บทที่ 1 : ปากไอ้หมอนี่อย่างกับอาบยาพิษมา

“เสี่ยวมู่เอ๋อจ๊ะ ~  เสี่ยวมู่เอ๋อ ~”

เสียงที่อ่อนหวานราวกับเรียกเด็กน้อยดังเข้าหู  ทำให้เฉินมู่ที่นอนหนุนตักของผู้หญิงคนนั้นอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ทว่าพอเห็นใบหน้าของสองคนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักความเอ็นดูก็ไม่ได้เป็นต้องอึ้งไปครู่หนึ่ง

“ถึงแล้ว ?”

เมื่อได้ยินคำถามหญิงสาวที่ให้เขาหนุนตักก็พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มอันอบอุ่นให้

“พึ่งถึงน่ะ  อยากนอนต่ออีกซักหน่อยมั้ย”

เฉินมู่นวดขมับครู่หนึ่งสติก็กลับมาเป็นปกติ

เขาพึ่งกลับมาจากแนวหน้า  และตอนนี้ได้มาถึงเมืองตี้ตู (เมืองหลวงจักรวรรดิ/เมืองหลวงจักรพรรดิ) แล้ว

และตอนนี้เขาอยู่ในรถทหารที่มีน้ายทะเบียนแบบเข้ารหัส

“ไม่เป็นไร  คืนนี้นอนดึกหน่อยก็ได้”

ขณะที่พูดเขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วบิดขี้เกียจแล้วจึงลงรถหลังจากที่คนขับมาเปิดประตูให้

เดิมทีเขาไม่อยากจะพูดอะไร แต่เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของคนขับแล้วก็ต้องยิ้มให้พูดด้วย

“โอเคแล้ว  กลับไปเถอะ”

เมื่อคนขับได้ยินดังนั้นก็ยิ่งลังเลอีก

“แต่ว่านะครับไต้เท้า...”

“รับทราบ !”

“ทราบ !”

ยังไม่ทันพูดจบคนขับก็เปลี่ยนเป็นท่าแถวตรงรับคำสั่งทันที

เมื่อเฉินมู่เห็นดังนี้แล้วก็ถอนหายใจแล้วตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ

“ไม่เป็นไรหรอกฉันมียู่เมิ่งอยู่ด้วย  กลับไปเถอะ”

“ทราบ !”

คนขับอยากจะพูดอะไรเพิ่มเติม  แต่เมื่อเห็นสายตาของเฉินมู่แล้วก็ต้องกลืนคำพูดกลับไป

เมื่อเห็นอีกฝ่ายขึ้นรถไปแล้วเฉินมู่ก็เดินกลับไปที่ประตูรถแล้วมองผู้หญิงข้างใน

“น้าหรั่นเองก็ไม่ต้องรอแล้ว  กลับไปเถอะ”

หญิงสาวสุดสวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาได้ยินดังนั้นก็กอดแขนของเฉินมู่แล้วยิ้มให้

“นั่นสิคะพี่หรั่น  มีฉันอยู่ด้วยเพราะงั้นไม่ต้องห่วงเลย”

ผู้หญิงที่นั่งอยู่ในรถมองเฉินมู่ด้วยความรัก  จากนั้นก็หันไปมองหญิงสาวสุดสวยคนดังกล่าวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหมายลึกซึ้ง

“เสี่ยวเสี่ยว  ดูแลเสี่ยวมู่เอ๋อให้ดีด้วยนะ”

“ถ้าฉันได้รับแจ้งว่าเขาได้รับอันตรายเพราะเธอล่ะก็  ฉันจะจับมหาลัยตี้ตูของเธอพลิกซะเลย !”

