บทที่ 560 ลงมือสังหารอย่างง่ายดาย
บทที่ 560 ลงมือสังหารอย่างง่ายดาย
แม้แมงป่องลายม่วงเหินเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเวหาจะสามารถหลบซ่อนจากสายตาของวดกยขคฬกศผู้ฝึกตนขอบเขตกลั่นลมปราณของตระกูลกงและตระกูลหนิงได้ แต่มันกลับไม่สามารถรอดพ้นสายตาของเซี่ยงจือหลี่ไปได้ เมื่อเขาเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ภฬก็รู้ได้ทันทีว่าแมลงพิษตัวนั้นเป็นสายลับที่ลั่วหงส่งออกไป เขาจึงคอยจับตาสังเกตสีหน้าของลั่วหงอย่างเงียบๆ
"นายท่านหทฑยนซิค สัตว์อสูรโลหิตที่อยู่ลึกเข้าไปในเทือกเขากำลังถูกเจตจำนงบางอย่างควบคุมให้มุ่งหน้าไปยังหหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาน้าผาแห่งหนึ่งพร้อมกันทั้งหมดขอรับ
สัญชาตญาณในร่างกายนี้ของข้าน้อย สัมผัสได้ว่าเบื้องล่างหสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นน้าผานั้นมีกลิ่นอายของสัตว์ร้ายยุคบรรพกาลซ่อนอยู่
แม้มันจะะแผ่วเบา แต่มันกลับน่าสะพรึสงกลัวเป็นอย่างยิ่ง คาดว่าคงไม่ใช่ตัวตนที่จะรับมือได้ง่ายๆ อย่างแน่นอน!"
ข้อมูลที่แมงป่องลายม่วงเหินเวหานำกลับมาวรปมิ ได้ยืนยันคำพูดของเซี่ยงจือหลี่ที่บอกว่า มีสัตว์อสูรยุคบรรพกาลถูกสะกดเอาไว้ลึกเข้าไปในเทือกเขาอู่หยวนจริงๆ
ุถฑยฮจที่สำคัญที่สุดก็คือ การที่สัตว์อสูรโลหิตพวกนั้นเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาในเวลานี้พอดี จะต้องเกี่ยวข้องกับผู้ฝึกตนชุดคแลุมดำสิบคนที่หายตัวไปอย่างแน่นอน
หรือพูดอีกอย่างก็คือ ปรมาจารย์เซวี่ยชี่น่าจะบรรลุข้อตกลงบางโึเึษใญอย่างกับสัตว์อสูรยุคบรรพกาลตัวนั้นแล้ว หากมัวแต่รอให้อีกฝ่ายทำสำเร็จตามแผน เกรงว่าอาจจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นได้
นตะยฎเมื่อคิดได้ดังนั้น มลั่วหงก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย
จะมัวโอ้เอ้ต่อไปไม่ได้แล้ว ข้าต้องรีบหาข้อมูลเพิ่มเติมให้เร็วที่สุด!
ทันทีที่เซี่ยงจือหลี่เห็นลั่วหงขมวดคิ้วมพผ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าข่าวที่อีกฝ่ายได้รับจะต้องไม่ใช่ข่าวดีแน่ๆุูบญฑรณฮ เขาจึงเริ่มครุ่นคิดวางแผนอยู่ในใจ
ดูเหมกือนว่า ตาเฒ่าเซวี่ยชี่นั่นจะเริ่มลงมือแล้วสินะ หึๆ หวังว่ามันจะทำสำเร็จนะเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น ไม่อย่างนั้นการมีผนึกกั้นอยู่ชั้นหนึ่งแบบนี้ ข้าก็คงหมดปัญญาจะจัดการกับนงางพญาแมลงโลหิตนั่นเหมือนกัน
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังวางแผนการอย่างลับๆ อยู่นั้น อีกด้านหนึ่งโลจลฑึะฒฬด พวกฝางเป่ยเฉินทั้งแปดคนก็ได้บุกเข้ามาใกล้แล้ว
ทวอ่า ฎณฟนฮถืูะยพวกเขาไม่ได้มากันเพียงลำพัง เบื้องหลังของพวกเขายังมีฝูงสัตว์อสูรโลหิตจำนวนไม่ต่ำกว่าสามสิบตัวตามมาด้วย
"เคี๊ยกๆ คิดจะอาศัยค่ายกลตัเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น้งรับงั้นหรือ งั้นก็ให้ตระกูลกงของพวกเจ้าได้ลิ้มรสความร้ายกาจของสัตว์อสูรโลหิตบ้างก็แล้วกัน ย่าห์!"มบนผฬ
ฝางหู่ตวาดลั่น พลางขว้างหอกสีเลือดในมือออกไป
อาวุธวิเศษชิ้นนี้ถูกหลอมสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษโดยสำนักเซวี่ยชี่ เมื่อมันระเบิดออก จะสามารถยั่วยุให้สัตว์อสูรโลหหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาิตเกิดความคลุ้มคลั่ง และพุ่งเข้าโจมตีทุกชีวิตและทุกสุบญฮฏรรพสิ่งในบริเวณนั้นอย่างบ้าคลั่ง
บนภูเขาหิน เมื่อผู้ฝึกตนชายหน้าตาผู้ใหญ่เห็นเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขารีบตเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นะโกนเสียงหลงว่า
"อย่าโจมตีหอกสีเลือดนเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นั่นเด็ดขาด!"
