเงินเก็บทั้งหมดของเขาแล้ว ตัวโรงเรียนอนุบาลเองก็ไม่ได้ทำกำไร มันคือรายจ่ายฝ่ายเดียวล้วนๆ

เธอไม่รู้ว่าเงินจำนวนนี้จะประคองไปได้นานแค่ไหน เธอต้องรีบหาเงินให้ได้โดยเร็วที่สุด จากนั้นเสิ่นหนิงจึงก้มมองฟีโรโมนในมือแล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด

...

ดาร์กเว็บถูกก่อตั้งขึ้นในช่วงเวลาไล่เลี่ยกับเครือข่ายดวงดาว อุตสาหกรรมสีเทาบางอย่างที่ไม่สะดวกจะจัดการบนเครือข่ายดวงดาวปกติจะถูกส่งมาจัดการที่นี่

แต่มีอยู่ปีหนึ่ง "อัจฉริยะ" บางคนดันไปเจอทางเข้าดาร์กเว็บแล้วเอาไปโพสต์ลงในเครือข่ายดวงดาว ทำให้พวกกลุ่มนักท่องเที่ยวแห่กันเข้ามาเช็คอินที่นี่ไม่ขาดสาย อุตสาหกรรมสีเทาที่เคร่งเครียดจึงพลันเงียบเหงาลง เพราะงานสายมืดเหล่านั้นไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณะได้

ดังนั้น ดาร์กเว็บที่เคยยิ่งใหญ่จึงกลายเป็นเหมือนเว็บไซต์ "โพรงไม้" สำหรับระบายความในใจ ทุกๆ วันจะเต็มไปด้วยการแชร์เรื่องตลกมืดๆ พนักงานของดาร์กเว็บเริ่มรู้สึกชาชิน การจะกอบกู้ชื่อเสียงของดาร์กเว็บให้กลับมารุ่งโรจน์นั้นเป็นเรื่องยาก พนักงานเก่าแก่ต่างพากันห่อเหี่ยว

ทันใดนั้น ผู้ตรวจสอบคนหนึ่งก็รายงานข่าวที่ดึงดูดความสนใจของพนักงานรุ่นเก๋า มีคนนิรนามฝากขาย ฟีโรโมนผู้หญิงระดับ B ขวดใหม่เอี่ยมที่โรงประมูลเจียลั่ว

โรงประมูลแห่งนี้ได้รับความนิยมสูงสุดในหมู่สามัญชน ดาร์กเว็บรีบส่งผู้เชี่ยวชาญไปประสานงานทันที และมันคือฟีโรโมนระดับ B จริงๆ โดยอีกฝ่ายร้องขอให้เป็นการประมูลแบบไม่มีราคาขั้นต่ำ และเป็นการส่งมอบแบบไร้สัมผัสโดยสมบูรณ์

หลังจากเรื่องราวถูกตกลงกันในกลุ่มงานของดาร์กเว็บ ข่าวก็ถูกโพสต์ออกไป กลุ่มที่เคยเงียบเหงาก็พลันคึกคักขึ้นมาทันที

"ประมูลแบบไม่มีราคาขั้นต่ำเนี่ยนะ โหดเกินไปไหม ไม่กลัวโดนปั่นราคาแกล้งเหรอ?"

"นั่นสิ เกิดมีคนประมูลไปได้ในราคาแค่ 1 เหรียญดาราจะทำยังไง?"

ขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ พนักงานรุ่นเก๋าคนหนึ่งก็โผล่ออกมาพิมพ์อย่างใจเย็น "ล้อเล่นหรือเปล่า? นั่นมันคือฟีโรโมนระดับ B นะ!"

ในพริบตาเดียว ทั้งกลุ่มก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