ใบหน้าของฉินเสี่ยวเสี่ยวแข็งทื่อไป  แต่ขณะที่เธอกำลังจะพูดผู้หญิงคนนั้นกลับปิดประตูรถแล้วจากไปทั้งอย่างนั้นเลย

“ผ่านไปกี่ปีแล้วก็ไม่รู้ยังทำตัวเป็นผีอยู่อีก”

หลังจากมองรถที่วิ่งออกไปพลางพึมพำอะไรกับตัวเองนิดหน่อยแล้วก็หันมายิ้มพูดกับเฉินมู่

“เสี่ยวมู่เอ๋อจ๊ะ ~ ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว ~ น้าฉินรอเธอมาตลอดเลยน้า ~”

เฉินมู่รู้สึกถึงอะไรแปลก ๆ เบียดแขนอยู่ก็ยิ้มขมขื่นออกมา

“ไม่ต้องประกาศนะว่าฉันกลับมาแล้ว  ฉันอยากจะอยู่สงบ ๆ เพิ่มอีกซักสองสามวัน”

ได้ยินดังนั้นแล้วฉินเสี่ยวเสี่ยวเหมือนจะนึกถึงอะไรบางอย่างและอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ก่อนจะรีบคว้าแขนเฉินมู่ลากเขาเดินไปที่ประตูทางเข้า

“จ้า ๆ ~ ไม่ต้องห่วง ๆ เสี่ยวมู่เอ๋อ ~ น้าฉินจะรูดซิบปากให้สนิทเลยจ้า ~”

“ฉินเสี่ยวเสี่ยว ! กรุณาระวังคำเรียกด้วย  ถ้ายังเรียกแบบนั้นอีกล่ะก็ระวังฉันจะโกรธจริง ๆ แล้วนะ !”

“เคจ้า ๆ ~ เสี่ยวมู่เอ๋อโตแล้วก็เริ่มใส่ใจภาพลักษณ์แล้ว  ไม่อยากจะเรียกน้าฉินอีกต่อไปแล้วสิน้า ~”

“ยังอีก ! แล้วก็เสียงสองนั่นด้วย ! ตอนนี้ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ !”

“เคจ้า ๆ ~ เข้าใจแล้วจ้า ~”

“ยังอีก !”

“จ้า ๆ ! ไม่พูดแล้ว ๆ...”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะเบา  ๆ ด้วยความสุขสมอย่างยิ่ง

“ว่าก็ว่าเถอะนะเสี่ยวมู่  เธอ...  อยากเป็นอาจารย์จริง ๆ เหรอ ?”

เฉินมู่หันไปมองเธอก่อนจะยิ้มให้

“ทำไม ? กลัวฉันจะสอนไม่เก่งหรือคิดว่าเพราะศักยภาพการตื่นพลังของฉันมันต่ำเกินเลยคิดว่าไม่มีคุณสมบัติงั้นสิ ?”

“จะเป็นไปได้ไง...”

พูดถึงตรงนี้ท่าทีของฉินเสี่ยวเสี่ยวเห็นได้ชัดว่าหงุดหงิดเล็กน้อย

“โชคดีของนักศึกษาใหม่พวกนั้นแล้วล่ะที่ได้เธอมาสอนให้  ถ้าคนจากแปดตระกูลใหญ่รู้ว่าเธอมาสอนที่นี่ล่ะก็เกรงว่าแม้แต่ไอ้พวกตาเฒ่าเหลาเหย่ก็ยังอยากจะมาเป็นเด็กโข่งเรียนด้วยซะด้วยซ้ำ”

แน่นอนว่าที่ฉินเสี่ยวเสี่ยวพูดนั้นไม่ใช่เรื่องเกินจริง  ที่สำคัญคือที่เธอพูดยังถือว่าประเมินต่ำไปเสียด้วยซ้ำ

ทว่าเฉินมู่กลับเข้าใจไปว่าที่เธอพูดแบบนี้เพราะเธอกลัวว่าศักยภาพระดับ F ที่พึ่งตื่นขึ้นของเขานั้นมันกากเกินไปและจะถูกพวกที่หยิ่งผยองทั้งหลายเหล่านั้นดูถูกเอา