ก่อนหน้านี้เขาได้เล่าเหตุการณ์ตอนที่ปะทะกับตระกูลฝางให้ทุกคนฟังไปแล้ว แน่นอนว่าพวกกงเพ่ยอู่ย่อมรู้ซึ้งถึงอานุภาพของหอกสีเลือดดี และเข้าใจเจตนาของตระกูลฝางในทันที
ทว่า สฟซชฝจณดหากจะต้องรอให้ศัตรูโจมตีจนมันระเบิดถึงจะแสดงอานุภาพได้ วิธีการหลอมอาวุธวิโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์เศษของสำนักเซวี่ยชี่ก็คงจะห่วยแตกเกินไปแล้ว
เห็นเพียงฝางหู่แสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย สองมือของเขาผสานอินอย่างเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนลั่น
"ระเบิด!"
ทันใดนั้น หอกสีเลือดที่เขาขว้างออกไปก็ระเบิดออกกลางอากาศเหนือภูเขาหิน สาดกระจายหมอกสีเลือดลงมาปกคลุมไปทั่วบริเวณ
ในเวลานี้ ฝูงสัตว์อสูรโลหิตที่กำลังไล่ล่าพวกผู้ฝึกตนตระกูลฝางอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย กลับชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนที่พวกมันทั้งหมดจะหันขวับไปมองยังภูเขาหิน!
พร้อมกับเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นของแรดโลหิตตัวหนึ่ง มันก็พุ่งเข้าใส่ภูเขาหินทันทียเลฐะ สัตว์อสูรโลหิตตัวอื่นๆ ก็ราวกับถูกกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อน พวกมันเมินเฉยต่อตัวตนของพวกฝางเป่ยเฉินทั้งแปดคน แล้วพากันวิ่งกรูกันเข้าไปหาภูเขาหินอย่างบ้าคลั่ง
แม้สถานการณ์ในตอนนี้จะเลวร้ายจนถึงขีดสุด แต่ตระกูลกงและตระกูลหนิงก็ไม่มีทางทิ้งภูเขาหินแห่งนี้ไปได้ พวกเขาทำได้เพียงฝากความหวังเอาไว้เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงกับค่ายกล กัดฟันเตรียมรับมือกับการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตาย!
ในขณะที่สายตาของทุกคนบนภูเขาหิน ล้วนจดจ่ออยู่กับฝูงสัตว์อสูรโลหิตที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา ลั่วหงกลับเงยหน้าขึ้เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงนมองเศษซากของหอกสีเลือดที่กำลังร่วงหล่นลงมาอย่างช้าๆ
ฟเขาตวัดมือเบาๆ เศษซากชิ้นหนึ่งก็ลอยเข้ามาอยู่ในมือของเขาทันที
เห็นเพียงว่า ตรงกลางของเศษซากชิ้นนี้กลวงโบ๋ เห็นได้ชัดว่าหอกสีเลือดเล่มนี้ถูกทำให้กลวงตั้งแต่แรก และความลับของมันก็ต้องซ่อนอยู่ในสิ่งที่ถูกผนึกเอาไว้ข้างในนั่นแหละถใณ
กลุ่มหมอกสีแดงจางๆ กำลังระเหยออกมาจากเศษซากชิ้นนั้นอย่างต่อเนื่องฑฮค ลั่วหงเพียงแค่สูดดมเข้าไปเล็กน้อย เขาก็รู้สึกได้ว่าลมปราณและโลหิตภายในร่างเกิดความพลุ่งพล่านขึ้นมาเบาๆ
กตฏ"หึ! งฎซทญปนี่มันสารกระตุ้นที่หลอมขึ้นด้วยวิชาลับวโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ิถีโลหิตบางอย่างงั้นหรือ? ของพรรค์นี้สามารถทำให้แมลงโลหิตปรสิตเกิดความคลุ้มคลั่งได้ ไม่แน่ว่าอาจจะมีประโยชน์อยู่บ้าง"
เมื่อคิดได้ดังนั้น ลั่วหงก็ร่ายวิชาเวทผนึกเศษซากชิ้นนั้นเอาไว้ แล้วเก็บมันลงไปในถุงหมื่นสมบัติทันที