ต้องรู้ก่อนนะว่าที่นี่คือมหาวิทยาลัยตี้ตู

สถานศึกษาอันดับหนึ่งในประเทศหลง (ประเทศมังกร) และผู้ที่สามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยตี้ตูได้นั้นนอกจากผู้มีความสามารถและศักยภาพที่สูงมากแล้ว  เกือบทั้งหมดล้วนมาจากภูมิหลังที่ร่ำรวยไม่ก็สูงส่ง

แน่นอนว่าถ้าว่ากันเรื่องภูมิหลังแล้วล่ะก็เฉินมู่ไม่กลัวใครเลย  ในประเทศหลงแห่งนี้เมื่อพูดถึงเรื่องภูมิหลังแล้วล่ะก็หากเทียบกับของเขาแล้วก็ไม่มีใครกล้าบอกว่าเป็นที่หนึ่ง

เพราะตัวเขานั้นไม่เพียงแต่เป็นนักเดินทางข้ามเวลาเท่านั้น  แต่ยังเป็นคนที่เกิดใหม่อีกด้วย !

ใช่แล้ว ! มันเหลือจะเชื่อก็ตรงนี้แหละ !

ในชาติที่แล้วเขาได้ข้ามมิติมาเกิดในตระกูลเฉินซึ่งเป็นตระกูลสันโดษเพียงตระกลูเดียวในประเทศหลง  และได้กลายเป็นคุณชายน้อยระดับแนวหน้าที่แท้ทรู

เอาเป็นว่าเงินอย่างน้อยครึ่งหนึ่งที่ชาวประเทศหลงใช้ไปมันจะไหลกลับไปยังตระกูลเฉิน  ก่อให้เกิดวงจรแบบปิดในด้านอุตสาหกรรมขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม  ความสำเร็จที่น่าทึ่งขนาดนี้กลับเป็นความภาคภูมิใจน้อยที่สุดของตระกูลเฉิน

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือลูกหลานสายตรงของตระกูลเฉินสามารถพบเจอได้ทุกที่ที่เรานึกออก

นอกจากนี้เนื่องจากประมุขตระกูลเฉินมีลูกชายในวัยชราทำให้เฉินมู่ได้ทุกสิ่งที่ต้องการทั้งหมดตั้งแต่เด็กมาโดยตลอด

ที่สำคัญคือภายในตระกูลเฉินนั้นไม่มีเรื่องราวดราม่า  ตระกูลมีความรู้รักสามัคคีกลมเกลียว  ไม่ว่าจะขึ้นหรือลงตั้งแต่ต้นจนจบล้วนมีจิตใจเดียวกันรวมเป็นหนึ่ง  การต่อสู้แย่งสมบัติหรืออำนาจรวมไปถึงการวางแผนร้ายใส่กันล้วนไม่มีเลย

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้จึงเป็นธรรมดาที่เขาจะรู้สึกว่าการเดินทางข้ามมิติมานั้นมันวิเศษมาก  ผลคือชีวิตเขาโคตรสโลว์ไลฟ์

แม้ว่าในชาติก่อนตอนพลังตื่นเมื่ออายุ 18 เขาจะมีศักยภาพระดับ N ซึ่งดีกว่าคนที่ตื่นพลังล้มเหลวเพียงแค่เล็กน้อยก็ตาม  แต่เฉินมู่ก็ยังคงสามารถเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิได้สำเร็จด้วยยาและพิธีกรรมต่าง ๆ

เพียงแต่แผนอยู่ที่คน  ผลอยู่ที่ฟ้า  ในชาติก่อนหลังจากที่เขาเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิได้ไม่นานก็มีการรุกรานจากหมื่นโลกอุบัติขึ้น

ในเวลานั้นไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น  แต่ยังมีผู้แข็งแกร่งรวมไปถึงผู้ไม่แข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์มากมายที่ต้องบาดเจ็บล้มตาย  เรียกว่ามีศพวางกระจายกันเกลื่อนกล่นทั่วผืนแผ่นดิน

ญาติ  เพื่อน  และครอบครัวต่างเสียชีวิตอย่างน่าอนาถต่อหน้าต่อตาเขา

โชคดีที่หลังจากร่วงหล่นไปแล้วกลับพบว่าตัวเองได้มาเกิดใหม่อีกครั้งและยังเป็นวันเดียวกับที่คลอดออกมาเสียด้วย

ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมดังกล่าวขึ้นอีก  ในชาตินี้เขาจึงไม่ทำเรื่องโง่ ๆ อย่างสโลว์ไลฟ์อีกต่อไป

แต่เขารอจนตัวเองพูดได้และเริ่มลงมือช่วยเหลือผู้คนรอบตัวให้เปลี่ยนแปลงโชคชะตาทันที  โดยผ่านความทรงจำในชาติก่อนและความรู้ตั้งแต่สมัยชาติก่อนที่จะข้ามมิติมาด้วย

และเพื่อป้องกันไม่ให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ถูกหมื่นโลกรุกรานเขาจึงเริ่มแสดงความสามารถและใช้วิธีเลือดเหล็ก (ฝึกเจตจำนงอันแข็งแกร่งไม่ย่อท้อที่ขัดเกลาจากอาวุธและเลือดในสงคราม) ตั้งแต่อายุยังน้อย 8 ขวบเข้าร่วมกองทัพบูรพาและเริ่มวางผังและลงมือฝึกฝนความสามารถพิเศษ

ส่วนตอนนี้เขาอายุ 18 ปีแล้วและได้ปลุกพลังให้ตื่นขึ้นจากหินปลุกพลังของกองทัพแล้วด้วย

แต่ข้อเท็จจริงนั้นได้พิสูจน์แล้วว่าแม้ว่าเขาจะเริ่มขัดเกลาร่างกายตั้งแต่อายุ 1 ขวบและมีทรัพยากรมากมายก็ตาม  แต่เขาก็ยังไม่สามารถหลีกหนีจากผลลัพธ์เรื่องศักยภาพที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินได้

ข่าวดีอย่างเดียวก็คือการฝึกตั้งแต่เด็กนั้นมันก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงแต่อย่างใด  อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่ระดับ N เหมือนชาติก่อนแต่เป็นระดับต่ำสุดในหมู่จอมยุทธ์ : ระดับ F

เหตุผลที่เขามาที่นี่ก็เพราะเมื่อตอนที่เขาปลุกศักยภาพขึ้นมานั้นดันปลุกระบบอารมณ์ของเทพธิดาให้ทำงานขึ้นมาพร้อมกันซะงั้น

คือตราบใดที่ทำให้สาวสวยเกิดความผันผวนทางอารมณ์อย่างรุนแรงจนไปตรงตามเกณฑ์ของระบบได้ล่ะก็  เขาจะได้สิทธิ์จับรางวัลจากค่าอารมณ์ได้

แต่น่าเสียดายที่มีสมาชิกเพศตรงข้ามในกองทัพบูรพาดันมีน้อยเกินไป  มีบางคนเป็นคนสวยก็จริง  แต่พวกเธอทั้งหมดต่างออกปฏิบัติภารกิจดังนั้นเขาเลยไม่มีโอกาสได้เปิดใช้งานระบบนี้

หลังจากที่ผ่านการคิดมาอย่างดีแล้วจึงได้ข้อสรุปว่าวิธีที่เร็วที่สุดในการเปิดใช้งานระบบคือการมาเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย  เพราะจะได้ดูว่ามีผู้หญิงสวยคนไหนที่สามารถช่วยเขาเปิดใช้งานระบบได้  และยังได้ดูอีกว่ามีคนมีความสามารถดี ๆ บ้างไหมด้วย

คิดถึงตรงนี้แล้วแล้วเฉินมู่ก็หันไปยิ้มให้ฉินเสี่ยวเสี่ยว

“น้าฉิน  ถ้าไม่มีปัญหาไรงั้นก็เตรียมการให้ฉันเลยนะ”