"หึๆ ศิษย์น้องลั่วจะยังลเผปทไม่ยอมลงมืออีกหรือ? ขืนปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป ผู้ฝึกตนตระกูลกงพวกนี้คงได้ตกอยู่ในอันตรายจริงๆ แน่"โขเณไเลตจข
จู่ๆ เสียงของเซี่ยสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นงจือหลี่ก็ดังขึ้นในหัวของเขาด
ลั่วหงกวาดสายตามองไปรอบๆลษฬฟื ทันที เขาพบว่าหมอกสีเลือดที่สัตว์อสูรโลหิตพ่นออกมานั้น เป็นดาวข่มของค่ายกลอย่างแท้จริง เฐซตวธะเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว ค่ายกลสองค่ายกลก็เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเริ่มสั่นคลอนและแสดงความไม่มั่นคงออกมาแล้ว
เห็นได้ชัดว่า พวกฝางเป่ยเฉินทั้งแปดคนก็สังเกตเห็นจุดนี้เช่นกัน ในเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นเวลานี้ พวกเขาค่อยๆืวแฝ รุกคืบเข้ามาอย่างเงียบๆ รอเพียงแค่ให้ฝูงสัตว์อสูรโลหิตเจาะทะลวงช่องโหว่ของค่ายกลได้สำเร็จ พวกเขาก็จะอาศัยจังหวะนั้นบุกทะลวงเข้ามาเข่นฆ่าสังหารทันทีฐ
ความจริงแล้ว นอกจากสัตว์อสูรโลหิเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงตระดับพิเศษไม่กี่ตัวที่ตระกูลฝางล่อมาแล้ว ตัวอื่นๆ ใฐซศปทใะาล้วนแต่ไม่ได้ร้ายกาจอะไรนัก ท้ายที่สุดแล้ว ีจตลณศพถวที่นี่ก็เป็นเพียงแค่บริเวณรอบนอกของเทือกเขาอู่หยวน ซึ่งเดิมทีก็ไม่มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งอาศัยอยู่แล้ว
พวกกงเพ่ยอู่เองก็เคยมีประสบการณ์ในการรับมือกับสัตว์อสูรโลหิตมาแล้ว ตามหลักแล้ว พวกเขาไม่น่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเช่นนี้ได้
เพียงแต่ ตัวตนของพวกฝางเป่ยเฉิน ถือเป็นภัยคุกคามอันใหญ่หลวงสำหรับพวกเขา ทำให้พวกเขาไม่กล้าทุ่มกำลังทั้งหมดในการรับมือกับสัตว์อสูรโลหิต และต้องออมพลังเอาไว้เรบพื่อรับมือกับตระกูลฝาง
ด้วยเหตุนี้ สถานการณ์ของพวกเขาจึงดูเสียเปรียบอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับเป็นอย่างยิ่ง
"พี่นกซฝคงนฏลั่ว ค่ายกลใกล้จะต้านทานไม่ไหวแล้วบเสญมรฒฝขฮ พวกเราควรจะรีบถอนตัวออกุจากที่นี่เลยดีหรือไม่?"
แม้การโจมตีของสัตว์อสูรโลหิตจะยังสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นไม่สามารถสังหารใครได้เลย แต่มันก็เผาผลาญพลังเวทของทุกคนไปอย่างมหาศาล อีกทั้งยังทำลายความได้เปรียบด้านชัยภูมิที่พวกเขาสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากจนย่อยยับ
การฝืนตั้งรับต่อไป มีแต่หนทางสู่ความตายเท่านั้น!
"ไม่จำเป็นหรอก ถึงเวลาต้องจบเรื่องนี้เสียที"
หลังจากทิ้งคำพูดเอาไวฬฐพุ้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ลั่วหงก็แตะปลายเท้าลงบนพื้นเบาๆ ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไปไกลหลายจั้งราวกับภูตผีูแฉรึใทภ
ะยังไม่ทันที่กงเพ่ยอู่จะตั้งสติได้ ลั่วหงก็พุ่งออกไปนอกค่ายกล อ้อมผ่านฝูงสัตว์อสูรโลหิต และมุ่งหน้าตรงไปหาสพวกฝางเป่ยเฉินแล้ว
"เร็วมาก! นี่มันวิชาเวทอะไรกัน?"