ร่องรอยของความลังเลแวบขึ้นมาในแววตาของฉินเสี่ยวเสี่ยว  แต่เธอก็ยังคงพยักหน้า

“โอเค  วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกนักศึกษาใหม่เลยยังไม่มาการแบ่งคลาสเรียน  เธอไปเลือกเด็กใหม่พวกนั้นเอาเองได้เลย…”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“จริงสิเป่าเอ๋อ...  น้าฉินขอคุยไรด้วยหน่อยได้ป่าว”

เฉินมู่ตกใจ

“ทำไม ? กลัวว่าพวกอัจฉริยะพวกนั้นมันจะระเบิดใส่ถ้าเกิดรู้ว่าฉันเป็นแค่เศษขยะระดับเอฟเหรอ ?”

“เอ๊ะ…  ไม่ ๆ ๆ มันไม่ใช่แบบนั้น…”

นี่เป็นปัญหาจริง ๆ และมีโอกาสมากที่สถานการณ์ดังกล่าวจะเกิดขึ้นจริง

แต่ฉินเสี่ยวเสี่ยวนั้นรู้จักเฉินมู่เป็นอย่างดี  ถ้าปัญหามันมีแค่นี้ล่ะก็เธอจะไม่เข้าไปยุ่งเลย

เฉินมู่ไม่ใช่เจ้านายประเภทที่จะรำคาญถ้าเกิดคนอื่นมาพูดอะไรเล็กน้อยใส่ตน

เธอยังเชื่อด้วยว่าเฉินมู่สามารถจัดการไอ้พวกที่ระเบิดอารมณ์ทั้งหลายจนพวกมันยอมจำนนได้สบายบรื๋อ

แต่ปัญหาคืออะไรล่ะ  คือปากของไอ้เจ้าเฉินมู่นี่ต่างหาก

ใช่แล้ว ! ปากของไอ้หมอนี่อย่างกับอาบยาพิษมา

‘พลัง’ ของเฉินมู่นั้นฉินเสี่ยวเสี่ยวเคยเห็นมาตั้งแต่เมื่อ 10 ปีก่อนแล้ว  นั่นไม่ใช่คนที่จะต้องทนทุกข์กับเกรียนหน้าไหนเลยสักนิด

แล้วคิดดูสิว่าทำไมผู้หญิงคนที่นั่งในรถถึงต้องเตือนฉินเสี่ยวเสี่ยว

คิดว่าเธอกลัวจริง ๆ เหรอว่าเฉินมู่จะถูกนักศึกษารังแกเพราะกับอีแค่มีศักยภาพต่ำต้อยน่ะ ?

ไม่เลย  แต่เธอกลัวว่าเมื่อเฉินมู่มีอิสระในการพูดอย่างเต็มที่แล้ว  ไอ้พวกที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวมันจะเกิดล้ำเส้นปีนกำแพงมหาวิทยาลัยเข้ามาเล่นแง่อะไรใส่เขาต่างหาก

เพราะท้ายที่สุดแล้วเขาพึ่งปลุกศักยภาพระดับ F ขึ้นมาเอง  แม้ว่าแค่นี้ก็พอแล้วในการรับมือกับระดับนักศึกษาใหม่  แต่กับไอ้พวกตาเฒ่าเหลาเหย่ไม่ยอมตายที่คอยกุมบังเหียนตระกูลใหญ่พวกนั้นล่ะจะสู้ไหวไหม

คิดมาถึงตรงนี้แล้วฉินเสี่ยวเสี่ยวก็พูดไม่ออกอีกครั้ง  ถ้าเกิดเฉินมู่เต็มใจที่จะเปิดเผยตัวตนล่ะก็ใครบ้างจะกล้าแตะต้องเขา...

แต่น่าเสียดายที่พูดเรื่องนี้ออกไปไม่ได้  เพราะใครพูดออกไปล่ะเป็นโดนด่า...

ฉินเสี่ยวเสี่ยวเม้มริมฝีปากก่อนจะหัวเราะเบา ๆ กอดแขนของเฉินมู่แล้วกระซิบ

“เป่าเอ๋อร์  เป่าเอ๋อร์ที่ร้าก ~ ที่น้าฉินอยากคุยก็คือถ้าเธออยากเป็นอาจารย์ก็ไม่ใช่ปัญหาเลย  ต่อให้อยากไปเป็นนักศึกษาก็ไม่ใช่ปัญหาเหมือนกัน  แต่ว่า…”

“เรื่องฝีปากเธอน่ะช่วยเบา ๆ ให้หน่อยได้ป่าว ?”

พอได้ยินดังนั้นเฉินมู่ก็ถึงบางอ้อแบบกระจ่างแจ้งในทันใด

“อ้อ  ก็ว่าล่ะทำไมพวกน้าถึงเอาแต่ทำหน้าป่วยมาตลอดทาง  ที่แท้ก็กะลังรอพูดเรื่องนี้นี่เอง”

เปลือกตาของฉินเสี่ยวเสี่ยวกระตุก  เธอพิงไหล่ของเขาและพูดพร้อมกับยิ้มหน้าบานผิดปกติ

“ไม่น้า ~ ไม่ใช่ว่าน้าฉินกลัวเธอจะไปทำให้เด็ก ๆ กลัวรีไง  เธอก็รู้ว่าพวกเด็กสำรวยพวกนั้นไม่รวยก็เย่อหยิ่ง  เกิดมาก็มีของดี ๆ กินมีเสื้อผ้าดี ๆ ใส่  ถูกเลี้ยงมาในขวดน้ำผึ้ง”

“แบบว่า...  อ๊า...”

“เป่าเอ๋อ  เธอช่วยไว้หน้าน้าฉินที่เป็นถึงท่านอธิการฯ หน่อยเถอะน้า  ได้มั้ยจ๊ะ”

หากคนอื่นมาเห็นฉินเสี่ยวเสี่ยวซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนามดาราปีศาจเย็นชาทำตัวกระดี๊กระด๊าน่ารักกับเด็กหนุ่มแบบนี้ล่ะก็คงได้อ้าปากค้างกันเป็นแถว

เฉินมู่เม้มปากแบบหมดคำจะพูดก่อนจะหันมองเธอ

“โอเค  หยุดไร้สาระแล้วรีบไปเตรียมการซะ”

“จ้า ๆ ๆ ~”

เมื่อฉินเสี่ยวเสี่ยวได้ดังนั้นก็ยิ้มทันที

“ไปกันเถอะ  น้าฉินจะพาเธอไปสนามเด็กเล่น  ตอนนี้นักศึกษาใหม่ทั้งน่าจะไปรวมตัวกันหมดแล้ว”

เฉินมู่พยักหน้าและกอดเธอไว้แน่นแล้วเดินเข้าทางประตูหลังของมหาวิทยาลัย

ทว่าทันทีที่เข้าประตูมาเฉินมู่ก็พลันนึกอะไรขึ้นได้

“อ้อ  อีกอย่าง  ฉันอยากเป็นอาจารย์ก็จริง  แต่ฉันก็มีข้อกำหนดอยู่สองข้อด้วย”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวสะดุ้งโหยงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ข้อกำหนดไรเหรอ  บอกน้ามา  เดี๋ยวน้าฉินจัดให้…”

“รอแป๊บ !”

ก่อนที่ฉินเสี่ยวเสี่ยวจะพูดจบเฉินมู่ก็ขัดจังหวะเสียก่อน

และในจังหวะที่ฉินเสี่ยวเสี่ยวกำลังอึ้งอยู่นั้นเองสายตาที่มองหน้าเขาอยู่นั้นก็พบว่าเจ้าตัวดูจะมีความสุขเหลือเกิน...

เอ่อ...

เมื่อมองตามสายตาของเขาไปฉินเสี่ยวเสี่ยวก็เห็นร่างหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลกำลังวิ่งตาลีตาเหลือกตรงไปยังสนามเด็กเล่น...

สาวสวย……

ฉินเสี่ยวเสี่ยว : ‘เป่าเอ๋อของเราอั้นไม่อยู่แล้วเหรอ (ปิดหน้า)’