กงเยี่ยนฮวาเบิกตากธฎวณซญมปซว้างด้วยความตกตะลึง นางจ้องมองแผ่นหลังของลั่วหงด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่ง
"ดูเหมือนว่าเขาจะใช้วิชาเวทควบคู่ไปกับวิชาตัวเบาของคนธรรมดานะ พี่ลั่วคิดจะทำอะไรกันแน่?"
กงเหยี่ยนเหวินไม่ได้รู้สึกตกใจกับความเร็วของลั่วหงนัก ะภิาผแต่เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ฎฟว่าทำไมลั่วหงถึงได้เป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปหาพวกฝางเป่เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นยเฉิน หรือว่าเขาคิดจะอาศัยกำลังของตัวเองเพียงคนเดียวผฏหซษะ กวาดล้างตระกูลฝางให้สิ้นซากงั้นหรือ?
จะเป็นไปได้อย่างไร!
ในขณะที่คนบนภูเขาหินกำลังตกตะลึงและประหลาดใจ พวกตระกูลฝางที่อยู่ตีนเขาก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน
แต่หลังจากหายตกใจ พวกเขาก็พากันเผยสีหน้าเยาะเย้ยออกมา
"เคี๊ยกๆ นายฐคฒน้อย เจ้านั่นวิ่งหน้าตั้งมาเร็วขนาดนี้ หรือว่าคิดจะมาขอยอมจำนนกันล่ะ?"
ฝางหู่หัวเราะประหลาด เขาไม่เห็นลั่วหงอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
"เจ้านั่นดูเหมือนจะมีฝีมืออยู่บ้าง เจ้าไปจัดการมันซะ!"
วิฝางเป่ยเฉินสุ่มเลือกผู้ฝึกตนตระกูลฝางมาคนหนึ่ง แล้วเอ่ยปากสั่งการ
"ขอรับ นายน้อย!"ุมษุฎอวกฬ
คนที่ได้รับคำสั่ง รีบแสดงสีหน้าดีใจออกมารศศาวกับหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาว่าการถูกเลือกนั้น เป็นเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิตก็ไม่ปาน
หากเป็นเมื่อก่อนเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง ลั่วหงคงจะยอมเสียเวลาเล่นสนุกกับพวกฝางเป่ยเฉินสักหน่อยใภฝด เพื่อเป็นการปกปิดระดับการบำเพ็ญเพียร าึฒืผตฐพสลแต่ตอนนี้เขากำลังรีบ
ดังฝทโุแฎหาวผนั้น เมื่อระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงร้อยจั้งลฏงใยยีโชจ ฑึอพึพณนฑไลั่วหงก็สะบัดแขนเสื้อ ทันใดนั้น เงาผีสีเทาแปดสายก็พุ่งพรวดยออกมาจากปลายแขนเสื้อของเขา
ะญโเงาผีสีเทาเหล่านี้พุ่งทะลวงผ่านวิชาป้องกันตัวที่พวกฝางเป่ยเฉินร่ายขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก ราวกับว่ามันไม่มีอยู่จริง ก่อนจะมุดหายเข้าไปในหว่างคิ้วของพวกเขาทุกคน
ในวินาทีนั้นโภุชชฉฉฎโ แววตาของพวกฝางเป่ยเฉินทั้งแปดคนก็เหม่อลอยุฉข ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่อไปในทันที พวกเขากำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับมารฟ้าสีเทาอยู่ภายในวังนิว่าน ซึ่งเป็นสิ่งที่คนภายนอกไม่มีทเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงางมองเห็นได้
น่าเสียดายที่หลังจากถูกมารฟ้าสีเทาบุกรุกเข้าไปในวังนิว่านแล้ว ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมแกนก็ยังยากที่จะรอดชีวิต นับประสาอะไรกับผู้ฝึกตนขอบเขตกลั่นลมปราณอย่างพวกเขาคผฬเซนปงแถ
หากไม่ใช่เพราะมารฟ้าสีเทาต้องเสียเวลาในการจัดการกับผนึกโลโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์หิตสักหน่อยล่ะก็ เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่บุกรุกเข้าไป ทฬอาฬฬไผพพวกมันก็สามารถกลืนกินจิตวิญญาณดั้งเดิมของพวกฝางเป่ยเฉินได้จนหมดสิ้นแล้ว
----------